Geen categorie

HELENA DE CLERCQ wint de enig echte virtuele – en dat ik je dat nog had willen zeggen – trofee op pomgedichten – FRANS TERKEN zilver en ERIKA DE STERCKE brons

de belgen hebben gewonnen vandaag met 2-1 – frans terken scoorde prachtig tegen en weet helena de clercq aan de ene zijde en erika de stercke aan zijn andere zijde. van harte gefeliciteerd helena met goud, frans zilver en erika het brons.

 

de wedstrijd loopt uit op een echte nederland – belgie deze week – dank voor de inzendingen en de bijdragen. cartouche in het bijzonder op carnavaleske wijze op de elfde van de elfde – ruim op tijd. ons past nog vanuit het redactielokaal een excuus aan hem – we hadden eenmalig nou ja tweemalig de tijd van inzenden verzet en onze cartouche was nog bezig aan een gedicht dat door het verzetje buiten de tijd arriveerde. gelet op het opvliegerige karaktertje van de dichter cartouche hielp geen enkel excuus na onze wandaad – slechts aan de hoogste boom hoorde die wolf gehangen – of de brandnetelsoep in.  gelukkig is alles recht gekomen. het dichterschap heeft cartouche niet verlaten – hij verdedigt oranje vandaag met verve. prachtige gedichten zo op het eerste gezicht. we gaan beginnen….. ( en hoe zou het toch in zwitserland zijn? met onze jako.)

 

FRANS TERKEN in wat we

HELENA DE CLERCQ en nog, en nog, en nog.

ERIKA DE STERCKE op de muren van de gevels

MARC TIEFENTHAL heeft nog een dikke trui

JOLIES HEIJ hoe zeer ik jou

PETRA MARIA VAN DEN EERENBEEMT tot we weer

CARTOUCHE zwijgt in alle talen

MAX LEROU mijn aarde mijn houvast

 

en wat had u toch nog willen zeggen? toen het nog kon – laat ons het asjeblieft weten lieve dichter – pomgedichten DE veilige haven waar u ook  uw laatste regels kunt delen met lotgenoten. of je nou charlotte heet of lucienne, gijs of jelle, voor de verjaagden uit de wanhoop uw site – deze site – U2 –  rebel –  u kent de regels: gedichten niet te lang tenzij ze over de top zijn of tenzij noodzaak – stuur in voor zondag 10.30 uur  onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. het commentaar is verzekerd. en we zitten zonder bregje. deze week.

 

 

de oude aarde weer bezocht
wreef wat stof van je

ook op een dode kun je schrijven
wij duurden geen leven

hoe de ruimte die jij me liet
de ruimte werd van mezelf

jouw stem in mij verdween
en dat ik je dat nog had willen zeggen

pw

 

Genoeg

wilde ik zeggen wat op mijn hart
stokte het in de keel
de koude tocht sloeg mij
een klem op de tanden

hoe we die nacht elkaar zochten
de warmte van adem
waarmee we licht maakten
in elkaars schaduw het vocht verslonden

dat je een waas voor de ogen
bij mijn afwezige blik
je handen ten hemel toen ik niet
bleef hangen in wat we gehad

er hing nog een woord in de lucht
ik zag hoe het naar jou zweefde
liet jij het vallen
wilde niet gevangen in vaarwel

FT 11112017

 

een werkelijk prachtige scene speelt zich voor onze ogen af. frans schrijft (hier) in filmbeelden. ik vermoed dat ik door het beeldend karakter zijn poëzie bijna altijd heel hoog heb zitten maar dat er altijd wel één ander gedicht toch altijd weer boven het prachtwerk uitstijgt en ervoor zorgt dat het goud niet aan frans wordt uitgereikt. in de WEEK VAN FRANS TERKEN bovenaan te klikken in de zwarte balk geeft frans de taal voorrang. dan worden de gedichten heel bijzonder. frans schrijft gedegen – hier  te gedegen – het beeld dient volmaakt en daaraan wordt de taal dienstbaar gemaakt. ik kan me gewoon niet beheersen om iets van de volmaaktheid af te halen om het gedicht volmaakter te laten zijn. deze poëzie brengt me tot een waar zelfonderzoek:

 

Genoeg

wilde ik zeggen wat op mijn hart
stokte de keel

hoe we die nacht elkaar zochten
de warmte – adem
waarmee we licht maakten
in elkaars schaduw het vocht

je handen ten hemel toen ik niet
bleef hangen in wat we gehad

er hing nog een woord in de lucht
ik zag hoe het naar jou zweefde
liet jij het vallen
wilde niet gevangen in vaarwel

 

 

Ik bedank
.
wij, we woonden in elkaar
ons huis had geen muren
het raakte geen grond
maar het stond
 
de buren die vonden
dat we moesten bouwen
een gevel met vensters
gordijnen die open en dicht
konden gaan en kamers
met deuren waarmee je 
kon slaan
 
dat gebeurde
 
ik ging uit het huis
de straat juichte toe
van de geraniums
kreeg ik mijn gelijk:
 
bloedrode bloemblaadjes
dood op de stoep
en nog, en nog, en nog.
 .
helena de clercq
.

Dat had ze altijd nog willen –toch nog willen zeggen – aan haar vrienden van schrijfnet natuurlijk – aan de dode joop komen wellicht – aan de zieke roop – wat een toestanden allemaal – de helden van weleer – aan de drank aan het verderf , de chemo, de hormonen of inmiddels gecremeerd. ja de poëzie is geen helende meester gebleken – neemt niet weg dat onze helena hier een prachtwerk neer zet. met rode bloemblaadjes – prachtig beeld voor wat ze ook wel verstilde  liefde noemen  – geraniums die je gelijk geven – mevrouw kan echt dichten. een gedicht over hoe je in elkaar kunt wonen en elkaar uit kunt wonen.  het droeve lot waaraan zoveel relaties ten gronde gaan. wat rest is dan toch de poëzie – wat woorden ook –  een verleden en een punt zetten aan het eind – de mens leeft nu eenmaal een hakkelend bestaan.

 
 

Afstand

Had ik maar geschreven
op de muren van gevels
hoe graag ik jou zag.

In de grond heb ik gewoeld
om woorden van tederheid
te vinden, ramen geopend
om te schreeuwen hoe zot
ik van jou was.

We zitten hier, elk op een stoel,
ingebonden, de tafel als afgrond.

We vergeten dat we weten hoe
guitigheid op onze tongspier lag.

 

Erika De Stercke

 

eens kijken tot waar onze erika mij brengt – nu we op afstand worden gezet. “ingebonden” welja mevrouw neemt geen halve maatregelen als haar ex weer eens  op bezoek komt. het zal wel vlaams zijn voor verstijfd. ook bij dit gedciht gedicht kan ik de verleiding niet weerstaan om in te grijpen. een paar regels teveel.  een teveel maakt van een werkelijk prachtig gedicht middelmaat. een schoolvoorbeeld hier. anders dan bij frans – hier is teveel gewoon een teveel aan lelijkheid – weg met die tongspier  en met die guitigheid – hoe had het gedicht in eenvoud  heel mooi kunnen zijn? wat zeg ik mooi – prachtig gewoon – zo:

 

Afstand

Had ik maar geschreven
op de muren van gevels
hoe graag ik jou zag.

In de grond heb ik gewoeld
om woorden van tederheid
te vinden, ramen geopend
om te schreeuwen

We zitten hier, elk op een stoel,
ingebonden, de tafel als afgrond.

 

Erika De Stercke

 

 

 

Ruisend riet

Wat ik je brommen wou,
voor het slapen gaan..
Je hebt me in snelheid genomen,
bent ontslapen.

En wat ik je brommen wou,
Je laat me hier nu in de kou.

Dank dat je een dikke trui hebt gebreid.
Dat was het dan, ja.

Marc Tiefenthal
.

zelfs tiefenthal zet zijn beste beentje voor in deze interland. helena scoorde al, erika scoorde ook al na de openingstreffer van frans terken. de keuze voor het woord ‘ontslapen’ is jammer. een eenvoudig statement – hoe ingewikkelde zaken terug te brengen tot iets van eenvoud – je bedankt haar voor een dikke trui. tsja zo kan het ook ja. dat ‘ontslapen’ zit me dwars. dat is geen woord voor een gedicht.

‘En wat ik je brommen wou,
Je laat me hier nu in de kou.

een puch?’een italiaans scootertje?

maar ze had toch een trui gebreid? in de poëzie van tiefenthal is alles mogelijk.

 

van vast tot vluchtig
 
jij was het water en ik het vuur
ik heb nooit begrepen waarom de vergelijking stand houdt
 
ik zag mezelf eerder als de wind
die de as langs je wangen strijkt zonder je te raken
 
niet vloeibaar maar als een droogbloem
het papier dat te lang inkt heeft moeten ontberen
 
het schurende zand dat niet zonder vocht kan
om jou met droge ogen te laten
 
om mij uit te zwaaien, man van verstand
je hand heeft een afdruk op me achtergelaten
 
een zekere lichamelijkheid valt niet te ontkennen
zomin als een bezoedeling van de argeloze ziel
 
de woorden die zich als splinters vastzetten
en ook al ketsen woorden op het ongenaakbare af
 
wat ik nog zeggen wilde is dat je me vasthield
en hoe zeer ik jou…
 
 
Jolies Heij
.

onze jolies neemt het zelfonderzoek zelf maar ter hand voordat ik mij op haar stort. we komen nogal wat te weten van haar. lichamelijkheid ja zeker terwijl de ander toch niet de ideale ridder bleek op het witte paard.  woorden als splinters – schurend zand – ongenaakbaarheid bij de ontvangster van deze liefde die maar geen liefde wilde worden – toestanden allemaal – direct blijkt ze ook nog verkracht – een hand die een afdruk achterlaat – ojee zou er met vuur zijn gespeeld – en zijn toch geen sigaretten uitgedrukt op daarvoor te edele delen – daar hoor je ook nog weleens van. nou ik laat de close reading verder maar zitten. ze houdt nog steeds van hem lezen we in die prachtige laatste strofe.

het oude huis

morgen
open ik het raam
stof en stralen zon
op het tafelblad

ik hoef er niets te zien
zo donker ben je niet
de gele lampenkap
dooft het licht zo zacht

dan eten we er
met zorg en woordeloos
de rook sluimert
in mijn huid

neem ik je geur mee
als ik
dat gevoel
van bestemming verlaat

en nog omkijk naar je
tot we weer terug zijn

 

PM

2x ‘er’ en ‘er’ maakt geen poëzie. het gedicht begint veelbelovend.  het oude huis, de titel – een nog niet geopend raam – spannend!

komt er een zonnetje binnen – nou ja zeg – kind – kan er niet wat anders binnen vallen daar in het oosten van het land. en inderdaad ja we hoeven het ook niet te zien – sterker nog we hoeven het ook niet te lezen petra. zonnestralen die door een raam binnen vallen – neen!

er sluimert nog wat rook IN je huid? hoe doet die rook dat? hoe die huid? had tiefenthal dit gedicht geschreven we hadden de regels helemaal begrepen. bij jou ligt er zon op tafel en sluimert er rook in je huid. de laatste twee strofen brengen de lezer ook niet verder. omkijken, terug zijn, bestemming, meenemen. wat een chaos. onmiddellijk afbreken dat oude huis – tot aan de grond. svp.  scheidsrechter mevrouw van den  eerenbeemt wisselen graag – ze heeft haar dag niet.

Wat nog te zeggen – buiten
een sigaret en een laatste glas –

dat hij van brood hield niet van halfjes
op de plank borsten boterzacht en rond
vol ervoor gaan in plaats van kauwen

van herdersuren te elfder ure insturen
met tong en vingers zonder dodenlijn
van het spel te verleggen en te blijven
bij met de mond beleden verdragen

gesloten tussen god in de wolken en
de dichter zag zich een kloof geopend
geen baarmoederlijke mond te over –
bruggen van wolf naar hond-inborst

een dag als deze, singles day, wisten zij
zelfs niet tot staan te brengen na jaren
lippendienst lopen ze samen in poëzie
tegen de grens aan van verzet van klok

tot wintertijd is het een stap een sprong
te groot, daar zijn geen woorden voor
een te mager, een te zuiver op de graat

in alle talen – is het beter dat ik zwijg

 

d.d. 11-11
2 voor 12 P.M.
GV Cartouche

 

natuurlijk schrijft ie  21 regels waar 20 regels als grens is gesteld. maar ja daar tuinen we niet in. cartouche schrijft altijd uit een zekere noodzaak en we vergeven hem graag zijn merk-waardigheden. het merk cartouche staat voor academische vrijheid, ambtelijke precisie en een ongebreidelde poëtische creativiteit en dat dan allemaal de blender in – samen met het vaak aangebrande karaktertje – moeten we maar afwachten welke mix we nu weer  mogen uitschenken.

we lezen over boterzachte borsten maar toch ook snel – in de derde en vierde strofe – de afrekening – webmaster zal het weten en zal het nog een keer weten – wie aan een cartouche komt niet ongeschonden uit zijn blender – cartouche zwijgt in alle talen nadat het onrecht tot op het bot is uitgesneden. 21 regels zwijgen in een taal waarin de woede uitdampt.  ja dat moet cartouche zijn.

 

 

in de grond een toontje lager

of ik nog weet en hoeveel
ze vraagt het op een toon
undertones een understatement

de storm die aldoor
over waait en vaker nog
in een glas te pletter slaat

eer je het door hebt
zijn de gaten weer gevuld
laat dat maar aan de praatjes over

als regen vullen haar woorden
mijn aarde mijn houvast
en ontvalt mij een last

 

ml

12 11 2017

 

ze vraagt het op een toon… max legt het einde in een paar strofen vast … het is niet anders … iets van opluchting lezen we aan het einde – ergens voelen de woorden particulier aan. er is berusting – waar de woede nog hoort te heersen. maar van die woede kant komen de woorden niet – de berusting lezen we hier tegen een achtergrond van een desolaat regenbuitje. ach het is herfst max – steve zingt mooi over dromen – laten we dromen:

My dream held this picture of beauty My dream showed this breath-taking load My dream had the quality of mercy My dream had the patience of Job My dream had this elegance and wonder My dream paid the debts that I owed I was high on the Coast of Amalfi I was high on the Coast of Amalfi.

Share This:

3 gedachten over “HELENA DE CLERCQ wint de enig echte virtuele – en dat ik je dat nog had willen zeggen – trofee op pomgedichten – FRANS TERKEN zilver en ERIKA DE STERCKE brons

  1. Wat nog te zeggen – buiten
    een sigaret en een laatste glas –

    dat hij van brood hield niet van halfjes
    op de plank borsten boterzacht en rond
    vol ervoor gaan in plaats van kauwen

    van herdersuren te elfder ure insturen
    met tong en vingers zonder dodenlijn
    van het spel te verleggen en te blijven
    bij met de mond beleden verdragen

    gesloten tussen god in de wolken en
    de dichter zag zich een kloof geopend
    geen baarmoederlijke mond te over –
    bruggen van wolf naar hond-inborst

    een dag als deze, singles day, wisten zij
    zelfs niet tot staan te brengen na jaren
    lippendienst lopen ze samen in poëzie
    tegen de grens aan van verzet van klok

    tot wintertijd is het een stap een sprong
    te groot, daar zijn geen woorden voor
    een te mager, een te zuiver op de graat

    in alle talen – is het beter dat ik zwijg

    d.d. 11-11
    2 voor 12 P.M.
    GV Cartouche

  2. het oude huis

    morgen
    open ik het raam
    stof en stralen zon
    op het tafelblad

    ik hoef er niets te zien
    zo donker ben je niet
    de gele lampenkap
    dooft het licht zo zacht

    dan eten we er
    met zorg en woordeloos
    de rook sluimert
    in mijn huid

    neem ik je geur mee
    als ik
    dat gevoel
    van bestemming verlaat

    en nog omkijk naar je
    tot we weer terug zijn

    PM

Geef een reactie