JOLIES HEIJ op de dinsdag: ‘laat stil verdriet tot schaduwen bloeien, laat het hart een schuilplaats zijn, een opslagruimte vol betere tijden’

Over spaarpotten & zuurstokken

Des natuurgenezers tuin stond in volle herfstpracht, het terras glansde in het zonnetje en de stoelen stonden er verzopen bij. Gelukkig, de slagregens zijn begonnen, dacht ik, hoewel er komende week nog een indische zomer in het verschiet schijnt te liggen, als je de schreeuwende koppen moet geloven. De zomer van 2018 weet van geen ophouden! De natuurgenezer had de partytent afgebroken en de lijken uit zijn servische verleden weer terug in de kast gezet – dan is de zomer definitief voorbij. Dus gooide ik vreugdevol de deur van het tuinhuis open bij het vooruitzicht van een babbeltje rond de open haard met koek en zopie en een slivootje.

In plaats daarvan kreeg ik een zuurstokroze kunstpenis naar mijn hoofd geslingerd. Neen, jij vrouw, jij moet weg! Vrouwen zijn niet toegestaan is dit guis! Als jij wilt worden toegelaten moet jij een penis ombinden en jouw okselgaar laten staan! Ik keek met een schuin oog naar de bulldog die net ging verliggen waarbij een roze kunstpenisje zichtbaar werd dat voor haar gleufje was gebonden. Wel alle…, begon ik, maar mij wilde even geen servische vloek te binnen schieten. Wat is dit nu weer voor gril, Radovan? Sinds wanneer geil jij op penissen? En is dit niet de kunstpenis waarmee wijlen Derrel Niemeijer in von Solo’s Adventures of Gershwin Cock zwaait? Die film ken ik niet, antwoordde hij, en ik val niet op penissen, maar ik ben bereid om get te leren. Dit is een experiment. Ik geb besloten dat ik gomo wil worden.

Lekkere ouwejongenskrentebrood met zwiepende zwepen, knuppelende pikken, worstelende torso’s en kletsende billen. Ik geb genoeg van spleetjes, lipjes en tepeltjes, vooral als ze gesloten blijven als een spaarpot. Ik wil met mijn roede lekker in golletjes kunnen woelen en die gomo’s zijn daar niet kinderachtig in, gun aars staat altijd open. Ze zijn niet van get ouwegoeren maar van get rammen. Die wijven kletsen altijd zo lang dat je pik alweer slap gangt tegen de tijd dat ze gun spleetje op een kiertje gebben gezet. Ik mag ook al niet meer aan mijn patiëntjes zitten van de me too inquisitie. En gomo’s worden in dit land doodgeknuffeld, dat komt ook vast mijn aaibaargeid in de column ten goede. In Servokroatië zou ik gestenigd worden, maar ik moet toch eens met de geersende mode meegaan. Mijn nieuwe gomozijn is get ultieme bewijs van een geslaagde integratie, aangezien ik nog wel veertig jaar in dit oord vastzit.

Wel wel, gaf ik verbijsterd, dat is me nogal een omslag! Maar ik bewonder je lef. Het is voor een Balkanman geen sinecure om uit de kast te komen, het kan je reputatie danig aantasten. Mijn reputatie is toch al naar de maan door Srebrenica, glimlachte hij. Had me even ingefluisterd, zei ik, dan had ik een paar travo’s voor je meegeplukt uit de Mannheimse SM-scene, waar ik vorige week op hun erotische Slam heb opgetreden. Of heb je liever onvervalste zeebonken in zeemleer en matroosjes in kilten van stijfsel? Ik stel geen eisen, glimlachte hij weer, ik wil gewoon een opening. Ik bond de rechtopstaande zuurstok voor. Goed, wat wil je dan van mij? Want ik ga echt mijn aars niet voor je openzetten. Ach, dat ziet er veel beter uit, gaf hij blij, nu goef ik niet meer bang voor jou te zijn. Nu kunnen wij als kerels praten bij de open gaard. Is dat het, Radovan? riep ik uit. Is het gewoon uit hysterische baarmoederangst dat je homo bent geworden en niet uit overtuiging?!

Ik had het kunnen weten, altijd weer die vermijdingsdwang van jou. Nooit eens kun je ergens voor gaan stáán. Daar zit wat in, gaf hij toe, maar mijn roede staat nog steeds niet na al get pornogeweld van petsende zwepen, peniskokers met prikkeldraad en stalen tepelklemmen. Misschien moet ik nog wat meer oefenen. Maar kom eerst gezellig bij me zitten. Nu jij bent ontdaan van jouw vrouwzijn en genderneutraal bent kunnen wij eindelijk eens vertrouwelijk met elkaar praten. Nu kan ik mijn gart bij jou uitstorten en je de dingen in get oor fluisteren die ik al zo lang tegen je wil zeggen. Ik geb de koek en zopie en de slivo al klaargezet. En de rest, lieve lezer, is niet voor uw rode oortjes bestemd. Ik kan u slechts verklappen dat we een genoeglijke avond beleefden. De zon ging onder in het kleurenpalet van de beuk voor het raam en de nacht daalde op onze warme, knusse cocon neer. De herfst was begonnen.

gietende terrassen en verwaaide parasols

welkom duisternis van zotte appels en gistende druiven
treurige nachttreinen die uitgebluste feestgangers vervoeren

dubbelgevouwen over stoelen, te dronken van colatics
de zomer was groots en vooral te luid, al dat licht

uit schreeuwende zonnekelen, de flirtende minstrelen
gelukkig aan regenende dijken gezet

rest alleen het nafluisteren, laat het smoren
in stoofpotten van niet ingeloste verwachtingen

van meeslepend leven dat hooguit slepend bleek
van de ene attractie tot de andere, tot het beleving werd

eeuwige plichtfeesten, gedicteerd door Ra, maar wij
hebben geen vlam gevat, wij trokken ons tijdig terug

laat de terrassen aan de zondvloed, de parasols aan de wind
onze lachende gezichten aan de achterkant van de maan

laat stil verdriet tot schaduwen bloeien, laat het hart
een schuilplaats zijn, een opslagruimte vol betere tijden

Jolies Heij

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Uni-versiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRU-NA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 ver-scheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) * ‘JE BENT ERG MENS’ VAN POM WOLFF VERSCHEEN ALS WINDROOSDEEL IN SEPTEMBER 2005 EN WAS IN EEN MUM VAN TIJD UITVERKOCHT- *NIEUW WERK: TOEN JE STILTE STUURDE, 48 PAGINA’S WOLFFPOËZIE. VERSCHEEN OP 18 NOVEMBER 2006. ONLINE TE BELUISTEREN: ERIK JAN HARMENS INTERVIEWT POM WOLFF OVER ZIJN BUNDEL 'TOEN JE STILTE STUURDE' IN DE AVONDEN - VILLA VPRO http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/28361453/

Laat een reactie achter