Geen categorie

eens een….. altijd een.…. bij gerdin linthorst op bezoek – over kreukelkont en voortenttokkies – over liefde en de troost – over woorden van verlangen

 

eens een….. altijd een.…. bij gerdin linthorst op bezoek – over kreukelkont en voortenttokkies – over liefde en de troost – over woorden van verlangen…

 

als je een mens zoekt van mens gemaakt dan moet je richting gerdin linthorst. laat ik met één strofe beginnen van haar hand en de goede lezer weet meteen van welk vlees in welke kuip:

(…)

kom
dan reik ik je mijn hand en met mijn
warmte zal ik jouw kou verdrijven
omdat mijn beurt zal komen dat
ook ik wat warmte af moet smeken

 

Gerdin Linthorst

 

waar zijn de bolletjes – arie heeft de bolletjes

 

ach er zijn zo van die zondagen die aan je voorbij vliegen. niets genoteerd en door de witte wijn heen niet onthouden wat onthouden had moeten worden en vastgelegd voor het nageslacht. zo een zondag beleefden we gisteren. in ‘dins doorzon datsja’ zoals men van egmond tot ver in de bollenstreek het optrekje van gerdin kwalificeert. met annemarie en arie op de zondagmiddag richting plassen. vraag me niet welke plassen – ze woont te midden van de plassen – je hebt de kagerplassen, de westeinderplassen. allemaal wim kan plassen. er zijn recreatiegebieden, onder andere bij Vrouwentroost, je hebt daar strandjes bij de watertoren. alles heeft ze voor der deur. laten we het op vrouwentroost houden – nou ja daar dus ongeveer.

 

maar naar gerdin ga je niet voor de plassen, je gaat voor de  levenswijsheden – 72 jaar en nog een beetje – met max lerou deelt ze een beperkte longinhoud – beiden halen alles maar dan ook alles uit het leven – uit hun restant aan longinhoud zeg maar –  en van slachtofferschap willen ze niet weten.  gerdin en max al helemaal niet – op een zwak moment schreef ze max aan in de nacht – en per kerende post kwam het troostrijke antwoord retour: eens een …. altijd een….. – ik vraag het vergeten woord nog even voor u na.

 

en je gaat naar gerdin  voor verhalen over de liefde – haar lijfspreuk wordt mij door arie hier ingefluisterd: vrij naar reve altijd maar weer moedig voorwaarts – én er is sprake van een geheim landgoed waar de koningin-moeder van de Volkskrant filmrecensenten in de zomer huist, resideert. ze citeert dorrestijn als we over DE liefde spreken: ‘Tijd heelt alle wonden maar slaat er nog veel meer.’ zo weten we weer waar we aan toe zijn in de tijd die ons allen rest.

Gerdin is natuurlijk een prachtige vrouw – in de zotte wilg werd gisterenavond gegeten – alle deuren gaan voor deze koningin moeder open en het voelt als een voorrecht om zo een dagje met haar op te trekken. dat het gezegd is – het is gezegd. dank je wel.

naar gerdin ga je ooook natuurlijk  om even lekker te roddelen over de medemens. nee dat schrijf je niet op hoor!!!  en dat ook niet!!!  ik mocht niks opschrijven lieve lezer  – helemaal niks – dat u het weet alles wat u hieronder gaat lezen is allemaal illegaal voor u binnengesleept om in pleziervaartboottermen te blijven. de tokkies op de campings aan de plassen krijgen er van langs – zo horen we van het bestaan van ‘voortenttokkies’en hun onbetaalde  aanmoedigingen: ‘Lese doe je maar in de biebeleteek’ – en zo ging vanzelfsprekend ook die ene leidsepleintokkie met forse narcistische inslag over de tong – bij het toetje.  om de goede verhoudingen in stand te laten maak ik u niet bekend met de persoon voor wie onze lieve gerdin het volgende gedicht schreef. van de liefde en de troost de woorden van verlangen – van dat mooie diepe verlangen in woorden van de poëzie gevangen – poëzie is poëzie – daar moeten we het meedoen en schrijven kan mevrouw. het koste wel moeite om het gedicht uit haar mobieltje te krijgen – maar we kregen het voor U – voor ons.

 

Oude man

De oude man weet nog van wanten
spreidt charme gul ten toon
in rafeljasje losse zomen een
broek met knieën en kreukelkont
gewichtloos drijft hij op zijn jeugd
de Harley Davidson voorbij
ooit hyena proeft hij nog met ogen
het onbereikbaar schoon en treurt
afscheid neemt de geest van dromen
waarachter ooit een leven was
vol stormen van verlangen die zijn
gaan liggen ongevraagd kom
dan reik ik je mijn hand en met mijn
warmte zal ik jouw kou verdrijven
omdat mijn beurt zal komen dat
ook ik wat warmte af moet smeken.

 

Gerdin Linthorst

Share This:

Geef een reactie