Geen categorie

MAX LEROU wint de enige echte virtuele – ach laten we maar eerlijk zijn – trofee op pomgedichten – ANKE LABRIE zilver en PETRA MARIA brons

dank u voor de inzendingen. langzaam maar zeker komen we op gang – al draait cartouche op volle toeren. volgende week hebben we bregje weer als voorzitter – als we het deze week van de eerlijkheid moeten hebben dan gooien max lerou en anke labrie en petra maria hoge ogen. al glij je uit over de woorden van petra maria – gemeend zijn ze wel – dat voel je. als altijd toch ook als vreemde eend in de bijt cartouche (mneer heeft zich op het fries gestort nou vooruit dan maar: hy is in freamde ein yn ’t bit) – cartouche weet toch altijd een onmogelijke draai te geven aan verloren gegane liefdes. in wezen beschrijft hij haar – het heeft niet aan hem gelegen maar het zijn deze week de natuurlijke krachten die haar van hem weg dreven. er komt week na week prachtige poëzie van. maar we honoreren deze week de eerlijkheid – blijven we bij ons eerste gevoel: max goud, anke zilver en petra maria brons. van harte!

Charles Steijger blijft nog even buiten
PETRA MARIA (vandaag jarig – van harte!) over de dood die niet voor niets komt
CARTOUCHE alles draait om het oog
DITMAR BAKKER over hersendiarree
MAX LEROU in de aula
JOLIES HEIJ kruipend
FRANS TERKEN over oud zeer
ANKE LABRIE schikt


wie wint de enige echte virtuele – ach laten we maar eerlijk zijn – trofee op pomgedichten?

korea, sint maarten, zwagerman en alle ellende die we nog mogen gaan genieten – laten we eerlijk zijn – de oproep deze week in de zondagochtendwedstrijd – het kwaad onder ogen – het goede onder ogen – we gaan u lezen hier op de pom maar eerlijk svp – eerlijk als wende – u kent de regels: u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in voor zondag 1100 uur onder ‘contact’. (zie boven in de zwarte balk) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. het commentaar is verzekerd.

wat maakt het nog uit

laten we zeggen
dat we niet konden vermoeden
dat de wereld in brand zou vliegen
ach laten we zeggen dat we weg keken

laten we zeggen
dat jij op je hoge hakken
toch al alles aan je voorbij liet gaan
en alleen met jezelf bezig was

en laten we zeggen
dat de poëzie altijd al
een tempel voor asiel is geweest
tot ze hele bliksemse boel in de fik staken
ach laten we tenslotte maar eerlijk zijn

pw

Wat maakt het uit

Als alles al is uitgelegd
in nog onuitgesproken klanken
dan is het al gezegd
en blijft alleen het janken

Slechts de dood heeft nu het woord
en al zal de liefde winnen
er is te veel haat aan boord
dus kom ik nu ff niet binnen

Ik blijf voor even buiten staan
kijk doelloos om mij heen
loop dan langzaam door
om weer opnieuw verder te gaan

Charles Steijger

charles schrijft over de dingen in een razendsnelle reactie – dan heb je de rauwe eerlijke tekst – daaruit is een gedicht te componeren. de eerste strofe de beste en meer dan waar:

Als alles al is uitgelegd
in nog onuitgesproken klanken
dan is het al gezegd
en blijft alleen het janken

De dans

Hier ben ik, maar jij bent er niet. Ik sluit de gordijnen en de klok tikt. Het is te mooi en schoonheid schuurt langs de dagen. Hier regent het. Hier groeien gedachten.

Mijn botten doen pijn, als je naar me kijkt. Niet de wind of als ik val. Niet het leven en de dood. De klokt tikt.

De dood komt niet voor de dans.

PetraMaria van den E

de jarige petra maria geeft aan de site toch nog enige regels ter contemplatie – episch om het woord nog maar eens maar nu op een correcte wijze te gebruiken. ik zeg kripties in een hoge mate het tweede gedeelte na de val. wat daar allemaal gebeurt in die paar regels is uitzonderlijk te noemen – voor een gewoon mens niet meer te vatten – alleen de jarige dichteres weet dat als het niet van het leven is en niet van de dood dat de klok gewoon door tikt. en waar de dood wel voor komt weten we ook al niet. soms is het niet weten en ook het niet hoeven te weten een toestand waarin een lezer zich met graagte in euforie wenst te wentelen. zo wentelen we ons in petra maria vandaag.

d’Oprechte Kringse Courant

Laat mij even spreken
dichter stilstaan bij de naald
de plaat die ik stukdraaide
het zwaard in mijn hand

de wereld die ik me verbeeldde
de onze die ik in blauwvuur dacht
te steken met één zwavelstok
een pezerik die van springen weet

alleen

nu lees ik breder wil ik dieper alles draait
niet om egoporno maar om ego flos
het gaat om het oog waarmee
waarin je bent en landt als
wervelhoos, cycloon

kracht twee

die leeft op vocht en zout en geeft
een föhn-mistral van warme wind
die rond je mond en benen zingt
als mantel van Sint Maarten
hart en lendenen omkleedt

09-09-2017
Cartouche

kijk cartouche volledig gegrepen door het thema en ook nog eens door de actualiteit en door zijn eigen dichterschap. wat is het toch een mannetje. en ik zeg het weer als hij deze week niet door ditmar bakker wordt verslagen dan rolt het goud wederom zijn kant op. een schier onverslaanbaar dichterschap heeft cartouche zich aangetrokken – soms raken mensen de toppen van hun kunnen. je kijkt sprakeloos toe. en ja hoor in de laatste strofe weet ie alles in een prachtig ritme bij elkaar te krijgen in een esthetiek waar je u tegen zegt. en we zingen allemaal: dit is de dag dat cartouche zijn lichtje branden mag.

AAN KOMRIJ, of EEN SOORT ZWANEZANG

Het is begonnen. Hier zie, potsenmaker!
De tweede regel is maar regel twee,
de derde leidt tot generlei idee,
laat staan tot een sonnet. De vangst is vaker

oneven rijm, het schitterschoon cliché,
welluidend als Tsjaikovski’s Notenkraker,
en net zo wee & zoet. En toch: geraak er
maar aan. ’t Is pure hersendiarree.

Zo werden folianten volgeschreven.
De zoektocht naar een authentiek geluid,
verfijnde geur, bij voorbaat loos bedreven:

slechts muffe meur gaat van de kasten uit.
Maar dan—jouw bloemlezing, zoals ook even
de roos die uit een karvracht stront ontspruit.

Ditmar Bakker

de rijmkunst weer eens geetaleerd op ditmars wijze. vakkundig slot en zo leesbaar. het gedicht begint voor mij in de laatste strofe. het geploeter vooraf laat ik graag aan ditmar. hier houden we van stront & rozen. ditmar brengt bij elkaar wat in menig huishouden gescheiden blijft.

lekker belangrijk

en dan kijk ik
naar die foto
en denk bij mezelf

die foto straks
op het scherm
in de aula

en iedereen kijkt
en iedereen huilt
(nu ja sommigen toch)

en ik weet van niets
ik kijk blind
over de wereld

die foto
alleen maar een foto

ml

ik zie max straks nog niet in de aula zitten naast lisan lauvenberg bij een foto van van der laan. maar de poëzie is alvast maar geschreven – op de foto deze week van van der laan wandelend naast de koning door en in het centrum van amsterdam loopt de dood reeds naast een te blakend oranje. lisan schreef van der laan in haar vrijdagcolumn deze week de hemel in – max hier op zijn manier.

Liefde op het tweede gezicht

Om eerlijk te zijn betreur ik de woorden
die ik ooit in jou heb geplant. Om jou zou ik
zwijgen als dat onze monden dichter tot elkaar
brengt. Ik haal al mijn maakbare poëzie

een voor een als breisteken uit, laat de liefde
aan het onkruid, de platgetreden paden aan de
woekering. We geven ons over aan de regen
en aanschouwen wat ontspruit. Jij wilt een

zonsondergang, ik een plaats op de eerste
rang waar jij ongemerkt een vlam in mij hebt
ontstoken en ik naar je kom toegekropen als

voormalig verafgode meesteres die jouw plekken
nederig heeft verkend. Alles went en als je me nu nog
niet kent kun je beter een standbeeld voor me oprichten.

Jolies Heij

zo lezen we de heerlijkheden graag – sorry laten we bij het thema blijven – de eerlijkheden. onze heij geheel vol-daan uit de vakantie weerom gekeerd – maar er kan nog meer bij. dat wordt weer cleanen in het redactielokaal. we lezen de romantische elementen – over de woekering – de zonsondergang – en hoe alles bij jolies in vuur en vlam staat. ik zeg het u – het wordt weer mooi op de pom.

De eerlijkheid gebiedt

Ik kruip door de krochten van leugens
en halve waarheden die je rondstrooit
zoek vergeefs naar goede bedoelingen
alsof er links of rechts nog ergens

de warmte van je lippen zachte hand
die me binnen wenkt de vingers op
mijn lichaam zoete herinnering aan
wat was tussen ons toen nog niet

jij als een bulldozer tekeer ging
het water zwaar over de dijken klotste
de wallen die ik opwierp niet hoog
genoeg om dat buiten te houden

ik trek de eerste huid uit
het slangenleer van oud zeer
neem in nieuw vel een andere houding aan
nestel me in een veilige kuil

FT 10092017

zoekt onze jolies in het gedicht boven frans nog toenadering – frans hard to get. een bulldozer is ze – klotsend water lezen we – oud zeer – nee hier moet nog veel gebeuren om weer uit te komen bij zoals het ooit was en in de tweede strofe is beschreven:

de warmte van je lippen zachte hand
die me binnen wenkt de vingers op
mijn lichaam zoete herinnering aan
wat was tussen ons toen nog niet

we waren erbij en maakten de foto. hoe dan ook frans gaat voorlopig op veilig. met heij in de buurt geen verkeerde keuze. heij als oud zeer wegzetten – als dat geen reactie oplevert…

nalatenschap

waren ze aangetroffen
ik had ze niet gelezen
haar nagelaten brieven
ik had ze weggeborgen

alle verzwegen woorden
voelbaar onder haar angst
afleesbaar in haar woede
getekend door verdriet

het beeld is nu compleet
de codes zijn ontcijferd
ik wil geen ander licht
op een gedeeld verleden

het is nu zo geschikt
dat ik vandaag kan leven
haar nagelaten brieven
ik had ze nooit verscheurd

anke labrie

dat we vandaag nog kunnen leven – daar gaat het uiteindelijk om – we schikken – herschikken desnoods – het is wat het is en het is wat het was – geen ander licht op een gedeeld verleden. wel zo eerlijk ja.

Share This:

4 gedachten over “MAX LEROU wint de enige echte virtuele – ach laten we maar eerlijk zijn – trofee op pomgedichten – ANKE LABRIE zilver en PETRA MARIA brons

  1. De dans

    Hier ben ik, maar jij bent er niet. Ik sluit de gordijnen en de klok tikt. Het is te mooi en schoonheid schuurt langs de dagen. Hier regent het. Hier groeien gedachten.

    Mijn botten doen pijn, als je naar me kijkt. Niet de wind of als ik val. Niet het leven en de dood. De klokt tikt.

    De dood komt niet voor de dans.

    PM

  2. d’Oprechte Kringse Courant

    Laat mij even spreken
    dichter stilstaan bij de naald
    de plaat die ik stukdraaide
    het zwaard in mijn hand

    de wereld die ik me verbeeldde
    de onze die ik in blauwvuur dacht
    te steken met één zwavelstok
    een pezerik die van springen weet

    alleen

    nu lees ik breder wil ik dieper alles draait
    niet om egoporno maar om ego flos
    het gaat om het oog waarmee
    waarin je bent en landt als
    wervelhoos, cycloon

    kracht twee

    die leeft op vocht en zout en geeft
    een föhn-mistral van warme wind
    die rond je mond en benen zingt
    als mantel van Sint Maarten
    hart en lendenen omkleedt

    09-09-2017
    Cartouche

  3. lekker belangrijk

    en dan kijk ik
    naar die foto
    en denk bij mezelf

    die foto straks
    op het scherm
    in de aula

    en iedereen kijkt
    en iedereen huilt
    (nu ja sommigen toch)

    en ik weet van niets
    ik kijk blind
    over de wereld

    die foto
    alleen maar een foto

    ml

  4. De eerlijkheid gebiedt

    Ik kruip door de krochten van leugens
    en halve waarheden die je rondstrooit
    zoek vergeefs naar goede bedoelingen
    alsof er links of rechts nog ergens

    de warmte van je lippen zachte hand
    die me binnen wenkt de vingers op
    mijn lichaam zoete herinnering aan
    wat was tussen ons toen nog niet

    jij als een bulldozer tekeer ging
    het water zwaar over de dijken klotste
    de wallen die ik opwierp niet hoog
    genoeg om dat buiten te houden

    ik trek de eerste huid uit
    het slangenleer van oud zeer
    neem in nieuw vel een andere houding aan
    nestel me in een veilige kuil

    FT 10092017

Geef een reactie