JOOP KOMEN over het BICKERSEILAND en DE WAMA’S en de rieten rokjes

Geplaatst op Geplaatst in Geen categorie

joop komen

Goedemorgen Pom, het jeugdsentiment van Ronald m.b.t. het Bickerseiland heeft bij mij slapende herinneringen wakker geschud over mijn periode als artiest tussen 1955 en 1977.
In die tijd bleven de artiesten na afloop van hun optreden na afloop vaak nog een uur in de kleedkamer zitten om sterke verhalen op te hangen en ik kan je zeggen dat dat een verdomd gezellige tijd was waaraan ik een hoop herinneringen heb over gehouden, waarvan de meeste slapen in mijn geheugen , maar soms plotseling wakker worden geschud.

Tegenwoordig weten de artiesten niet hoe snel ze na een optreden moeten verdwijnen naar een volgend optreden of naar huis om de laatste televisiebeelden op te slurpen. Hierbij één van de vele belevenissen die ik meemaakte tijdens mijn optreden als artiest in bovengenoemde periode.

Joop.

 

De Wama’s

Dick de Maat (1917-1980) en Wim van Wageningen (1918-1986), beter bekend als de Wama’s, waren grappenmakers.
Niet alleen op het toneel maar ook daarbuiten waren ze altijd voor een grap te vinden. Ze hadden een act waar je in de vijftiger en zestiger jaren van in een deuk lag. Heden ten dage zal geen mens meer om hun grappen kunnen lachen. Beiden zijn trouwens reeds lang overleden. Zal iemand nu nog om de humor van Snip en Snap zijn mondhoeken bewegen?
De Wama’s dus. Dan weer als Arabische tapijtverkopers met hun lied: “Kleden, kleden, wat een mooie kleden”, of: “In Bagdad heeft de vuilnisman in elke hand een ratelslang.” Nu flauw, toen grappig. Wim, de kale, had altijd een lach op zijn gezicht. Dick, de donkere, keek serieus maar was de geestelijk vader van de meeste grappen, zowel op toneel als in de kleedkamer of elders. We moesten een keer optreden in het van Nispenhuis aan de Stadhouderskade te Amsterdam. Ik denk dat het zo omstreeks 1956-1957 was. Met de Hawaiianband (Loes Bakker, Annie Teyse, Karel Stoeltjes, Joop Loopeker en Joop Komen) zouden wij de entr’acte muziek verzorgen. Dat betekende dat je tijdens langere pauzes voor het voordoek (op het z.g. proscenium) de zaal bezig moest houden. We bestonden toen nog geen jaar dus kreeg je altijd het mindere, ondankbare werk. Onze beide danseressen, Annie en Loes, compleet in rieten (raffia) rokjes, slipje en bloemen-bh, met in de handen de halve kokosnoten waarin brandende kaarsjes, stonden met hun achterste tegen het voordoek hun kunsten te vertonen. Wij speelden en zongen het nummer “Kaimana Hila” terwijl we op het kleine proscenium moeite hadden om in evenwicht te blijven. Toen het nummer was afgelopen en wij buigend het applaus in ontvangst namen, klonk er plotseling vanuit het publiek een donderend gelach. Verbaasd keken wij om ons heen en zagen tot onze schrik dat bij onze danseressen de rieten rokjes tot op hun blote voeten waren afgezakt. Ze stonden dus in een voor die tijd zeer pikante en schaamtevolle situatie. Rieten rokjes op de voeten, slipje, en behaatje van papieren bloemen. We wisten niet hoe snel we achter het doek moesten verdwijnen terwijl het lachen van het publiek onze ruggen striemde. Wat was nu de oorzaak van alle ellende:
Toen de danseresjes met hun achterste tegen het voordoek stonden, stond achter datzelfde doek Dick Wama. Op één of andere manier had hij de rieten rokjes van onze dames stevig aan elkaar weten te knopen. Toen onze act was afgelopen en wij een stapje naar voren deden om het publiek te bedanken, liep Annie naar links en Loes naar rechts. Dat was zo ingestudeerd. Het gevolg laat zich echter raden. De rieten rokjes zaten elk slechts met 2 kleine drukknoopjes om de taille vast, terwijl de knoop die Dick Wama had gelegd vele malen steviger was.
Tonny Bakkenes (accordeonist), Herman Kortekaas en John van Essen (De Kamé’s,nu beter bekend als Peppi en Kokki), Thoraldo de goochelaar, Wim Wama en Willy Alberti lagen in een deuk in de coulissen. Dick Wama was nergens te bekennen. Die zagen we later met een onschuldig gezicht in de kleedkamer zitten terwijl hij, onze rode gezichten ziende, vroeg: “Is er wat?”
Na afloop van de voorstelling heeft hij het echter bij ons goedgemaakt met een aantal pilsjes. Zo was hij ook wel weer.

Joop Komen

 

 

 

Share This:

3 gedachten over “JOOP KOMEN over het BICKERSEILAND en DE WAMA’S en de rieten rokjes

    1. Nee Pom, dat zijn niet de poppetjes in mijn ogen waarover ze zong, maar dat zijn de poppetjes van haar tijdgenoot Eddy Christiani.
      Toen zij al in de Ramblers zong zat ik nog in korte broek in mijn trapauto in Den Helder, dus voor mijn achtjarige poppetjes had zij geen interesse.
      Een jaar of tien na die korte broek kreeg ik wel enig respect voor haar, vooral haar Engelstalige repertoire bij de Skymasters was wel om aan te horen.

Geef een reactie