Geen categorie

KARLIJN GROET wint de enige echte virtuele – zeg het ook eens in vier regels – trofee op pomgedichten – Marten Janse zilver – Max Lerou en Petra vdE brons

Oké, hier komen de edelmetalen: Goud Karlijn Groet – Zilver Marten Janse – Brons Max en Petra – Fijne dag, bedankt allemaal en … ehm – hmm, laat dit laatste maar, ik had een prachtige volzin maar hij verdween weer.

Bregje Zonderland (om mijn naam weer eens voluit te zien)

Karlijn Groet – we hadden moeten weten, dat…

We hadden moeten weten, dat als een mens het ooit van stilte wint,
zij in stilte heeft gewacht, heeft gedacht dat in geluid groter gevaar
zoals je in een labyrint, bij kanteling, nooit eerder dan het water,
de uitweg vindt.
 
Karlijn Groet

 

Marten Janse – alsof ik van glas was,

Petra Maria vandenE – kostbaar zijn de dagen

Rik van Boeckel – Laat mij nou maar poëzie zijn

Marc Tiefenthal – Onvermijdelijk valt het vijgenblad

Max Lerou – de gratis vakantie op deze planeet all-inclusive

Ditmar Bakker – de dood is enkel moeten zonder kunnen

Erika de Stercke – laat het bijhouden van herinneringen vallen

Maja Colijn – je draait de regenboog om

Jako Fennek – omdat het denken nu nog kan

Cartouche – over een steen in zijn woestijn

Frans Terken – naar de hemel wil ik reiken

Annagriet Diesman – dit is het dus

 

WEDSTRIJD GESLOTEN – dank jullie allemaal Annagriet ook voor de afsluiter van het jaar. dat ze haar tekst niet letterlijk neemt. dan zitten we deze week al weer bij een crematie. prachtige teksten – bregje zonderland heeft zojuist de uitslag aan mij bekend gemaakt.

 

 

wie wint de enige echte virtuele – zeg het ook eens in vier regels – trofee op pomgedichten? ja nu heb ik u. niks 20 -20 regel. we gaan deze week voor korter. de belangrijkste strofe uit al uw werken – zo zou het kunnen – uw liefste strofe dat mag ook – of wellicht een poging om in vier nieuwe regels de wereld iets moois aan te doen.  ja kopland ging ons natuurlijk voor.  in onvergankelijkheid. en wat er nou precies staat? hoe dan ook – u kent de regels – het mag weer mooi deze week – en kort. bregje doet mee. nou ja dat hoop ik. dat u het weet. u kent de regels. inzenden voor zondag half 11. het commentaar is verzekerd. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

nog wat woorden her en der
én natuurlijk die alles ontzettende stilte
in wie je hebt liefgehad
en wie jou
 
pw
.
.
We hadden moeten weten, dat als een mens het ooit van stilte wint,
zij in stilte heeft gewacht, heeft gedacht dat in geluid groter gevaar
zoals je in een labyrint, bij kanteling, nooit eerder dan het water,
de uitweg vindt.
 
Karlijn Groet
.

pom: het is deze week aan bregje het juryvoorzitterschap– in tijden van olympisch goud, zilver en brons. prachtige inzendingen trouwens  en van alle kanten – dank jullie wel.  hoeveel mysterie kun je tussen en in de woorden van vier regels krijgen. karlijn groet komt in dat opzicht in de buurt van de koplandregels – de suggestie prachtig uitgewerkt in vier regels. kennis, stilte, mens, labyrint en de elementen. het is bijna teveel – de regels lopen er bijna van over – maar in het wonder van de poëzie valt  alles hier precies samen – de vorm raakt ergens de betekenis aan – op een wijze die voor elke lezer eigen ruimte laat. deze strofe is een wonder.

 

bregje: Karlijn Groet – Dit is lezen en herlezen en dan vaststellen dat de dichteres iets zwaar opneemt. Als een waarschuwing haast, zo vat ik de woorden, ik verdwaal in de mystiek. Of nee, ik waan me in een ruimte met allemaal spiegels en glazen wanden, zie daar maar eens uit te komen.

 

 .
 alsof ik van glas was, adem en
zand verhit door onze woorden
en over hoe dat voelde glas
op je huid… hoe het licht werd
.
Marten Janse
 .

pom: een breekbare en zeer persoonlijke invulling – ook hier is de mysterie in alle hevigheid aanwezig, een beschrijving, een toestand, geen richting. we moeten als lezer invullen wat we zien maar de woorden maken het ons niet mogelijk. alleen de dichter weet hier van het alsof en het hoe. en dat maakt het voor mij net te persoonlijk. kijk bij karlijn groet weet je als lezer welke kant je op moet: ‘zoals je in een labyrint, bij kanteling, nooit eerder dan het water, de uitweg vindt.’ – dan weet je weliswaar nog niets – maar uiteindelijk wel iets van de weg die je hebt te gaan.

 

bregje: Marten Janse – Breekbaar dat glas. Een helder gedicht en tegelijkertijd wat duister, weemoedig en bij herlezen ook wat beklemmend.

.

ik heb een vriend
en nooit leen ik hem uit
want kostbaar zijn de dagen
met zijn lange armen om ons heen

PetraMaria vdE

.

pom: mooi opgebouwd en de poëzie komt in de laatste regel voorzichtig om de hoek kijken. maar dan is wat mij betreft de spanning er al lang (al drie regels) af. fijn voor je denkt de lezer nadat ie regel 1 heeft gelezen. denkt de lezer ook na regel 2 en na regel 3 ook. oja de lange armen van de liefde – versje over holleder? en vrouwe justitia?

bregje: PetraMaria vdE – Oh wat heerlijk lezen die eerste twee regels, daarna wordt het me net iets te benoemend maar mijn ochtend heeft er dankzij jou een sterretje bij.

 

 

Laat mij

Laat mij nou maar poëzie zijn
woorden beschrijven mijn gemoed
zinnen mijn waarde voor ‘n lezer
vormvast of vrij ‘t is wel goed.

Rik van Boeckel
10 februari 2018

.

pom: (… ) tekst op verzoek  van rik van boeckel verwijderd) – nee rik  ramses zong al over het thema ‘laat me’ mooier – met iets meer overtuiging dan ik in deze vier regels lees.

bregje: Rik van Boeckel – Je bent dicht bij jezelf gebleven hier, dat is niet zo erg maar het had van mij iets meer mogen meer zijn.

 

 

Onvermijdelijk valt het vijgenblad
op geregelde tijden:
bij het afnemen van schaamte en in de herfst.
Boom en mens laat het bloot achter.

 

marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Sint-Niklaas
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)

.

pom: ja het bekende werk bij de tief – ik kan er niks mee. hier wordt drie keer hetzelfde gezegd in andere woorden. maar ik ben in het te overbodig beschreven gegeven/thema helemaal niet geinteresseerd.

bregje: Een vijgenblad in plaats van het doek. Proef ik hier een verwijzing naar de biografie van Lucebert? Ik weet het niet zeker, in elk geval lijkt hier kort maar krachtig het onontkoombare te staan. Saaie regel hè dat: op geregelde tijden en dan die laatste regel. Het ergste vind echter ik dat ik me een mening over het vallen van dat vijgenblad vorm, ik heb nooit graag dat ik in discussie met een gedicht wil gaan. O.a. omdat dat niet kan en dan zit ik hier mijn bevindingen te herkauwen.

 

de gratis vakantie op deze planeet
je krijgt hem niet all-inclusive
de bedjes aan het zwembad apocrief
het leven is een natte scheet
.

max lerou – 10 02 2018

 

.

pom: tekst voor  oma op een bordje in haar keukentje. oma – lijkt me – wel richtinggevend. voor als oma all inclusive op vakantie wil – dat ze het weet. of als ze het verzamelde werk van lucebert zou willen aanschaffen.

bregje: Het leven is een natte scheet, ai max en ik maar denken dat het meer is, meer kan worden, soms tegenvalt, soms alles, soms iemand en soms de hele vakantie.

 

 

De dood is enkel moeten zonder kunnen,
en oorlog dient om dieren uit te dunnen,
en liefde is des duivels instrument
waardoor de mens zichzelf een God blijft gunnen.

Ditmar Bakker

.

pom: nou we weten weer wat we weten moeten. net teveel moralisme toegevoegd aan de woorden. het lijkt de pvda wel – daar weten ze ook wat goed voor je is. (en voor zichzelf)

bregje: Ditmar Bakker – En oorlog dient om dieren uit te dunnen…. Oh Ditmar, is dat het! Wat ik als eerste vooral proef is dat er meer uit te halen was geweest maar de tweede en de laatste regel smaken goed, naar meer zelfs.

 

.

Laat het bijhouden van herinneringen vallen
nu de avond en uitgegraven zand verkleuren.
Sterren verstoppen zich achter een horizon
van bleekheid. De pakketboot neemt me mee.

.

Erika De Stercke

 

pom: er zullen hele diepe dingen bedoeld zijn – dat is zeker – maar ik zie ze niet. we kunnen alles wel opgraven. griekenland? spanje? de betekenis is onder het zand gegleden dat zal het zijn. stoute kinderen zeker – die verdwaald zijn zeker – mee op de boot – 5 december is de dag dat ik mijn schoentje zetten mag. maar erika niet.

bregje: Erika De Stercke – De pakketboot, jeetje, ik zie Sinterklaas staan zwaaien en dat is dankzij jou en ik denk niet dat het je bedoeling was.   Sorry meid, je hebt me vaak te pakken maar vandaag niet zo. Sterren die zich verstoppen, maar, maar toch. Het niet meer bijhouden van herinneringen vind ik dan wel weer verstandig. Herinneringen moet je gewoon af en toe even langs laten komen dat is veel leuker.

 

 

je draait de regenboog om
roetsjt omhoog en knijpt onderweg
schaterend in de  neus van de  maan
laat  je maar gaan
 .
Maja Colijn
 .

pom: misschien beste maja kun je met rik meeliften. die laat ook van alles gaan hierboven en lopen.

bregje: Maja Colijn –  Kinderlijk versje dat me niet te pakken krijgt, hoor je me zingen: pak me dan als je kan ….

 

 

Dag Pom,
nog laat op de avond, kan ik morgen ochtend pennen. slaap lekker ook
en heb het goed. greetz van jako.

 

ik denk steeds aan jou, omdat het denken nu nog kan
maar wat als straks een van ons tweeën, ik bedoel maar
wie denkt dan aan wie, en waaraan en hoe vaak
ik moet er nu al niet aan denken, laat staan straks

.

Jako Fennek

 

pom: en ik denk dat dat denken niet helpt lieve jako. nee als je vier regels hebt asjeblieft vul ze niet op deze manier in – doe dat voor je zelf en niet voor de lezer. veel te persoonlijk.

bregje: Jako Fennek – Een denkspelletje. Ik had toch iets anders van je verwacht, meer richting Kopland, beeldender.

 

 

 

 

 

Dat er niets, niets is om je aan vast te grijpen
Geen oog, geen paardenstaart, woord of zin
Hoe strak we ons ook voor de kar spannen
Je blijft de struikelsteen in mijn woestijn

.

10-02-2018
Cartouche

.

pom: tsja. maar daar gaat het in het leven van de lezer niet om mijn beste cartouche. gele kaart. kijk van jako, op zijn leeftijd kunnen we het nog hebben. maar van jou – jij sprankelende jongeling van gereformeerde huize – van jou verwachten we hier poëzie. en geen desolaat zanderig en klagerig ego documentje. bind haar vast zou ik zeggen. doen ze in gereformeerde kringen wel vaker in het donker.

bregje: Cartouche – Tja, je ging bijna weer van me houden hè maar nu zie ik me echt genoodzaakt om aan onze tere band te tornen. De twee eerste regels, mager, de twee daarop volgende regels ronduit bah en ik was nog wel zo blij dat ik je naam tussen de inzendingen zag staan. Soms zijn dichters te veel met zichzelf bezig, dat zie je dan aan de inzending. Noem iemand een struikelsteen en je bent er zelf een.

 

Dichter naar de hemel wil ik reiken
beklim tree voor tree de hoogste toren
nog even en ik kan de sterren horen
waarop woorden van dode dichters prijken

.

FT 10022018

.

pom: het rijm is me net te geforceerd frans. en in vier regels te eenvoudig.

bregje: FT 10022018 – Nog even en ik kan de sterren horen, dat is het soort regel waarvan ik er graag meer lees. Misschien kun je het met Petra op een akkoordje gooien, bijv. haar eerste twee regels, dan samen een derde regel bedenken en dan als vierde regel deze van jou. Doe het!

 

 

dit
is
het
dus

 

Annagriet Diesman

 

bregje: Grappig zo op de valreep maar te weinig, je had zeker haast.

pom: een mooie afsluiting

Share This:

5 gedachten over “KARLIJN GROET wint de enige echte virtuele – zeg het ook eens in vier regels – trofee op pomgedichten – Marten Janse zilver – Max Lerou en Petra vdE brons

  1. Dat er niets, niets is om je aan vast te grijpen
    Geen oog, geen paardenstaart, woord of zin
    Hoe strak we ons ook voor de kar spannen
    Je blijft de struikelsteen in mijn woestijn

    10-02-2018
    Cartouche

Geef een reactie