VON SOLO – Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie. een breekpunt. ‘Arbeid bestaat voor haar uit zelfstudie in esoterie…’!

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Jaren geleden kwam een vriend van ons koffie drinken met zijn nieuwe vriendin. Een charmante vrouw. Knap, welbespraakt en vriendelijk. We vonden haar bijna wat te goed voor hem. Een sociale klasse of twee te hoog. Maar toch heeft hij het er jaren mee uitgehouden. Daarna is het zeer zuur verlopen met diverse beschuldigingen over een weer. Ik heb alles uit eerste handen gehoord. De verhalen spraken elkaar zonder uitzondering tegen. Als maskers af vallen, is soms aan de gezichten die je kende niet meer af te lezen wat je dacht dat de waarheid was. Of hoopte.

Deel 300. Breekpunt

Hij was een psychisch altijd al een probleemgeval. Moeder die was blijven hangen in een trip in de hippietijd. Doorgesnoven vader die coke schoof op de Antillen en er niet wilde zijn voor zijn zoon. Altijd een overdaad aan interesse van de meisjes. En zelf ook de nodige lijntjes lopen. Daarnaast altijd net te hard werken. Te slecht voor zichzelf zorgen. En vooral zo veel en zo vaak mogelijk gelijk hebben. Tot en met instructeur zijn op psychologische bootcampweekends voor ‘mannen’. In ieder geval een vriend waar de gesprekken nooit saai bij zijn en waarmee ik Zeeuwse roots en een ex-vriendin deel. Die Zeeuwse arbeidersroots blijken dieper in de klei verankerd te liggen dan ik zou (willen) denken.

Zij was een knappe vrouw rond de veertig. Vier kinderen van een steenrijke succesvolle ex-man. Een huis in het betere deel van de gegoede wijk en een SUV voor de deur en een riante toelage. Arbeid bestaat voor haar uit zelfstudie in esoterie, ondersteunende gecertificeerde cursii tot yoga instructrice en life coach. Leven is be-leven. Eigenlijk wat je elke vrouw (of man) toewenst. De miljoenen daartoe ontbreken echter de meesten.

De breuk tussen de twee typeerde zich door drama. Van beide zijden verwijten. Zijn ongevoeligheid, zijn excessen en agressie. Zijn ontkenning van problemen en niet willen werken aan oplossingen. Hij die haar verweet te slapen met een goeroe. Haar verweet dat ze nog nooit had gewerkt en niet wist hoe het ‘harde leven’ is. Kortom, een pijnlijk lange weg zonder winnaars. Maar wat had deze mensen dan toch bij elkaar gebracht? Volgens mij het probleemgeval en de hulpverleenster. Het Afrikaantje en de ontwikkelingshelper. Iemand die een ander uit gewenste overtuiging wil helpen en vervolgens toch moet concluderen, dat de geboden hulp, niet leidt tot het gewenste resultaat.

Mevrouw Solo en ik hebben met haar ook altijd een goed verstaan gehad. Als gewone mensen. Maar een paar weken geleden ging er ineens iets mis. Ik schreef een column waarin ik de ongelukkige dood van een socialite afdeed als pech in combinatie met een zeer gebrekkig praktisch wereldbeeld. Dat leverde me een berg commentaar van haar kant op, waar ik mij sterk over verbaasde. Het was alsof ik mijn zoontje op zijn kop had gegeven en ik een veeg uit de pan kreeg van mevrouw Solo. Die reageert in dat soort gevallen ook in de lijn van ‘kom-je-aan-mijn-zoon-dan-kom-je-aan-mij’. De rationaliteit verdwijnt en maakt plaats voor agressief emotioneel offensief. Alle Rudolf-Steiner-principes en mindfulness dingen smelten als sneeuw voor de zon. En je weet je geconfronteerd met een furie, die teruggeworpen is op haar basisprincipes.

En daar stonden we dan op Facebook. De gewraakte columnist en de gerechtige justitia. De kleine ambtenaar tegenover de respectabele rentenierster. De klasse van onder de plas tegenover de klasse van boven de plas. De proleet en het meisje met de zilveren lepel. En toen werd het me opeens duidelijk. Dit was een breekpunt. We dachten dat we elkaar al die tijd hadden geaccepteerd, maar dat was dus eigenlijk niet meer dan tolereren. Met de wens tot accepteren en wellicht acceptatie. We waren ver gekomen. Maar nu liep het mis. Beiden toonden we onze ware aard en die bleek onverenigbaar. Terwijl we al zoveel gemeen hadden gemaakt. Een geschiedenis herhaalde zich in het klein.

Maar wat erger is, dit was het punt dat er echt verschillen gemaakt hadden kunnen worden. Als er geen gelijk had hoeven zijn. Als er echt ruzie was ontstaan. Als we het uitgevochten hadden. Maar dat ging niet, want het was digitaal. Te ver weg allemaal. Te veilig, ver weg. En dat is wat maakt dat globale grenzen verder dan aan de oppervlakte nooit vervagen. Een proleet blijft een proleet voor een rijke. Een knor blijft een knor voor een corpsbal. Een neger blijft een neger onder de oppervlakte van een blanke. En een Jood blijft een Jood voor een nazi. Een Palestijn blijft een Palestijn voor een Jood. Het is degene met de macht die bepaalt of het dubbeltje óók een kwartje mag worden. Degene van de hoogste klasse die bepaalt of je er ook bij mag horen. En onder welke voorwaarden. Maar altijd met de clausule tot royeren.

Mensen snuffelen aan elkaar. Ze dromen zich verwantschap. Als dat uitkomt. Maar als dat betekent dat je los moet laten wat je altijd dacht dat de waarheid was, dan is er geen sprake meer van verwantschap. Als je er echt wat voor moet doen, dan klikt men liever weg. Vijandschap is dan gewoon weer evident. En toch, als het met mekaar paart, dan is de kans groot dat er toch een fysiek gezond kind uitkomt. Als het zuur loopt noemen we dat dan toch maar een bastaard. We denken dat we al een eind onderweg zijn in de digitale wereld. Maar daarbuiten heerst nog steeds gewoon de grootste hond. En als het moet daarbinnen dus ook.

Woef.

En toch weiger ik me hierbij neer te leggen en blijf schrijven. De discussie en actievoeren we wel in het echt.

 

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Uni-versiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRU-NA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 ver-scheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) * ‘JE BENT ERG MENS’ VAN POM WOLFF VERSCHEEN ALS WINDROOSDEEL IN SEPTEMBER 2005 EN WAS IN EEN MUM VAN TIJD UITVERKOCHT- *NIEUW WERK: TOEN JE STILTE STUURDE, 48 PAGINA’S WOLFFPOËZIE. VERSCHEEN OP 18 NOVEMBER 2006. ONLINE TE BELUISTEREN: ERIK JAN HARMENS INTERVIEWT POM WOLFF OVER ZIJN BUNDEL 'TOEN JE STILTE STUURDE' IN DE AVONDEN - VILLA VPRO http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/28361453/

Doe mee met de conversatie

1 reactie

  1. Ik krijg zo stilaan geheid de indruk dat dit een incident is, sterker nog: het incident, dat je doet besluiten uit het smoelenboek te stappen. Verder zou ik hier graag helemaal niets van willen weten. Ik zou wat ik gelezen heb graag onmiddellijk weer willen wissen uit mijn breinharde schijf

Laat een reactie achter