Geen categorie

VERA VD HORST wint de enige echte virtuele – vrij naar de regels van merik vd torren – waar de bananen rood kleuren en de paradijsvogel jubelt – DAAR ga ik je ontmoeten-trofee op pomgedichten – JAKO FENNEK zilver en FRANS TERKEN brons

Goedemorgen pom,

het is hier heerlijk zonnig nu en daar ga ik dadelijk van genieten, wat morgen komt zien we dan wel weer. Ik stuur je nu de beoordelingen en alvast de edelmetalen want een eventuele volgende inzending zal mijn bevindingen niet gemakkelijk meer kunnen veranderen.

Liefs en bedankt,

Bregje

Goud Vera van der Horst – oprecht blij verrast!
Zilver Jako Fennik – eveneens blij verrast
Brons Frans Terken  –  geknecht

Het brons was nipt, ook de andere inzenders  zaten vlakbij dat brons waarin al heel wat antieke sculpturen werden gegoten. Kijk bijvoorbeeld  maar eens naar die Fraaie Art Deco dames

 

 

Waar ik ben
(wil ik je ontmoeten)
 
In mijn huis zonder stemmen, dichtslaande deuren
en stampende voeten.
 
Waar een gedachte nog uitgedacht kan worden en ik
ineens aan jou (of een ander) kan vragen: kan jij één wenkbrauw,
onafhankelijk van de ander bewegen, of je neusvleugel, of oren,
zonder handen?
 
Of, wanneer ik mijn dronken dochter thuis afzet,
nadat ze zich tot 3x toe in de armen van, ja…., dubieuze mannen heeft gestort,
omdat ik het geweldige idee had dat ze er eens uit moest, omdat ze alleen
nog maar in de taal van een zesjarige sprak.
Dat jij dan mij een halve seconde aankijkt en we lachen
om niet te huilen en dan weer lachen
om dat cliché.
 
Dat die andere helft van die seconde mij over de toegestane snelheid doet rijden,
want ik wil die blik weer zien, van tussen mijn benen uit naar boven, recht boven me,
onder me, naast me, elke keer als we elkaar ontmoeten.
.
Vera van der Horst

 

 

PETRA MARIA in liefde

FRANS TERKEN niet langer dorsten

MARC TIEFENTHAL hoe anders kon ik

ERIKA DE STERCKE in de ochtend

JAKO FENNEK de toekomst wankel

JOLIES HEIJ in de bloesemsneeuw

VERA VAN DER HORST wil die blik weer zien, van tussen mijn benen uit naar boven, recht boven me, onder me, naast me…..

RIK VAN BOECKEL in de duinen

foto: babs witteman

wie wint de enige echte virtuele  – vrij naar de regels van de dichter merik vd torren – waar de bananen rood kleuren en de paradijsvogel jubelt – DAAR ga ik je ontmoeten-trofee op pomgedichten?

nou we zijn benieuwd waar u ONTMOETEN gaat beste dichter en WIE en HOE maar vooral WAAR – deze week de ware ontmoetingstrofee op pomgedicht – en is die voor U deze week?

u kent de regels: inzenden voor zondag half 11. het commentaar is verzekerd. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. en we hebben BREGJE!

(…)

waar de bananen rood kleuren
en de paradijsvogel jubelt:
kom naar boven,
 
waar de zee strak staat met witte zeilen
aan de andere kant van de bergen,
daar ga ik je ontmoeten
 .
Merik van der Torren

MORGEN SCHRIJF IK

dat ik je verlang
de dunne huid
het in jezelf gekeerde lijf
de stilte
die tussen de boeken stoft
de gesprekken van onze ogen

dat mijn ledematen
haast de jouwe zijn
en ik mijn handen
in de jouwe
wens als zekerheid
dat alles klopt

dat ik jou je lijf
als het mijne ontmoet
en hier en nu
niet meer dan dat
met jou gekaderd ben
in liefde

Petra Maria vdE

 

we gaan elkaar ontmoeten in de jubelsneeuw van bloesem – waar dan ook de euforie – het thema – daar waar de bananen rood kleuren – iets uitbundigs heeft het thema deze  week wel – dichters zijn erg bekwaam om eventuele uitbundigheid met wortel en banaan uit te bannen uit het bloemperkje dat poëzie heet. zo niet onze PETRA deze week – heerlijk gewoon. in de taal der liefde nadert en nadert zij haar ultieme doel. ze moet wel moeite doen hoor – de kader-autist in haar gedicht werkt niet echt lekker van harte mee. maar het lukt petra uiteindelijk wel. nou ja dat mogen we hopen. want aan het einde van het gedicht lezen we de titel nog een keer. ze gaat het allemaal morgen schrijven. dat WIJ vandaag de primeur hebben – mooi dank je wel petra!

Bregje:

Petra Maria vdE

Heel mooi vind ik de regels:

en ik mijn handen

in de jouwe

wens als zekerheid

 

Niet dat de rest niet mooi is maar met die drie eenvoudige regels zeg je iets heel herkenbaars net even anders en daar hou ik van. In zijn geheel zeker geen onaardig gedicht; dat mijn ledematen haast de jouwe zijn, ja, ook fraai.

 

 

 

Pech voor je

Zoals een kater zich neerlegt bij
wegwieken van merel of roodborst
het is gedaan, wat je ook zegt
ik knecht niet voor ontmoeting

leg je liever in de stroming van de Vecht
je mag spartelen drijven met het hoofd
boven water best flink kijven
ik onderga het gesnater

je woorden zijn als van een sater
het blazen dat je erin legt
ik hoor het, lees het, het staat er
heb gedregd naar de inhoud

proef ik toch een licht verzuurd gerecht
maar zal er niet meer van verstijven
ik die aan vriendschap hecht
dorst niet naar langer bij jou blijven

FT 21042018

 

‘leg je liever in de stroming van de Vecht’- we lezen hieronder jolies heij – ook al over DE VECHT. het wordt gevaarlijk vandaag! ergens lees ik toch hier over een zwanenmeer. een zwanendans en uiteindelijk de teloorgang. het rijm geeft het gedicht net te veel gekunsteldheid mee – verstijven/blijven – sater/staat er. nog al wat vogeltjes tovert frans tevoorschijn. of deze liefdesverklaring aan bregje – de jury voorzitter van deze week in goede vaste aarde valt?

Bregje:

FT 21042018

Zware woorden, ik knecht niet voor ontmoeting, ik vat dat ook niet helemaal maar in zijn geheel is het me volledig duidelijk. Al is het zo dat je het op het laatst ook letterlijk zegt. Kater en Vecht zitten consequent in het gedicht verborgen, dat bevalt me.

 

Hoog bloeien hier bloesems
 
Wat liepen we bekoorlijk samen
elkaar tegen het lijf.
Onvergetelijke dagen
zonder nachten
lagen in ons verschiet.
 
Veel leggen wij niet uit
wisten wij. Veel
bleef ongedocumenteerd.
 
Ik stuurde je wandelen.
Hoe kon ik anders handelen?
 
Soms denk ik dat we elkaar
behoorlijk terugzien
onder bloeiende
Japanse kerselaars.
.
Marc Tiefenthal

in tiefen-taal de woorden gelegd: ik stuurde je wandelen – behoorlijk terugzien – een bekoorlijke samenloop – bij dergelijke wendingen verliest tiefenthal mij. misschien springt bregje achterop.

Bregje:

Marc Tiefenthal

Wat liepen we bekoorlijk samen / elkaar tegen het lijf….. dat is me al teveel hoe doe je dat? Elkaar bekoorlijk tegen het lijf lopen? Ben je dan onbewust al uit op een ontmoeting en kijk je in winkelruiten en naar je schaduw of het er goed uitziet?

En dan, na de opvulling van niet veel uitleggen en wandelen, handelen en ongedocumenteerd, is er de regel ; elkaar behoorlijk terugzien. Was dat onbekoorlijke dus toch fout, onbehoorlijk zelfs?
Mijn programma zet een dikke rode streep onder ongedocumenteerd. Een heuse medestander deze meelezer.

Japanse kerselaars die bloeien. Mooie gedachte over een nieuwe ontmoeting, hoop biedt kans op meer en anders.

 

Etmaal

We verbergen de leugens onder
het dons van misgelopen afspraken.
Toeval drijft onze hoofden samen.

Vastgeroeste nagels doorgroeven
de opgehitste blik. Jij hier, ik naar
waar. Verwijten kwijlen naar adem.

Een stilte bijt zich vast. Wijkt niet.
We tonen onze tanden. Scherp in
het steekspel voor de brandstapel.

Dat we in liefkozing spreken nu
de ochtend onze doodlopende lippen
in zijn armen neemt en opwarmt.

Erika De Stercke

 

ja dat verbaast mij nou ook – dat spreken in liefkozing zo aan het einde van dit gedicht. na die kwijlende verwijten, leugens en misgelopen afspraken. het botert weer eens niet in huize De Stercke – het liefdessausje in de laatste strofe stroomt ietwat ongeloofwaardig mijn huiskamer in.

bregje:

Erika De Stercke

Toeval drijft onze hoofden samen. Jaja, je mag de ochtend wel dankbaar zijn.
Bijna grappig vind ik de regels waar de stilte zich vastbijt en de personages in het gedicht hun tanden tonen en dan ook nog die vastgeroeste nagels. Waar haal je het vandaan, waar haal je het vandaan?   Ik zit hier waarachtig te hoofdschudden.

 

 

onzeker

we praten over bechterew en lyme
hoe je in warm zwavelwater zwemmend
zo goed aan spieren doet
in onze blikken ligt de spiegeling
van ons kent ons
we vragen wanneer kom je weer
boven onze hoofden speelt
driftig draaiend een kraaienpaar
het park ligt onder bloesem van april
de toekomst schijnt ons wankel

jako fennek

 

in een vlaag en met een accent van wankel evenwicht de woorden. waar dan ook. mooi gedaan jako.

Bregje:

jako fennek

In één adem geschreven als je het mij vraagt. Prachtig Jako en je bent zo mooi op tijd met inzenden.

 

 

 

 

vleugellam kattenbelletje
 
zo uitbottend wulps wilde ik je eindelijk ontmoeten
in het park met uitzicht op de lucht
 
in mijn slaapkamerraam, de vecht niet ver
weg vecht ik me door treurende seringen
 
en overwoekerd naakt, onveranderd dromend van bloeiende
bloembedden, ons kleed uitgespreid
 
met heerlijkheden, de voeten bungelend
de tenen in elkaar gehaakt wachtend
 
tot het gaat sneeuwen en ik die de blaadjes
voor je opraap, zelfs het gesnater valt hier mee
 
als je je verstaanbaar weet te maken
ook als het schuim je op de lippen staat
 
en je onder iedere vleugel beperkingen ziet
als excuus om te blijven dobberen, ik hoopte in weerwil
 
ik dacht aan jou als lief, vergaf je je streken
doe jij alles teniet door een vriendschap te beginnen
 
en ons park in de hens te steken
 
 
Jolies Heij

lukt het NET NIET – jammer toch – thema prima neergelegd in bijna alle strofen – een frans terken veroverd – maar de boel gaat uiteindelijk toch de fik in – en dat is geen liefdesvuur.  heij heeft er wel zin aan zo te lezen – voor terken hoeft het niet zo nodig deze heij. waar DE VECHT niet allemaal goed voor is. een heerlijk opgeklopt gedicht deze van Heij.

bregje:

Jolies Heij

Heerlijk, een park met uitzicht op de lucht, ik denk meteen aan Ramses en Sammie maar zie dan de lucht in het slaapkamerraam en dat vind ik best apart. De vecht niet ver weg enzovoort vind ik op het randje van flauw woordspel. Hoe ga je dat doen, tijdens het sneeuwen de blaadjes oprapen? Er zitten wat onlogische beelden en/of handelingen in het gedicht. Ik vermoed dat ze misbruik van de vaart waarin het gedicht geschreven werd maakten. Ik las het graag maar het mag van mij iets zorgvuldiger. De woorden en beelden lopen niet weg, echt niet.
Liefde kan ook zo vreselijk ongemakkelijk in en om je heen kruipen, heb je het voor jezelf duidelijk begint die ander over vriendschap. Hèhè.

 

 

 

Waar ik ben
(wil ik je ontmoeten)
 
In mijn huis zonder stemmen, dichtslaande deuren
en stampende voeten.
 
Waar een gedachte nog uitgedacht kan worden en ik
ineens aan jou (of een ander) kan vragen: kan jij één wenkbrauw,
onafhankelijk van de ander bewegen, of je neusvleugel, of oren,
zonder handen?
 
Of, wanneer ik mijn dronken dochter thuis afzet,
nadat ze zich tot 3x toe in de armen van, ja…., dubieuze mannen heeft gestort,
omdat ik het geweldige idee had dat ze er eens uit moest, omdat ze alleen
nog maar in de taal van een zesjarige sprak.
Dat jij dan mij een halve seconde aankijkt en we lachen
om niet te huilen en dan weer lachen
om dat cliché.
 
Dat die andere helft van die seconde mij over de toegestane snelheid doet rijden,
want ik wil die blik weer zien, van tussen mijn benen uit naar boven, recht boven me,
onder me, naast me, elke keer als we elkaar ontmoeten.
.
Vera van der Horst
.
 heftige emoties zo op de vroege zondagmorgen, de dag des heren. best wel leuk hoor. lachen om niet te huilen – en dan die blikken in der bed – ze houdt alles in der gaten hoor hahaha. nee een ontmoeting met vera van der horst gaat niet ongemerkt voorbij. ik houd wel van deze woorden – en van haar. maar dat laatste terzijde.

bregje:

.Vera van der Horst

.

Een vurig Vera gedicht, vol herkenbare beelden en situaties en een te vatten wens. Wenkbrauw met een a haalt de rode streep van mijn meedenker weg.
Ik heb genoten Vera …. Omdat ze alleen nog maar in de taal van (een) zesjarige sprak of, in de taal van zesjarigeN sprak. De keuze is aan jou. Ik vind dat je een prachtig gedicht hebt neergezet. Voor haastige taalfouten e.d. zijn er redacteuren. Dankjewel.

Het canvas van de duinen

Zij zet het canvas recht
kleuren zien wij schuiven

zo zie ik bewegend fruit
van mand naar mond

zij tikt het penseel in lijnen
van duin zand en tafelkleed

zij legt het neer in picknick stijl
tot meeuwen vruchten stelen

wij schilderen de vlucht uit ‘t paradijs
met strelend slaande handen.

Rik van Boeckel
22 april 2018

bregje is al op weg naar zandvoort rik – ze wil zonnen riep ze vrolijk in het wilde weg – nu het nog kan – bij het kopje van bloemendaal zal ze jouw mooie gedicht genieten – scheveningen – de haag – de duinen – een panorama van mesdag – nog net voor het onweer vanmiddag – de vlucht uit het paradijs – jouw gedicht als de brief van willink – dat zijn de associaties hier in 020. dank je voor insturen – we hadden net te vroeg ingepakt. met excuses rik.

Share This:

2 gedachten over “VERA VD HORST wint de enige echte virtuele – vrij naar de regels van merik vd torren – waar de bananen rood kleuren en de paradijsvogel jubelt – DAAR ga ik je ontmoeten-trofee op pomgedichten – JAKO FENNEK zilver en FRANS TERKEN brons

  1. MORGEN SCHRIJF IK

    dat ik je verlang
    de dunne huid
    het in jezelf gekeerde lijf
    de stilte
    die tussen de boeken stoft
    de gesprekken van onze ogen

    dat mijn ledematen
    haast de jouwe zijn
    en ik mijn handen
    in de jouwe
    wens als zekerheid
    dat alles klopt

    dat ik jou je lijf
    als het mijne ontmoet
    en hier en nu
    niet meer dan dat
    met jou gekaderd ben
    in liefde

    PM

  2. Pech voor je

    Zoals een kater zich neerlegt bij
    wegwieken van merel of roodborst
    het is gedaan, wat je ook zegt
    ik knecht niet voor ontmoeting

    leg je liever in de stroming van de Vecht
    je mag spartelen drijven met het hoofd
    boven water best flink kijven
    ik onderga het gesnater

    je woorden zijn als van een sater
    het blazen dat je erin legt
    ik hoor het, lees het, het staat er
    heb gedregd naar de inhoud

    proef ik toch een licht verzuurd gerecht
    maar zal er niet meer van verstijven
    ik die aan vriendschap hecht
    dorst niet naar langer bij jou blijven

    FT 21042018

Geef een reactie