LISAN LAUVENBERG over Allerheiligen Allerzielen – Deze dag heb ik een rondje over Zorgvlied gemaakt. En kaarsjes neergezet op de graven van mijn vrienden…’

Allerheiligen Allerzielen.

Dit zijn de dagen Dit zijn de nachten.

Dit is waar het licht voor lange tijd in lange donkere dagen zal verdwijnen.

Dit zijn de dagen waren we al in vroegere tijden geloofden dat de sluier tussen het hier en nu en het hiernamaals heel erg dun is en dat de doden ons kunnen bezoeken.

Ze laten zich niet zien, maar ze zijn er nadrukkelijker dan op andere dagen. Voor de gevoeligen onder ons, zijn ze voelbaar. In veel landen wordt de dood gevierd en brengen de familieleden bloemen en kaarsen en eten naar de graven van voorouders en andere overledenen in familie. Er is een volksfeest van gemaakt dat Halloween heet, waarbij je  de levenden de schrik op het lijf kunt jagen, door je voor te doen als een demon, een monster, een spook en skelet of is anders engs als het maar met de dood te maken heeft. In het katholieke deel van het land wordt er nog steeds op kerkhoven extra versieringen naar de graven gebracht en in een aantal kerken wordt nog de Vesper gehouden. Waarin een mis wordt opgedragen voor  alle mensen uit de parochie die in dat jaar zijn overleden. Heer ontferm U over ons. Daarna gaan alle familieleden naar de vooraf versierde en schoongemaakte graven en worden er lichtjes aangestoken in daarvoor bestemde glazen huisjes. Die dan de hele nacht blijven branden. Om de doden de weg te wijzen naar hun uiteindelijke bestemming.

Ik maakte al jong kennis met dit verschijnsel aangezien ik aan het Simpelveldse  kerkhof geboren ben en ik vanuit mijn slaapkamerraam de lichtjes die op de graven werden aangebracht om de doden de weg te wijzen vanuit mijn slaapkamerraam kon zien.  Onze tuin was ruim 30 meter diep, dan een heg, die eind oktober al kaal was, zodat er door de vele lichtjes overal zerken dansten en kruisen zichtbaar waren in het donker donker. Ik lag rillend in mijn bedje en was zowel bang als gefascineerd door wat er buiten ging gebeuren en bij elk geluidje ging ik op mijn knietjes zitten voor het raam en hoopte en vreesde dat er familie voorbij zou zeilen met boodschappen uit het hiernamaals.

Deze dag heb ik een rondje over Zorgvlied gemaakt. En kaarsjes neergezet op de graven van mijn vrienden en bekenden, om ze een lichtje mee te geven, voor als ze even bij elkaar op bezoek zouden willen. Of bij ons. Ik ben zo benieuwd naar hoe het met ze gaat en of ze elkaar gevonden hebben daar, aan de overkant, achter de sluier en of ze zonder aardse klachten en drama echt, echt geluk hebben gevonden.

Ik wil best straks op mijn knietjes gaan zitten. Ik ben niet meer bang, niet voor de dood of voor de doden.

Er staat een kaarsje voor mijn raam vannacht.

 

©Lisan Lauvenberg

31 oktober/1 november 2018

 

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Laat een reactie achter