MAX LEROU wint de enige echte virtuele – en?? gaat er ook wel eens iemand niet over in U?? – trofee op pomgedichten – zilver DITMAR BAKKER en brons voor ERIKA de STERCKE

Goedemorgen Pom,

wat een leesvreugde vanmorgen, waarvoor dank aan de inzenders.  Het is en blijft een goed initiatief van je, die zondagochtendwedstrijdjes. Ook al zal menigeen zeggen dat het verder weinig om het lijf heeft, ik denk dat het ons allemaal scherp houdt en het geeft iedere willekeurige dichter de kans om goud, zilver of brons te pakken.  Elke zondag weer, waar kun je dat tegenwoordig nog!

Brekje, zei tante vanmorgen, wat ben je toch een sufferd.
Waarom dan tante?
Dat je jureert, nu kun je nooit eens meedoen Brekje, dat is toch zo?!
Ik sleep geen goud in de wacht nee maar ik doe wel mee tante.

Puh Brekje, mopperde tante, ze nam een hap uit een reuze krentenbol van de Jumbo en zei iets als je hebt gelijk Brekje maar het klonk anders, 😉

Mijn beoordelingen onder de gedichten –

Goud: Max Lerou – Zilver: Ditmar Bakker – Brons: Erika de Stercke

 wedstrijd gesloten – dank jullie wel – en ja het was mooi deze week
Max Lerou – en hij
Jolies Heij als vreemde ander
Ditmar Bakker domweg gelukkig
Rik van Boeckel – de tijd heelt wat herinnerd wil
Frans Terken – laten we tenminste nog  de geraamten bewaren
Petra Maria met haar onvoltooide brieven
Erika de Stercke in u terecht

en?? gaat er ook wel eens iemand niet over in U??  we lezen graag uw dichterlijke beschouwing – transitioneel ingekleurd of genderneutraal, biologisch gezien mag natuurlijk altijd of vanuit een diep menselijk voelen – pomgedichten is altijd troostrijk – altijd inlevend – we hebben bregje zonderland uitgenodigd als juryvoorzitter – dit wordt mooi dat voel ik nu al.
u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in voor zondag 1100 uur  onder ‘contact’. (zie rechtsboven) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. het commentaar (ook van bregje) is verzekerd.

 

waarom
ga je niet
over in mij
laat je je niet
tot poëzie vermalen
daar zitten we weer
ik op een stoel
jij in een tekst
die maar geen poëzie wil worden
pw

 

38 getuigen *
het spanlaken van de nacht al iets gevierd
de eerste opvlieger van de zon
danst even boven de rand
de wagens met hun grote muilen
ze rollen langzaam door de straat
vreten zwijgend rot in bloemenhulde
opeengeperst de gouden monden
haar schreeuw verlaten in het kanaal
dat west met oost verbindt
voetstappen zoals ze klinken in de film
eenzaam links eenzaam rechts
leeg de straat en hij
ml
23 04 2017

pom: hoe mijn verraderlijk eenvoudige tekst deze prachttekst van max hier op uw scherm wist te veroorzaken. ik ben daar heel blij mee. pöezie van de hoogste orde bovenaan geplaatst op de pom. nou maar hopen dat ook bregje van poëzie weet en van ere metaal. een prachtgedicht max. hier valt niets aan toe te voegen niets op af te dingen – hier slaat de taal genadeloos toe in een verdeelde wereld. niets gaat over en tegelijk alles.  over de geschiedenis. over de kunst. over verraad. over de dood. over en uit. van het goudste goud.

bregje:

Max Lerou

Schitterend! De eerste opvlieger van de zon en dan die laatste strofe. Ik las het gedicht niet, ik genoot het.

 

druppelsgewijs
 
ik dacht altijd dat je in mij lag te malen
hoe ik het malen van je kaken gadesloeg alsof ze de mijne waren
 
mijn sluizen wijdopen naar de wereld
die ik voor jou op handen droeg
 
onze voeten die in dezelfde richting gebaarden
wat doen stappen ertoe als je het vallen bent verleerd
 
als een organische trampoline, bungeejumpen aan de ophaaltouwen
van je armen, zo haalde je me altijd in
 
als het hart weer eens uit fladderen ging
ook op de woeligste baren bedachten we dezelfde horizon
 
spreek niet van schipbreuk, een vlot gaat zo lang te water
als de sloepen ruimen vol gedesillusioneerde katers verdragen
 
zoals de oceanen vervloeiden wij en werden week
tot wij over de horizon lekten als afzonderlijke druppels
 
kreeg jij contouren, ik het juiste perspectief
ik niet langer jouw gezicht, zo werd ik
 
een vreemde ander
 
Jolies Heij

.

pom: ‘zoals de oceanen vervloeiden wij en werden week…’ ach wat kan heij het mooi zeggen. hoeveel kind heb ik niet van je gehouden en nu schrijf je me dit? van hoe ze mij ontving in haar gespreide bedje tot ‘de vreemde ander’ zoals ze nu met gesloten benen voor mij is gaan staan. ik zeg mijn keuze is het niet. nu pas weet ik wat een frans terken heeft moeten meemaken in de bundels die jullie samen schreven. de ware toedracht van één heij is elk mannenhart te groot, te veel, te zwaar. alles en iedereen laat je vervloeien. mannen hebben ook gevoel. één heijpaal is jolies niet genoeg.

 

bregje: Jolies Heij

Eens denken, mag en zal ik hier eens kort zijn? Ja! Ik heb echt veel en veel betere inzendingen van je gelezen Jolies, thema en uitwerking vragen allebei om aandacht hier, het begint voor mij al bij die malende kaken, dat trekt me het gedicht niet in.
Wat doen stappen ertoe als je het vallen bent verleerd, dat vind ik de mooiste regel, er valt over na te denken. Veel, is het eerste wat ik denk, al is het maar om ze eens uit te pluizen waarom je niet meer durft te vallen. Dat je beetje bij beetje een vreemde werd, ja, dat proef ik er wel uit.

 

Ditmar Bakker

pom: een heerlijke en verscheurde ditmar bakker. mijn god welk een traktatie zo op uw vroege zondagmorgen vol met bloesem blaadjes tussen uw hagel goed. en dat zij dan ook tnog tot lijk is gepromoveerd vermoeden wij nog niet in de eerste stofe. wat god tot zich neemt is van het hoogste ditmar goed. lag ik maar zoals u mijn heer in zijn handen. dan wist ik het wel.

een heup, een borst, een lok – ze was van mij. mooier kan het niet gezegd. ook goud! bregje.

 

bregje:

Ditmar Bakker

Wat mooi, die bliksemschicht van boven naar beneden. Verscheurde levens lees ik hier.

 
Onnoembaar
 
Herinneringen aan de dood
vervagen niet kleuren het drama
van het leven dat zo leuk leek
eindigde in een onzeker niets
 
zo begon het ooit huilend en speels
de liefde kwam er aan te pas
de romances tussen de lakens
maar zij bleven niet vervaagden
in herinneringen aan de daad
 
nu in de eenzaamheid van het zijn
is de pijn gestorven klimt het hart
naar nieuwe horizonten achter de aderen
rivieren van hoop en wanhoop
 
de tijd heelt alleen
wat herinnerd wil worden
het andere zal sterven
verdwijnen achter de haag
van het onnoembare niets.
 
Rik van Boeckel
22 april 2017
 .

pom: een prachtige beschouwing van hoe het in een en met een mensenleven gaat. wat rik vastlegt gaat ons allen aan. het mysterie van de tijd hier in één regel gegeven: ‘de tijd heelt alleen wat herinnerd wil worden’ – ik ben nog niet toe aan deze waarheid. was het maar zo roep ik huilend ditmar toe die lekker met zijn lijk ligt te rollebollen:

 

ditmar lees toch met mij mijn lief onze rik:

 

nu in de eenzaamheid van het zijn

is de pijn gestorven klimt het hart

naar nieuwe horizonten achter de aderen

rivieren van hoop en wanhoop

 

ditmar lief, kom weer tot mij voel een zwaar ademend hart de hoop ook én hoe de wanhoop daarachter slaat als jij je morbide speeltjes uit de kast haalt.

 

bregje:

Rik van Boekel

Het leven samenvatten, dat is Rik wel toevertrouwd. Het spel van de mens met de tijd en zijn herinneringen.

 

Het haasje

Haasje over buitelen
zoals ze doen in het wijdse
watergroene weiland aan de overzijde

tot in een beweging versmolten
niet weten wie onder wie boven
een kluwen deinend vertier
dat rammelt aan de rand van het blikveld

hoe ze dan wegschieten als voor roofvogels
schaduw van vleugels hoog in de lucht
een in de rondte trekkend Zeeuws boerenpaard
dat het koudbloedig aanziet

laten we de geraamten bewaren
van hoogvliegers de vleugels
het hoofd van het paard

de ogen om verte zeg toekomst te zien
lange oren om alles op afstand te horen

FT 22042017

 

pom: o zeeland hoe rijk is uw rijk  nu de dichter terken uw land bezoekt en u beschrijft. met die wereld regel die de dichter wist te schrijven: ‘laten we de geraamten bewaren…’ dan hebben we tenminste nog wat zou ik er aan toe willen voegen. zeeland als een mythisch gebeuren hier weergegeven.  de nieuwe dichter des (vaderlands)  zeelands heet frans terken. die boeren zullen het wel niet aanvoelen.  nooit eerder werd die vette bonk klei daar zo poëtisch verwoord.

.

bregje:

Frans Terken

Om verte, zeg toekomst te zien. Heel mooi, die regel. Verder zie ik buitelende haasjes en krijg ook een beeld van twee mensen. Het gedicht speelt een beetje met me.

dichter

ik lees de onvoltooide brieven
ze dragen de vreugde
van duizend steelse blikken
het verdriet van geluk
en jij

mijn vriend, mijn ziel
als ik je volg verandert niets
want jij blijft dichter,
dichter zoveel meer dan ver
en wij

PM 2017

.

pom:  een prachtig kleinood schreef PM. ja als ze zo schrijft mag ze blijven. ik leg de woorden op mij en ik smelt. dan moeten ze wel van de poëzie zijn. wat die brandhoff ook allemaal zegt in zijn roeibootje. een favereij hebben we hier te pakken. ‘als ik je volg verandert niets
want jij blijft dichter,…’ – prachtig van de eenvoud.

 

bregje:

PM

Kort maar krachtig gedicht waarin de regel het verdriet van geluk me het meest in het oog springt en dat heeft te maken met het feit dat daar zo over na te denken valt. Het verschuift iets in me en daar hou ik ontzettend van. Dat dichter of die onvoltooide brieven daar stap ik overheen, moet je niet doen denk ik hier maar de regel die ik er uitviste, ja, dat moet je blijven doen. Schrijven, schrijven, schrijven, ze zitten in je .

 

Utrecht
———-
 
Op zomerse dagen
weet ik
hoe te leven.
Speels
en lichtjes alwetend.
 
We treffen elkaar.
 
Onze vlucht naar de maan
stel ik uit
tot morgen
in een afspraak
die wandelt door de stad.
 
Wanneer het gesprek stopt
eten we
in een betere zaak.
 
Het tapijt van verlangen
rolt
verder open.
 
En toch
geraak ik niet
in u terecht.
.
Erika de Stercke
 .

pom: ja kind dat is het leven – het thema geraakt maar met dat dodelijk gevoel van onbereikbaarheid waar de dichter verder mee kan. nou moet je natuurlijk ook niet in utrecht zijn. als ze niet weten wat ze nog met je aan moeten, als de psychiater het ook niet meer weet, als het schrijven niet meer helpt dan sturen ze je naar utrecht. een openluchtmuseum voor uitbehandelde patienten. daar moet je niet zijn lieve erika. kom hier – hier in 020 is het altijd zomer.

 

bregje:

Erika de Stercke

Speels en lichtjes alwetend, wat mooi joh! Een afspraak die wandelt door de stad, schitterend. Wat kan mij die betere zaak nu schelen, wat voegt dat betere toe? Kom op Erika als je van die prachtige regels in je hebt, koester ze dan, leg ze voorzichtig vast door ze te omgeven met diezelfde pracht, een pracht die de fraaie regels draagt. Fijne laatste strofe ook, je begrijpt daar wel weer waarom het een betere zaak moest zijn. Fijn gedicht dat me net iets te veel is uitgesponnen.

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Uni-versiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRU-NA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 ver-scheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) * ‘JE BENT ERG MENS’ VAN POM WOLFF VERSCHEEN ALS WINDROOSDEEL IN SEPTEMBER 2005 EN WAS IN EEN MUM VAN TIJD UITVERKOCHT- *NIEUW WERK: TOEN JE STILTE STUURDE, 48 PAGINA’S WOLFFPOËZIE. VERSCHEEN OP 18 NOVEMBER 2006. ONLINE TE BELUISTEREN: ERIK JAN HARMENS INTERVIEWT POM WOLFF OVER ZIJN BUNDEL 'TOEN JE STILTE STUURDE' IN DE AVONDEN - VILLA VPRO http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/28361453/

Doe mee met de conversatie

6 reacties

  1. Het haasje

    Haasje over buitelen
    zoals ze doen in het wijdse
    watergroene weiland aan de overzijde

    tot in een beweging versmolten
    niet weten wie onder wie boven
    een kluwen deinend vertier
    dat rammelt aan de rand van het blikveld

    hoe ze dan wegschieten als voor roofvogels
    schaduw van vleugels hoog in de lucht
    een in de rondte trekkend Zeeuws boerenpaard
    dat het koudbloedig aanziet

    laten we de geraamten bewaren
    van hoogvliegers de vleugels
    het hoofd van het paard

    de ogen om verte zeg toekomst te zien
    lange oren om alles op afstand te horen

    FT 22042017

  2. dichter

    ik lees de onvoltooide brieven
    ze dragen de vreugde
    van duizend steelse blikken
    het verdriet van geluk
    en jij

    mijn vriend, mijn ziel
    als ik je volg verandert niets
    want jij blijft dichter,
    dichter zoveel meer dan ver
    en wij

    PM 2017

  3. 38 getuigen *

    het spanlaken van de nacht al iets gevierd
    de eerste opvlieger van de zon
    danst even boven de rand

    de wagens met hun grote muilen
    ze rollen langzaam door de straat
    vreten zwijgend rot in bloemenhulde

    opeengeperst de gouden monden
    haar schreeuw verlaten in het kanaal
    dat west met oost verbindt

    voetstappen zoals ze klinken in de film
    eenzaam links eenzaam rechts
    leeg de straat en hij

    ml
    23 04 2017

  4. Snel, ik heb nog twee minuten

    Laat ik me trekken
    met een paard: ju.
    Geen jij, geen u.

    Zit ik op een ezel,
    dan druk ik de sporen
    en stuur de koppigaard
    voortdurend bij: ra.
    Geen jij, geen u.

    Op een kameel
    heb ik nooit gezeten.
    Daar komt geen jij, geen u
    van.

    Ik geraak er wel uit.
    Ik kan er nauwelijks in komen

Laat een reactie achter