JOLIES HEIJ OP DE DINSDAG – de herfst en het lieve leven zijn weer begonnen

Geplaatst op Geplaatst in Geen categorie

www.pomgedichten.nl – deze week de site met de dansende puntjes voor veel lezers. de site zal door webmeisje in het weekend worden bewerkt – zo dat ie bij iedereen weer oplaadt. FB neemt voor zover mogelijk op deze plaats de honneurs waar.

JOLIES HEIJ OP DE DINSDAG – de herfst en het lieve leven zijn weer begonnen

columniste vanuit de bosnische hitte door de oostenrijksche en bayrische bergen weer aangespoeld in letterenland. een maand lang niet op facebook gebivakkeerd, alle liefdes- en haatbetuigingen, trouwerijen en scheidingen gemist. wel geschreven, maar dan over de balkanese bergen en niet over de hollandsliteraire laagvlakte waar de bliksem maar al te gauw de koppen boven het maaiveld treft. nu ik dit schrijf bliksemt het in mijn dakraam: de herfst en het lieve leven zijn weer begonnen. peter posthumus teruggekeerd naar de deensche glooiingen. de terk het gedoofde vuur oppokend met oud zeer. columniste het slagveld van oude en nieuwe liefdes overziend. en weer stad en land af om de powezie te laten klinken. misschien ligt het aan het treurige weer, of het vroege donker, maar tegenwoordig bespringt mij de vraag die ons dichters bij tijd en wijle kwelt steeds vaker: waar doe ik het eigenlijk voor? om van de straat te zijn, zoals erika de stercke steevast retories beweert? zoals ze zichzelf steevast dezelfde vraag stelt als ze weer eens uren vastzit in een trein ergens tussen antwerpen en essen. waarom überhaupt dichten?
.

mij komt het soms voor dat er te veel woorden worden geschreven die verwaaien in de wind en te weinig die beklijven. op eendere wijze overviel de najaarsdepressie mij toen ik op een winderige zondag via godbetert schiphol naar rotterdam afreisde wegens werkzaamheden voorbij woerden. de dichter moest er als kermisattractie op de uitmarkt aantreden. met twee jongetjes, sydney en abdullah genaamd, werd ik hangend in een bak aan het reuzenrad omhoog getakeld. goed onthouden wat lolita heeft gezegd, maande de circusdirecteur hen, maar mijn voordracht verwaaide letterlijk in de wind, want ik kon mijn geile liefdespowezie natuurlijk niet over die onschuldigkrullerige kinderhoofdjes uitgieten. vervolgens stapte er een jonge vrouw uit gouda in die het drieluik over de joegoslavische kolo wel kon waarderen. daarop drong mark mertens zich langs de circusdirecteur en droegen we ronddraaiend aan het rad elkaar gedichten voor. duizelig en moegedraaid belandde ik weer op de grond.
.

ik heb u dit nooit verteld, lieve lezer, maar ik heb hoogtevrees en anderszins een claustrofobiese vrees voor een op een voordrachten in kleine ruimtes. dat doe ik normaal gesproken alleen voor mijn geliefde. dus zodra ik mijn kans schoon zag ontsnapte ik uit dit circus. opnieuw was het anderhalf uur treinen naar 020, maar daar werd het toch nog gezellig. bij café daan en daan op het kattenburg met sneldichter kees blokland op het terras ondanks dreigende luchten. wat is de wereld tijdens mijn leven toch veranderd, mijmerde ie op zijn typmasjien rammend. lennert ras bleef maar roseetjes voor me aanslepen, want iedere optredende dichter ontving consumptiebonnen in overvloed. dat is niet waarvoor we dichten, maar wel een aangename secundaire voorwaarde. toen de bui uiteindelijk losbarstte verplaatsten we ons naar binnen waar jiddiese en countryliedjes werden gespeeld met een overdaad aan swingende treurviolen. en daar had je erika de stercke, overgekomen uit apeldoorn vanuit de enige herberg in het land waar nog plaats was. kind toch, zei ik, kom de volgende keer naar utreg, daar staat een hele dakkapel tot je beschikking.

.

ken je trouwens geraardsbergen? ik heb in srebrenica een bosniër uit geraardsbergen getroffen die me bezwoer daarhene af te reizen. welzeker, glimlachte ze, dat is wegens de vele kasseien bekend van de ronde van vlaanderen. en van de mattentaarten. en munne ouwelui wonen er vlak in de buurt. zo keuvelden we genoeglijk verder tot marcel kick kwam langsgezeild. o schone vrouwe, ik verlang zo naar uw zinnen! riep hij in vervoering naar erika. mag ik hier een ontluikende romance optekenen? vroeg ik, mij mijn functie als verslaggever van de pom plots weer herinnerend. welzeker, glimlachte kick, zo lang het maar met liefde gebeurt en er powezie in zit. ons hele leven is doordrenkt met powezie, we kunnen immers niet anders. dankjewel, zei ik hem ferm op de schouder slaand, nu weet ik weer waarvoor ik het doe.

.

Liefde op het tweede gezicht

Om eerlijk te zijn betreur ik de woorden
die ik ooit in jou heb geplant. Om jou zou ik
zwijgen als dat onze monden dichter tot elkaar
brengt. Ik haal al mijn maakbare poëzie

een voor een als breisteken uit, laat de liefde
aan het onkruid, de platgetreden paden aan de
woekering. We geven ons over aan de regen
en aanschouwen wat ontspruit. Jij wilt een

zonsondergang, ik een plaats op de eerste
rang waar jij ongemerkt een vlam in mij hebt
ontstoken en ik naar je kom toegekropen als

voormalig verafgode meesteres die jouw plekken
nederig heeft verkend. Alles went en als je me nu nog
niet kent kun je beter een standbeeld voor me oprichten.

Jolies Heij

Share This:

Geef een reactie