Geen categorie

FRANS TERKEN wint de enige echte virtuele – vrij naar Karel Wasch in zijn nieuwe bundel Het geluid van denken: …nee – herstellen zal ik nooit meer in dit witte lijf met deze weke handen- in deze cel – trofee op pomgedichten?

 

IMG_3229

de prachtige bijdrage hierboven door Rik van Boeckel gestuurd aan pomgedichten verdient in ieder geval deze eervolle vermelding – dank je wel Rik. hoe laten we jako zijn haren behouden dat was zijn vraag – we denken er over na jako – volgende week in de zondagochtendwedstrijd een mogelijk antwoord. lieve Anne uit douce fnce maakte me blij met haar bijdrage – dank aan alle inzenders natuurlijk – een winnaar moet gekozen vrij naar Karel Wasch in zijn nieuwe bundel Het geluid van denkennee – herstellen zal ik nooit meer in dit witte lijf met deze weke handen- in deze cel  –en die winnaar heet deze week FRANS TERKEN – van harte – het gedicht is vanmiddag in cel 15 live te horen in de koepel in haarlem. als je een situatie beschreven wil hebben dan heb je aan frans terken een goede – zo niet de beste. schreef ik onder zijn winnende gedicht – en zo is het ook.

 

ai ai zie ik de bijdrage van CARTOUCHE net te laat – na het uitreiken van de prijzen. en ik weet nu al welke toorn mij zal treffen daarom in ieder geval alle eer en dank  voor CARTOUCHE – hier afgedrukt zijn gedicht;

Santa Anna

Door me te vergrijpen aan het leven
kwam ik hier terecht, blank gepoetst en wit
richten de spijlen van dit spijkerbed de blik
naar wat zolang onzichtbaar was, de straf
voor onblusbaar verlangen, de lust van
grijpen naar al wat je voor ogen komt
graaien naar dat wat van een ander

ja ook ik – ik ging me te buiten en stortte
zaad van eigen pluimage waar geen koren
kon groeien, geen klaproos zich ontplooien
tot de donder zich ontrolde, voeten stuksloeg
voerde naar hier en zie mij nu liggen, hoe bleek
en gebroken de belofte van geboorte – herstel
onmogelijk – betalingen tot in lengte van jaren

op voorhand verloren, de oorlog, aangeblazen
door de hoge stem van een vrouw, dezelfde alt
als die van de ziekezuster, haar vochtig warme
hand die mijn hoofdverband verwisselen wil

13-10-2018
Cartouche

 

een koortsdroom – deze koortsdroom verdringt frans terken in ieder geval niet van zijn gouden zetel in de gouden cel. Cartouche is duidelijk aan een pilletje toe. mooi persoonlijk gehouden en toch met afstand – ik adviseer CARTOUCHE zijn vakanties dichter bij huis te houden. al die confidenties en dan op zijn leeftijd ze zijn te waarderen – maar moet je dat jezelf wel aandoen. JA zuster gooi er maar wat bloedwijn in – het is een dichter dan weet u het wel.

 

 

 

FRANS TERKEN ik kijk strepen op de muur

PETRA MARIA bij de halte van mijn angst

ANNE BORSBOOM het licht van de lucht dat is wat ik wil…

MARC TIEFENTHAL doemde op het paradijs

JAKO FENNEK de vloedlijn als een celmuur

MAJA COLIJN over ontzielde lijfjes

RIK VAN BOECKEL gevangene 277

CARTOUCHE in SANTA ANNA

nee – herstellen zal ik nooit meer in dit witte lijf met deze weke handen- in deze cel –

wie wint de enige echte virtuele – vrij naar Karel Wasch in zijn nieuwe bundel Het geluid van denkennee – herstellen zal ik nooit meer in dit witte lijf met deze weke handen- in deze cel  – trofee op pomgedichten?

en de winnaar van de zondagochtendwedstrijd is uitgenodigd om aanstaande zondag tussen 1500 uur en 1800 uur de nieuwe bundel van Karel – HET GOUD van deze week – in ontvangst te komen nemen in de koepel van Haarlem in cel 41 – de koepel waar mmv De Haarlemse Dichtlijn een culturele manifestatie met dichters en muziek wordt gehouden en waar oa  uw webmaster tussen 3 en 6 zal huishouden. (Met oa Jan Kal cel 14, Sylvia Hubers cel 10 , Frans Terken cel 15 , Marten Janse cel 58 , Paul Roelofsen cel 60, Willemien Spook cel 55, Maarten Willems cel 13).

u kent de regels: commentaar is verzekerd – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

unterwelt
 
likbaar koud verkild een liedje
totdat het over is voorbij
een houtje nog om op te bijten
kun je daarmee leven
je zal wel moeten
 
ik heb het over unterwelt
een onbestaanbaar niets
zo onbestaanbaar kan het liefste zijn
de vrouw die je net een hand gaf
dat was je moeder jongen
 
pom wolff
1.
Achter de deur
 
Holle stappen in een kleine ruimte en
toch wachten op de vrijheid van bewegen
geboeid kijk ik naar stalen staven boven mij
daar schrijven licht en lucht de tijd
 
beneden stroomt water door het Spaarne
een schipper gooit moeiteloos trossen los
en stuurt zijn sloep de vaart op
 
en ik hierbinnen zie nog een leven gaan
had ik niet tot tranen toe de hand eraan
ik zat niet aan deze muren gebonden
met tijdslot op de dichte deur
 
de schipper vaart weg alsof er nooit iets
gebeurd is niets dat hem tegenhoudt
de sloep trekt sporen in het sop
 
ik kijk strepen op de muur
tekens met kracht in steen gekrast
een aftelvers van dagen nog te slijten
nachten gekluisterd aan een krakend bed
 
 
FT 17092018

de dichter Terken nam al een voorproefje cel – is bezig aan een vierluik  – zal de cyclus vandaag voltooien in de cel die hem is toegewezen in dat haarlem en in het door boeven verlaten  koepelgevang – de boeven die nu op straat daar  het leven van de burgemeester onveilig maken. in de cel zit je veilig op straat je leven niet zeker. dat is haarlem. hoe dan ook de dichter plaatst de holle kleine veilige  ruimte tegenover het weidse water in een onzekere wereld en een schipper die uitvaart. als je een situatie beschreven wil hebben dan heb je aan frans terken een goede – zo niet de beste.

de stad

bekleed met jong geluid
niemand woont
in dit dekor
van bruisend leven

de bus stopt
bij de halte van mijn angst
de woorden op jouw lippen
vervagen zacht

alles om jou heen sterft
zei je mij
ik dacht alleen

dat dit toch liefde is
waarom ik blijf

PetraMaria

eerst dacht ik petra uit de provincie doet een dagje 020. met een geliefde een dagje amsterdam en de geliefde valt stil in de herrie. dat zijn de eerste twee strofen. dan komen die raadselachtige laatste twee strofen in dialoogvorm. er wordt gestorven – zo wordt dat gevoeld. er is liefde en ook dat wordt zo gevoeld. en gedacht – vrij naar Het geluid van denken van karel wasch. vermoed ik zomaar. niet het vele heerst in de liefde maar het ene. ‘alles om jou heen sterft’ de regel waar dit gedicht om draait. de lezer heeft het nakijken. zijn laatste uurtje heeft geslagen.

 

La couleur locale
 
klamme dekens warmen mij
aan deze zondag zonder vuur
katten slapen, geiten herkauwen
 
kippen vinden een bed in opstuifzand
links een vervallen schuur
rechts hoge populieren
 
daarboven het licht van de lucht
dat is wat ik wil…
 
het gekraai van een hitsige haan
af en toe een tractor
uit de radio La triomphe de la Jeunesse
 
<>Anne Borsboom

anne borsboom, lieve anne heeft op verzoek wat regels bij elkaar gesprokkeld – ze schreef op FB dat ze graag in haarlem zou zijn deze zondag  – maar ze zit zelfverkozen ver in douce france – waar ze haar leven voortzet tussen lavendel en de roodbruine koeien. heel af toe waait de wind nog naar holland, naar haar haagse kunstkring, naar de dichters die ze liefheeft, richting nazomer op het lage land.

 

‘daarboven het licht van de lucht

dat is wat ik wil…’

 

huilen haar woorden.

 

Lichtend pad

Het zal nooit meer zijn
als de eerste keer.
Onbevangen lieten we ons
van kop tot staart vangen.

We koesterden onze ketens.
In de verste verte doemde op
het paradijs. Met beide voeten
stonden we vast in ijs.

Pas toen het slijk werd
en de stank te harden
vonden we het hazenpad.
Het was moeilijk kiezen.

Marc Tiefenthal

 

tsja hoe het mensen kan vergaan. beetje gezocht allemaal. ijs – stank – slijk. het is waar je voor kiest.

Dag Pom,

vanuit een heel zonnig Zwitserland stuur ik je mijn gedicht vandaag. De regen blijft uit, mijn tuin is
verschrompeld, de aarde zowel als de planten. Nu begint ook mijn hoofdhaar te lijden. Want doen we
hiermee, Pom. Geef me een middel, ook al is het voor de afwas of schoensmeer, als het maar tot
groei bijdraagt.
Heb het fijn vandaag, het zal bij jullie ook wel mooi zijn.

Groet van Jako

terugblik

bewust dat hij een toevalskind is
dat tussen liederlijk feestgedrag en eisprong
nog net met licht bedeeld werd
draagt hij op dagen van de heer de stoven
naar de kerk
voor zijn vader, ouderling
omdat met het toch al dunne haar en
warme voeten beter bidden is

na de dienst loopt hij, gegijzeld
in de kamer van zijn geest, naar zee
waar hij ziet hoe in de verte zeilen
losbandig naar hun vrijheid streven
hoe de vloedlijn
als een celmuur lijkt op te staan
tussen het bekrompen denken van zijn dorp
en het tomeloze rollen van de golven

jako fennek

.

ook hier de heer weer centraal. nee, neen, neen. de hoofdpersoon in het gedicht doet maar wat ie niet laten kan. dit thema past pomgedichten niet. de omgeving past pomgedichten niet. je haar valt er van uit. wij wensen hier de vileine dichter jako fennek. niet de prozapoëtische kronikeur.

ik lag op mijn buik in het gras
en keek naar jouw bedrijvigheid
fladderend van bloem naar struik
streek je heel even neer op mijn hand
ik hield mijn adem in je bezorgde kleine kriebeltjes
op mijn huid, mijn hart
sloeg over van geluk
‘k wilde je strelen
maar durfde het niet
zo keek je mij een seconde aan
frèle vlinder,ik was op slag verliefd
en jij
jouw vleugeltjes bewogen
als zwaaide je even naar mij
ik kuste je in gedachten
daarmee vloog je heen

de volgende dag vond ik jou
onder de buddleja davidii
sereen gevouwen vleugeltjes
als vroeg je aan de heer
vergeef me mijn zonden

je voelde lichter dan de dag hiervoor

ik legde jouw ontzielde lijfje
op een bedje van  rozenblaadjes
onder  een lijstje achter glas 

rust zacht kleine vlinder
ik ben nog hier en jij  ver weg
maar  weet je zo toch  dichtbij

want kus nu (wat bij leven niet kon)
glazen koelte met warme lippen

.
Maja Colijn
.

echt te weinig afstand, gedicht ligt ook te ver buiten het thema en de 20 regels regel maximaal is ook niet in acht genomen – bij elkaar een tranentrekker. en wat de heer er nou weer bij moet. nee dit gedicht is niet aan mij besteed.

Goedemorgen Pom

Ik was al eens in de Koepel, april dit jaar. Met de muziektheatergroep Het Ondergronds Genoegen. Wij maakten in één dag een voorstelling op locatie. Ik schreef toen al een gedicht voor de voorstelling die ik nu maanden later heb bewerkt. Ik was Gevangene 277 in de voorstelling.

Gevangene 277

Ik ben gevangene 277
los van mijn lot verblijf ik

de cel raad ik je niet aan
de sluier van het bestaan

de zucht van de Koepelduinen
zingt met de wind door tralies

ik laat het nu los
het nummer en het lot
word reiziger naar de toekomst
van een nieuw bestaan

de cel mijn thuis van toen
droomt de weg naar de vrijheid
door woorden te schrijven
op een canvas van beton.

Rik van Boeckel
Koepelgevangenis Haarlem/Leiden
21 april/14 oktober 2018

.

hoe de cel heden, verleden en vooral ook de toekomst doet oplichten – droom van de vrijheid benadrukt – gevangene 277 laat ons enig optimisme te midden van het harde beton – rik houdt een pleidooi voor een nieuw bestaan. mooi.

IMG_3229

Share This:

2 gedachten over “FRANS TERKEN wint de enige echte virtuele – vrij naar Karel Wasch in zijn nieuwe bundel Het geluid van denken: …nee – herstellen zal ik nooit meer in dit witte lijf met deze weke handen- in deze cel – trofee op pomgedichten?

  1. de stad

    bekleed met jong geluid
    niemand woont
    in dit dekor
    van bruisend leven

    de bus stopt
    bij de halte van mijn angst
    de woorden op jouw lippen
    vervagen zacht

    alles om jou heen sterft
    zei je mij
    ik dacht alleen

    dat dit toch liefde is
    waarom ik blijf

    PM

  2. Morgen gaan we weer vissen en vandaag stond dan ook in dat teken. Heel even neem ik de tijd om alsnog dit in te zenden, een cel die van je bed lijkt maar er gewoon naast staat, naast je bed:

    Lichtend pad

    Het zal nooit meer zijn
    als de eerste keer.
    Onbevangen lieten we ons
    van kop tot staart vangen.

    We koesterden onze ketens.
    In de verste verte doemde op
    het paradijs. Met beide voeten
    stonden we vast in ijs.

    Pas toen het slijk werd
    en de stank te harden
    vonden we het hazenpad.
    Het was moeilijk kiezen.

Geef een reactie