Geen categorie

in plaats van de wedstrijd deze zomerdagen een uitnodiging – heeft u ook een gedicht – nog zonder titel?

dank aan alle dichters – heerlijke poëzie zonder titel deze week – frans rekende met een zeker heerschap af, cartouche twijfelt, vera niet – in huize vera is alles los vandaag – tiefenthal zucht wat af, merik is aan de brokjes en rik van boeckel leegt de fles met zekerheden. zo heb je het niet vaak hoor in dit kikkerlandje. daarom de pom!

 

nemen we hier de gelegenheid om MARGO VAN GELDER te feliciteren – het meisje van de wind is jarig:

hoe zou het zijn met de vrouw
die van de wind schreef altijd wind

altijd schreef
waar we waren waren woorden
zachte woorden zachte wind

de zachte wind – waarin je stem waarin je woorden –
ja die wind die durend in mij waaien bleef

pw

 

FRANS TERKEN – met de naakte waarheid

CARTOUCHE oervrouw, min godin

VERA VAN DER HORST meer meer man mond

MARC TIEFENTHAL hooiberg

MERIK VAN DER TORREN brokjes

RIK VAN BOECKEL leegt de fles met zekerheden

in plaats van de wedstrijd deze zomerdagen een uitnodiging – heeft u ook een gedicht – nog zonder titel? welk gedicht?  mogen we hier het gedicht lezen – uw gedicht dat nog een titel behoeft – u kent de regels – commentaar is verzekerd – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

nu de titel nog  

het was een dag als alle andere
er lagen dingen op de grond
het was warm de deuren open
je hoorde stemmen

een poes sloop door de tuin
op weg naar wat zich voor zou doen
donkere wolken in de verte
een hoge vrouwenstem

en duidelijk gerinkel
je zou zeggen het hoort erbij
die vrolijkheid die buiten zichzelf mag zijn
eenmaal binnen snel verstomt

je hebt dichters die nergens over schrijven
en dichters die alleen maar wat anderen al eerder
en je hebt dichters met van die trillende lippen
na de laatste regel

pw

 

toen we reve nog hadden
hoefden we niet dag én nacht te wenen
er waren geliefde doden en minder bedeelden

we leden pijnen
in elk kind zagen we de dood
het leven was ondraaglijk uitzichtsloos

nu blijven de mensen almaar onder ons
hoe hebzuchtig ze ook zijn laaghartig of jaloers
en is alle vrolijkheid verdwenen

pw

Tegen de rand van zwart aan
als vlees uit een malafide oven
ligt hij uitgeteld op rand van het bad

met een bronstig hart
de kleren van het lijf gerukt
voor niets dan een koude douche

de naakte waarheid van
de staart tussen de benen
gekrompen als een oud kraanleer

‘de brand erin’ roept hij nog
voor hij het hazenpad kiest
in het zog van een slof sigaretten

zoals alles in rook opgaat
ook smeulende eigenliefde
als een hitteplan verdampt

FT 04082018

ons aller thierry komt er bij de terk minder goed af  – als een smeulend hoopje afval op kleverig en klef asfalt – zo mogen de dichterlijke woorden wel samengevat. uit de malafide oven het oude kraanleer smeulend – ja veel is het niet onze thierry – frans zal niet op hem stemmen zoveel lijkt zeker. populisten veroveren geen dichtersharten – de naam van deze  politicus is teveel eer voor een titel van een gedicht van frans terken. snip en snap in de tweede kamer. de vraag is wel of de andere 148 leden competenter zijn. als het antwoord op deze vraag nee is – ‘dan dooft het licht.’

 

 

Zonder titel

Geboren in zonnebrand en donderslag
de flitsvereniging van twee stenen
de een rond de ander lang
is zij een verzinsel

en hij sindsdien
obsessief bezig met uitvinden
hoe een en ander in elkaar steekt
het gat te dichten valt

jaagt hij haar achterna, krast
en tekent, pint haar vast en schrijft
schrijft zich wezenloos en blijft
voor eeuwig twijfelaar

terwijl zij almaar zichzelf blijft
lezen wie zij is, oervrouw, min godin
in lichaam en in geest gedreven poëzie
oorsprong van verdichting?

© Cartouche

tsja in een eerste opwelling dacht ik cartouche beschrijft uw webmaster – in tweede instantie houd ik het op een zelfportret. in de voorlaatste strofe lukt het eigenportret wonderwel – de te beminnen vrouw gesublimeerd in poëzie in de laatste strofe van het gedicht. ja hoor dit is duidelijk een cartouche. welke vrouw hier in poëzie wordt gegoten blijft nog even raden – dat is de reden – zal de reden zijn – waarom dit gedicht geen titel kent.

Aan jou denk ik in zinnen,
zonder regels, woorden
los van grammatica.

Zoals:
man me meer meer man mond
of:
haal haal honderd onder zo zucht
zo even zo

Klanken als free jazz.
Zo saxy.

 

Vera van der Horst

tuurlijk kind – laat de zinnen maar spreken – vera helemaal los – zo zien we haar graag in levende lijven en in haar poëzie. ook hier is de naam vergeten – mogen we raden wie de woorden worden aangedaan. heel veel lezers zullen hun eigen naam invullen.   na zoveel hartstocht ontkom je niet aan je eigen naam.

De draad glijdt in het oog van de naald.
Een knoop legt hem vast.
Je hoort de naald niet zeggen:
en dan?
Soms zou de draad willen zeggen:
de naald is gek, zo jaloers is ze dat ik
door het oog word gehaald.
Maar gelukkig zwijgt hij.
 
Daarom verbergt men
de naald in een hooiberg.
 
In de schaduw van die berg
is het goed soep drinken.
 
Een schaduw verder
is het goed thee drinken.
 
Nadat we zowat alles hadden gezegd.
Laat ons zuchten
 
 
 
marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Sint-Niklaas

blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr) 

bij de tief op de thee. even doordrinken en je hebt een gedicht. de ware poëzie is te lezen in de laatste vier regels. de laatste regel een variant op de woorden in een gebedsdienst op de zondag. ik stel als  titel voor : laat ons…

 

Wat jullie honden hebben meegemaakt, zei ik Sara:
Zwaardrinkende baasjes die hun vrouwtjes in elkaar slaan.
Veel lawaai en dan het meisje dat aanhoudend
haar hoofd tegen de muur beukt;
en dan is het niet eens oorlog,
honger en kwelling.
Ik hoop dat ik het beter doe,
kom op, we gaan wandelen
en daarna brokjes.

Merik van der Torren

brokjes moet hier de titel zijn. hoe droevig de schets ook is – de tekst werkt op mijn lachspieren. ik zie het ernstige gezicht van merik bij het voordragen  – ik hoor een hoofd tegen een muur slaan – en dan is er het hondje sara. kom maar hondje kom – het leven is weer eens niet mooi vandaag – straks vegen we  de brokjes wel bij elkaar. geweld en het is geen gewoon geweld – ook al is het geen oorlogsgeweld – wordt hier als dagelijkse kost gepresenteerd – en saartje zit nergens mee. hahaha.

 

 

Leeg is de fles van zekerheden
op de fiets door duinen van Schier
zingen vogels van de natuur
een lied over die ene zonder etiket

deinen zwarte paarden door het landschip
van het eiland stil in de Waddenzee
vraagt de ijsverkoper om aandacht
‘mag ik uw hand vasthouden mevrouw’.

Rik van Boeckel
5 augustus 2018
Schiermonnikoog

 

Ibiza, Schiermonnikoog – rik viert overal het leven – een zomerse afsluiting deze week zonder titel. alle zekerheden zijn op – we zijn benieuwd naar het vervolg.

Share This:

4 gedachten over “in plaats van de wedstrijd deze zomerdagen een uitnodiging – heeft u ook een gedicht – nog zonder titel?

  1. Tegen de rand van zwart aan
    als vlees uit een malafide oven
    ligt hij uitgeteld op rand van het bad

    met een bronstig hart
    de kleren van het lijf gerukt
    voor niets dan een koude douche

    de naakte waarheid van
    de staart tussen de benen
    gekrompen als een oud kraanleer

    ‘de brand erin’ roept hij nog
    voor hij het hazenpad kiest
    in het zog van een slof sigaretten

    zoals alles in rook opgaat
    ook smeulende eigenliefde
    als een hitteplan verdampt

    FT 04082018

  2. Zonder titel

    Geboren in zonnebrand en donderslag
    de flitsvereniging van twee stenen
    de een rond de ander lang
    is zij een verzinsel

    en hij sindsdien
    obsessief bezig met uitvinden
    hoe een en ander in elkaar steekt
    het gat te dichten valt

    jaagt hij haar achterna, krast
    en tekent, pint haar vast en schrijft
    schrijft zich wezenloos en blijft
    voor eeuwig twijfelaar

    terwijl zij almaar zichzelf blijft
    lezen wie zij is, oervrouw, min godin
    in lichaam en in geest gedreven poëzie
    oorsprong van verdichting?

    © Cartouche
    04-08-2018

  3. De thief was op de thee en niet omgekeerd maar dat doet er niet toe. Ik heb het gedicht in het Frans geschreven omdat 1 & ander zoals in het gedicht is verschenen, in het Frans heeft plaatsgevonden. Tja, die gristelijke interpretatie van ‘laat ons zuchten’ is een kleine vertaalfout van me. Ik zal er eens mijn hoofd over breken om dat te verbeteren. Dank voor de commentaar voorwaar

  4. Sectie

    Ze zorgt goed voor je als ex
    jongere, je deel-gemeente
    ze weet verrekdes goed
    hoe het moet – voelen

    als je verlaten, verloren
    ga je toch elke dag uit
    hangen op het bankje
    van de leugen hier
    om de hoek

    te zien

    hoe mooi het gebeente
    dat langskomt, de zon brandt
    en regen blijft stromen
    in je ogen, plek zat
    tijd te over

    voor onnut volk
    schooiers en dichters
    ik en jij – o mijn god –
    en alles voor niks

    11-08-2018
    Cartouche

Geef een reactie