Geen categorie

berliner fruustuuk mit loch – zo worden de gaten in de muren verkocht – mit aussicht auf strand und straasse. het gat in de tuin heet sitzgrube voor de depressieven onder de vakantiegangers. kortom voor ieder wat wils en aan alles is gedacht.

pension voor ieder wat wils en aan alles is gedacht

als het gaat lopen zegt ze
maar iets gaat toch niet zomaar uit zich zelf ‘lopen’
ja – als je dood bent – dan wel natuurlijk

je komt je stoel niet uit
nergens een flyer of een folder
waarom zou het gaan lopen?

berenklauw tot aan de ramen
de katten lijken ondervoede hyena’s
en je tuin één gat – als zitkuil voor depressieven?

pw

 

karin je zegt – ‘als het gaat lopen’ – als het gaat lopen – zei je – dan slapen wij wel beneden op de bank.
maar iets gaat toch niet uit zich zelf ‘lopen’ – ja als je dood bent, sprak ik de vasalis van Tessel toe. ik keek nog steeds naar de vrouw, met haar handschoenen aan, die voor alles hoopte dat het altijd winter bleef omdat ze haar handschoenen niet meer missen wil.
 
een pensiongelegenheid op tessel is mooi en ik vind het een prachtig initiatief dat je voornemens bent vorm te geven – maar dan hebben we het wel over een ‘initiatief’ Karin. de gaten zitten in de muren hier, jij komt je stoel niet uit. nergens een flyer of een aankondiging – dat het fijn toeven is in huize beumkes – voor al uw overnachtingen – kamers met ontbijt in het huis van de belangrijkste dichteres die tessel ooit heeft voortgebracht – waar dichteres op haar buiten terras beneden van 16.00 uur tot 17.00 uur zal voorlezen uit haar werken en waar u dan ook de leefomgeving van dichteres kunt bezichtigen.
een wervende folder is toch het minste Karin, de precieze invulling kun je later wel verzorgen.
 
maar jij hangt nu al weer vanaf oudjaar in je stoel – om een keer per dag naar de voordeur te lopen voor het avondetenpakket dat de mensen van tafeltje dekje voor je hebben achter gelaten.
ik keek naar de berg opgestapelde kartonnen dozen van tafeltje dekje waaruit dichteres nu al weer maanden at, het keukendecor, tegen welke achtergrond dichteres beumkes bekend heeft gemaakt haar pensiongasten op authentieke wijze te willen ontvangen.
 
en het buiten terras mag nog wel likje verf hebben Karin sprak ik vrolijk om dichteres niet te veel te ontmoedigen. ik zie één afgegraven zitkuil en wat brandnetels aan de randen tussen het opgegraven puin – en ook de berenklauw is nogal aanwezig – of is het de bedoeling dat de mensen zelf hun theeblaadjes plukken en dat jij vanaf je stoel aanwijzingen geeft?
 
kijk ik wil op pomgedichten best reclame maken voor pension beumkes maar ik wil niet dat de mensen na een veertien dagen durend verblijf bij beroemde dichteres onder de bulten zitten of verminkt door het sap van je berenklauw bij mij komen klagen.
en dan nog een puntje Karin – ‘als het gaat lopen’ – en we hopen allemaal voor je dat het gaat lopen – waar moeten ze lopen? al dat karton hier met die schimmelculturele ‘sculpturen’, de berenklauw tot aan de ramen, die nogal stevige fauteuil van jou zo prominent opgesteld in je huiskamer, de trap naar boven waar de katten op de treden als ondervoede hyena’s nou niet direct voor een klantvriendelijke uitstraling zorgen, missen we hier niet de noodzakelijke loopruimte kind? vasalis knikte. niet erg onder de indruk sprak ze: ‘het is nog winter en ik heb handschoenen aan.’
 
dichteres beumkes volgt – mocht ik begrijpen – een spoedcursus Duits om de aanstaande duitse gasten wilkommen te kunnen heten in het pension dat zij deze zomer wil drijven. und auch drinnen ist alles herrlich gruun. het motto. verwijzend naar de schimmels die uitgegroeid zijn – op sommige plaatsen zelfs tot enkele meters boven de borden. berliner fruustuuk mit loch – zo worden de gaten in de muren verkocht – mit aussicht auf strand und straasse. het gat in de tuin heet sitzgrube voor de depressieven onder de vakantiegangers. kortom voor ieder wat wils en aan alles is gedacht.
 
na deze monoloog waagde ik lieve lezer mij aan enige kritische vragen. kun jij die drukte wel aan straks? ik zie jou ook nog niet meteen in een keukenschortje dag en nacht dienstbaar aan de oosterburen – of zie ik dat verkeerd. ik herinnerde Karin aan mijn laatste bezoek aan het huis mit loch. ik werd weliswaar hartelijk ontvangen door je – lieve Karin- maar je stoel kwam je niet uit. als je wat wil zuipen moet je maar even in de koelkast kijken en bier staat ergens achterin de tuin. voegde je me toe. en nadat ik vastgesteld had dat nergens in het huis en ook niet in de tuin een druppel drank te vinden was vroeg je me of ik zelf niet even naar het dorp kon gaan om zelf wat drank in te slaan.
ik weet het niet Karin maar duitse gasten in een tessels pension verwachten misschien wel enige activiteit van je – niet iedereen zal de lange reis ondernemen om in een bouwval tussen de schimmels te komen staren naar een dichteres hangend in een stoel mit aussicht auf der straase. of is dat nou net het loch in de markt dat je wil uitbaten? Karin glimlachte:
 
 
Vallei van vroeger.
 
De rug van mijn vallei is oud
gekraterd door vele hartaanvallen
een tattouage waar in ik wijsheid mis
op de polsslagader van mijn tijd
kan ik een naam verminderen of meer
niet denken aan.
 
Maar elke voetstap waarbij ik niet
moe begin te worden zegt me
niet hetzelfde van ik wil terug
Dat je van een stad kunt houden
waar je nooit was dat wist ik nooit
als je bedekt bent met papaver
pak je je rugzak in en laat
het vroeger vallen als
een minnaar die onaardig voor je was
je verscheurt zijn pasfoto omdat
juist hij dat ernstig ook zou willen.
 
Karin Beumkes

Share This:

Geef een reactie