Geen categorie

PETRA MARIA wint de enige echte virtuele – maar daar houd ik wel van hoor – trofee op pomgedichten – zilver voor FRANS TERKEN, ERIKA DE STERCKE en CARTOUCHE

mooie inzendingen deze week met rouwrandjes ook. dank aan de dichters. de wedstrijd gaat volgende week even op verlof. WAS JIJ MAAR HIER was een zo indringende regel dat het goud naar het oosten van het land mag – naar petra – van harte – drie keer zilver – ik kan niet kiezen tussen frans buiten, erika binnen deze week en onze eeuwige cartouche – in gemoede.  van harte!

 

PETRA vanden E was jij maar hier

FRANS TERKEN wacht af

MARC TIEFENTHAL je haar losgemaakt

CARTOUCHE mei doet hem weinig

ERIKA DE STERCKE sluit de ramen

RIK VAN BOECKEL dromen zijn als vrouwen

JAKO FENNEK kneet het vlees vandaag

wie wint de enige echte virtuele – maar daar houd ik wel van hoor – trofee op pomgedichten?

alsof het u ontnomen is – de bevestiging graag in poëtische woorden – en met het thema kunt u alle kanten op – we lezen graag waar u van houdt – bepaalde handelingen, bepaalde gerechten, bepaalde gedachten, (gedachtes zingen sommige liedjeszangers), bepaalde opvattingen, schrijft u maar. we lezen u zo graag. en in de poëzie mag alles – u mag de waarheid schrijven maar ook de onwaarheid. en de regels kent u: inzenden voor zondag half 11. het commentaar is verzekerd. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

van thee
.
we dronken thee in de winter
de dikke jassen weet ik nog
verspreid in je huis
de dagen die niet over gingen
de dagen die een leven werden
ik dacht ze zo vaak
 
pw

ZOALS HET IS BEDOELD

Af en toe komt meneer fazant voorbij. Meneer, want hij loopt als een heer. Met ferme tred en recht op zijn doel af.
Hij is, donkerrood paars en oranje van kleur met dat fazantengroen dat je op oude schilderijen ziet. Hij kondigt zijn komst aan met hikkende gilletjes. Desondanks krijg ik hem niet op de foto. Hij is te snel en behoorlijk schrikachtig.
Deze plek voelt zoals het overal zou moeten zijn. Kronkelend stroompje. Bedrijvigheid met kalmte op een ooit boerenhoeve. Oude fruitbomen, zeldzame rassen. Zo vertelt de boer. Hij is ook trots op de zwaluwen onder de dakrand. Als je hem groet, maakt ie graag een praatje en vertelt mooie verhalen over deze plek. Zijn plek. De campinggasten zijn noodzakelijk kwaad in zijn ogen. Onmisbaar voor het voortbestaan en tegelijk een hinderlijke verstoring. Dus als je er met respect mee omgaat word je beloond. Mag je er deel van uitmaken. Een paar dagen of weken.
Later weer thuis, mis je de koekoek, de zwaluwen, meneer fazant en de oude pruimenboom, het uitzicht met kerkje.
Morgen ga ik schilderen. Dan blijft er nog iets. Dan beklijft het. Zoals het is bedoeld.

met ferme tred
fazant met pruimenbloesem
bezie de wind
de zwaluwwitte veer

langs ingezaaide
levensvreugd
van ruimte
op de gevoelige plaat

hier beklijft
zoals het is bedoeld
waar ik zo van houd

was jij maar hier

 

PetraMaria

 

de regel ‘dat fazantengroen dat je op oude schilderijen ziet’ had ook nog wel het gedicht ingemogen petra. mooie tekst dank je wel zo op de vroege zondagochtend al dat groen. zijn we ook even in de beekse bergen voor ‘een uitstapje’.

de laatste regel in het gedicht komt aan. – was jij maar hier – deze wens in al die natuurpracht – om samen te genieten. was jij maar hier – in vier woorden het zo intens gevoelde verlies. mooi! dat is poëzie.

 

 

Urgentie

Mag het ook iets minder
zoals op dit moment
de weldadige zondagochtendrust
verstoord in de achtertuin

door een hogedrukspuitverslaafde
om maar te zwijgen van
grasmaaier- en bladblazeradepten
die tergend aan de bak gaan

schuurt hier hoorbaar nodeloze daadkracht
je kunt ook gewoon op je handen zitten
en naar de vogels luisteren

of een vliegtuig uit de lucht kijken
dat het niet meer is dan wachten
op een andere keer

FT 12052018

 

is het eindelijk mooi weer in dit land gaat de bladblazer zich te buiten. ‘nodeloze daadkracht’ dé poétische benaming vanaf vandaag voor de groene terror die niet kan wachten om het materieel de schuur uit te rijden bij het eerste zonnetje. dichters zijn niet van de hoge druk noch van de DC negen. een heerlijk vorm gegeven ongenoegen.

 

 

Koningin naakt
(marjane flzit zitoune)
 
Je straalt haast dagelijks
geluk, kalmte en soms wellust uit
en zoekt de vrede.
 
Je kookt altijd met olijfolie.
 
Vaak ontbreekt je op jouw beurt
gegeven warmte.
 
Nu heb je je haar losgemaakt,
je kleren afgelegd,
koninklijk naakt
geef je je bloot aan de zon,
ingesmeerd met olijfolie,
omringd door twee maagden.
 
Geliefde, daarna heb ik je geproefd
op de tong, je volop genomen
olie en zweet prachtig
door mekaar gemengd.
 
(de ondertitel in het Arabisch luidt in vertaling: zonnebaden in olijfolie)
 
 
 
 
marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Sint-Niklaas / Béni – Mellal
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)

tiefenthal kan het niet nalaten om met schijnbaar speels gemak van de poëzie een taalspel te maken. te construeren. het recept: veel olijfolie en vrouwelijk schoon – en alles glijdt de pan in.

Tijd

Mei doet mij weinig
al dat botten en bloeien
dat domme gevogel, die
hemelvaart- zon, al dat licht

nee, geef mij maar zwaar
weer, het donker van wolken
van krenten de laatste resten

herfst daar leef ik op – adem
het aroma van onversneden zijn
de dreiging van overrijping voorbij

eerst dan – op zijn sterfst – proef
voel ik vrede, de aangeklede
dood rondom mij, zo alleen
zet ik me in gemoede neer

Cartouche
12-05-2018

 

‘nee, geef mij maar zwaar weer, het donker van wolken van krenten de laatste resten…’ Cartouche in Kopland – koplandse wendingen – en een zwart gemoed vandaag – met  herfst en sterfst – met de aangeklede dood rondom hem – dan leeft Cartouche op – weg met het domme ‘gevogel’ – stilstaan bij de tijd lijkt hier het medicijn te zijn – alleen in de poëzie kan de tijd aangepakt – het zal daarom zijn dat Cartouche schrijft. en op de een of andere manier word ik vrolijker als Cartouche somberder – donkerder. dat zit in de opbouw. eerst hebben we nog een vogeltje, dan dreigen de wolken al snel, en voorts wordt er al snel gestorven – en zie hem daar dan toch zitten.

‘in gemoede’ hahaha.

 

Kamergeluk
 .
Laten we vensters openzetten, nu
de avond het licht wegblaast.
 .
Een geslachtsloze geur valt binnen.
Draait in de hoeken rond. Lost op.
 .
Er zijn technische verhalen over hoe
het leven aan elkaar te lassen.
 .
We nemen de eerste jaren. Plooien
ze open. Van minder naar meer.
 .
Een uitbarsting van verwachtingen.
Onze armen sluiten de ramen.
.
Erika De Stercke

kijk zo lezen we erika weer graag – in heldere beelden – compact – en met de gouden regel: een tijd, een plaats, een handeling. meer kan een lezer niet aan in een gedicht. (nou ja niet heel veel meer) – dan wordt het vermoeiend. en poëzie is om te genieten niet om te vermoeien. een prachtige titel ook die het geheel geheel omvat.

Rivier van dromen
 
Dromen zijn als vrouwen
stromend langs de wegen van ‘t hart
 
alles wordt vergeven nooit vergeten
slechts die ene verloren dag
 
rimpelingen nemen alles mee
wat de wind terug waait
 
de Taag een herinnering
de Moldau een scheppend gedicht
 
in de Seine dompelen voeten
de sokken van ‘t voorbije onder
 
aan de Rijn woont de oude
naast de jonge vrouw van de Maas
 
de Amstel voedt heren op
tot ze trouwen met de droomleidster
 
dit alles herhaalt zich aan de rivier
met oevers van ware liefde aan haar zijde.
 
Rik van Boeckel
12 mei 2018

harten kennen toch kamers? sinds vandaag ook wegen bij en door Rik. in de eerste regel is het gedicht gegeven – de volgende regels zijn uitwerkingen van de eerste. hoe je aan de oevers van een rivier weg kunt dromen om dat gevoel van de ware liefde, de ware geliefde,  in je te voelen stromen. daarom stromen die rivieren altijd en elke dag eindeloos  aan de dichter voorbij. hebben ze ook een reden van bestaan.

geur van gember
 
ze heeft net water opgezet en
jaagt nog vliegen na
waarbij ze bijna over eigen voeten valt
dan komt het hoge woord eruit
of ik met sandelhout en gemberolie
haar rug masseren wil
of mij de geur wel zal bekoren
 
ik wrijf haar rug in, kneet haar vlees
met vingers stroef
die vlug op wilgentenen lijken
op haar gezicht zie ik
de rugpijn krimpen voor genot
de olie tranen in haar ogen
 
jako fennek

olijfolie jako, bij tiefenthal met liters te bestellen. er zitten wat stijlbreukjes in het gedicht. ‘vlees kneden’ dat lees je niet elke dag hoor – zo maak je vrouwenvlees wel heel aanschouwelijk. het tafereel is wel weer des fenneks te noemen. zo zit je nog aan de thee zo ‘legt ze’ voor hem ter kneding en vermaak. grappig zeker.

Share This:

3 gedachten over “PETRA MARIA wint de enige echte virtuele – maar daar houd ik wel van hoor – trofee op pomgedichten – zilver voor FRANS TERKEN, ERIKA DE STERCKE en CARTOUCHE

  1. Urgentie

    Mag het ook iets minder
    zoals op dit moment
    de weldadige zondagochtendrust
    verstoord in de achtertuin

    door een hogedrukspuitverslaafde
    om maar te zwijgen van
    grasmaaier- en bladblazeradepten
    die tergend aan de bak gaan

    schuurt hier hoorbaar nodeloze daadkracht
    je kunt ook gewoon op je handen zitten
    en naar de vogels luisteren

    of een vliegtuig uit de lucht kijken
    dat het niet meer is dan wachten
    op een andere keer

    FT 12052018

  2. ZOALS HET IS BEDOELD

    Af en toe komt meneer fazant voorbij. Meneer, want hij loopt als een heer. Met ferme tred en recht op zijn doel af.
    Hij is, donkerrood paars en oranje van kleur met dat fazantengroen dat je op oude schilderijen ziet. Hij kondigt zijn komst aan met hikkende gilletjes. Desondanks krijg ik hem niet op de foto. Hij is te snel en behoorlijk schrikachtig.
    Deze plek voelt zoals het overal zou moeten zijn. Kronkelend stroompje. Bedrijvigheid met kalmte op een ooit boerenhoeve. Oude fruitbomen, zeldzame rassen. Zo vertelt de boer. Hij is ook trots op de zwaluwen onder de dakrand. Als je hem groet, maakt ie graag een praatje en vertelt mooie verhalen over deze plek. Zijn plek. De campinggasten zijn noodzakelijk kwaad in zijn ogen. Onmisbaar voor het voortbestaat en tegelijk een hinderlijke verstoring. Dus als je er met respect mee omgaat word je beloond. Mag je er deel van uitmaken. Een paar dagen of weken.
    Later weer thuis, mis je de koekoek, de zwaluwen, meneer fazant en de oude pruimenboom, het uitzicht met kerkje.
    Morgen ga ik schilderen. Dan blijft er nog iets. Dan beklijft het. Zoals het is bedoeld.

    met ferme tred
    fazant met pruimenbloesem
    bezie de wind
    de zwaluwwitte veer

    langs ingezaaide
    levensvreugd
    van ruimte
    op de gevoelige plaat

    hier beklijft
    zoals het is bedoeld
    waar ik zo van houd

    was jij maar hier

    PM

  3. Tijd

    Mei doet mij weinig
    al dat botten en bloeien
    dat domme gevogel, die
    hemelvaart- zon, al dat licht

    nee, geef mij maar zwaar
    weer, het donker van wolken
    van krenten de laatste resten

    herfst daar leef ik op – adem
    het aroma van onversneden zijn
    de dreiging van overrijping voorbij

    eerst dan – op zijn sterfst – proef
    voel ik vrede, de aangeklede
    dood rondom mij, zo alleen
    zet ik me in gemoede neer

    Cartouche
    12-05-2018

Geef een reactie