Geen categorie

JOLIES HEIJ beklom de Externsteine

Zo nu en dan moet columniste ook weer eens bij het tuinhuis poolshoogte nemen, alhoewel ik de natuurgenezer heb bezworen om niets onoirbaars meer over hem te vermelden. Zo is hij heus heel begaan met de mensheid, voert actie voor meer democratie op de Balkan en is – niet onbelangrijk – trouw aan zijn geilsoldate. Die parade van lipjes, foezeltjes, kokertjes, clitorale zuignapjes en ander werktuig had ik natuurlijk alleen maar opgevoerd ten behoeve van de literaire overdrijving, dat snapt u zeker wel, lieve lezer. Een vuige geest is een pleziertje voor altijd. Dus stapte ik opgewekt de tuin binnen met poëzie voor de natuurgenezer en een doosje mon chérie voor de geilsoldate bij wijze van verzoeningsoffer. De tuin lag er patent bij in de schaduw van de moerbeiboom. Ik verwachtte zomerse taferelen van tuinfeesten met vuurkorven en prosecco, maar het gras was weliswaar kortgeschoren, maar evengoed verlaten en het tuinhuis geblindeerd.

Op de veranda zat het servokroatische leraresje sip te kijken. Doe geen moeite, sprak ze met een dun stemmetje, hij wil ons niet meer zien. Alweer niet? riep ik uit. Niets zo wispelturig als een natuurgenezer. Dat waait wel weer over. Hij heeft gezegd dat ik hem stalk, snifte ze, maar hoe kan ik hem gedegen stalken als hij de deur op slot houdt en de ramen geblindeerd? Radovan houdt er zo zijn eigen logica op na, stelde ik, en die verschilt van dag tot dag. Kennelijk kan ik mijn poëzie vandaag niet bij hem kwijt, dus laten we maar samen dronken worden van de mon chérie’s. Kom kind, we zoeken een tuin waar wel poëzie in zit. We maakten eerst nog een omweg langs de Groene Fee voor een absinthje en togen vervolgens naar de bossche taaltuin, waar niet alleen poëzie in zat, maar ook verhalen en epische lyriek.

Ik koppelde het servokroatische leraresje aan Johan Meesters en ze verbleekte toen ze vernam dat hij schooldirecteur was. O nee, ik hou niet van directeuren, stamelde ze, ik hou niet eens van de circusdirecteur in Pipo de clown. Ons leraresje heeft een autoriteitsprobleempje, moet u weten, daarom is ze ook lerares, zodat ze anderen onder de duim kan houden. Zie ik eruit als een directeur? gaf Johan Meesters daarop. Sinds ik ben afgezwaaid heb ik haar en baard ongeremd laten groeien. Verhip, zei het leraresje, je ziet eruit als de natuurgenezer in vermomming! Ik geloof dat ik terstond op je verliefd wordt… En Meesters betoverde haar met een lang episch gedicht – 28 minuten uit het hoofd, zo klokte Emiel Bootsma. Ze kon zich maar nauwelijks losrukken, maar we moesten verder, we hadden de historicus beloofd zijn voetsporen te volgen diep Germania in, naar het Teutoburger Wald, waar Arminius niet eens op de plek van zijn standbeeld de Romeinen in de pan heeft gehakt en de germaanse stammen ook niet verenigd.

Het liep zelfs slecht met hem af, want hij werd vergiftigd door een familielid, zoals iedereen van betekenis in die tijd. We beklommen de Externsteine waar ook Himmler heeft rondgestapt om ze in te lijven bij het Nazidom. Het beeld van Arminius zegt trouwens meer over de tijd waarin het is opgericht, toen Pruisen Frankrijk net had verslagen (Arminius houdt de woeste blik op het zuidwesten gericht) en dit een bedevaartsoord voor o.a. nationalistische en antisemitische groeperingen was. Dit legde de historicus allemaal geduldig uit toen het servokroatische leraresje ontzet de hand voor de mond sloeg. O nee, daar bungelt Radovan aan het zwaard van Arminius! Niet doen, mijn lieve Radovan, spring toch niet, denk aan je geilsoldate, denk aan mij! Maar het was Johan Meesters die zich aan een touw behendig langs Arminius naar beneden liet glijden, aan haar voeten landde, een serenade bracht en haar verliefd in zijn armen sloot.

Dezelfde kant op bij het Hermannsmonument
 
Eindelijk ben je in jezelf aangekomen
in het woud van Teutonen. Dat de grote Hermann
in het eigen zwaard is gevallen door de hand van
een gifmengster telt niet, enkel de in de pan gehakte
 
Romeinen. Dat HH over deze mythische rotsblokken
klom kan je niet schelen, de plekken zijn heidentempels
en Drudenhöhlen als in een jongensboek met grotten
om in te verdwijnen als je haar niet meer kunt velen.
 
Je kunt uit het net ontsnappen naar de zwarte gaten
van de geschiedenis. Jij ziet de heroïek, ik haperende
wieken, zure regen, giftig groen, de kogelgaten in
 
stalen mantels. Het zwaard als fallus, liefde verraderlijk
nabij. Alleen toen de blikkeren zon op het water onze
aandacht trok keken we even dezelfde kan op.
 
 
Jolies Heij

Share This:

Geef een reactie