Geen categorie

VON SOLO op de donderdag over seks die werkt en over seks die niet werkt – en doet er verder het schrijven toe.

 

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

If I practised sex out of moral conviction, that was one thing; but to enjoy it … seemed a defeat. I accompanied men and was accompanied in action, in the extrovert part of life; I plunged into that … but not sex; that seemed to be their delight, and all I got was a pleasure of being wanted, I suppose, and the tenderness (not nearly enough) that a man gives when he is satisfied. I daresay I was the worst bed partner in five continents.’(Martha Gellhorn)

On her relationship with Hemingway, she said ‘I provided sex only after all excuses failed and with the hope that it would be over quickly.’[

 

Deel 294.

Vreemd om te lezen. Zeker in deze tijden dat een vrouw weer lustvol mag zijn. Nou, beter eigenlijk, lustvol MOET zijn. Het voelt uiteraard goed, gezien het conform de algemeen geaccepteerde normen plaatsvindt. Deze worden per doelgroep voorgeschreven door boegbeelden zoals Beyoncé en Stella Bergsma, magazines als de Elle en televisieprogramma’s in de range van Spuiten en Slikken. De vrouw mag weer geil zijn, omdat het moet, voor zichzelf. Het is niet chic als je koudbloedig bent, want alles moet! Maar stel nou dat dat er toch nog vrouwen bestaan als Martha Gellhorn. Dat het niet afhankelijk is van maatschappelijke tendensen. Dat het soms gewoon niet werkt. En misschien wel vaker dan we zouden willen erkennen in enquêtes en onderzoeken.

In mijn liefdesleven ben ik meerdere relaties door geweest. En ik heb seks meegemaakt die werkte en seks die niet werkte. Het komt figuurlijk heel nauw. Het is echter zeker een taboe om te stellen dat je huidige levenspartner niet degene is waar je de beste seks mee hebt gehad in je leven. Daarnaast kun je tevoren uiteraard, buiten de keuzes om die je zelf maakt, nooit zeker weten of je levenspartner ook je levenspartner zal blijven en het is ook fatalistisch te stellen dat dingen nooit hoger dan een bepaald niveau zullen komen. Verder kun je het begrip levenspartner ook onder een vergrootglas leggen en verder ontleden. Dan loop je automatisch enkel verder het moeras in, om te concluderen dat de keuze van een partner een woud is van logisch overdachte en totaal irrationele keuzes en alles daartussen, om zo te komen tot een acceptabel, aangenaam en comfortabel compromis, waar altijd wel wat te wensen overblijft.

Wat hierin het meest verontrustend is, is de wetenschap dat er altijd meer potentiële, passende sekspartners zullen rond (hebben) (ge)lopen in de omgeving, dan dat je als levenspartner erop na kan houden. Want daarvan kun je er maar één tegelijk hebben. Zo romantisch is het dan ook wel weer, vindt men. We leven in een droomwereld waar we ons richten op de maakbaarheid en inclusiviteit van de heilige mono-relatie. Alles om chaos te vermijden. Ik zou kunnen pleiten voor het loslaten van het monogame paradigma. Maar die keuze laat ik liever eenieder zelve. Voor mij blijven sinds mijn eerste schreden op de paden der liefde dezelfde vragen telkens in andere vorm terug. Zal ik me conformeren aan de opgelegde uitgangspunten tot de dood me neerbliksemt? Of heb ik de moed een keuze te maken, los van wat de wereld daar voor mening over heeft?

Makkelijk zijn die overwegingen niet altijd. Het spijt zaagt nooit aan één stoelpoot tegelijk. Maar is ook geen reden om niet te gaan zitten. Het is wel raadzaam tijdig weer op te staan. De verlichting komt ongetwijfeld met het verstrijken van de tijd. Als ik lang genoeg wacht, dan haalt ze me in. De grote genotsknots blijft natuurlijk ook niet altijd steigeren als in de jeugdigheid en de bron, diepgelegen in de grot der genot, zal ook ooit opdrogen. In de liefde gaat het me gelukkig al heel lang goed. Ik doe er verder het schrijven toe.

Share This:

Geef een reactie