Geen categorie

wie wint de enige echte virtuele maar bovenal het overheerlijke vakantie gevoel van vrijheid, liefde , leven, löss en laten leven – trofee op pomgedichten?

MAX LEROU samen in tijden van schaarste – CARTOUCHE zo voerden wij elkaar de nacht – DITMAR BAKKER …waarna ik handen om je keel deed wringen… – FRANS TERKEN tijdelijk afwezig – RIK VAN BOECKEL uit Berlijn vertrokken – MARC TIEFENTHAL terug naar de kust – JOLIES HEIJ in Venetie – MAJA COLIJN voor de kleintjes – JAKO FENNEK niet echt in staphorst tussen schaamhaar als veren

gerardr

 

wie wint de enige echte virtuele maar bovenal het overheerlijke vakantie gevoel van vrijheid, liefde , leven, löss en laten leven – trofee op pomgedichten?

laat ons asjeblieft meegenieten lieve lezer, lieve dichter, een gevoel van vrij en onbelemmerd, van zal het ditmar bakker zijn dan zal het ditmar bakker zijn, maar een ander broodje mag ook geserveerd – een ontbijtje met de liefde van uw leven in barca, 010, purmerend mag ook – of desnoods leiden. breng ons dat gevoel van vakantie, vakantieliefde, van 24 uur bed en nog niet uitgekeken. we gunnen het u zo graag maar we willen het wel lezen ja.
de gedichten niet te lang tenzij noodzaak – (of als u er een einde aan wil maken.) 20 regels is wel genoeg. de andere regels als vanouds: u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaren verzekerd natuurlijk. deadline zondagochtend vroeg 11.00 uur.

 

je kan je eigen ophangen
je kan je eigen niet ophangen
en ik heb het besluit genomen
om me eigen niet op te hangen
ik moet nog wat werken
ik moet nog wat voort
naar mijn eigen idee

Gerard Reve

 

gerardr

.

onze polsen klopten siamese uren

we liepen samen in tijden van schaarste
niet dat de honing op de bon nee dat niet
de keukentafel draagt nog altijd links
de sporen van nimmer zoetjes
in de thee laat staan de suiker
voor de gasten dat gif en wat lachte mijn lief
toen we daaraan dachten daar lag het niet aan

Max Lerou

 

 

we konden weer alle kanten op – gerard wijst ons deze week de weg – hang jezelf niet op zijn wijze raad. en gelijk heeft ie. je zou teveel moois missen. de anke labrie tentoonstelling bijvoorbeeld – een anne hardeman felicitatie zou er niet meer bij zijn en die ‘lieverd’ verdient er een – en laten we de jaardag van loes essen niet vergeten –  koffie met gebak in de ochtend,  joop komen roemen om zijn journalistieke kwaliteiten, de bende van tafeltje drie moet nog even door en compleet graag – tot die sleets weg is – Én u had teveel moois aan poëzie gemist deze week. wat een rijkdom – dank jullie wel lieve dichters lieve inzenders. hier inzenden is alleen al heldendom. ik weet gewoon niet waar ik beginnen moet. of met wie. met max lerou dan maar – het rijtje af.
over de honing op de bon aan de keukentafel – dat zal joop komen aanspreken – hij is nog uit die tijd – lerou ziet toch ook hele andere dingen als hij aanschuift. ik ken die keukentafel met die sporen van nimmer zoetjes. een kernachtig gedicht over hoe in huize lerou het begin van de vakantie wordt gevierd – even de kwik kwek kwak uit de leesportefeuille aan de kant.

 

gerardr

 

Vakantiegevoel

Ja, die dagen deed ik niks
dan voeren, het hoogste, ik
ik bazuinde erop los als lid
van het koor der gevallenen
haar wil ik, met alle geweld

leiden naar mijn voederbak
haar oog en kont diende mij
pront en kribbig van repliek
zo zijn we niet mijn beste

met elkaar

zet eerst eens een boom op
rond getopt en goud gebald
en rol je schapenvacht uit
over grond van löss ga ik
alleen helemaal los

in engelenhaar zo zijdezacht
als ossenbloed en ezelinnenmelk
zo voerden wij elkaar de nacht
nog ben ik er stil van

.

27-02-2016
Cartouche

.
cartouche lijkt elke week beter te worden. een echte dichter. en we weten het nog hoe onsamenhangend vroeger vaak de woorden waren. neefje gérard leert snel (schaken). hij wordt er stil van. mij maakt het gedicht ook stil. een prachtgedicht. winnen zal het niet deze week – we gaan niet elke week winnen cartouche. dat vanwege de te vrome elementen. elk christendom moet de poëzie uit. laat ik daar deze week maar eens een statement van maken. nou rolt mneer vromen wel door de löss in ieder geval komt hij op die gedachten en dat is zeer te waarderen – en dat ze ‘elkaar de nacht’ voeren is werkelijk prachtig en seks in de voederbak is zonder meer meer dan een heijtje voor een karweitje waard – ergens hangt in de stal die vroom vroeg christelijke stank van bazuinen en koorzang. gerard zou er wel raad mee weten met die koorknaapjes. correctie ingebracht door gerard reve: ook goud voor Cartouche en al zijn jongensknapen.

 

gerardr

 

Rondeau Redoublé

De dag breekt aan, en geurende seringen
Verdoezelen hetgeen de nacht nog wist
Van hartezeer door liefdes vorderingen:
De dag verheft zich weder uit de mist.

Hoe duisternis zich in haar greep vergist;
Fel priemt de dageraad, en alle dingen
Die hoopvol moeten stemmen: weer verfrist!
De dag breekt aan, en geuren de seringen.

Je wilt—je zult vandaag van blijdschap zingen,
Een griesmeelpudding grijnzend opgedist,
Men eet—vergeet. Dat deze zegeningen
Verdoezelen hetgeen de nacht nog wist:

Hoe ik dan eerst; je kleding weggegrist
In schemerlicht, als zo veel vreemdelingen,
Woedend een ware waarheid had gesist
Van hartezeer door liefdes vorderingen

Waarna ik handen om je keel deed wringen…
Dat alles leek ons onbevochten twist
Snel en afdoende weer tot rust te dwingen:
De dag verheft zich weder uit de mist.

Zoals tot elke boreling beslist:
Decennia vooruit de balsemingen,
Damast, het trouw Verbond—een eiken kist.
Het dak u nodigt om eraf te springen,
De dag breekt aan.

 

Ditmar Bakker

 

reviaans het mag gezegd. en waar wordt nog de griesmeel grijnzend op gedist – ja dat moet wel huize bakker zijn – na het lezen van een ditmar bakker gedicht is het altijd de vraag of de lezer het heeft overleefd – kom van het dak af roep ik u toe dan maar liever aan ditmars spit geregen – wat een toestanden lieve lezer. een wonderjongen is het onze ditmar en dat allemaal rond een bordje griesmeel pudding. we vergeten bijna de vorm van het gedicht. de 2 vormelijken aan tafeltje drie roemen ditmars uitspattingen in dit opzicht. ik neem hem liever live en wens het volle pond – inhoudelijk. want inhoud heeft ie. ik ben nu al door mijn eremetaal heen en er komt nog zoveel moois aan. goud zilver brons in ongeacht welke volgorde voor de drie hierboven – het had zomaar gekund. laten we genieten van onze wonderzoon – zijn rijkdom – zijn culinaire hoogtepunten en zijn romantische inslag. ooit zal hij in mijn oor fluisteren ‘de dag breekt aan’  en  die dag zal ik van blijdschap zingen.

 

gerardr

 

Tijdelijk afwezig

In antwoord op uw schrijven
van 26 februari j.l. hebben wij
verantwoorde zowel als onverantwoorde
woorden aan de kapstok gehangen

de stagiaire krijgt de vrijheid
om op een eigen moment
met pijltjes te gooien teneinde
een gewenste volgorde te bepalen

de overige medewerkers zijn
in hun vrije tijd met de voeten
omhoog in het café om de hoek
over de uitkomst nog in conclaaf

de leidinggevende kan geen ijzer
met handen breken en heeft in feite
geen idee hoe een en ander afloopt

is later voor commentaar bereikbaar
in de vijfde hangmat van links

.

FT 27022016

 

frans terken slaat een heerlijke andere weg in – om zo het vakantiegevoel te treffen is slechts de dichter gegeven – ready mades – maar dan toch inhoudelijk gekanteld. een verademing deze tekst bij de gedachte aan het reguliere kantoorleven dat sinds juffrouw jannie niet echt veel veranderd lijkt. ook frans moet zonder meer  bij het eremetaal  drietal hierboven gevoegd – zo hebben we er al vier.

 

gerardr
Vertrek

Een schim herhaalt zich niet
de laatste kus was een beroerde
ik denk wat jij niet ziet
is wat mijn ogen zo ontroerden

de trein vertrok ik zwaaide maar
naar wie zich daar verroerde
ik weet-het klinkt zo naar
dat jij mijn liefde voerde.

.

Rik van Boeckel
27 februari 2016

 

wel oprecht dit vertrek uit berlijn en deze woorden – door emotie bevangen zelfs een ennetje te veel. de ogen zijn geen persoonsvorm in regel 4 – ogen zijn ogen. mooie ogen hier. rik aan het rijm. nou op de een of andere manier weet hij aan gekunstel te ontkomen. komt door die prachtige tweede regel: ‘de laatste kus was een beroerde’- een levenswijsheid terug gebracht tot een tragiek die we allemaal kunnen navoelen. ditmar bakker zou bij een dergelijke ervaring meteen van het dak van het amstelhotel springen om al zijn jongensachtig kunnen te etaleren – deze man uit leiden onze rik zwaait nog wat in het wilde weg. ook navoelbaar.

 

gerardr

In de branding

Haar haar vormt het begin,
dat in haar mond een loop
neemt, vuur dat over de
toppen van haar tepels rent,
en door haar handen gloeit,
door het water heen.

Eenvoud siert haar weelderig.

Haar huid spreekt veelzeggend
stil en zet de gloed tot spoed
aan. Zie hoe ze die opvangt
en tot in mijn toppen stuurt.

Waarlijk heerlijk tovert ze
me om tot brandhout.

 

Marc Tiefenthal

 

dagje oostende met tiefenthal dames nooit weg. als het kan nog even via het keukentafeltje van de heer lerou als dat niet te ver om is. bombastisch als de zee kan zijn deze tiefenthal – associatie – diepe dalen hoge bergen geen zee gaat de tief te hoog. aardige elementen maar toch net te veel gepoogd om leuk te doen – een verhaaltje met een mooie regel in het midden…

gerardr

de gondelier heeft het hart

heb je daar al eens een gedicht over geschreven?
vroeg de gondelier met het houten hart

wat er niet is mis je niet
en een dag zonder vakantie is heus wel geleefd

niets is hier van glas behalve de lucht
een man moet de dingen kunnen wegen

ik werd meteen verliefd op zijn wulpse slagen
en nam dat vreemde hart dan maar voor lief

hij ving me op alsof ik een hoopje löss was
om op te kauwen als hij het geduld had

we worden maar geen verhaal, zei hij
hooguit een ansicht met een stradivarius tegen een lege lucht

ik vreet spaghettiwesterns, jij bent de poolster trouw
mijn hart is van hout, dat komt door haar

en de venetiaanse nacht gaf geen krimp

 

Jolies Heij

 

in de laatste 5 regels weet heij aan zichzelf te ontkomen en schiet zij als een komeet de poëzie in – prachtig slot – kan ook op zichzelf staan – ja dan hoeven de andere regels ook niet. jolies wil altijd teveel – zo is het mooi – zo is het genoeg – zo ontstaat stilte bij cartouche én svp geen dialogen in de poëzie – (ze zal wel weer kwaad zijn op dat KUT-commentaar ik zoen het meteen af) :

we worden maar geen verhaal
hooguit een ansicht met een stradivarius tegen een lege lucht
ik vreet spaghettiwesterns, jij bent de poolster trouw
mijn hart is van hout, dat komt door haar
en de venetiaanse nacht gaf geen krimp

gerardr

leesportefeuille

hoe de lach de puber bracht
waar vader alweer nodig moest
met zijn chick en moeder
zich achter bloedwijn
in de libelle verslikte
maar gelukkig voor de kleintjes

een handje hulp van kwik kwek en kwak

 

Maja Colijn

 

ergens lees ik hier toch ook de hand van max lerou in de woorden van onze maja. die keukentafel wordt nog eens wereldberoemd en zal veel geld opbrengen op een veiling. puber is geen lekker woord voor in de poëzie.  het gedicht heeft even nodig om op gang te komen maar dan spuit het er ook aan alle kanten uit. wel lekker zo. 

 

gerardr

vakantiegevoel – Straks mijn rozen snoeien. Zelfs op zondag, de dag van de heer, is er werk te doen.
Gelukkig is het hier niet als in Staphorst. Daar kun je niet eens op vakantie gaan.
Stel je voor, er is altijd wel iets. Heb een zonnige dag. Groet van Jako.

 

vogelvrij

hoe we leven op een eiland
voor de kust van kroatië
naakt, als vogels vrij, met alleen
schaamhaar als veren

hoe degenen die we tegenkomen
niet weten waar kijken
omdat gluren naar een kut
nog nooit is vrijgegeven

hoe de zee ons deint, wilder
dan wijzelf doen
onze nagels zich vastbijten
het klaarkomen op keien pijn doet
de zon ons vogelvrij verklaart

jako fennek

 

niet weten waar TE kijken – zou ik schrijven. gluren naar een kut – jako pakt de poëzie stevig aan vandaag. en dat op de verjaardag van loes essen. het is allemaal wel erg direct – klaarkomen op keien, het gluren ook, het schaamhaar in de eerste strofe. elke strofe heeft wel wat van dattum. laat ik het zo zeggen met jako  – er is werk te doen. waar jako roosjes snoeit ziet jako een en al natuur. roosjes snoeien op de zondagochtend: ik wist het niet.

 

 

Share This:

5 gedachten over “wie wint de enige echte virtuele maar bovenal het overheerlijke vakantie gevoel van vrijheid, liefde , leven, löss en laten leven – trofee op pomgedichten?

  1. onze polsen klopten siamese uren

    we liepen samen in tijden van schaarste
    niet dat de honing op de bon nee dat niet
    de keukentafel draagt nog altijd links
    de sporen van nimmer zoetjes
    in de thee laat staan de suiker
    voor de gasten dat gif en wat lachte mijn lief
    toen we daaraan dachten daar lag het niet aan

    ml

  2. Rondeau Redoublé

    De dag breekt aan, en geurende seringen
    Verdoezelen hetgeen de nacht nog wist
    Van hartezeer door liefdes vorderingen:
    De dag verheft zich weder uit de mist.

    Hoe duisternis zich in haar greep vergist;
    Fel priemt de dageraad, en alle dingen
    Die hoopvol moeten stemmen: weer verfrist!
    De dag breekt aan, en geuren de seringen.

    Je wilt—je zult vandaag van blijdschap zingen,
    Een griesmeelpudding grijnzend opgedist,
    Men eet—vergeet. Dat deze zegeningen
    Verdoezelen hetgeen de nacht nog wist:

    Hoe ik dan eerst; je kleding weggegrist
    In schemerlicht, als zo veel vreemdelingen,
    Woedend een ware waarheid had gesist
    Van hartezeer door liefdes vorderingen

    Waarna ik handen om je keel deed wringen…
    Dat alles leek ons onbevochten twist
    Snel en afdoende weer tot rust te dwingen:
    De dag verheft zich weder uit de mist.

    Zoals tot elke boreling beslist:
    Decennia vooruit de balsemingen,
    Damast, het trouw Verbond—een eiken kist.
    Het dak u nodigt om eraf te springen,
    De dag breekt aan.

  3. Tijdelijk afwezig

    In antwoord op uw schrijven
    van 26 februari j.l. hebben wij
    verantwoorde zowel als onverantwoorde
    woorden aan de kapstok gehangen

    de stagiaire krijgt de vrijheid
    om op een eigen moment
    met pijltjes te gooien teneinde
    een gewenste volgorde te bepalen

    de overige medewerkers zijn
    in hun vrije tijd met de voeten
    omhoog in het café om de hoek
    over de uitkomst nog in conclaaf

    de leidinggevende kan geen ijzer
    met handen breken en heeft in feite
    geen idee hoe een en ander afloopt

    is later voor commentaar bereikbaar
    in de vijfde hangmat van links

    FT 27022016

  4. In de branding

    Haar haar vormt het begin,
    dat in haar mond een loop
    neemt, vuur dat over de
    toppen van haar tepels rent,
    en door haar handen gloeit,
    door het water heen.

    Eenvoud siert haar weelderig.

    Haar huid spreekt veelzeggend
    stil en zet de gloed tot spoed
    aan. Zie hoe ze die opvangt
    en tot in mijn toppen stuurt.

    Waarlijk heerlijk tovert ze
    me om tot brandhout.

  5. dames, het is zelden of nooit Oostende hoor. Als ik als brandhout aanspoel, is het eerder in de Panne, soms heel uitzonderlijk in den Haan, vaak in Koksijde. En pom, het kan niet elke dag zondag zijn al kom ik zo te zien in de buurt van zilver…

Geef een reactie