Geen categorie

DE ROMANTIEK wint de enige echte virtuele – dit joetjoepfilmpje komt wel bij me binnen ja – trofee op pomgedichten?

geen enkel youtubefilmpje
haalt het
bij de filmpjes in mijn hoofd
 
Wende op het Tuinfeest
geen greintje podiumvrees
Wende lijkt nooit bang
 
haar moed
draag ik nog bij me
 
een jonge Joost
samen voor de etalage
waar Gimmick, dat net uit was, lag
zomaar een praatje en hij lachte
 
geen enkel filmpje
haalt het
bij de filmpjes in mijn hart
 
anke labrie

 

Met Anke sluiten we de wedstrijd. hoe echt en waarachtig altijd boven een registratie van  echt en waarachtig gaan. en dat echt en waarachtig zich in onze hoofden nestelen als filmpjes in het hart van Anke. mooi gezegd mooi samengevat de boodschap aan ons meegegeven – het thema van deze week rood gemaakt. ik kom deze week niet aan winnaars toe – elke dichter zijn eigen filmpje – zijn eigen emotie. zoals er geen rangorde in leed bestaat – in oprecht gevoeld leed – zo is er geen rangorde aan te brengen in oprecht weergegeven emoties. zij gelden altijd en overal voor de persoon – hier voor de dichters – dank jullie wel.

dat we nog kunnen voelen  en dat we het kunnen waarderen 

 

 

PETRA MARIA met Nina Simone – I wish i knew how it feels to be free

FRANS TERKEN met dank voor de geluiden

MARC TIEFENTHAL met de bonzo dog band

CARTOUCHE met Mariken van maasakkers

JAKO FENNEK dance me van leonard

ANKE LABRIE met wende en de jonge joost

wie wint de enige echte virtuele – dit joetjoepfilmpje komt wel bij me  binnen ja – trofee op pomgedichten?

er moet wel iets van poëzie bij graag – een kreet een verlangen een uitroep een gedicht –  zie maar! – zing maar! – en doe de link of de verwijzing naar het filmpie graag ook erbij. we gaan genieten. u kent de regels: inzenden voor zondag half 11. het commentaar is verzekerd. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

 

feilloos

het heeft iets ultiems
iets gaafs dat aan de perfectie
van een kunstenaar grenst
een zaal vol getuigen
zij zo mooi
zo licht in mijn armen
onze bewegingen vloeiend
de dansvloer een doek
waarop we op de maat van een tango
met gebroken hoeken
strepen trekken
het einde van een liefde nabij

jako fennek

 

ach ja een waardige slotinzending – jako en leonard – en de liefde –  of aan de liefde – over voorbij en nooit voorbij. ultiem is inderdaad  het woord. een item om van te genieten – toch wel romanties ingekleurd – hoe het deze week met wende begon in die zwarte romantiek van zwagerman – via nina en gerard – naar de laatste dans die we vandaag dankzij jako mogen maken. op naar haarlem straks – de wijngaardtuin – een verscholen tuintje waarin we marten janse zullen horen zingen – steeds maar weer die heerlijke ladingen romantiek waarin we ons kunnen dompelen. blijkbaar heeft de tijd dit nodig. deze tijd – we groeten zwitserland vanuit haarlem. dansen we met je mee jako.

 

 

 

Ik neem je mee

Je speelt geen bombardon, geen fluit, geen hij of zij, maar slaat
een brug tussen pompompom en brekebeen, je zingt leven in
een lichtbeeld op de stenen van een plein, tekent een kanaal en
grift een boezemkamer naar het midden van mijn stad, goddank

Gerard, geen geldersman en toch over stuwwallen heb je het
brabançonne pur sang, zonder hertog, god of graaf in je geslacht
ooit schreef je me een zin, een regel die het allemaal in zich heeft
bolling van akkers, maas die meandert naar de kaai van mijn waal

waarboven – een wenkboog ver – als een steven een beeld verrijst
mijn boeg opvrijt met zon en al was het ook niet altijd even hendig
– Gij en Ik – wij bewaren de droom, ik weet en ben al lang en breed
de hang naar duivelse bezoekingen en schroomvalligheid te boven

ooit was stilte niet te harden, maar de jaren die verzachten, wij
hoeven niet meer op de vlucht, ik neem je mee, overal waar ik ga
als ik opsta, door de middag en de avond heen, als ik de trap opga
het licht uitdoe en uit mijn kleren ga, ik leg jou onder mijn kussen

alles heb ik opgeslagen, dit klein melodieke Mariken en as ge ooit
– een hart van spijt – ooit terug bij mij, moette weten, mij raakte
nie meer kwijt, dit lieke vur altijd, hier heur ik thuis

09-06-2018
Cartouche

https://www.youtube.com/watch?v=seMtszrOoHY (Lieke vur Mariken)
https://www.youtube.com/watch?v=iL6k_khs_NM (Ik neem je mee)
https://www.youtube.com/watch?v=eI3q9DymoDk (Gij en ik)
https://www.youtube.com/watch?v=BrC9MRK1A54 (As ge ooit)
https://www.youtube.com/watch?v=p8U7EC8XfU0 (Hier heur ik thuis)

 

het cumt goed –  zeggen we hier in het westen – met die maasakkers – heerlijke romanticus –die door elke boter glijdende roomstem, vleugje van dit en vleugje van dat – maar altijd ook wisselvallig – het ene liedje is niet om aan te horen – stuitend pateties – het volgende liedje net binnen de rand en waarlijk een topsong – een  liedje van het jaar, ver uitstijgend boven het gemiddelde rampnivo in nederland en belgenland. gerard van die maasakker geliefd in braband, wisselvallig als altijd –cartouche is gek op hem – en brengt een waardig eerbetoon. zie je wel bregje  dat cartouche er een romantiese inborst erop na houdt – zo moet je zijn werken ook begrijpen – elke dag draagt hij het hele oeuvre maasakkers met hem mee – en we weten allemaal hoeveel marikens in dat oeuvre zitten. daar ga je echt wel schrijven van – dan ga je echt wel aan de poëziue – zo ook onze lieve cartouche.

het gedicht  met de titel van een lied – en ook meteen het mooiste liedje kiest ie  – en hoe mooi de echte mariken ook geweest mag zijn het mariken liedje is voor een westerling niet om aan te horen – dat liedje cumt niet goed, zoveel is zeker. cartouche bouwt een waardig eerbetoon op met de regels uit de liedjes. en we weten hoeveel romantiek in hem schuilt. zo cumt alles goed.

 

 

De stad is een ruimte groot
 
Hoera, het is weer morgen, ik sta op,
lachend voorwaar en betreed dra
de stad in mijn kosmonautenpak.
 
Het Amsterdam van Pom en
het Rotterdam van Pim
allemaal goed allemaal wel
kunnen niet op tegen de stad
die mijn ruimte vormt.
 
Het koetert, het foetert, het toetert
het is het verkeer
Het bochelt, het rochelt, het hoppelt,
het is de mens.
 
Daar vlieg ik zo over, man,
dat is zo voorbij
en voor je mij ziet:
je ziet mij niet, ik besta toch niet.
 
 
marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Sint-Niklaas / Béni Mellal
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)

 

020 ‘hoppelt’ in ieder geval niet – over rochelen en bochelen wil ik me op de vroege ochtend niet uitlaten. uitlaten wel in 020 – als er maar schone lucht uitkomt dan is alles goed. een gedicht over stad en de ruimte die de tief inneemt. de bonzo dog band kan me gestolen worden. sterker nog is me gestolen. nam iets teveel ruimte in. wel een leuk deuntje. hij werd wakker met een smile op zijn fees hoor ik  – elke ochtend. hoop voor hem dat het nog steeds zo is. in huize tiefenthal lopen ze in ieder geval met een glimlach in  ruimtepakjes rond als deze muziek aangaat.

 

 

net nu

het tafelkleed
als lucht zo blauw
met zachte wind
de tafel bedekt

jouw vergeten
geur
de bloeiende jasmijn
verregent

en de kamer
zonder gedachten
onze
leegte vult

komt het liedje
voorbij

PetraMaria

 

de jonge nina simone mooi – zingt alsof ze – het is nog altijd hetzelfde liedje – heeft uitgevonden – op haar jazzy manier – tegen het onmogelijke aan – petra weet het verlangen het gemis de overwinning mooi te verwoorden – hoe het bijna weg was en dan toch weer helemaal open ligt – ineens. professor scherder zou kunnen uitleggen hoe in het in onze hersens werkt allemaal. licht er weer een gedeelte rood –  dieprood op en horen we hem verrukt zeggen – prachtig toch!

 

Dag Pom,
Vandaag naar DuneArt, klaar voor de poëzie;
dank ook aan Wende, voor de inspiratie!

Voor de geluiden

Aanzuigend werkt de golfslag
hier aan de Scheveningse kust
je staat er niet bij stil wat het doet
met je oren je pupillen
met de haren in je nek

en je hart dat aanvoelt hoe het bloed
op hol slaat als je tegen de branding
je hoofd verheft en het kolkende water
benauwd in de ogen kijkt

het schuim dat je optilt tot
de hoogte van de watertoren
bovenop zie je paniek in de diepte

de klap als je aan vallen denkt
dan is er altijd jouw hand

FT 09062018

 

 

frans schreef me dat de clip van wende genoeg inspiratie had gegeven in samenhang met zijn optreden in de duinen – hoe het kolkt en aanzwelt in de eerste strofen – hoe je opgetild wordt om te ver boven in door het plafond te gaan de diepte in – en dan toch nog net een hand van troost te vinden – maar misschien was de klap al te horen voordat de hand werd uitgestoken. zo vergaat het velen. en wat rest.

en wat rest

had hier ook als titel gekund.

 

 

wie wint de enige echte virtuele – dit joetjoepfilmpje komt wel bij me  binnen ja – trofee op pomgedichten?

er moet wel iets van poëzie bij graag – een kreet een verlangen een uitroep een gedicht –  zie maar! – zing maar! – en doe de link of de verwijzing naar het filmpie graag ook erbij. we gaan genieten. u kent de regels: inzenden voor zondag half 11. het commentaar is verzekerd. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

 

 

het menu heet welkom
 
je hebt een wachtwoord nodig
voor de gangen
om de letters heen alleen maar vrede
lieflijkbleek een laatste maal
 
er zullen circulaires zijn
papieren meisjes zonder borsten
en één afgerond dossier
 
een generatie
vindt opnieuw het wiel uit
dat orgasme heet
 
en de dood begint aardig
door te werken
om daarmee af te sluiten
 
 
pw

Share This:

4 gedachten over “DE ROMANTIEK wint de enige echte virtuele – dit joetjoepfilmpje komt wel bij me binnen ja – trofee op pomgedichten?

  1. Dag Pom,
    Vandaag naar DuneArt, klaar voor de poëzie;
    dank ook aan Wende, voor de inspiratie!

    Voor de geluiden

    Aanzuigend werkt de golfslag
    hier aan de Scheveningse kust
    je staat er niet bij stil wat het doet
    met je oren je pupillen
    met de haren in je nek

    en je hart dat aanvoelt hoe het bloed
    op hol slaat als je tegen de branding
    je hoofd verheft en het kolkende water
    benauwd in de ogen kijkt

    het schuim dat je optilt tot
    de hoogte van de watertoren
    bovenop zie je paniek in de diepte

    de klap als je aan vallen denkt
    dan is er altijd jouw hand

    FT 09062018

  2. Ik neem je mee

    Je speelt geen bombardon, geen fluit, geen hij of zij, maar slaat
    een brug tussen pompompom en brekebeen, je zingt leven in
    een lichtbeeld op de stenen van een plein, tekent een kanaal en
    grift een boezemkamer naar het midden van mijn stad, goddank

    Gerard, geen geldersman en toch over stuwwallen heb je het
    brabançonne pur sang, zonder hertog, god of graaf in je geslacht
    ooit schreef je me een zin, een regel die het allemaal in zich heeft
    bolling van akkers, maas die meandert naar de kaai van mijn waal

    waarboven – een wenkboog ver – als een steven een beeld verrijst
    mijn boeg opvrijt met zon en al was het ook niet altijd even hendig
    – Gij en Ik – wij bewaren de droom, ik weet en ben al lang en breed
    de hang naar duivelse bezoekingen en schroomvalligheid te boven

    ooit was stilte niet te harden, maar de jaren die verzachten, wij
    hoeven niet meer op de vlucht, ik neem je mee, overal waar ik ga
    als ik opsta, door de middag en de avond heen, als ik de trap opga
    het licht uitdoe en uit mijn kleren ga, ik leg jou onder mijn kussen

    alles heb ik opgeslagen, dit klein melodieke Mariken en as ge ooit
    – een hart van spijt – ooit terug bij mij, moette weten, mij raakte
    nie meer kwijt, dit lieke vur altijd, hier heur ik thuis

    09-06-2018
    Cartouche

    https://www.youtube.com/watch?v=seMtszrOoHY (Lieke vur Mariken)
    https://www.youtube.com/watch?v=iL6k_khs_NM (Ik neem je mee)
    https://www.youtube.com/watch?v=eI3q9DymoDk (Gij en ik)
    https://www.youtube.com/watch?v=BrC9MRK1A54 (As ge ooit)
    https://www.youtube.com/watch?v=p8U7EC8XfU0 (Hier heur ik thuis)

  3. Hoe kan het toch dat ik die Nederlanders almaar weer liggen heb? Vandaag is Pom zelf aan de beurt. Een Frans dichter schreef ooit: je est un autre. Zelf schreef ik vandaag: ik besta niet. Dus die huppelende, breed lachende ikfiguur in mijn gedicht bestaat niet, ook niet ten huize tiefenthal. Tja, Cartouche dan weer is er ver over gegaan, ja. Ver over de Waal en zo, baai, baai, Cartouche

Geef een reactie