VON SOLO: ‘Maar ze slikte het.’

 

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

In de communicatiewereld worden de lakens uitgedeeld door vrouwen. En zij was één van die vrouwen. Als je altijd gelijk hebt kun je een eind komen. En nu had ze net weer een mooie campagne voor de Rotterdamse overheid opgeleverd. Vooral de originele pakkende invalshoeken qua naamgeving oogstten lof.

 

Deel 227. Pikpraat

Het betrof een campagne tegen seksuele intimidatie op straat. In navolging van Brussel kon Rotterdam niet achter blijven. Er moest natuurlijk ook een naam voor die seksuele intimidatie worden bedacht die ‘catchy’ zou zijn. Tijdens een vergadering met de opdrachtgever had ze bijna onbewust in een katerige bui de term ‘pikpraat’ geopperd. Daar schrok ze zelfs een beetje van. Maar het werd direct aangegrepen. En toen de vraag werd gesteld hoe dan de app zou moeten heten om pikpraat te melden kon ze niets anders meer murmelen dan: ‘stop app’. Dat was wederom een voltreffer. De terminologie was bepaald en men kon weer aan de slag. Ze wilde niets liever dan direct de vergaderruimte verlaten.

De avond ervoor was ze met drie vriendinnen naar The Suicide Club op het dak van het Groothandelsgebouw gegaan. Champagne, cocktails, gin tonics en uiteindelijk aan de shooters. Geen eten uiteraard. Want als je net de veertig gepasseerd bent, dan gaat het tellen. Ook al is je lichaam niet geruïneerd door zwangerschappen en bevallingen. Een geluk dat ze dan nog had. Zij deelde de lakens uit. Zij deelde altijd de lakens uit. En naarmate het later werd deelden de vrouwen vooral samen dat wat tussen de lakens. ‘Pikpraat’ noemden ze dat onderdeel van de avond altijd.

Grootte was belangrijk. En vorm. En of hij schoon was. En wat hij er mee deed. En wat zij er mee deden. Of al lang niet meer deden. Maar zij spande altijd de kroon. Want zij hàd geen gezin. Geen vaste partner. Zij was de succesvolle seks-in-the-city-single. Dikke baan in de communicatie en dito pik via de Tinder any time of day. Maar deze keer had ze niet zoveel te vertellen. Deze week waren er geen pikken geweest bij haar. Ze sloeg nog een shooter achterover en dicht terwijl ze haar ogen vochtig en haar vagina droog voelde worden. Ze dacht aan twee weken eerder.

Hij was een lot in de loterij. Half de veertig. Knap maar doorleefd koppie. En kwajongen in de verpakking van een man. Creative industry. Self supporting. Twee kinderen uit een eerdere relatie. Beiden in de pubertijd. Dus daar geen last van. Ze had hem ontmoet via Tinder en was dubbel verrast toen hij ook nog eens de baas bleek van het vormgeversbureau, dat was ingehuurd voor haar campagne. Ze had de afgelopen weken droog gestaan. En verlangde als een krolse poes naar het lichaam van een man. Toen hij haar uitnodigde voor een drankje wisten beiden genoeg. En ondanks dat ze geen fan was van orale seks had ze zich er op zijn verzoek toch aan overgegeven tot op zijn hoogtepunt andere reflexen het bijna bij haar hadden overgenomen. Maar ze slikte het. Ze dacht hem in haar zak. Ze zouden weer afspraken. Hij was die volgende vrijdag bij de Suicide Club het hoogtepunt tijdens de pikpraat.

Maar van hem hoorde ze niets meer. Niet na één dag. Niet na twee dagen. Niet na drie. Via Tinder pingde ze hem op donderdag. En hij gaf aan die middag wel af te willen spreken voor koffie. Bij de Hopper op de Schiedamse Vest ontmoetten ze elkaar. Zij een dubbele espresso, want powervrouw en hij een triple, want man. Na wat plezanterijen en platitudes uitgewisseld te hebben liep hij naar het toilet en liet zijn telefoon achteloos op tafel liggen. Ze kon zich niet bedwingen om erin te kijken. Alles is uiteindelijk communicatie. Als was ze een geleideprojectiel tikte ze het haar zo bekende Tinder-symbool aan. En rij met zeven chats flitste op. Alle de vrouwen leken op haar. Sommige wat jonger. De woorden leken op die van haar, zoals ze begonnen waren. Toen hij terugkwam was ze vertrokken. De rekening was betaald.

Afgelopen Poetsclub was ik bij café De Schouw in gesprek geraakt met een grafisch vormgever. Hij vertelde me dat hij de week ervoor in één week door vier vrouwen gepijpt was. Hij kon het met goed fatsoen niet meer bijbenen wie nou wie was. Het waren er zoveel. En ze waren allemaal lekker. Lekker genoeg in ieder geval. Hij was er met acht tegelijk bezig. En snapte het ook niet. Zo nu en dan haakte er ééntje af, maar dan Tinderde hij er zo weer een nieuwe. En toch zou hij liever een relatie hebben zoals ik, zei hij. Ik zei dat hij niet wist waar hij het over had. En op mijn beurt had ik geen idee waar hij het over had. Maar we hadden een gezellig gesprek. De volgende dag viel me een poster op waarop stond dat ‘Lekkere billen verboden waren’ en dat dat ‘pikpraat’ was, die je kon melden via een stop-app. Betuttelende communicatie rotzooi. Ik kon me precies voorstel wat voor type zoiets zou verzinnen. Pikpraat…

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Laat een reactie achter