Geen categorie

LISAN LAUVENBERG over Allerheiligen Allerzielen – Deze dag heb ik een rondje over Zorgvlied gemaakt. En kaarsjes neergezet op de graven van mijn vrienden…’

Allerheiligen Allerzielen.

Dit zijn de dagen Dit zijn de nachten.

Dit is waar het licht voor lange tijd in lange donkere dagen zal verdwijnen.

Dit zijn de dagen waren we al in vroegere tijden geloofden dat de sluier tussen het hier en nu en het hiernamaals heel erg dun is en dat de doden ons kunnen bezoeken.

Ze laten zich niet zien, maar ze zijn er nadrukkelijker dan op andere dagen. Voor de gevoeligen onder ons, zijn ze voelbaar. In veel landen wordt de dood gevierd en brengen de familieleden bloemen en kaarsen en eten naar de graven van voorouders en andere overledenen in familie. Er is een volksfeest van gemaakt dat Halloween heet, waarbij je  de levenden de schrik op het lijf kunt jagen, door je voor te doen als een demon, een monster, een spook en skelet of is anders engs als het maar met de dood te maken heeft. In het katholieke deel van het land wordt er nog steeds op kerkhoven extra versieringen naar de graven gebracht en in een aantal kerken wordt nog de Vesper gehouden. Waarin een mis wordt opgedragen voor  alle mensen uit de parochie die in dat jaar zijn overleden. Heer ontferm U over ons. Daarna gaan alle familieleden naar de vooraf versierde en schoongemaakte graven en worden er lichtjes aangestoken in daarvoor bestemde glazen huisjes. Die dan de hele nacht blijven branden. Om de doden de weg te wijzen naar hun uiteindelijke bestemming.

Ik maakte al jong kennis met dit verschijnsel aangezien ik aan het Simpelveldse  kerkhof geboren ben en ik vanuit mijn slaapkamerraam de lichtjes die op de graven werden aangebracht om de doden de weg te wijzen vanuit mijn slaapkamerraam kon zien.  Onze tuin was ruim 30 meter diep, dan een heg, die eind oktober al kaal was, zodat er door de vele lichtjes overal zerken dansten en kruisen zichtbaar waren in het donker donker. Ik lag rillend in mijn bedje en was zowel bang als gefascineerd door wat er buiten ging gebeuren en bij elk geluidje ging ik op mijn knietjes zitten voor het raam en hoopte en vreesde dat er familie voorbij zou zeilen met boodschappen uit het hiernamaals.

Deze dag heb ik een rondje over Zorgvlied gemaakt. En kaarsjes neergezet op de graven van mijn vrienden en bekenden, om ze een lichtje mee te geven, voor als ze even bij elkaar op bezoek zouden willen. Of bij ons. Ik ben zo benieuwd naar hoe het met ze gaat en of ze elkaar gevonden hebben daar, aan de overkant, achter de sluier en of ze zonder aardse klachten en drama echt, echt geluk hebben gevonden.

Ik wil best straks op mijn knietjes gaan zitten. Ik ben niet meer bang, niet voor de dood of voor de doden.

Er staat een kaarsje voor mijn raam vannacht.

 

©Lisan Lauvenberg

31 oktober/1 november 2018

 

Share This:

Geef een reactie