Geen categorie

eerbetoon aan CARTOUCHE – gérard vromen

eerbetoon aan CARTOUCHE – gérard vromen

van limburg tot aan de krim kennen ze hem als dichter én op pomgedichten natuurlijk – cartouche – ook wel bekend als gérard met het korte lontje.
nog een week heijloos op de dinsdag zijn we hier vanwege vakantie – mevrouw neemt het er wel van – sinds we een regeling hebben dat de koningin van ‘er is niets in de wereld waarover ik niet kan dichten’ op kosten van pomgedichten vakantie kan vieren, keert mevrouw steeds later weerom – nu half september waar gaat dat hene.
hoe dan ook het geeft ruimte om even stil te staan bij CARTOUCHE – de dichter die naar ik vermoed het meeste goud heeft binnengesleept in de zondagochtendwedstrijden op deze site. zijn permanent hoog gehalte aan poëzie gewaardeerd door vele juryleden hier. de mannelijke anneke wasscher. cartouche een erudiet dichter – op de pom hier hebben we hem dichten geleerd over gewone zaken in gewone taal zonder dat het hele gymnasium wordt opengetrokken. neemt niet weg dat we bijna altijd weer versteld staan van de enorme zeggingskracht van deze dichter. limburger in hart en nieren. (maar laten we ook de lever niet vergeten).

het korte lontje heeft er mee te maken dat gérard zich niets laat zeggen. en op deze site laat nu eenmaal iedereen zich iets zeggen – dat wil nog weleens schuren – gérard heeft er iets langer dan gemiddeld over gedaan om het karakter van de site te ontrafelen – laten we het zo zeggen. wat wij van hier hem in ieder geval willen zeggen is dat we heel vaak hebben genoten van inzendingen en dat we zijn werken zeer waarderen en dat dat toch een keer expliciet is gezegd. zie hieronder enige winnende gedichten:

Extrema outdoor

Waarheen je mij ook denkt
naar Babylon, naar Minsk
voetstoots volgen zal ik je
over land van zwarte aarde
tot uitgestorven pleinen
stukgeslagen kathedralen
van toorn en trots

zand en steen
geen vrede valt te vinden
in Brest of in Versailles
alleen midden in het hart
van wit voel ik de brand
zang van een slavenziel
dans me – tot en met
the end of love

12-07-2015
Cartouche

Winterhard

Toen woorden spraken met fluweel
trekken om zijn mond verzachtten
werd hij breekbaar, was in handen
einde aan alle jagen en jachten
– wild genoten zij de zomerwijn –

Herfstlicht kleurde eindeloze dagen
die hij niet telde, enkel bij minuten
dat ze samen nachten namen ‘just
a perfect day’ rondademden
– dronken van roodbruine bok –

Invallende winterkou vrat aan
warm water, korrelijs deed hem
gewaande kampioen van lange baan
het spoor langzaam bijster raken
– een glühwein maar, ijsthee nee –

en toen sneeuw begon te smelten
trok aangeschoten wild een zigzag
spoor door kaalgevreten land
zicht nooit bleker, beker leger

alleen trekken winterhard

Cartouche

pom: ‘u rijdt uw rondje. neem het thema niet te letterlijk. als we niet over een nacht ijs gaan komen we nergens.’
nou er wordt goed ingenomen in huize cartouche. Overtuigend gedicht, ik leg mijn scepsis terzijde. Er wordt wel deftig gedicht maar vanuit een oprecht gevoel. Zo voelt dat. Ja hier gebeurt toch wat met de taal. hier wordt gedicht in een bovenliggende laag in seizoenskleuren. De elementen, de harde grond, een mens en wat wild toegevoegd voor de herkenbaarheid. En dan is er nog een laag: die van de winter in zijn leven. Ik kan er niets aan doen maar ik erken hierin een waar en groots dichterschap.

roop: cartouche
ik begrijp de slotregel niet, maar van het gedicht begrijp ik dat je het in de maanden met de r vooral nat moet houden. je loopt wel gevaar, de lente met een zware kater en knagende ontgoocheling te laten beginnen. origineel onder mooie, maar niet *te* mooie, woorden gebracht. ja, het doet goed te zien, dat cartouche zijn minimalistische cryptogrammen ook wel eens weet los te laten

Share This:

Geef een reactie