Geen categorie

VON SOLO over DANKBAARHEID & BESTWIL

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Mijn kinderen haten me nog niet. Niet voor zover ik kan waarnemen. Maar er zal een dag komen dat ze zeggen dat ze me haten. En dat ze er niet om gevraagd hadden geboren te worden. Ze zullen niet begrijpen waarom dingen niet mogen. En zullen niet dankbaar zijn voor alle zorg die we aan hen besteed hebben. We zouden zo graag zien dat ze dankbaar zijn. We hebben toch het beste met ze voor?

 

Deel 209. Bestwil

Dankbaarheid is soms een raar fenomeen. Het kan zijn dat iemand heel veel voor je gedaan heeft. En deze persoon veel waardering verdient. Maar dat je niet in staat blijkt deze waardering vorm te geven zodat het voelt als dankbaarheid. Zo sprak ik laatst een vriend die zijn huis had laten verbouwen. Zijn vader had hem daar enorm mee geholpen. Hij durfde gerust te stellen dat de hulp van zijn vader op punten het verschil had gemaakt tussen een geslaagd project of een heel lastige situatie. Hij was zijn vader dus behoorlijk wat verschuldigd in die zin. Maar toch had hij er moeite mee deze dankbaarheid te tonen, vertelde hij me.

Ik vroeg hem wat daar mogelijk de oorzaak van was. Hij antwoordde dat dat lastig lag. Hij had aan de ene kant de hulp erg op prijs gesteld, maar daar tegenover hadden ook kleine ergernissen gestaan. Die had hij voor lief genomen, omdat zijn doel niet was zijn vader in de weg te zitten, maar de ruimte te geven om te doen waar hij goed in was. Nu was het project voorbij, maar zijn vader wilde nog steeds door. Want een project is natuurlijk nooit echt helemaal af. Dat hielp ook niet echt. Hij wilde én zijn vader de rust gunnen én zelf ook wel eens even rust en tijd om zijn gedachten op een rijtje te zetten. Hij wilde dus heel graag heel dankbaar zijn, maar aan de andere kant begon hij het aardig zat te raken met al het goedbedoelde advies en de opdrongen hulp. Hij vertelde me zelfs dat hij overwogen had zijn vader maar af te kopen met geld om zo van de ‘onderhuids opgebouwde schuld’ en ‘niet verleende inspraak’ af te zijn. Maar dat kon hij niet over zijn hart krijgen, want hij had het idee dat dat voor zijn vader ook eerder als een klap in het gezicht zou voelen. Hij wilde wel dankbaar zijn, maar het lukte niet.

Dat zette me aan het denken. Wat is dat toch met kinderen en ouders, bestwil en dankbaarheid. Vaak doen ouders dingen voor de bestwil van hun kinderen. Er is sprake van bestwil als de ontvangende partij niet in staat is de situatie te overzien en daarom hulp nodig heeft van iemand die het wel weet. Kinderen overzien in de ogen van ouders vaak bepaalde situaties nog niet. Dat vereist ervaring. Maar op een gegeven moment worden kinderen zelf volwassen en overzien ze hun wereld en maken gericht hun keuzes. Ook al zijn dat andere keuzes dan de ouders gemaakt hadden. Als de ouder dan nog bestwil opdringt, is dat best vervelend, op zijn zachts gezegd. En als daar dan ook nog begrip en dankbaarheid voor geëist wordt, dan wordt het lastig om oprecht te blijven.

Het lijkt er op dat het mogen ontvangen van dankbaarheid geen recht is. Je kunt het niet afdwingen. Probeer je dat wel, dan verdampt de oprechtheid. Het werkt net als met liefde. Als liefde moet, werkt het vaak niet. Als liefde groeit en ontstaat, en je het wederzijds de ruimte geeft, dan werkt het wel. Het is in die zin ook geen eenrichtingsverkeer. ‘Ik geef jou wat, en dat geeft mij het recht om iets van jou te eisen.’ Dergelijke gewenste dankbaarheid in de ‘voor-wat-hoort-wat’-vorm is bijna gevangenschap. Het is lastig om hier uit te komen als je gemeend wil zeggen wat je voelt en tevens niemand wil kwetsen.

Maar stel je nou voor dat op een gegeven moment de ouders de situatie niet meer zo goed overzien? En hun kinderen zaken gaan regelen voor hun bestwil. Ik vermoed dat dan de tafel gewoon omdraait. Ook zij zullen zich gedragen als kinderen. Schreeuwen dat ze hen liever nooit gemaakt hadden. Niet begrijpen waarom het anders moet. Maar dat vermijden we meestal voor de goede vrede. We geven ze de ruimte en laten ze zoveel mogelijk in hun waarde. Omdat we ze niet willen kwetsen. Misschien is dat de dankbaarheid waar ze altijd naar zochten. Maar die ze helaas niet meer herkennen als ze hem voorgeschoteld krijgen. Zo worden de voormalige kinderen geduldige ouders. En hebben voormalige ouders niet door dat ze langzaam weer kinderen zijn geworden. En hebben we aan het einde van de rit niets meer geleerd of doorgegeven dan dat.

 

 

 

Share This:

Geef een reactie