PETRA MARIA wint de enige echte virtuele – vrij naar een regel van lisan lauvenberg – met zijn blonde haar, lieve lach en een gouden zon in zijn ogen, bracht hij zomer in de stad in haar leven – trofee op pomgedichten – max lerou zilver – frans terken en jolies heij brons

Geplaatst op Geplaatst in Geen categorie



petra maria van den eerenbeemt goud

prachtige inzendingen deze week – dank jullie wel – het ozo nodige positieve gevoel is helemaal terug – iedereen blij. zo zien we het graag op de pom. dankzij de zonnige woorden. dank ook aan ons BREGJE – verantwoord commentaar en opbouwend zeker ook – ik ben blij dat ze me toestaat op mijn eigen site de winnaar aan te wijzen. als het haar niet bevalt gaat ze voor me liggen – lijkt me heerlijk – max lerou zonder meer genoeg voor eremetaal – en had petra maria niet de sterren deze week uit de hemel geschreven het was goud geweest voor max – zilver dus. petra maria goud – cartouche brandde zichzelf af in zijn eigen eerste strofe – ditmar is buiten categorie eigen een bijzonderheid – hebben we brons voor de duodichters frans terken & jolies heij – een prachtig – onbedoeld samenspel. gefeliciteerd petra maria, max, frans en jolies. en ja vandaag is het louter liefde – waarom ook niet:

louter liefde

samen jij en ik
voor dat grote raam waarachter zoveel geurend wit verried dat het daar stilstond en alles veilig leek
soms lijkt het dat we daar nog zijn.
en als je zingt dan spreekt mijn hart
dat jij – echt dat is voor mij het best –
de rest van je zo aandoenlijk snel gekomen volwassen leven
met liefde en geluk de koude wereld bevliegt

PM

MAX LEROU loopt over van….
PETRA MARIA uit louter liefde
MAJA COLIJN met een kind in haar ogen
DITMAR BAKKER aan de Tsé Na Na
MARC TIEFENTHAL van het dak af
CARTOUCHE over een jonge blonde god
FRANS TERKEN op een vleug van zon
JOLIES HEIJ aan de zonnebrand
wedstrijd gesloten – dank jullie wel – bregje is binnen – uitslag in een paar minuten – cartouche zet je schrap!

en bregje van de jury bewaakt dit weekend het gebeuren: “oké pom, deze keer bepaal jij de uitslag. Alleen als je keuze bar en boos is dan ga ik ervoor liggen. Morgen om en nabij kwart over 11 heb je mijn commentaren. Fijne dag. BZ”

wie wint de enige echte virtuele – vrij naar een regel van lisan lauvenberg – met zijn blonde haar, lieve lach en een gouden zon in zijn ogen, bracht hij zomer – in de stad – in haar leven – trofee op pomgedichten?

een vrije opdracht in geloof hoop of liefde – liefde mag altijd op de pom – jonge zomer groene sla of andere positiviteit deze week – het wordt weer mooi op de pom – zondag de laatste zomerse dag van het jaar – laten we genieten nu het nog kan – lisan ging ons voor met haar prachtcolumn – nu uw gedichten nog –
als het positief is dan is het goed!

u kent de belangrijkste regels: gedichten niet te lang tenzij ze over de top zijn – stuur in voor zondag 1100 uur onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar is verzekerd.

.
laat het kind
de taal toch spreken
die zij niet meer verstaan

laat het vragen naar de vrede

laat het onbekommerd gaan
laat het spelen laat het vrede
laat de vrede nog bestaan

pw

lemniscaat

we lopen samen op de mensen
blijven staan en zeggen kijk
daar gaat liefde hand in hand

zo te lopen en vergeten en dan
kijken naar elkaar heel even
als in even duurt het langst in liefde

ml

pom: ‘we lopen samen op de mensen’ – een martin aart het jongetje om mee te beginnen – heerlijke satire max – ik geloof dat joop komen de jong nog net voor zijn dood uitriep tot de meest valse vredesgoeroe die leiden ooit heeft gekend – hoe dan ook – je kunt ook zeggen een wijtgaardje – als je er maar een beetje raar bij rijmt dan denken de mensen wel dat je aan de poëzie bent –zoek de overeenkomsten tussen 2x laf&karakterloos – zo niet onze max lerou.
de mensen blijven staan bij max – hehe eindelijk een echte dichter denken de mensen – niet zo een uit zijn krachten gegroeid homp vlees of zo een krullenbol die met verknipt proza de wereld rondfietst – MAX blijft positief en geheel binnen het thema.
de mensen zijn geintroduceerd en dan is er liefde van die twee in hun prachtige rondgang hand in hand als kamaraden maar dan wel zonder de doelman jones op de achtergrond. max beschrijft een moment van liefde – dat voor altijd is en van alle tijden in eeuwigheid verder bloeiende. prachtig!

bregje: Goedemorgen pom, vanmorgen op mijn gemak de beoordelingen geschreven, alleen die van Ditmar niet want ik krijg het niet voor mekaar. jammer maar gelukkig heb ik deze week toch het eindoordeel niet dus Ditmar loopt er niks door mis. Mocht je advies nodig hebben dan hoor ik het wel, verder wacht ik het nog even af, misschien komt er nog iets binnen. Liefs, Bregje

ml – Eerst las ik, we lopen samen op de mensen, een soort van op eieren lopen schoot het door me heen en lang leve de interpunctie. Al snel blijkt het een gedicht dat zich in al zijn eenvoud leent voor herlezen. Ik vind het een prachtig gedicht met als enig storend element de woorden ‘in liefde’ . Dat had er voor mij niet achter hoeven staan, het haalde me terug uit mijn mijmeren en dat wilde ik helemaal niet. er staat toch al dat de liefde hand in hand gaat!

louter liefde

samen jij en ik
voor dat grote raam waarachter zoveel geurend wit verried dat het daar stilstond en alles veilig leek

soms lijkt het dat we daar nog zijn.

en als je zingt dan spreekt mijn hart
dat jij – echt dat is voor mij het best –
de rest van je zo aandoenlijk snel gekomen volwassen leven

met liefde en geluk de koude wereld bevliegt

PM

pom: ik dacht dat we er al waren – zo positief en zoveel liefde bij max hierboven – wie kan daar nog overheen. petra maria komt een heel eind. over wie uitvliegt – de koude wereld in – uitgevlogen is – echte dichters staan soms stil bij echt en waar. we weten niet wie het betreft en welke grenzen zijn overschreden – een tijdloos gedicht – op de woorden een glans van eeuwigheid – zo landen de woorden overal en in iedereen – zo geef je aan wie je lief hebt woorden mee.

bregje: PM
Gaat dit gedicht over al losgelaten? Ik denk van wel, een moeder die haar liefde voor haar kind beschrijft, een zus die liefdevolle herinneringen overpeinst. Mooi hoor Petra, met liefde en geluk de koude wereld bevliegen. Ik ga dat vandaag eens doen en zal aan je denken.

ZONNESTRAALTJE

onder `t strooien hoedje
een neusje van zomersproetjes
en zacht wiegt blauw de zee
het kind in haar ogen
al wat ze liefhad
op schuimkopjes mee

Maja Colijn

pom: een zoet tafereel – zijn we niet allemaal toe aan de vrede en het kind in ons – of in woorden – van voor naar achter en van achter naar voren – met schuimkopjes – met liefhebben – met het kind in haar ogen – de zacht wiegende zee en de sproetjes onder een hoedje van stro – ach was de hele wereld maar zo maja – ik zou er zo een schilderij bij tekenen – zo moeten toch ook zo een de jong en zo een wijtgaard erbij gelegen hebben ooit – en zie hoeveel kim jong en oen uit die twee schuimkopjes is gegroeid.

bregje: Maja Colijn – Wat een lief gedichtje, ik zie dat strooien hoedje, een schattig snuitje. Ik raak ook in verwarring en denk ineens, het kindje is er niet meer. Is het verdronken? Is het allang groot en het huis uit? Ik durf me er niet goed over uit te laten maar ik las het met liefde. Zelf zou ik achter zomersproetjes een witregel doen en dan ‘en’ weglaten. Ook denk ik dat de taal wat aandacht verdient in de laatste vier regels al komt het binnen, zeker! De zee nam al wat ze liefhad op schuimkopjes mee.


pom: onze ditmar is weer stevig aan de sinaspril geweest vannacht en de uitwerking mag er zijn. bregje kon de link niet openen en heeft daarom vermoed ik de hele nacht wakker gelegen – ik kon wel openen en vatte de slaap niet meer. ditmar bakker voor al uw slapeloze nachten. roedels wolven gaan zomaar aan u voorbij maar daar blijft het niet bij. we hebben een wonderkind in ons midden – al het positieve in ditmar heeft hij voor ons bijeengeschraapt – het is een werk geworden buiten elke categorie – was het niet zo kort ik zou van een levenswerk spreken. is het de tse-nana horen en dan sterven in geluk – of is het eerst sterven in geluk en dan voor altijd aan de tse-nana. ik ben er nog niet uit. er was leven voor de tse-nana – zo zullen ze op de aarde terug kijken.

bregje: Ditmar – Kan ik helaas niet beluisteren, het zal aan mijn computers instellingen liggen. Jammer.

Un supplément d’

Het is het vleugje frisse wind
waar we uren liggen op wachten
en ons heel even vluchtig streelt,
dat ons doet glimlachen en inslapen.

Een gezapige regenbui wekt ons
heel even vluchtig.

Wanneer de regen uiteindelijk
ons genadeloos voltreft,
nemen we de benen
en komen van dat dak af.

Marc Tiefenthal

pom: tiefenthal heeft ook altijd pech. na het geweld van ditmar hierboven – een windje, een buitje – we lezen het woord ‘gezapig’ – zo kan het leven ook zijn. we sturen de tekst door aan ditmar. als ie er aan toe is kan ie een dagje het gedicht van de tief in – ik denk dat bregje dit wel een soort van aangenaam toeven vindt – bregje is niet van de sinaspril.

bregje: Marc Tiefenthal – Waar we uren op liggen wachten – Vlaams denk ik. Twee maal heel even vluchtig, doe je dat expres of heb je echt niet in de gaten dat vluchtig nu eenmaal heel even is. De genadeloze voltreffer doet het wel hier al vind ik voltreft een erg apart woord. De benen nemen en van het dak af komen. Gratis advies: ik zou de volgende keer eerst van het dak afkomen en dan pas de benen nemen, dat voorkomt misschien een hoop ellende.

Oog in oog

Zij was meer dan ooit zichzelf
doodgeboren zondagmorgen
verloren kost een kussensloop
die druk bevolkt en uitgewoond
kakelbont gestikt elke gedachte
aan zonde bedekt, een blik
in lange leegte, steen
probeert te ontleden
om rots te worden

tot het breekt

in een mondvol krullen
die samensmelten tot straat
– beeldtaal op de blinde muur
die voor haar opduikt uit de mist
van poëzie “eeuwigheid is niets
dan het oplichten van de zomer”
staat hij bol de jonge blonde god
oog in oog zingt hij springt
en grijpt haar bij de keel

23-09-2017
Cartouche

pom: van wie het citaat is vernemen we graag van cartouche. de tweede strofe springt enorm uit het gedicht. maakt de eerste volkomen overbodig – was die eerste strofe maar niet geschreven of afgedrukt – het goud zou voor cartouche zijn geweest. typisch voorbeeld van net teveel. zie hier een lesje voor de beginnende dichter. schrijven kunnen we na verloop van tijd allemaal – dan komt de inrichting.
na strofe een zeggen de meeste angela merkel stemmers – das schaffen wir nicht – laat alle vluchtelingen binnen stromen maar cartouche met deze eerste strofe NEIN! de lange leegte? zitten we in friesland weer? gelukkig hebben we de tweede strofe nog – kijk beginnende dichter zo een tweede strofe schrijven behoort tot een hoog en goddelijk goed. daar zijn dichters voor uitgevonden. niet om er nog even snel een strofe bij te frommelen – zo laat een dichter poëzie krullen:

tot het breekt

in een mondvol krullen
die samensmelten tot straat
– beeldtaal op de blinde muur
die voor haar opduikt uit de mist
van poëzie “eeuwigheid is niets
dan het oplichten van de zomer”
staat hij bol de jonge blonde god
oog in oog zingt hij springt
en grijpt haar bij de keel

23-09-2017
Cartouche

bregje: Cartouche –
O Cartouche toch, dit gedicht laat zich zo lastig lezen. Prachtig vind ik: steen probeert te ontleden om rots te worden. Zat ik tijdens het lezen in een opera? Een drama? Je gedicht grijpt me naar de keel maar ik weet niet waarom. Moeilijk vind ik het, er is vaart, er zijn beelden maar ik vind geen reddingslijn om me aan vast te grijpen. Op zich heel knap want ik kan me aan een strohalm al vastklampen normaliter. Je hoeft niet boos op me te worden, ik snap er gewoon niks van, je hebt daarin alvast gelijk.

Een veer van zijn mond

Hoe hij uit de hoogte
neerdaalt schuin van boven op
een vleug zon en tegenwind

het licht in haar ogen brengt
als een glasblazer van heldere momenten
heropent hij voor haar verloren uitzicht

zij knijpt de ogen tot kijkdichtheid
die ene handbeweging over haar hart
om het kloppen te meten

ziet hij dat het goed is
haar borst hijgt van stijgen en dalen
op de stralen die hij stuurt

FT 23092017

pom: het lijkt er toch echt op of onze helden met elkaar in gesprek zijn frans terken met jolies heij – lees hierboven en lees hieronder en hoe de woorden vloeiend in elkaar overgaan– hoe lucebert ook in de verte wordt aangeraakt – met die grote zwarte neger die hij liet neerdalen in de poëzie – frans houdt het bij het dalen – jolies heij gooit die neger er tegenaan –hoe dan ook deze poëzie sluit naadloos op elkaar aan. een prachtige tweede strofe van frans helder als kristal – de borsten van heij – we zien ze voor ons in de laatste regels – en dan…
kan zij van wal – het hart van frans krijgt een grondige beurt dat het weer glanst – in haar tweede strofe – heij zou heij niet zijn als er toch nog een onverwachte wending aan de woorden wordt toegevoegd – het thema integratie vindt bij heij een warmmenselijke en biologisch ingekleurde uitwerking. na de zonnige liefdesverklaring van frans, na het stijgen en het dalen. ik zeg beeldend!

bregje: FT 23092017 –
Als een glasblazer van heldere momenten, prachtig Frans, alleen al voor een regel als deze is jureren steeds opnieuw een genot. Van mij mag dit de regel van de dag worden.

Het is niet altijd blond wat er blinkt

Diep van binnen bent u een grote zwarte neger
die papieren hoedjes vouwt van de nacht.
Al het licht dat niet verdraagt zuigt
u in u op en speelt dan voor hoogtezon.

Een zomer lang was ik in de ban van
uw lichte lokken en het hart dat u
kloppend voor u uitdroeg maar in wezen als
kroon op het hoofd. In uw ogen het

blauw van uw Azorenzee. Zelfs het grauwe
polderchagrijn werd bij u dauwfijn en
druppelgrijs. Dat was uw idee van integratie.

Een bruid voor een leven lang de huid duur
verkocht als zonnebrand. Met de zelfkant scheen
ook uw land door uw blondgepenseelde haar.

Jolies Heij

pom: het lijkt er toch echt op of onze helden met elkaar in gesprek zijn frans terken met jolies heij – lees hierboven en hoe de woorden vloeiend in elkaar overgaan– hoe lucebert ook in de verte wordt aangeraakt – met die grote zwarte neger die hij liet neerdalen in de poëzie – frans houdt het bij het dalen – jolies heij gooit die neger er tegenaan –hoe dan ook deze poëzie sluit naadloos op elkaar aan. een prachtige tweede strofe van frans helder als kristal – de borsten van heij – we zien ze voor ons in frans’ laatste regels – en dan…
kan zij van wal – het hart van frans krijgt een grondige beurt dat het weer glanst – in haar tweede strofe – heij zou heij niet zijn als er toch nog een onverwachte wending aan de woorden wordt toegevoegd – het thema integratie vindt bij heij een warmmenselijke en biologisch ingekleurde uitwerking. na de zonnige liefdesverklaring van frans, na het stijgen en het dalen. ik zeg beeldend allemaal!

bregje: Jolies Heij – Een verhaspeld spreekwoord, Lucebert komt even kijken en die hoedjes, waar ken ik ze van?
Wat een mooie tweede strofe Jolies en ook de derde strofe bevalt me wel al mag het van mij wat minder; polderchagrijn, druppelgrijs … het zal allemaal wel denk ik dan en ga even achterover hangen om aan de rijke taal de denken. Ik heb niks op bedachte woorden tegen hoor maar ze moeten een doel dienen, het mag geen zwaktebod lijken. Zo van ik ga lekker los want dat zijn de momenten waarop de poëzie vergeten wordt en dat is altijd jammer. Maar smaken verschillen, ik weet het.

Share This:

8 gedachten over “PETRA MARIA wint de enige echte virtuele – vrij naar een regel van lisan lauvenberg – met zijn blonde haar, lieve lach en een gouden zon in zijn ogen, bracht hij zomer in de stad in haar leven – trofee op pomgedichten – max lerou zilver – frans terken en jolies heij brons

  1. lemniscaat

    we lopen samen op de mensen
    blijven staan en zeggen kijk
    daar gaat liefde hand in hand

    zo te lopen en vergeten en dan
    kijken naar elkaar heel even
    als in even duurt het langst in liefde

    ml

  2. louter liefde

    samen jij en ik
    voor dat grote raam waarachter zoveel geurend wit verried dat het daar stilstond en alles veilig leek

    soms lijkt het dat we daar nog zijn.

    en als je zingt dan spreekt mijn hart
    dat jij – echt dat is voor mij het best –
    de rest van je zo aandoenlijk snel gekomen volwassen leven

    met liefde en geluk de koude wereld bevliegt

    PM

  3. Zo, ook op mijn telefoon is pomgedichten weer helemaal terug. Zodoende kon ik hoogte krijgen, gisteren, van het thema en zo

    Un supplément d’

    Het is het vleugje frisse wind
    waar we uren liggen op wachten
    en ons heel even vluchtig streelt,
    dat ons doet glimlachen en inslapen.

    Een gezapige regenbui wekt ons
    heel even vluchtig.

    Wanneer de regen uiteindelijk
    ons genadeloos voltreft,
    nemen we de benen
    en komen van dat dak af.

  4. Oog in oog

    Zij was meer dan ooit zichzelf
    doodgeboren zondagmorgen
    verloren kost een kussensloop
    die druk bevolkt en uitgewoond
    kakelbont gestikt elke gedachte
    aan zonde bedekt, een blik
    in lange leegte, steen
    probeert te ontleden
    om rots te worden

    tot het breekt

    in een mondvol krullen
    die samensmelten tot straat
    – beeldtaal op de blinde muur
    die voor haar opduikt uit de mist
    van poëzie “eeuwigheid is niets
    dan het oplichten van de zomer”
    staat hij bol de jonge blonde god
    oog in oog zingt hij springt
    en grijpt haar bij de keel

    23-09-2017
    Cartouche

  5. Een veer van zijn mond

    Hoe hij uit de hoogte
    neerdaalt schuin van boven op
    een vleug zon en tegenwind

    het licht in haar ogen brengt
    als een glasblazer van heldere momenten
    heropent hij voor haar verloren uitzicht

    zij knijpt de ogen tot kijkdichtheid
    die ene handbeweging over haar hart
    om het kloppen te meten

    ziet hij dat het goed is
    haar borst hijgt van stijgen en dalen
    op de stralen die hij stuurt

    FT 23092017

  6. Cartouche heeft niet gewonnen. Dat is een, dat is ook niet getreurd. Twee, pom noch bregje lijken de titel van mijn gedicht te kennen (het is Frans, ik geef toe) maar dat vluchtig, tot tweemaal toe, is wat achter die d’ komt. Dat van de benen en het dak en de zaken die ik op hun kop zet, daar heb ik 1. het volste recht toe; logica is geen vereiste in een gedicht; en 2. de reinste bedoeling mee en me dunkt dat die bedoeling bregje niet geheel ontgaan is. Dat ik pech heb en na Ditmar kom, dat heb ik ook zelf bedacht maar tja, een beejte geluk of wat ongeluk speelt nu eenmaal ook mee, hier & daar. Als ik nu een vliegreis boek naar Eindhoven dan kan ik bij Cartouche langsfietsen en daar een stevige pint drinken. Doch de reisbureaus werken vandaag niet

  7. Ach, een man, een mens moet, als hij enigszins gerijpt is, eerst wat onbe-/onverstaanbaars in het donker blazen om op stoom te geraken voordat hij aan zijn hoogtepunt toekomt toch, nietwaar?
    Het genoemde ‘citaat’ heeft ondergetekende, als hij zich niet sterk vergist, eigenhandig op zijn muur gekalkt.

  8. En dan dat Vlaams. VLAAMS BESTAAT NIET en al zeker niet in het tieftaliaans universum. In België zijn de drie landstalen het Nederlands, het Frans en het Duits. Indien de inwoner van Nederland een afwijking bemerkt van zijn visie op het Nederlands, die vaak Hollands is, noemt hij of zij dat Vlaams. VLAAMS BESTAAT NIET. Soms maak ik bewust een afwijking om poëtische redenen en dan is er sprake van tieftaliaans. Onlangs vroeg een koppel Nedermarokkanen in Antwerpen de weg naar een plaats waar lekker Vlaamse friet te eten is. Ik antwoordde dat friet niet Vlaams is maar Belgisch. VLAAMS BESTAAT NIET

Geef een reactie