Geen categorie

LISAN LAUVENBERG (open brief aan haar) LIEVE EBERHARD VAN DER LAAN….

Lieve Eberhard van der Laan,

Trots zijn op wat je hebt bereikt vind je moeilijk. Maar bedenk eens hoe fijn het is als je kunt leren ontvangen. Alle liefde die we jou als Amsterdammers toewensen mag in jou naar binnen stromen en je dan dragen, zodat jij weet dat wat je ook nog aan pijn te dragen krijgt, je het in elk geval niet alleen hoeft te doen. Open dat lieve grote meelevende hart, dat nog zoveel wil doen voor anderen, ook eens naar de andere kant.  Laat je helpen, laat de overweldigende liefde die je toegestuurd krijgt echt binnenkomen. Je hebt het verdiend en het zal jou en de mensen om je heen ook echt helpen.
Ik spreek uit ervaring. In dit leven kreeg ik drie keer kanker en ik moest leren ontvangen. En hulp aanvaarden toen ik zelf niet veel meer kon, omdat geven mooi is, maar mooier dan dat is kunnen ontvangen. Omdat je vrienden dan ook begrip krijgen voor waar je door heen gaat en ze eigenlijk zo graag iets willen doen. Machteloos toezien hoe een van je geliefde vriendinnen lijdt is voor mensen heel ontwrichtend en vergroot slechts het gevoel van eenzaamheid aan beide kanten. En ik leef nog omdat we in deze prachtige stad academische ziekenhuizen hebben met eigenzinnige en zeer goede artsen, die zelf nadenken, maar ook zo ruimdenkend zijn dat je als patiënt mee mag denken en je eigen behandeling deels kan bepalen.

Ik wens je zo nog een goede tijd en eigenlijk nog meer tijd, zodat je de droom die je had van een lieve stad ook echt kunt zien gebeuren. Op mijn veertiende zag ik het toen nog redelijk verloederde Amsterdam, maar wist ook dat ik thuis was. Hier moest en zou ik wonen, leven, geven en genieten. In Limburg, in mijn geboortedorp, was ruimdenkend en kleurrijk anders zijn niet geoorloofd en werden meisje veroordeeld tot aanrecht en ondergeschiktheid. Doordat de studiebeurs nog bestond, ben op tijd ontsnapt aan het leven dat ze voor mij bedacht hadden, waardoor ik enorm vervreemdde van mijn familie en ook van schoolvriendinnen van vroeger. In Amsterdam kwam ik veel meisjes als ik tegen, een beetje ontheemd en toch gelukkig met hun keuze voor deze stad.

Wat mij overeind hield was mijn liefde voor de stad en zijn geschiedenis, als ik ongelukkig was hoefde ik maar te gaan wandelen om te genieten en te ontdekken dat er echt leuke mensen zijn in de wereld. Van de oprecht gekke marktkooplieden, tot de Jordaanse café eigenaars, van de kleine theaters met hun prachtige herkenbare voorstellingen en de adembenemend mooie avonden in het concertgebouw. Kunst heelt en verbindt.
En lieve Eberhard, als je niet kunt slapen of je hebt pijn helpt muziek ook. Ik heb de helende kracht van muziek zelf ervaren. Als het nodig is komen we met zijn allen voor je zingen. Eigenlijk moeten we voor alle zieke mensen kunnen zingen en ook voor hun geliefden. Zodat ze weten dat ze níet alleen zijn, dat ze níet alléén zijn. Want erger nog dan ziekte en pijn is de grenzeloze eenzaamheid, de vloek van deze tijd.
En door mensen bij elkaar te brengen en ze nieuwe kansen te geven heb je zoveel gedaan voor deze stad. Zelfs op de lijst van 600 staan, betekende al, dat ze eindelijk gezien werden en dat er hulp is, hulp geboden kan worden, zodat niet ook nog hele gezinnen naar de verdoemenis gaan.

En dat is ook jouw verdienste en al die liefde voor jou komt naar je toe. Laat het toe, laat je kinderen en je vrouw delen in deze liefde van ons voor jou.
Ik wil je best wel helpen, met burgemeester zijn, we willen je allemaal wel helpen burgemeester te zijn, maar fijner is het als jij dat nog een hele poos voor ons kunt zijn.

©Lisan Lauvenberg
6 september 2017

Share This:

Geef een reactie