Geen categorie

LISAN LAUVENBERG & CARTOUCHE winnen de enige echte virtuele er zijn weer bergen te verzetten trofee op pomgedichten

CARTOUCHE over bergen

PETRA MARIA bergen diepgeworteld verdriet

RIK VAN BOECKEL aan de top heerst serene rust
MARC TIEFENTHAL waar het ooit stuiptrekken is

ANKE LABRIE samen begonnen

LISAN LAUVENBERG erkent de liefde van ooit en lang geleden

VERA VAN DER HORST voordat ze sterft

FRANS TERKEN hier haalt mijn stem de horizon niet

wedstrijd gesloten

 

JEANINE HOEDEMAKERS zal vanaf de 23 ste september de juryvoorzitster zijn – om de week op pomgedichten bij en in de zondagochtendwedstrijd – wij van hier heten haar welkom. was ze vandaag maar juryvoorzitter. dit is toch geen doen – alle inzendingen van hoog nivo – over alle toppen van de bergen heen – ga er maar aan staan – ga er maar voor zitten. zelden is zoveel moois zoveel tegelijk hier op de zondagochtend ingezonden. de commentaren getuigen. misschien met twee absolute hoogtepunten – ok dan doen we twee keer goud. CARTOUCHE en LISAN LAUVENBERG – van harte –  en zo zijn de gedichten ook achter elkaar te lezen als een tsunami aan gratie voor mij voor jou dicht de dichter en dan komt zij- de dichteres  aan het woord: Ik hou je vast. En jij, jou en mijn zijn.

laten we ook de juweeltjes hieronder van anke, frans, vera en rik niet onbenoemd.

 

Over bergen trekken

naar Isfahaan, niet straks, nu om te gaan dansen
zoals jij die keer bij Pepper*deed, de gouden bal
niet als vluchtig beeld in dichtregels maar levend
zinnebeeld en tegengif voor alle vloeken, vonken
als een tweelingtoren – een navel die cirkels draait
als tóen de wereld om de as, die geen aflaat kent

op een podium van blote woorden vinden voeten
een eigen loper, toveren zij een roes voor ogen
op het razend ritme van viool en fluit bewegen
hand en heupen als maaien ze het ongebaande
de kilte, de stilte, de vlakte, steen rots en berg

– even is weer alles goed – laten ze bloed, veel
zeggender dan enig explosief, een kleine dood
een nieuwe doop en baken voor ons dromen
en al is niet alles geronnen, het kwade toch
een oogwenk overstegen – in deze tsunami
van gratie ligt er nog een hoop

voor mij, voor jou

Cartouche
08-18-2018

* Pepperplus: Poëziepodium in Eindhoven
https://www.youtube.com/watch?v=aenGnAe5H8o

 

 

12-02-2002
In antwoord op het gedicht vriendschap van J.P.

In alle rust werd ik verlost
van wat mij scheidde van de wereld
een verlangen dat groter is dan,
is dan groter dan jij en ik.

Iets dat wij beiden moesten leren
erkennen als het leven met de last
dat wat wij zagen als het ware
het ware niet kon zijn.

Het bracht verleden groter nog
dan ooit beleden met meer pijn
dan toen we klein waren
en konden zijn.

Pas in het erkennen van hoe groots
we samen kunnen zijn
versmolt ik met alle oude geliefden
en kon ik in vrede met deze vriendschap zijn.

Ik hoor de vogels eindelijk zingen
Ik zie de ruimte bij de zee
Ik rijd door landschappen van lang geleden
Ik herken de liefde van ooit en lang geleden.

Nog een paar woorden
en nog wat wijn.
De bloemen bloeien als nooit tevoren
we lachen veel en erkennen pijn.
Ik hou je vast.
En jij, jou en mijn zijn.

© Lisan Lauvenberg
12-02-2000
8-09-2018

 

kunstwerk aja waalwijk

bergen verzetten, gouden bergen beloven, als een berg er tegen op zien – het is aan de dichter deze week. de tour de france, de giro, de bergen in in de VUELTA de eenzame fietser – bergen bergen bergen – wie wint de enige echte virtuele er zijn weer bergen te verzetten trofee op pomgedichten? als er maar een berg te lezen is of iets van hoogte of  dat het bergafwaarts gaat – de dichter laat het ons weten deze week. u kent de regels:commentaar is verzekerd – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

de mensen gaan hier stuk voor stuk
waarom verliet je het huis
waar ik tot sterven toe het leven wilde
hier is geen straat
dit land verbrandt nog met de hand
alleen de bergen rusten uit
steen gehouwen trotse hersenen van aarde
een oude vrouw draagt leven weg
begraaft zich zelf in takkenbossen voor avondrust
.
nooit komt iets terug
.
pw

Over bergen trekken

naar Isfahaan, niet straks, nu om te gaan dansen
zoals jij die keer bij Pepper*deed, de gouden bal
niet als vluchtig beeld in dichtregels maar levend
zinnebeeld en tegengif voor alle vloeken, vonken
als een tweelingtoren – een navel die cirkels draait
als tóen de wereld om de as, die geen aflaat kent

op een podium van blote woorden vinden voeten
een eigen loper, toveren zij een roes voor ogen
op het razend ritme van viool en fluit bewegen
hand en heupen als maaien ze het ongebaande
de kilte, de stilte, de vlakte, steen rots en berg

– even is weer alles goed – laten ze bloed, veel
zeggender dan enig explosief, een kleine dood
een nieuwe doop en baken voor ons dromen
en al is niet alles geronnen, het kwade toch
een oogwenk overstegen – in deze tsunami
van gratie ligt er nog een hoop

voor mij, voor jou

Cartouche
08-18-2018

* Pepperplus: Poëziepodium in Eindhoven
https://www.youtube.com/watch?v=aenGnAe5H8o

 

 

ach wie denkt niet terug aan die heimliche – onvertaalbare – nachten zingt onze bettina wegner – als titellied voor deze  wedstrijd ingebracht door CARTOUCHE – ik beschouw zijn inzending als een daad van liefde – uber den bergen ist mein liebster gezogen – en ze zag hem niet meer terug – zoals het gaat en niet mag gaan soms – hoe het allemaal bij je blijft dat je er nog over zingen kan – over kan schrijven – dat als het ware uit zich zelf uit een herinnering poëzie ontstaat  zo erg is het nog om er net niet bij te kunnen zoals het leven eigenlijk altijd net niet.

onvertaalbaar

.

ach wie denkt niet terug aan die onvertaalbare nachten
zoals het zong van de liefde
en ze zag hem niet meer terug
zoals het gaat en niet mag gaan soms
.
hoe het allemaal bij je blijft
raast om nooit meer verder
dat je er over zingen kan
over kan schrijven
.
dat als het ware uit zich zelf
poëzie ontstaat zo erg is het nog
om er net niet bij te kunnen
zoals het leven eigenlijk bijna altijd net niet
.

pw

dank je wel Cartouche – zo wordt deze zondag heel erg mooi. je gedicht een tsunami inderdaad aan woorden voor haar, voor hem – we weten het niet – het ligt allemaal in die prachtige slotregels opgeslagen waar de gratie wordt geopenbaard:

in deze tsunami
van gratie ligt er nog een hoop

voor mij, voor jou

als een razende wind weet Cartouche als geen ander de woorden te laten razen langs de lezer – ooit was ze te bewonderen op een podium in eindhoven – cartouche was er bij en weet haar in dit gedicht te vereeuwigen – zoals het in zijn hoofd raast zo heeft zij daarin plaats genomen om nooit meer verder.

HET MAGER ROODBORSTJE

Tussen de bomen langs het riviertje,
op de plek waar te volle oudere echtparen verblijven met hun caravans met afstandsbediening, staan wij met ons wat kleiner huis op wielen.

Om mij heen hupt op stille momenten een roodborstje. Hij was er al de eerste dag. Wat mager en dof gekleurd. Door de aanhoudende droogte, denk ik. Er komt af en toe een trein voorbij en de zon schijnt.

Het roodborstje en ik, we wisselen af en toe een snelle blik.

Zo tussen de taferelen die recht uit een Jacques Tati-film lijken te zijn geknipt, geeft hij mij een troostend gevoel.

Want bij tijd en wijle overvalt mij een diepgeworteld verdriet

Met afstandsbediening.

PetraMaria, Bad Kösen
September 2018

Petra Maria neemt ons mee de natuur in – een zwart romanties tafereel met een vogeltje – dat haar doet herinneren – aan een leven van net niet. van niet compleet – dat wordt het GROTE thema deze week – net niet. en niet compleet. en wat het nog kan doen in een mens kan aanrichten. een scene uit een film die geen goed einde kent. en dat allemaal opgetekend in bad kösen. zuivere lucht een zuiverend bad nooit weg.

 

Het pad

In oneindigheid vertoeft de stilte
aan de top heerst serene rust
bergen trotseren de hemel
klimmen geruisloos de wolken in
lichten op zonder verzet

wij staren naar het dal
op de val wachten wij nimmer
rotsen wijzen de weg
het pad verslijt klauterend zolen
half en heel onbarmhartig hard

de pijn verlaten wij in tastende zin
het eelt laat jaren achter
de steile wand begrenst ons vermogen
een lawine vergeet te treffen
wij stappen ongenaakbaar een gletsjer in

zo glijden wij langs ravijnen
snellen de haast uit onze tenen
met licht gemoed de berg af
tot aan de rust van de oersprong
tillen daar nooit zo zwaar aan.

Rik van Boeckel
7 september 2018

in de eerste regel is het allesomvattende al een gegeven ‘In oneindigheid vertoeft de stilte’ -in dit prachtgedicht van rik van boeckel. rik slaagt er zo vaak in om het alledaagse boven alles uit te tillen – dat je er in gaat geloven ook nog – dat het zo zal zijn – de ware hand van de dichter die ons langs berg en dal meeneemt – dat we in alle rust in de oneindigheid kunnen toeven als het allemaal voorbij is. een troostrijk gedicht.

Wandgedrocht
.
Wie wordt er op roerdomp betrapt?
Of op bobby? Ik bedoel maar.
Valt de berg beter te klieven
met handen dan met voeten?
We krijgen oor naar het hijgen
in onze binnenste kruipgangen,
we verzetten er bergen,
waar het ooit
stuiptrekken is geblazen.
Weet je wel.
.
Marc Tiefenthal
nou eigenlijk weet ik het niet – ik weet het niet – ontoegankelijke poëzie waarin alleen de tief zijn weg vindt.
samen aan de reis begonnen
.
steeds een nieuwe horizon
vaak verborgen achter bergen
soms weer zichtbaar bij de zee
.
over elk ravijn
maakte jij een brug
waarbij je mij
steeds weer moest overtuigen
dat hij ons wel houden zou
.
die laatste keer ging jij alleen
.
even nog heb ik geaarzeld
.
een afgrond zo oneindig diep
.
anke labrie

met overtuigingskracht tot het niet meer verder, wegviel, zoals zoveel wegvalt, steeds meer. hoe we ieder voor zich ons eigen ravijn onder ogen krijgen – en de tijd moeten koesteren van samen optrekken – samen begonnen tot de afgrond opdoemt –

het leven samen gevat.

Ik vond een gedicht terug van lang geleden. Het is een antwoord op een gedicht van een mij nu onbekende J.P.
Dat gedicht zal ik volgende week gebruiken in een nieuwe column. En zal dan ook schrijven over gaten in de herinneringen.
Het gedicht is nooit gebruikt of gepubliceerd, maar past zo mooi bij bergen verzetten (binnen een vriendschap en in het leven)
Nu de zomerdrukte voorbij is zal ik proberen weer meer en regelmatiger de columns te laten verschijnen voor pomgedichten. Het was een leuke, volle zomer.
Het gedicht herbergt al kenmerken van mijn latere stijl. En is na al die jaren mooi van raadselachtigheid. Vooral omdat het vriend betreft die ik toen blijkbaar liefhad, maar me nu totaal niet meer herinner. En dat ik vaak rijm op zijn is dwingend doch noodzakelijk in deze tekst. De verlossing is bereikt, er is alleen nog maar Zijn.
.

12-02-2002
In antwoord op het gedicht vriendschap van J.P.

In alle rust werd ik verlost
van wat mij scheidde van de wereld
een verlangen dat groter is dan,
is dan groter dan jij en ik.

Iets dat wij beiden moesten leren
erkennen als het leven met de last
dat wat wij zagen als het ware
het ware niet kon zijn.

Het bracht verleden groter nog
dan ooit beleden met meer pijn
dan toen we klein waren
en konden zijn.

Pas in het erkennen van hoe groots
we samen kunnen zijn
versmolt ik met alle oude geliefden
en kon ik in vrede met deze vriendschap zijn.

Ik hoor de vogels eindelijk zingen
Ik zie de ruimte bij de zee
Ik rijd door landschappen van lang geleden
Ik herken de liefde van ooit en lang geleden.

Nog een paar woorden
en nog wat wijn.
De bloemen bloeien als nooit tevoren
we lachen veel en erkennen pijn.
Ik hou je vast.
En jij, jou en mijn zijn.

© Lisan Lauvenberg
12-02-2000
8-09-2018

groter nog
dan ooit beleden

hier is toch echt een grote romantica aan het woord – hier stijgt een onbenoembare liefde boven alles en iedereen uit – de reis nooit begonnen (anke) en zo boven alle bergen uit (rik), de pijn voorbij (petra) – alsof zij het was – deze lisan – die het podium in eindhoven betrad over wie Cartouche zijn gedicht schreef – een alles maar dan ook alles omvattend gedicht – poëzie  om er net niet bij te kunnen (pom) zo moet poëzie zijn.

-Voordat ik sterf wil ik nog
dat je sterft in mij, de oude pezen
strekken, het vlees zwelt,
de poriën janken.-

Ze schreef de woorden zorgvuldig,
want ze had zichzelf al vaker niet begrepen,
hoewel de taal toch klaar was.

-Ik wil m’n hoofd verliezen op je schouder,
voordat je het leven uit me zuigt en dan
zal ik weer ontwaken en weten,
wat ik niet weten wilde-

De zinnen stonden daar nuchter,
toch emotioneerde het haar,
ze scheurde langzaam alle letters
uit elkaar.

.

Vera van der Horst

hier hebben we twee gedichten – zoals het voelde en zoals het nog steeds – maar de taal is zo krachtig dat de ooit door haar geschreven teksten beter niet – in het verscheuren zit toch al alle smart – als koos alberts kon zingen zoals vera kan schrijven – dan hoefde er geen foto bij. ik bedoel maar

Ze schreef de woorden zorgvuldig,
want ze had zichzelf al vaker niet begrepen,
hoewel de taal toch klaar was.

De zinnen stonden daar nuchter,
toch emotioneerde het haar,
ze scheurde langzaam alle letters
uit elkaar.

is prachtig genoeg van de pijn, die drie regels – o mijn god –  van een  herzberg nivo, van jewelste – dank je wel vera.

Bergafwaarts

Van hier haalt mijn stem de horizon niet
tussen de heuvels is het grijs en stil
laaghangende bewolking dempt mijn woorden

als stenen laat ik ze bergafwaarts rollen
ze grijpen zich vast aan rotspunt en struik
ik trek ze met blote handen los

neem ze mee in mijn rugzak
behoed ze zo voor kloof en afgrond
voor vallen op onvruchtbare grond

FT 09092018

de dichter de hoeder beschermer van de woorden – dat ze niet zomaar gezegd zijn of dat ze niet zomaar terecht komen waar ze niet horen of passen – de woorden en de dichter één stem. mooie gevlochten regels met de stem van frans terken op zoek naar vruchtbare grond.

Share This:

4 gedachten over “LISAN LAUVENBERG & CARTOUCHE winnen de enige echte virtuele er zijn weer bergen te verzetten trofee op pomgedichten

  1. HET MAGER ROODBORSTJE

    Tussen de bomen langs het riviertje,
    op de plek waar te volle oudere echtparen verblijven met hun caravans met afstandsbediening, staan wij met ons wat kleiner huis op wielen.

    Om mij heen hupt op stille momenten een roodborstje. Hij was er al de eerste dag. Wat mager en dof gekleurd. Door de aanhoudende droogte, denk ik. Er komt af en toe een trein voorbij en de zon schijnt.

    Het roodborstje en ik, we wisselen af en toe een snelle blik.

    Zo tussen de taferelen die recht uit een Jacques Tati-film lijken te zijn geknipt, geeft hij mij een troostend gevoel.

    Want bij tijd en wijle overvalt mij een diepgeworteld verdriet

    Met afstandsbediening.

    PM, Bad Kösen
    September 2018

  2. Over bergen trekken

    naar Isfahaan, niet straks, nu om te gaan dansen
    zoals jij die keer bij Pepper*deed, de gouden bal
    niet als vluchtig beeld in dichtregels maar levend
    zinnebeeld en tegengif voor alle vloeken, vonken
    als een tweelingtoren – een navel die cirkels draait
    als tóen de wereld om de as, die geen aflaat kent

    op een podium van blote woorden vinden voeten
    een eigen loper, toveren zij een roes voor ogen
    op het razend ritme van viool en fluit bewegen
    hand en heupen als maaien ze het ongebaande
    de kilte, de stilte, de vlakte, steen rots en berg

    – even is weer alles goed – laten ze bloed, veel
    zeggender dan enig explosief, een kleine dood
    een nieuwe doop en baken voor ons dromen
    en al is niet alles geronnen, het kwade toch
    een oogwenk overstegen – in deze tsunami
    van gratie ligt er nog een hoop

    voor mij, voor jou

    Cartouche
    08-18-2018

    * Pepperplus: Poëziepodium in Eindhoven
    https://www.youtube.com/watch?v=aenGnAe5H8o

  3. Bergafwaarts

    Van hier haalt mijn stem de horizon niet
    tussen de heuvels is het grijs en stil
    laaghangende bewolking dempt mijn woorden

    als stenen laat ik ze bergafwaarts rollen
    ze grijpen zich vast aan rotspunt en struik
    ik trek ze met blote handen los

    neem ze mee in mijn rugzak
    behoed ze zo voor kloof en afgrond
    voor vallen op onvruchtbare grond

    FT 09092018

  4. Hallo Pom,
    In de loop van vandaag vlieg ik
    er even tussenuit, de benauwenis hier
    ontlopen, op adem komen, naar de zon
    een Plaza Nueva, de kathedraal van
    Sevilla in ogenschouw nemen
    Y hasta la vista amigos mios

    De alledaagse vreemdheid der dingen
    de verdinging in en om me heen

    de man de vrouw, de hoer de hond
    rots, planten, bos en boom

    staan als een huis waarin een
    kandelaar met vier armen
    en een kruis van twee

    geesten die rondwaren
    niet uit te vlakken zijn

    als nul en generlei – waarde
    je legt er de hand niet op

    voor je het weet
    ben je vergeten hoe je heet
    van de naald je uit de naad werkt

    om te geraken tot iets dat drijft
    op onzegbaarheid
    alleen

    zichtbaar
    vatbaar in verdichting

    van een kunstglasoog

    Cartouche
    16-09-2018

Geef een reactie