Geen categorie

JOLIES HEIJ wint de enige echte virtuele naar paul simon – hallo duisternis oude vriend – trofee op pomgedichten – FRANS TERKEN zilver, ANNAGRIET DIESMAN brons

FRANS TERKEN in een duistere haven

CARTOUCHE van stilte die blijft kloppen in je hoofd

ANNAGRIET DIESMAN  bij het blauwe schemerlicht

RIK VAN BOECKEL de stilte luistert niet

JOLIES HEIJ al dat licht

PETRA MARIA duizend dagen zullen we verliezen
.
wedstrijd gesloten! lees de commentaren onder de gedichten van juryvoorzitter jeanine hoedemakers en uw webmaster! en zie hier de uitslag van onze zondagochtend wedstrijd – als altijd, oprecht, eerlijk, recht door zee en duisternis, door alles heen schitterend  goud –  zilver en brons voor:\ – Jeanine meldt:

Goud Jolies

Zilver  Frans Terken
Brons Annagriet

Bedankt voor de inzendingen, ik heb me geen moment verveeld tijdens het lezen want ik las veel mooie regels, wel hoop  ik snel een woord op mijn pad te krijgen dat het vermaledijde goddomme in mijn hoofd weet te vervangen. Ah, kijk nou!  daar is het al, het woord zonnig.

Fijne zondag!

.

 

 

Hallo duisternis, mijn oude vriend
Ik kom weer met je praten
(…)

wie wint de enige echte virtuele naar paul simon – hallo duisternis oude vriend – trofee op pomgedichten? steeds opnieuw en nog steeds weergaloos vertolkt door paul simon – waar brengt dit nummer u – tot wie, hoe ver – JEANINE HOEDEMAKERS verwelkomen we deze week als juryvoorzitter. ze houdt van bijzonder. u kent de regels toch? commentaar is verzekerd – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

alsof we samen even schuilden
op een plaats waar niemand komt
waar niemand nog een naam heeft

alleen is de weg zo lang
die je van binnen uit holt

pomwolff

 

Nachtgeluid

Zwijgen zal ik als het donker invalt
de nacht een toevluchtsoord
voor de sprakeloze

een heenkomen gezocht
in een duistere haven
om niet te hoeven praten

dat er geen woordenstroom
hoogstens een binnensmonds bidden
om nog wat schemer te vragen

zoals je in een achterafsteeg
een sprankje van een schijnsel zoekt
waarin je elkaar in de ogen kunt kijken

zonder zelfs een fluistertoon
hoe je enkel maar luistert
naar wat er niet wordt gezegd

FT 06102018

pom: de eerste drie woorden al – ‘zwijgen zal ik… ‘ zo krachtig geschreven, gesproken –  die eerste drie woorden verraden de dichter aan het werk in de taal – in de taal heerst geen stilte in de taal heerst de taal – de sprakeloze aan het woord gelaten in de eerste strofe – gelaten is het goede woord – want een sprakeloze heeft nu eenmaal niet het hoogste woord – moet het doen met de woorden die de dichter hem toedicht – en die hem is hier de dichter zelf in strofe een en twee en drie: gelaten en bescheiden.

er moet een reden zijn en die reden wordt geopenbaard in de laatste twee strofen: daarin gaat het over onvermogen en hoe onvermogen wordt neergelegd en plaats vindt in de stilte – die bijna onaanraakbare stilte die nog stiller is als je luistert. zo keren we met frans terken terug naar het thema gezongen door paul simon.

 

jeanine: FT 06102018 – Erg mooie eerste strofe en bij de tweede strofe denk ik dan meteen dat de laatste regel ervan niet had gehoeven maar verder lezend snap ik wel dat hij niet zomaar geschrapt kan worden.
Dat luisteren naar wat er niet gezegd wordt hè, het tussen de regels lezen.

Goddomme

Thuis was aanpoten het devies
veel werd er niet gesproken
woorden dienden doel

wanneer stilte zich keerde
in een aangehouden zucht
wist je van de vlag, de hang en de hoek

bij wind van voren
sloeg die dag om van niets in blitz
operatie barbapapa barstte los

in twee
uren durende minuten
botvieren, het gaat nooit over

dromen
en uitgesproken visioenen
van stilte die blijft kloppen in je hoofd

ja, het mag een naam hebben
knijpkatten in het donker
zon nabootsen – goddomme

goddomme

06-08-2018
Cartouche

pom: cartouche komt er voorlopig niet uit – de bij thema opgelegde verplichting die stilte gebiedt levert een half vloekenboek op – de elementen krijgen allemaal wel een plaats – er wordt aangepoot, er vliegt een flinke storm door het gedicht visioenen achterna maar het geheel eindigt zoals het begon. cartouche is aan een rustgevend pilletje toe – na zijn vacantie – mogelijk weet hij jeanine hoedemakers te raken met al het gevloek – want zij houdt van bijzonder – in amsterdam zijn we pittiger gewend. finaal oordeel deze week: hoe schrijft cartouche een gedicht over niets? zo!

Jeanine:

06-08-2018
Cartouche – Goddomme Cartouche, wat een ellende, was er niet een momentje van stilte, even geen kloppen, geen barbapapa , of lees ik het verkeerd. Enfin, stilte is soms om te snijden, zo is het nu eenmaal en wanneer de stilte om te snijden is zal een woord hard kunnen vallen. Goddomme. Pfft Cartouche, ik begin ook al.

 

ik geloofde nauwelijks dat ik wakker was,
door een nachtwoud sloop. bij het blauwe schemerlicht
ging mijn blik naar de wiegende kruinen
boven mijn hoofd, er leek storm op komst.

boven de bomen wist ik de vette wolken van een zomeravond,
gleden jachtig langs, moesten eigenlijk voor het donker thuis zijn.
langs het bospad vluchtten hazen, herten, wolven. ik zag
de sporen van dagen heen en vergat het weer.

Annagriet Diesman

pom: annagriet blijft nog lekker in haar bedje – zoveel wordt hier wel duidelijk – ook hier vliegt van alles en nog wat door de lucht – maar we  leven 8 regeltjes mee in een kleine woeste droomwereld – toestanden allemaal – veel beesten ook – de dichter rein bloem hield erg van het werk van de dichter faverey – in het werk van faverey liet hij bootjes varen met roeiers en na en in  een paar regels poëzie verdwenen de bootjes, daarna de roeiers weer en tenslotte ook  de dichtregels uit het zicht. bij annagriet verdwijnt er ook van alles en nog wat waar je bij staat. maar ja je stond er niet.

jeanine:

Annagriet Diesman –Dit gedicht begint lekker helder maar al vrijwel meteen moet ik er mijn aandacht goed bijhouden. Dat moet natuurlijk altijd maar vaak gaat dat als vanzelf. Gelukkig staat er hier en daar een komma. De eerste regel van de tweede strofe ervaar ik hetzelfde als de eerste regel van de eerste strofe. De sporen van dagen heen, dit is dan weer een van de regels die ik moet zien te rijmen in mijn brein met hoe ik het gedicht denk op te vatten. Mooie beelden zie ik, dus wakker ben ik wel.

 

Stil in het bos

Het is stil in het bos
voorbij de verwelkte tulpen

het rood hangt slap
op het canvas van de aarde

de hemel mijn vriend
kleurt de dagen in straffe strepen

de stilte luistert niet
naar de stem tot zij haar ziet.

Rik van Boeckel
6 oktober 2018

pom: veel mysterie deze week bij rik. tulpen in een bos. waar ligt dat bos? of bevinden we ons op een begraafplaats. echt duidelijk wordt het niet – de sleutel tot het gedicht ligt in de woorden: ‘tot zij haar ziet.’ maar wie  is zij en wie ziet zij – onze jeanine hoedemakers zal het vast wel weten want de juryvoorzitter houdt van bijzonder en weet precies altijd wat de dichters bedoelen – ik knoop er geen touw aan vast vandaag – aan de woorden van rik. we lazen prachtige reisbeschrijvingen deze week van rik hier op de pom – rik behoeft ruimte en ritme in zijn poëzie. hier hangen wat verlepte tulpenkopjes er treurig bij  en een vaas is ver te zoeken. dat krijg je er van rik als je ze geen water geeft.

jeanine:

Rik van Boeckel
6 oktober 2018 –Kort maar krachtig met als meest opvallende strofe; de hemel mijn vriend/ kleurt de dagen in straffe strepen.  Waarna de regel de stilte luistert niet. Die drie regels zo bij mekaar zijn werkelijk schitterend. Ik heb de rest dan niet meer zo nodig.

 

gietende terrassen en verwaaide parasollen
 
welkom duisternis van zotte appels en gistende druiven
treurige nachttreinen die uitgebluste feestgangers vervoeren
 
dubbelgevouwen over stoelen, te dronken van colatics
de zomer was groots en vooral te luid, al dat licht
 
uit schreeuwende zonnekelen, de flirtende minstrelen
gelukkig aan regenende dijken gezet
 
rest alleen het nafluisteren, laat het smoren
in stoofpotten van niet ingeloste verwachtingen
 
van meeslepend leven dat hooguit slepend bleek
van de ene attractie tot de andere, tot het beleving werd
 
eeuwige plichtfeesten, gedicteerd door ra, maar wij
hebben geen vlam gevat, wij trokken ons tijdig terug
 
laat de terrassen aan de zondvloed, de parasollen aan de wind
onze lachende gezichten aan de achterkant van de maan
 
laat stil verdriet tot schaduwen bloeien, laat het hart
een schuilplaats zijn, een opslagruimte vol betere tijden
 
Jolies Heij

pom: eindelijk eindelijk ze heeft de poëzie te pakken – JOLIES HEIJ – ik schrijf vandaag haar naam in hoofdletters – wat een wereldgedicht – alles klopt, alles past – in dit gedicht komt het gehele dichterschap van de veelvraat jolies heij samen – het zijn die voor haar  kenmerkende 2 regel strofen waarin een wereld wordt opgeroepen – meestal verzanden we na een regeltje of 10 – omdat de regels te dicht geschreven zijn op de echte wereld – omdat ze altijd TEVEEL wil in één gedicht maar hier in dit gedicht lezen we ademloos door tot het laatste woord je kamertje in valt – o heerlijke romantiek – lees lezer de laatste 6 regels – ze trokken zich tijdig terug en lees vervolgens hoe jolies heij de poëzie laat inslaan als een kernbom aan een drone die het hart van de lezer tot in elke kamer weet te vinden en te  raken – deze wedstrijd levert in ieder geval schaduwen om nooit meer te vergeten:

laat stil verdriet tot schaduwen bloeien, laat het hart
een schuilplaats zijn, een opslagruimte vol betere tijden

.

jeanine:

Jolies Heij – Het is parasols denk ik hè, niet parasollen, al lees ik hier als extra ook nog snel even para sollen, een soort sollen vanaf een afstand. Echter dit met knipoog.  Het gedicht heeft een heerlijke vaart. Ra  moet volgens mij met een hoofdletter maar ik denk niet dat ook maar iemand er over zal vallen. Je stapt al in het begin in de sneltrein en bij aankomst stel je als leesreiziger vast dat je jezelf geen moment hebt verveeld.

 

bewaar jezelf

voor het zout van de zee
dat op onze lijven plakt
als we bij duisternis
met verbazing
de branding overwinnen

als de golven wijken
blijft ons alleen
de geur van drogend wier
en het zachte bottenloze lijf
van de zeester in mijn hand

duizend dagen
zullen we verliezen
voor de lucht zo blauw is
als het ceruleum
waar ik zo van houd

bewaar jezelf
voor het zout van de zee

PetraMaria

 

pom: doe de laatste twee regels maar weg – die hadden we al gehad – puur symbolisme hier geschilderd door petra maria van den eerenbeemt – ik houd ervan om lange namen helemaal uit te schrijven – het lijkt op heel lang zoenen – zee – golven – branding – bottenloze zeesterren en dan nog  al die dagen die ze verliezen voor dat de lucht weer blauw is – al die dagen die opgaan in een einder van zee lucht land en ledig in woorden bijeen geschilderd  om bij weg te dromen. wel een beetje zout allemaal.

jeanine:

PetraMaria -Bewaar jezelf voor het zout van de zee, dat is een regel die me meteen vasthoudt.  De branding overwinnen met verbazing….en  Ja, er staan meerdere mooie regels in dit gedicht. Duizend dagen zullen we verliezen, je leest het vaker in gedichten, het getal duizend, het klinkt ook goed, toch denk ik dat hier hoeveel dagen zullen we verliezen … enzovoort  net iets pakkender was geweest omdat je dan als lezer iets meer het gedicht in wordt getrokken zonder eerst even het gevoel te hebben dat getal te moeten bestrijden.  Want hoe weet je nu van te voren hoeveel dagen het gaan worden?

 

Share This:

3 gedachten over “JOLIES HEIJ wint de enige echte virtuele naar paul simon – hallo duisternis oude vriend – trofee op pomgedichten – FRANS TERKEN zilver, ANNAGRIET DIESMAN brons

  1. Nachtgeluid

    Zwijgen zal ik als het donker invalt
    de nacht een toevluchtsoord
    voor de sprakeloze

    een heenkomen gezocht
    in een duistere haven
    om niet te hoeven praten

    dat er geen woordenstroom
    hoogstens een binnensmonds bidden
    om nog wat schemer te vragen

    zoals je in een achterafsteeg
    een sprankje van een schijnsel zoekt
    waarin je elkaar in de ogen kunt kijken

    zonder zelfs een fluistertoon
    hoe je enkel maar luistert
    naar wat er niet wordt gezegd

    FT 06102018

  2. Goddomme

    Thuis was aanpoten het devies
    veel werd er niet gesproken
    woorden dienden doel

    wanneer stilte zich keerde
    in een aangehouden zucht
    wist je van de vlag, de hang en de hoek

    bij wind van voren
    sloeg die dag om van niets in blitz
    operatie barbapapa barstte los

    in twee
    uren durende minuten
    botvieren, het gaat nooit over

    dromen
    en uitgesproken visioenen
    van stilte die blijft kloppen in je hoofd

    ja, het mag een naam hebben
    knijpkatten in het donker
    zon nabootsen – goddomme

    goddomme

    06-08-2018
    Cartouche

  3. bewaar jezelf

    voor het zout van de zee
    dat op onze lijven plakt
    als we bij duisternis
    met verbazing
    de branding overwinnen

    als de golven wijken
    blijft ons alleen
    de geur van drogend wier
    en het zachte bottenloze lijf
    van de zeester in mijn hand

    duizend dagen
    zullen we verliezen
    voor de lucht zo blauw is
    als het ceruleum
    waar ik zo van houd

    bewaar jezelf
    voor het zout van de zee

    PM

Geef een reactie