Geen categorie

CARTOUCHE wint de enige echte virtuele – de natuur is mooi maar dictatuur – trofee op pomgedichten – JOLIES zilver en RIK en JAKO brons

BREGJE says:

Goud:  Cartouche

Zilver Jolies

Brons:  Rik en Jako

Liefs

 

 

 

Naturalis

We wisten van geen god
verbod en tijd bestond nog niet
in ons onontgonnen genoeg
om te verkennen

een en al verwondering

in natuur en al die dingen meer
lieveheersbeestjes, salamanders
vangen, vliegen en proeven
ogen, rode konen en kuiltjes
graven in zilverzand

de godganse dag

de pure smaak
van ongebitterd op lippen
ongekende noten, verse melk
muilen waren we, wolven –
welpen in elk weer

tot de zon – de leiband –
in broos manzijn brak

10-03-2018
Cartouche

 

 

 

 

 

FRANS TERKEN in de walmende geur van natte aarde

MERIK VAN DER TORREN in de bloemen

MARC TIEFENTHAL in het bos

ERIKA DE STERCKE in het heelal

CARTOUCHE onontgonnen

PETRA MARIA met een uitnodiging

JOLIES HEIJ bloeit

RIK VAN BOECKEL bij de bomen

JAKO FENNEK in het dorp

 

wedstrijd gesloten – ik dank alle dichters voor de prachtwerken deze week. natuurlijk geordend op deze site. ons BREGJE heeft mij zojuist de commentaren doen toekomen – over een kwartiertje weten we wie zich deze week de natuurlijkste onder de natuurlijken mag noemen.

 

 

laten we het boekenweekthema niet vergeten deze week – de natuur van alle kanten belicht – alles is tenslotte natuur – je moeder – het gras – de duinen – wat we eten ook en niet in de laatste plaats onze gedragingen – allemaal natuur –  natuurlijk – ben erg benieuwd naar hoe uw natuur is ingekleurd deze week – de natuur is mooi trofee ligt voor het grijpen. u kent de regels van de zondagochtend wedstrijd: inzenden voor zondag half 11. het commentaar is verzekerd. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. met deze week het laatste woord aan BREGJE.

 

natuur is mooi maar dictatuur
en nooit eens creatief
ach kijk daar zwemmen zwanen weer
die zagen we niet eerder

ik ben voor aangelegd
voor zilver en voor glibberstrand
voor vrijheid en voor rubber
en kijk die hadden we nog niet gehad
een blok beton laat mosjes toe

pomwolff

 

 

Natuurlijk geluk

Ik ruik de walmende geur van
natte aarde die bij ochtend al zompig
naar het hoofd stijgt

dit is waarom ik de tuin betegel
de bamboe die godbetere door
steen en bielzen heen groeit
ik zet de bijl aan de wortels
grijp de scheuten bij de strot

en we moeten de rozen snoeien
daar is het nu de tijd voor
zegt mijn lief

zo houden we het kort en klein
het geluk van groeiend leven
binnen de perken

FT 10032018

 

pom: ‘klein en kort’ zoals sommige dichters en verhalenvertellers ook klein en kort gehouden moeten worden – ter bescherming van het publiek – hahaha – een prachtige metafoor. frans weet het waarom van het vele crematorium grijs in de tuintjes van ons land en wij lezen de verklaring in poëzie. in die geur van natte aarde, in die kleur van rozen ook. het blijft allemaal natuur en het weet zich zelfs op te dringen door het crematorium grijs heen. een gedicht naar mijn hart.

bregje: FT 10032018 – Tuinieren, de lente is nog niet aangebroken of het begint (moet) alweer. Dat lees ik hier en ik ben blij dat ik niet in de tuin van Frans sta geloof ik.

 

 

Bloemen, bloemen

De bloemen fluisteren geen mooie dingen,
maar zijn verliefd op regenwormen.

Dat is zo erg nog niet, binnen stenen grenzen
vallen ze positief op.

Zelfs doen ze een verontwaardigde fabriek verstijven
en achterover kantelen met hun kleur.

En kijk die gaat ook zijn best doen
spuit oranje wolken in de nacht
als bloemste bloem van alle

Merik van der Torren

 

pom: ‘En kijk die gaat ook zijn best doen’ hahaha, zo lezen we het graag hier. de lichte ironie mooi geplaatst in een gedicht. de dichter is niet alleen toeschouwer – na het kijken moet het allemaal nog verwoord in de meest treffende woorden die dichter en lezer dan ook nog bij elkaar brengen – merik verstaat die kunst als geen ander.

bregje: Merik van der Torren – Nee, niet iedereen heeft dezelfde kijk op bloemen, dat maakt Merik ons in zijn gedicht goed duidelijk. Bloemen zijn krengen, zo lijkt het maar ze kunnen ook wel weer veel. Verontwaardigde fabrieken doen verstijven bijvoorbeeld. Ik weet niet goed wat ik had verwacht maar ja, het thema is aangedikt en tja, net als bij Frans overheerst ook hier de dictatuur.

 

 

 

 

Jij die de natuur haat, hoe diep ben je wel niet ge-, ja gewat? om de natuur als thema te nemen? Nu, ik heb een leven als boom achter de rug, dus een fluitje van een cent
 
 
Wij keren terug naar het bos
 
3. Krioelt het hier
le cri créole
van mieren en van sterren.
 
Ze slaan meer dan acht.
Toe! Open! Het schieten
van de wortel!
 
Dat moet toch wel
het einde zijn.
Het schieten van de wortel.
 
Het blijft bezig en
verdringt dra het krioelen.
 
 
marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Sint-Niklaas
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)
.

pom: grappige verbeeldingen hier. overigens haat ik de natuur niet echt hoor. natuur is een kwestie van definitie en een kwestie van poëzie. zolang het hart klopt is er natuur. en als het hart niet meer klopt ook. keren we terug begrijp ik. we zullen zien of beter gezegd niet meer zien.

bregje: marc tiefenthal – dichter essayist / poète essayiste – Het krioelen wordt hier dra verdrongen. Welk krioelen? Dichter essayist Tiefenthal tracht in de roos te schieten vermoed ik maar de mieren marcheren mijn geest uit en laten me achter met de vraag wie er terug keren naar het bos? Ik ben bang dat ik het gedicht niet vat, behalve dan dat ik een vaart proef die alras aan het einde van een doodlopende weg moet inbinden.

 

Heelal

Ballast viel van de schouders
in een nacht waar het licht
in onze sterren-ogen schitterde.

Huidschilfers hebben we op het gras
tussen de kleren gelegd. Op één rij.
En niet meer omgekeken.

De Melkweg nam onze lichamen mee
op een tocht van verwondering. Nevel
maakte het zweven doorzichtig.

Zo groots, wij in een halo van weten. Zo
klein bij de minste deuk. Vingers draaien
de pagina’s van natuurschoon om.

Erika De Stercke

 

pom: een nogal zweverig geheel en die huidschilfers zo laag bij de grond. voor het evenwicht zeker. misschien dat bregje dit al kan waarderen – ik heb er moeite mee. de dichter wil hier iets met dit gedicht maar ik weet niet wat.

bregje: Erika De Stercke – Getver, huidschilfers hebben we op het gras tussen de kleren gelegd en dat ook nog eens op een rijtje. Nee, daar kan ik niet zo goed tegen omdat ik het vies vind, dat maakt de Melkweg niet meer goed.

.

Naturalis

We wisten van geen god
verbod en tijd bestond nog niet
in ons onontgonnen genoeg
om te verkennen

een en al verwondering

in natuur en al die dingen meer
lieveheersbeestjes, salamanders
vangen, vliegen en proeven
ogen, rode konen en kuiltjes
graven in zilverzand

de godganse dag

de pure smaak
van ongebitterd op lippen
ongekende noten, verse melk
muilen waren we, wolven –
welpen in elk weer

tot de zon – de leiband –
in broos manzijn brak

10-03-2018
Cartouche

pom: onontgonnen, ongebitterd, ongebitterd??? en ongekend – ‘verse melk muilen waren we’ jongens ook stoere jongens. cartouche heeft een uitje gehad – een personeelsdag en de dichter in hem raakt al snel ontroerd. tilt het alledaagse al heel snel tot grootse beleving – we lezen over god, verwondering en een broos manzijn. ‘het ken niet op met meneer’ zegt buuf hier in de jordaan – op der platje – we nemen er nog een buurman. moet die cartouche ook doen als ie uitgeschreven is. dat is goed voor zijn “broos manzijn”.

bregje: 10-03-2018 Cartouche – Een Cartouche die bij me binnenkomt omdat hij een fraai werkje aanlevert. Op de regel ‘van ongebitterd op lippen’ na , dat is weer zo’n hobbel waarvan ik denk, moet dat? Niet doen, laat die lippen of gewoon lippen zijn of gebruik een ander beeld. Ongebitterd…. Nee joh.

 

TUSSEN STILTES

we nemen toch de brug
de dijk snijdt
uiterwaarden drogen op

schapen dik en vol
breken de dode horizon

het mooie van de rivier is
dat je niet hoeft om te draaien

en de wolken drijven
vrij mij

PetraMaria

 

pom: die twee laatste woorden van verlangen kunnen alles betekenen. werp de boeien af, neem mij in die heerlijke natuur, bij ‘vrij mij’ laat zich alles denken wat de lezer ook maar wil denken. we hebben hier niet met een gedicht te maken maar met een cursus – je gooit twee woorden in de groep en de cursusdag is gevuld en vol van betekenis. ze gaan eerst in groepjes uiteen – daarna wordt er gerapporteerd, met stickers samengevat op flappen – koffiepauze erin  – na de koffie pauze een theoretische verhandeling door een ingehuurde spreker waarin betekenismogelijkheden de revu passeren van het betekenende en in de avond met veel drank weten we niet meer hoe de dag begon of wat de dag betekende. zo een gedicht is dit.

bregje: PetraMaria – Het mooie van de rivier is dat je niet hoeft om te draaien… dit mag je me bij gelegenheid eens uitleggen. Die laatste twee woorden komen uit de lucht vallen, pom zal ze mooi vinden denk ik, ik denk enkel, hoeft ze niet om te draaien en dan is het nog niet goed, of ze namen de brug om zich te nestelen, die ‘we’. Vrij me, zegt ze als ze zijn aangekomen en die ander gaat het dan denk ik doen, haar vrijen.

 

 

zij bloeit, hij vergroeit
 
je noemde me ooit nachtvlinder in een maanziek verlangen
maar ik had het seizoen niet mee, zo meewarig
 
stond ik wat te dromen achter glas, je cultiveerde me
tot ik paars zag en aan elke vinger een vertakking
 
een draad om naar jou toe uit te spannen
een web aan mogelijkheden van heb me lief
 
slorpende tongen om aan lijven te blijven kleven
zij is dictatuur, hij het geschubde wezen
 
er is geen verdorren of het blijft in leven
terwijl hij de vuisten balt en baltst
 
tegen de nacht in onder haar open raam
en de doornen in haar struikgewas hem lek steken
 
een vrouw heeft alleen zin als kamerplant
die hij botanisch kan kweken, zo perkt hij het uitbotten in
 
als zij hoopt op bloei breekt hij de knop
en wijt de scheefgroei aan de volle maan
 
je kunt amper houden van het ongerijmde, het onzegbare
maar voor jou zet ik een orchidee voor mijn raam
 
 
Jolies Heij
.

pom: jolies weet altijd op meesterlijke wijze het TEVEEL in haar gedichten aan te brengen – het gedicht is al kant en klaar en indrukwekkend in 5 regels – gooit ze er nog een stuk of veel te veel tegen aan waar niemand op zit te wachten. het zal de natuur van dichteres zijn het vele – wij verlangen van haar slechts die ene orchidee:

je noemde me ooit nachtvlinder in een maanziek verlangen

maar ik had het seizoen niet mee, zo meewarig

stond ik wat te dromen achter glas,

je kunt amper houden van het ongerijmde, het onzegbare

maar voor jou zet ik een orchidee voor mijn raam

 

bregje: Heerlijk gedicht, behalve die twee regels met de slorpende tongen, die hoor ik dan, die tongen en dat haalt me uit de sfeer van herkenning en de betovering van vlotte vondsten.
Ik ben nogal een voorstander van kort maar krachtig, liever dan lang en uitgesponnen, echter als ik blijf lezen is er iets gewonnen, toch geef ik je nog even mee, let op dat je niet uit de bocht vliegt met overbodigheden omdat je al schrijvende jezelf voedt met meer vondsten en nog meer en weer een….

Samengevat, graag gelezen. Ik ga geen regels tellen want misschien zijn het er wel te veel.

 

 

Het ritme van de bomen

Takken snijden zich af
takje bloeit blaadje groeit

met wortels en al
trekt de boom er op uit
om ‘t ritme van het bos te slaan

taktaktak toekitoekitaktak
bladeren vallen eerst als sterren
groeien naar de lente toe

oh wind adem der natuur
laat ze waaien laat ze zingen
op het ritme van de bomen

drumstokken van oud hout
tellen uitgewinterd de tijd af
stelen de toekomst met lentebravoure

taktak bladblabloem
taktak bladblabloem
het ritme groen slaat de wonden
uit ‘t bomenseizoen.

Rik van Boeckel
11 maart 2018

 

pom: een heerlijk lentedicht lentelicht – rik is er klaar voor – eigenlijk lezen we hier in vrijgegeven jaargetijden-emotie – dat het er mag zijn – nou die pleurisregen nog even doorstaan na die ellende koude en we  kunnen met rik de lente in. om vrolijk bij te worden op zondagochtend in een te kalm en grijs 02o.

bregje: Rik van Boeckel – 11 maart 2018 – Leuk gedicht, bijna kinderlijk. Mooie regels:   met wortel en al trekt de boom er op uit, drumstokken van oud hout . Het had wat strakker van me gemogen maar goed, het heeft ritme en dat telt.

 

 

 

Ik weet het, Pom, het is een moeizaam ondernemen politieke boodschappen via de poëzie aan de man te brengen. Op de eerste plaats is het geen poëzie meer, op de tweede plaats zit geen poëzieliefhebber hierop te wachten. Maar hier kan ik niet anders. Het menselijke doen en laten gaat te ver. Ook daarop zit naar mijn bescheiden gevoel niemand te wachten. Heb een fijne dag vandaag. Groet van Jako

 

santé meneer monsanto
het gaat goed in ‘t dorp, een vlinder
vloog al
de bijen staan op sterven, maar
zullen het wel redden

santé meneer monsanto
de wilgekatjes bloeien al, niets
aan de hand
vandaag iets vroeger licht, het voorjaar
is er bijna

ik hef mijn glas een derde keer, meneer
op de natuur, die ook
ja zelfs nog door onze aderen vloeit
op legkippen, plofkippen
op vetgemeste varkens, op
overrijke ganzenlever

op wilgekatjes weer en weer

jako fennek

 

Bregje: Boeiende invalshoek, de bestraffende vinger en ja, ik zag de eerste wilgenkatjes ook al, wat zijn ze lekker zacht hè, veel zachter dan ons mensen die de natuur tergen met hun vondsten en ideeën.

Share This:

3 gedachten over “CARTOUCHE wint de enige echte virtuele – de natuur is mooi maar dictatuur – trofee op pomgedichten – JOLIES zilver en RIK en JAKO brons

  1. Natuurlijk geluk

    Ik ruik de walmende geur van
    natte aarde die bij ochtend al zompig
    naar het hoofd stijgt

    dit is waarom ik de tuin betegel
    de bamboe die godbetere door
    steen en bielzen heen groeit
    ik zet de bijl aan de wortels
    grijp de scheuten bij de strot

    en we moeten de rozen snoeien
    daar is het nu de tijd voor
    zegt mijn lief

    zo houden we het kort en klein
    het geluk van groeiend leven
    binnen de perken

    FT 10032018

  2. TUSSEN STILTES

    we nemen toch de brug
    de dijk snijdt
    uiterwaarden drogen op

    schapen dik en vol
    breken de dode horizon

    het mooie van de rivier is
    dat je niet hoeft om te draaien

    en de wolken drijven
    vrij mij

    PM

  3. Naturalis

    We wisten van geen god
    verbod en tijd bestond nog niet
    in ons onontgonnen genoeg
    om te verkennen

    een en al verwondering

    in natuur en al die dingen meer
    lieveheersbeestjes, salamanders
    vangen, vliegen en proeven
    ogen, rode konen en kuiltjes
    graven in zilverzand

    de godganse dag

    de pure smaak
    van ongebitterd op lippen
    ongekende noten, verse melk
    muilen waren we, wolven –
    welpen in elk weer

    tot de zon – de leiband –
    in broos manzijn brak

    10-03-2018
    Cartouche

Geef een reactie