Geen categorie

VON SOLO – Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie. een breekpunt. ‘Arbeid bestaat voor haar uit zelfstudie in esoterie…’!

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Jaren geleden kwam een vriend van ons koffie drinken met zijn nieuwe vriendin. Een charmante vrouw. Knap, welbespraakt en vriendelijk. We vonden haar bijna wat te goed voor hem. Een sociale klasse of twee te hoog. Maar toch heeft hij het er jaren mee uitgehouden. Daarna is het zeer zuur verlopen met diverse beschuldigingen over een weer. Ik heb alles uit eerste handen gehoord. De verhalen spraken elkaar zonder uitzondering tegen. Als maskers af vallen, is soms aan de gezichten die je kende niet meer af te lezen wat je dacht dat de waarheid was. Of hoopte.

Deel 300. Breekpunt

Hij was een psychisch altijd al een probleemgeval. Moeder die was blijven hangen in een trip in de hippietijd. Doorgesnoven vader die coke schoof op de Antillen en er niet wilde zijn voor zijn zoon. Altijd een overdaad aan interesse van de meisjes. En zelf ook de nodige lijntjes lopen. Daarnaast altijd net te hard werken. Te slecht voor zichzelf zorgen. En vooral zo veel en zo vaak mogelijk gelijk hebben. Tot en met instructeur zijn op psychologische bootcampweekends voor ‘mannen’. In ieder geval een vriend waar de gesprekken nooit saai bij zijn en waarmee ik Zeeuwse roots en een ex-vriendin deel. Die Zeeuwse arbeidersroots blijken dieper in de klei verankerd te liggen dan ik zou (willen) denken.

Zij was een knappe vrouw rond de veertig. Vier kinderen van een steenrijke succesvolle ex-man. Een huis in het betere deel van de gegoede wijk en een SUV voor de deur en een riante toelage. Arbeid bestaat voor haar uit zelfstudie in esoterie, ondersteunende gecertificeerde cursii tot yoga instructrice en life coach. Leven is be-leven. Eigenlijk wat je elke vrouw (of man) toewenst. De miljoenen daartoe ontbreken echter de meesten.

De breuk tussen de twee typeerde zich door drama. Van beide zijden verwijten. Zijn ongevoeligheid, zijn excessen en agressie. Zijn ontkenning van problemen en niet willen werken aan oplossingen. Hij die haar verweet te slapen met een goeroe. Haar verweet dat ze nog nooit had gewerkt en niet wist hoe het ‘harde leven’ is. Kortom, een pijnlijk lange weg zonder winnaars. Maar wat had deze mensen dan toch bij elkaar gebracht? Volgens mij het probleemgeval en de hulpverleenster. Het Afrikaantje en de ontwikkelingshelper. Iemand die een ander uit gewenste overtuiging wil helpen en vervolgens toch moet concluderen, dat de geboden hulp, niet leidt tot het gewenste resultaat.

Mevrouw Solo en ik hebben met haar ook altijd een goed verstaan gehad. Als gewone mensen. Maar een paar weken geleden ging er ineens iets mis. Ik schreef een column waarin ik de ongelukkige dood van een socialite afdeed als pech in combinatie met een zeer gebrekkig praktisch wereldbeeld. Dat leverde me een berg commentaar van haar kant op, waar ik mij sterk over verbaasde. Het was alsof ik mijn zoontje op zijn kop had gegeven en ik een veeg uit de pan kreeg van mevrouw Solo. Die reageert in dat soort gevallen ook in de lijn van ‘kom-je-aan-mijn-zoon-dan-kom-je-aan-mij’. De rationaliteit verdwijnt en maakt plaats voor agressief emotioneel offensief. Alle Rudolf-Steiner-principes en mindfulness dingen smelten als sneeuw voor de zon. En je weet je geconfronteerd met een furie, die teruggeworpen is op haar basisprincipes.

En daar stonden we dan op Facebook. De gewraakte columnist en de gerechtige justitia. De kleine ambtenaar tegenover de respectabele rentenierster. De klasse van onder de plas tegenover de klasse van boven de plas. De proleet en het meisje met de zilveren lepel. En toen werd het me opeens duidelijk. Dit was een breekpunt. We dachten dat we elkaar al die tijd hadden geaccepteerd, maar dat was dus eigenlijk niet meer dan tolereren. Met de wens tot accepteren en wellicht acceptatie. We waren ver gekomen. Maar nu liep het mis. Beiden toonden we onze ware aard en die bleek onverenigbaar. Terwijl we al zoveel gemeen hadden gemaakt. Een geschiedenis herhaalde zich in het klein.

Maar wat erger is, dit was het punt dat er echt verschillen gemaakt hadden kunnen worden. Als er geen gelijk had hoeven zijn. Als er echt ruzie was ontstaan. Als we het uitgevochten hadden. Maar dat ging niet, want het was digitaal. Te ver weg allemaal. Te veilig, ver weg. En dat is wat maakt dat globale grenzen verder dan aan de oppervlakte nooit vervagen. Een proleet blijft een proleet voor een rijke. Een knor blijft een knor voor een corpsbal. Een neger blijft een neger onder de oppervlakte van een blanke. En een Jood blijft een Jood voor een nazi. Een Palestijn blijft een Palestijn voor een Jood. Het is degene met de macht die bepaalt of het dubbeltje óók een kwartje mag worden. Degene van de hoogste klasse die bepaalt of je er ook bij mag horen. En onder welke voorwaarden. Maar altijd met de clausule tot royeren.

Mensen snuffelen aan elkaar. Ze dromen zich verwantschap. Als dat uitkomt. Maar als dat betekent dat je los moet laten wat je altijd dacht dat de waarheid was, dan is er geen sprake meer van verwantschap. Als je er echt wat voor moet doen, dan klikt men liever weg. Vijandschap is dan gewoon weer evident. En toch, als het met mekaar paart, dan is de kans groot dat er toch een fysiek gezond kind uitkomt. Als het zuur loopt noemen we dat dan toch maar een bastaard. We denken dat we al een eind onderweg zijn in de digitale wereld. Maar daarbuiten heerst nog steeds gewoon de grootste hond. En als het moet daarbinnen dus ook.

Woef.

En toch weiger ik me hierbij neer te leggen en blijf schrijven. De discussie en actievoeren we wel in het echt.

 

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

Share This:

Een gedachte over “VON SOLO – Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie. een breekpunt. ‘Arbeid bestaat voor haar uit zelfstudie in esoterie…’!

  1. Ik krijg zo stilaan geheid de indruk dat dit een incident is, sterker nog: het incident, dat je doet besluiten uit het smoelenboek te stappen. Verder zou ik hier graag helemaal niets van willen weten. Ik zou wat ik gelezen heb graag onmiddellijk weer willen wissen uit mijn breinharde schijf

Geef een reactie