Geen categorie

wie wint de enige echte virtuele hangjongere – of – we kijken nergens meer van op – trofee op pomgedichten?

CARTOUCHE alles voor niks
FRANS TERKEN vangt op
PETRA MARIA met een vlinder
MARC TIEFENTHAL over landerigheid
RIK VAN BOECKEL en de wees
niet echt een makkelijk thema deze week – de op een romantische wijze geschilderde hangjongere, te bezichtigen als schilderij  in het verbouwde singer laren museum, van de onbekende schilder graafland. een prachtig werk – op schandalige wijze gepresenteerd op deze site pomgedichten.  singer laren is een heerlijk museum geworden met een nieuw ingerichte prachttuin van tuinarchitekt piet oudolf – de tuin vrij toegankelijk – een heerlijk toeven – wat een heerlijkheid. dat uw webmaster een dergelijke presentatie – een exploderend boek en doek –  toe heeft gestaan zal zonder meer morgen tot enorme discussies leiden op deze site.
de dichters lieten zich niet afschrikken. ieder op eigen wijze sloegen zij zich door de explosies heen om in een verstilde woordenpracht de hangjongere te presenteren zoals het een goed dichter betaamt. CARTOUCHE op bewogen wijze, FRANS TERKEN zorgzaam, PETRA MARIA als altijd vol van verlangen, TIEFENTHAL in zijn eeuwige woordenspel en RIK VAN BOECKEL in beweging. dank jullie wel!
.

 

wie wint de enige echte virtuele hangjongere – of – we kijken nergens meer van op –  trofee op pomgedichten? vrij naar een schilderij van Rob Graafland – ‘Meisje in hangmat’ – 1910.

in de zomermaanden, in ieder geval in augustus nog – geen echte wedstrijd – (in september hebben we een nieuwe echte frisse en zelfs ook voor cartouche acceptabele – in ieder geval een met verstand van zaken schrijvende jury voorzitster – maar dat tussen haakjes) – geen wedstrijd maar een uitnodiging aan U om rond het gegeven thema met een aantal mooie regels ons te laten genieten van uw dichterschap. eeuwige dankbaarheid is uw loon –  u kent de regels: commentaar is verzekerd – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

 

te

het moet wel begonnen zijn met een aarzeling
ik weet nog hoe ik je voor het eerst liggen zag
 
je las een boek jawel het was een boek
ik herinner mij dat veel te blauwe blauw van de kaft
 
en dan toch zo zoet en vredig jouw liggen
zeg maar rustig te zoet te vredig zo
 
pw
 

Sectie

Ze zorgt goed voor je als ex
jongere, je deel-gemeente
ze weet verrekdes goed
hoe het moet – voelen

als je verlaten, verloren
ga je toch elke dag uit
hangen op het bankje
van de leugen hier
om de hoek

te zien

hoe mooi het gebeente
dat langskomt, de zon brandt
en regen blijft stromen
in je ogen, plek zat
tijd te over

voor onnut volk
schooiers en dichters
ik en jij – o mijn god –
en alles voor niks

11-08-2018
Cartouche

Cartouche kruipt in het wezen van de hangjongere – we lezen over bankjes van de leugen, over de deelgemeente die je aan je lot overlaat. over voortdurende regen in ogen en dat je op je bankje alles voor niks mag zijn. een sociale aanklacht deze regels – meer kan ik er niet van maken. en zie toch hoe zoet het meisje in der hangmat ligt. het maakt jonge schooiers en oude dichters niet uit. zij dragen hetzelfde niet zoete niet romantische lot. is  dat het wat Cartouche ons meegeeft op deze stralende zondag?

 

Hangjongere

Tussen de rozen het duikelrek
waaromheen onkruid groeit
en tiert op stugge stengels
elke speelbal prikt hier lek

hoe jonge armen zich strekken
twee kleine vuisten zich sluiten
het hoofd met blonde krullen
hangt omlaag in het groen

zwiepend aan de stang
staat de wereld op zijn kop
ook dit is ontdekken van ruimte en tijd
leren dat je van wat steekt niet schrikt

ik wacht tot je roept van loslaten
vang je vandaag nog op

FT 11082018

 

voor de kleine wordt gezorgd – de hangjongere – om de oppas heen – die de wereld ontdekt – met zorg omringd nog tot het loslaten een aanvang zal nemen. het thema op deze wijze vorm gegeven: ik lees over  voetballen met de kleine in het park – en dat er gemene struiken zijn en adembenemende schommels.

 

HET HANGMATLEVEN

zacht en schrijnend
voortbewegend
de wiegende bomen, de hitte
die als een zielepijn overspoelt

als iets in jou van liefde is voor mij

gelijk de vlinder die mij niet genoeg vertrouwt om op mijn hand te zitten
maar wel in mijn buurt blijft

dan komt de zachtheid terug

PetraMaria

een wens hier in zachte wiegende woorden uitgesproken – ik lees hoe de gedachten in wensvorm wiegend de plaats innemen van wat niet te verdragen leek. maar dan moet er wel IETS van liefde nog over zijn. hoe het afloopt mogen we – de lezers – naar wiegen.

 

Geen weg spoelt weg na het voorspel
.
Daar reeds liggen we uitgestrekt.
Daar waaien reeds zulke geuren
uit de tuin.
.
Zeker, niets is eindig,
alles gebeurt.
Daarom niet getreurd.
.
Soms komt de heuvel
aangewandeld alvorens
plaats te nemen.
Soms komt de heuvel
helemaal niet. Daar is ze.
.
Wolken en wonderen waaien
uiteen.
Ze verstrooien zich in spel.
.
Landerigheid vindt geen land
om aan te spoelen.
Daar dus liggen we uitgestrekt.
marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Sint-Niklaas
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)

een impressie door tiefenthal in de wij vorm – langzaam openbaren zich scenes bijeen gedroomd door het meisje in de hangmat. de hangmat als voorspel – die  hadden we nog niet gehad.

Wees
Ze ligt daar wees te zijn
een wees van de morgen
.
‘s middags rijdt ze op haar fiets
langs kanalen van zacht rumoer
.
als de avond breekt hard en genadeloos
zoekt ze beschutting van het bos
.
ze droomt van het zingen van een ster
als die gevallen is raapt ze hem op
.
vereenzelvigt zich met het lied
dat uit het hart van velen klinkt
.
het verweesd zijn laat haar los
in de stroom die leven heet.
.
Rik van Boeckel
12 augustus 2018

 

hoe er toch altijd weer hoop op leven is in de poëzie van Rik van Boeckel. van de hangmat hup de stroom in die leven heet – in je gedachten moet je niet blijvend wonen – lijkt rik ons te willen meegeven. laat de hangmat aan de wilgen – in volle vaart moedig voorwaarts het devies.

Share This:

2 gedachten over “wie wint de enige echte virtuele hangjongere – of – we kijken nergens meer van op – trofee op pomgedichten?

  1. Hangjongere

    Tussen de rozen het duikelrek
    waaromheen onkruid groeit
    en tiert op stugge stengels
    elke speelbal prikt hier lek

    hoe jonge armen zich strekken
    twee kleine vuisten zich sluiten
    het hoofd met blonde krullen
    hangt omlaag in het groen

    zwiepend aan de stang
    staat de wereld op zijn kop
    ook dit is ontdekken van ruimte en tijd
    leren dat je van wat steekt niet schrikt

    ik wacht tot je roept van loslaten
    vang je vandaag nog op

    FT 11082018

  2. HET HANGMATLEVEN

    zacht en schrijnend
    voortbewegend
    de wiegende bomen, de hitte
    die als een zielepijn overspoelt

    als iets in jou van liefde is voor mij

    gelijk de vlinder die mij niet genoeg vertrouwt om op mijn hand te zitten
    maar wel in mijn buurt blijft

    dan komt de zachtheid terug

    PM

Geef een reactie