Geen categorie

RIK VAN BOECKEL wint de enige echte virtuele – vrij naar alja spaan – de allesomvattende niets – trofee op pomgedichten. JACOB DE BRUIN zilver en CARTOUCHE brons – dat onontkoombare existentiële niets dat uiteindelijk verbindt ook troost kan bieden

Ha , Nee bregje versliep zich nooit J 
Hier zijn mijn bevindingen, ik wil er erg graag vandoor nu, dus ik wacht niet op Jako. Dat zie ik dan straks of het moet binnen een kwartier zijn.

Goud Rik van Boekel
Zilver Jacob de Bruin
Brons  Cartouche

Eervolle vermeldingen voor alle inzenders, ik heb echt met veel plezier de inzendingen gelezen.   Alja kan trots zijn dat ze dit toch maar mooi wist te bewerkstelligen met haar nieuwe bundel. Dat belooft veel goeds.

Uw aller Jeanine

xx

Uit het ritme

Uit het ritme kwam de tijd voort
en jij met de bloedeloze lach
kon mij niet weerstaan

nu ben ik niets meer
slechts een herinnering
aan de laatste kus
de eerste omhelzing

uit het ritme kwamen wij voort
in het ritme zijn wij verdwenen
zoals de nacht in de dag oplost
de zon de maan opslokt

jouw naam schrijft met een kleine letter
mijn gedachten leest met een oogopslag

dat ritme brandt alle verlangens weg
verleidt eenzaamheid stil te zijn

woorden te schrijven zonder te zwijgen
de hoofdletter N iets te verkleinen

zo gaan wij misschien voort
zo leven wij zonder elkaar te spreken.

Rik van Boeckel
3 november 2018

 

 

wedstrijd is gesloten – veel dichters veel inzendingen – dank jullie wel – prachtwerken vandaag mooi thema. jeanine hoedemakers is hard bezig – ze schreef ik heb me verslapen – dat gebeurde bregje nooit – maar nu hebben we een voorzitter van de jury van vlees en bloed – laten we zuinig op haar zijn. er ligt heel veel in het niets verscholen – gelukkig maar. (dat er dichters zijn).

RIK VAN BOECKEL uit het ritme kwamen wij voort in het ritme zijn wij verdwenen

PETRA MARIA over de nacht de dag ons geroeste leven

FRANS TERKEN deze kamer waarin we begraven

ERIKA DE STERCKE Dat niets veel is op dagen waar het licht naar nergens buigt.

JACOB DE BRUIN jouw geur die er nooit was

CARTOUCHE dat is alles je overgeven

MARC TIEFENTHAL het klimaat liep op

JOLIES HEIJ troost in november

ANKE LABRIE weg door de wolken

MAJA COLIJN welkom op deze wereld

JAKO FENNEK achter tropisch hout

wie wint de enige echte virtuele  – vrij naar alja spaan – de allesomvattende niets – trofee op pomgedichten?  dat overal aanwezige niets, dat een kleur kan krijgen, geschiedenis kent en warmte af kan geven – dat onontkoombare existentiële niets dat uiteindelijk ook troost kan bieden en verbindt – die trofee dus?

HIER las u de recensie over alja spaans nieuwe bundel – “tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid” met daarin dat bijna ongrijpbare gegeven- dat existentiële niets dat uiteindelijk ook troost kan bieden en verbindt – bij alja lezen we de verbinding met een geliefde – en hoe zit dat bij U? met dat niets? hoe vult u dat niets in? dat willen we heel graag weten.

u kent de regels: onze jeanine hoedemakers – dichter te brabant – is deze week juryvoorzitter – naast het commentaar ook de onpartijdigheid verzekerd! de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

op jezelf
 
waar alles stil ligt
alles lege tuin is met lege bomen
met lege bladeren, lege bloemen
geloofde ik je zwakste ik
je slechtste ik, je mooiste reis
alsof we samen even schuilden
op een plaats waar niemand komt
waar niemand nog een naam heeft
 
alleen is de weg zo lang
die je van binnen uit holt
 
pomwolff

Uit het ritme

Uit het ritme kwam de tijd voort
en jij met de bloedeloze lach
kon mij niet weerstaan

nu ben ik niets meer
slechts een herinnering
aan de laatste kus
de eerste omhelzing

uit het ritme kwamen wij voort
in het ritme zijn wij verdwenen
zoals de nacht in de dag oplost
de zon de maan opslokt

jouw naam schrijft met een kleine letter
mijn gedachten leest met een oogopslag

dat ritme brandt alle verlangens weg
verleidt eenzaamheid stil te zijn

woorden te schrijven zonder te zwijgen
de hoofdletter N iets te verkleinen

zo gaan wij misschien voort
zo leven wij zonder elkaar te spreken.

Rik van Boeckel
3 november 2018

pom: dat overal aanwezige niets, dat een kleur kan krijgen, geschiedenis kent en warmte af kan geven – dat onontkoombare existentiële niets dat uiteindelijk ook troost kan bieden en verbindt – of het een staat van dementie is of een natuurkundig zwart gat of anders het was deze week aan de dichter. en dat we niet meer lichtvaardig over het niets zullen schrijven. dat was de wens in een van de gedichten van alja spaan. die opdracht is door de dichters aanvaard – mooie diepgaande verstilde teksten om de stilte en het niets te vangen – dank dank dank beste dichters. en dank rik van boeckel – een werkelijk prachtig gedicht zo bij herlezing valt alles op zijn plaats. rik stijgt hier boven zich zelf uit. eerst lezen we over die laatste kus. om toch door te gaan in het ritme waarin zij verdwenen om zo door te gaan zonder elkaar verder nog te spreken. ja heel mooi. komt erg binnen vandaag – dat de juryvoorzitster dit ook moge lezen.

jeanine: Rik van Boeckel – Wat een mooi gedicht om de ochtend te beginnen. Ik zit meteen in het ritme.

Mooie regels als:

Uit het ritme kwamen wij voort / dat ritme brandt alle verlangen weg

 En meer hoor, graag gelezen.

de vogels

er is al zo lange tijd stilte
het grijs in je ogen is dof
stel ik mij voor

we spreken nog
over de nacht de dag
ons geroeste leven

diep van binnen voel ik vol
ik haat
de zomer van het niets

niets meer dan wachten
tot de vogels weer opvliegen
in troostend geklapper

wij elkaar weer
omsluiten

PetraMaria

pom: in dit decennium van storytelling prijs ik me gelukkig nog een dichteres te weten – zolang deze site pomgedichten heet – zal hier de poëzie voorrang krijgen boven het verhaaltje – boven de proza inslag die de poëzie te verduren heeft in dit tijdsgewricht – zie hier het gedicht van petra maria. het thema opgepakt en in een paar woorden de kracht meegegeven die de poëzie kan veroorzaken.  – lezen we over  het prachtige beeld van ‘het geroeste leven’ dat hier vorm krijgt en natuurlijk – dat is koek en ei bij petra maria – het doordringende verlangen naar de omarming die zo lang in het niets verborgen lag. (nog ligt).

jeanine: PetraMaria – Ons geroeste leven, ik vraag me hier af of dat verroeste moet zijn.

Wat ik echt erg mooi vind is; in troostend geklapper (al staat er een rode streep onder geklapper)   Dat is jammer dan, het woord voegt in dit gedicht veel toe.
Ik haat de zomer van het niets……  Potentie heeft dit gedicht, zeker.

Ter ziele

Hier past gewijde stilte
niets dat valt te horen
geen geluid vult deze leegte
deze kamer waarin we begraven

hoe het ontdaan is van sluiers en rook-
wolken niet eens nevelen gehuld
de naam van een aanwezige
in onzichtbare inkt geschreven

wie hier zoekt en bewijs vindt
bedient zich van onvergetelijke woorden
de tongval met tedere regels gesmeerd
dat het binnensmonds vorm krijgt

gestold in wat vergaan is
in een dichterhart verankerd

FT 03112018

pom: wat in het dichtershart zit verzuurt niet – hoe alle opsmuk door de dichter in dit gedicht inhoudelijk gezien aan de kant wordt gezet – hoe de naam van degene die in het niets een plaats heeft gevonden met onzichtbare inkt in het hart van de dichter is geschreven en voor altijd verankerd blijft – lezen we – hier in dit huis in deze kamer van het hart heerst de stilte van en voor wie daar voor altijd is begraven. zo pakt een dichter dit thema op – om te verstillen.

jeanine: FT 03112018 – Ook al zo’n pracht, het is duidelijk dat het thema de dichters de pen deed scherpen..
De tweede en de derde regel in de eerste strofe zijn in feite dubbelop.  Wie hier zoekt en bewijs vindt … mooi man.

Uitdaging

Dat niets veel is
op dagen waar het licht
naar nergens buigt.

Onze ogen schrijven
hoe een fletse kleur
het ademen ondermijnt.

Onder stof van wegkwijnen
vinden we een palet.
De verf spat van verlangen.

Met een paar streken
vliegen we over de randen
van kortzichtigheid.

In schaduwen die bezingen
graaien onze lichamen.
Een leeg blad wordt meer.

Erika De Stercke

pom: ook erika schrijft op thema niets een van de sterkste gedichten die ik van haar heb gelezen. wat is dat toch dat uit het niets het verdwenen leven opnieuw een kans krijgt om tot volle bloei te komen. daar zijn dichters voor. dichters zijn troostrijke mensen. daarom  houd ik van de meesten. in de eerste regel wordt alles weggeven – maar toch vindt de leer troost en de volgende stercke strofen. mooi!

jeanine: Erika De Stercke –

Hoe een fletse kleur het ademen ondermijnt of die strofe over de randen van kortzichtigheid. Bij dit soort regels kan ik echt niet meer beweren dat ik het gedicht niet graag las. De derde strofe vind ik wat te aangedikt, dat mag van mij wat subtieler. Ook  bij de laatste strofe ervaar ik dit zo. Het gedicht is prachtig maar verdient  m.i. nog wat aandacht.

Nergens, nooit
.
dit is iets
anders dan bang
banger nu niets ons schreef
niets verzweeg
dat dit nooit gelezen is
.
niets is gebeurd
niets wordt door ons gemist
jouw huid en mijn huid en
jouw geur en weer
jouw geur
.
die er nooit was
die nooit vervliegt
wij waren nergens en
daarna nergens
en zeker daar niet
.
jacob de bruin, 03/11/2018
pom: ‘Gedichtje met iets over niets, gewoon voor bij de koffie’schrijft jacobin de bijsluiter. nou de koffie smaakt goed en het gedicht erbij ook!  laatste regel verdient de nobelprijs voor literatuur. dat we nergens waren dat is nog te vatten bij de ochtend koffie en dat we daarna ook nergens waren – ok daar gaan we voor – maar dan komt de dichter met zijn uitsmijter – ‘en zeker daar niet’  -hoe jacob het niets en de afwezigheid in het niets een plaats geeft is wonderbaarlijk en tegen alle natuurwetten in – kijk daar heb je ook dichters voor nodig – om de natuurwetten te trotseren en ze aan de kant te krijgen – want een natuurwet is voor een dichter ook alleen maar een natuurwet – een woord. hier blijft geen spaan heel van het niets – zoveel is zeker.
jeanine: jacob de bruin, 03/11/2018 -Fijn om te lezen hoe je het thema inzet en zo heerlijk dicht bij je eigen manier van schrijven blijft. Die laatste strofe vind ik werkelijk schitterend.
‘dit is iets / anders dan bang’, een schitterende binnenkomer ook. Deze twee regels en die laatste twee strofes vind ik genoeg. Ik word er blij van. Van mij mag je de rest schrappen.

De edele kunst van

manzijn, manna in woest land
ster met een staart van gas
die vanuit het niets boven
komt drijven, brisant wit

op een doorploegde heide
al je mannelijkheid vergeven
passeren en pareren
elke tegenstand

in dat helse hoogwegveld
vol granaat en vijandvuur
uit je sloffen schieten
engeltonen uit een orgel
dansen in een zwanenhals

dat is alles
je overgeven – al verlies je
heel je armada, je leger – aan haar
je lot, no es nada, het is niets dan
weten van chrysanten

03-11-2018
Cartouche

pom: aha daar hebben we cartouche. eens kijken in welk zwart gat hij ons dondert. in het hare moet de conclusie zijn na lezing – met een glimlach op het gezicht tot het einde gesneld – hier worden oorlogen gevoerd, zwarte gaten opgeblazen, hier vliegen engelen uit, manna valt hier uit de hemel – het kan allemaal niet gekker – hier wordt een toren van babel opgebouwd om  bij een bloemetje uit te komen – ja mooi – HET IS ALLEMAAL NIETS behalve dan dat bloemetje van de dichter ( faverey).

jeanine: Cartouche -Ik ben nog net niet perplex. Ik vind dit een goed gedicht. Hoogwegveld vind ik een hobbeltje maar ik ben dik tevreden.  Man zijn zou ik los van elkaar schrijven en bij de titel plaatsen, beginnen dus met  manna . Naar de tweede strofe zou ik nog even kijken,. Bijv. schrijven,; jezelf al je mannelijkheid vergeven / elke tegenstand passeren en pareren.

Enfin, ik zou daar wat schuiven dus maar dat laat ik uiteraard over aan jou, ik las het gedicht graag en moest even met een grinnik aan gisteren denken toen een man tegen me zei: vrouwke voor 5 euro bent u de man, waarop ik reageerde met de opmerking, ik wil helemaal geen man zijn. Je had zijn gezicht eens moeten zien. Ik denk dat zijn armada zonk.

Belang van de ligging op aarde
Op straat lopen was er niet bij
de massa
schreeuwde zich weliswaar schor
de wereld bleef in de kou,
het klimaat liep hoger op.
Ik reed naar het stadje
met zijn haven
en museum
gewijd aan Satie
ja die Erik toch.
Veel kon ik niet meer doen.
Ik ken zijn muziek,
zijn geschriften.
Ik trok enkel mijn kleren uit.
Gymnopediste, juist.
marc tiefenthal
pom: tiefenthal  zoekt satie op – het mag gezegd precies de geluiden passend bij het thema. die oneindige herhaling van gevarieerde klanken – zo mogen we hopen dat de dood zal klinken.
.

jeanine: marc tiefenthal -Wat een aparte manier van toewerken naar een soort van overgave, ik hoor bijna de muziek van Satie en  zie een moedeloze man. Intrigerende titel, hij krijgt een extra betekenis door de regel, ik trok enkel mijn kleren uit.  Apart, het woord blijft terugkeren.

de troost van koopkastelen in november
.
je voelt je als een astronaut in een luchtpak
met alleen een koffer ruimte voor onderweg
.
hoe je karren volstouwt met vrachten als
jukken om op loze schouders te laden
.
zo komt zwaartekracht tot stand, een loden paleis
om monsters te verzamelen, maangruis te vangen
.
maar ook om sleutels kwijt te raken
de toegang tot het hart, nooduitgang uit deze stand
.
van zaken, de schappen vol met voor de hand liggende
ballast, het huis-, tuin- en keukenverdriet voor het oprapen
.
voor de ingang groepen de thuislozen samen
de zakken uitpuilend met flacons vol doorleefdheid
.
je laat je ziel en zaligheid bij de kassa achter
voor een bakje troost in aquaria en lichtbakken
.
als je niets te besteden hebt is er altijd nog de ballenbak
en een weegschaal om het gemoed te peilen
.
er is zo veel troost in de gekkenpraat van scanners
zo veel lichtheid in schepen door een donkere, vijandige ruimte
.
Jolies Heij
pom: ik zou zeggen – gedicht geheel buiten het thema. in deze met afgeleverde waren volgestopte winkel van de appie in lelystad of almere wil je niet dood gevonden worden – al wordt de kans steeds groter dat ze in lelystad dood gevonden worden nu alle ziekenhuizen daar gesloten zijn – is dat erg? nee dat is niet erg. dichteres heij heeft weer eens niet gelezen in al haar ijver poëzie te bedrijven welk thema werd gevraagd. geen appie, geen lelystad, geen ziekenhuizen. niets!

jeanine: Jolies Heij – Gek is dat, ik lees hier absoluut het thema niet in en toch voel en proef ik er het niets, het grote alles omvattende niets, in.Met alleen een koffer ruimte voor onderweg

Hier en daar wil ik schrappen of wat schuiven maar ik zie er steeds ook vanaf. Dit gedicht vergt van me.  Je schreef een van de routes die je in het leven kunt nemen. Voor mij dan toch en de regel die ik eruit viste gaat bijna aan schoonheid ten onder.

 

dichter
.
vanaf de start was hij een nietsnut
hardwerkend Nederland
keek op hem neer
.
er viel ook nog niets te lachen
om wat hij geschreven had
en zijn eigen broek ophouden
dat had je gedacht
.
hij droomde zijn weg door de wolken
verdween in het niets bij de zee
nam sommigen mee met zijn woorden
vaak aan het eind van de reis
.

anke labrie

.

pom: hardwerkend nederland hahaha – een grappige generalisatie – generalisering – nou ja hoe dan ook – de dichter die door de wolken heen verdwijnt – de tegenstelling. de keuze is aan de lezer. voor de nietsnut of tegen de harde werker.

jeanine: anke labrie – Kort maar krachtig, eenvoudig en helder en wat sneu ook. Bijna cynisch dat hardwerkend Nederland of misschien juist hartstikke. Dichters worden vaak slecht begrepen, wat moet je ook met al die poëzie ?!   Och toch.

stil maar

uit  het  niets
springt kraaiend de  dood terug
over  viooltjes aan het  voeteneinde
verlost van hemd  zonder  zakken
naar het  iets waar alles  was
vier  verstandskiezen groeien
terug op hun plaats, achteruitgaan leeft
verwonderd speel je  met tien teentjes
-hier ben je  geboren, je  huilt
maar de geur van haar borst zegt
welkom op deze  wereld

ze  legt  je  aan

Maja Colijn
pom: vanuit het niets weerom terug naar de moederschoot met een warm welkom. het is allemaal mogelijk. een beetje zoet allemaal – er wordt gehuild met tien teentjes – een voeteneinde met viooltjes bij tenen die er lijkbleek bij liggen.
jeanine: Maja Colijn -Achteruit gaan (leven), leuke vondst, jammer dat je dan al met kraaiend begint, van de andere kant, het gedicht sluit zich op deze manier als een cirkel.  Het grote alles, het grote niets.

nirwana

eerst is er niets, dan komt het gras
het huis, de kamer
de tafel van tropisch hout
waaraan ze eten
oog in oog
ze wil hem, ze weet het al
bij de eerste hap

als de anderen praten
over leegte, leemte en hiaten
stort hij zich
in het niemendal van ogen
achter tropisch hout

jako fennek

pom: gingen we van maja terug naar de moederschoot – jako begint bij het begin maar eindigt al snel in de bosjes. eens kijken of jeanine hoedemakers de juryvoorzitter met jako mee wil gaan. hahaha – het wordt druk in de bosjes vandaag vermoed ik.

jeanine: jako fennek- Mooi, kort maar krachtig ook. Drie bijzonder fraaie laatste regels en een heerlijk eenvoudige binnenkomer, eerst is er niets……. Dit kunnen we ons afvragen maar het staat er en het nodigt uit, altijd goed dus.

Share This:

4 gedachten over “RIK VAN BOECKEL wint de enige echte virtuele – vrij naar alja spaan – de allesomvattende niets – trofee op pomgedichten. JACOB DE BRUIN zilver en CARTOUCHE brons – dat onontkoombare existentiële niets dat uiteindelijk verbindt ook troost kan bieden

  1. de vogels

    er is al zo lange tijd stilte
    het grijs in je ogen is dof
    stel ik mij voor

    we spreken nog
    over de nacht de dag
    ons geroeste leven

    diep van binnen voel ik vol
    ik haat
    de zomer van het niets

    niets meer dan wachten
    tot de vogels weer opvliegen
    in troostend geklapper

    wij elkaar weer
    omsluiten

    PM

  2. Ter ziele

    Hier past gewijde stilte
    niets dat valt te horen
    geen geluid vult deze leegte
    deze kamer waarin we begraven

    hoe het ontdaan is van sluiers en rook-
    wolken niet eens nevelen gehuld
    de naam van een aanwezige
    in onzichtbare inkt geschreven

    wie hier zoekt en bewijs vindt
    bedient zich van onvergetelijke woorden
    de tongval met tedere regels gesmeerd
    dat het binnensmonds vorm krijgt

    gestold in wat vergaan is
    in een dichterhart verankerd

    FT 03112018

  3. De edele kunst van

    manzijn, manna in woest land
    ster met een staart van gas
    die vanuit het niets boven
    komt drijven, brisant wit

    op een doorploegde heide
    al je mannelijkheid vergeven
    passeren en pareren
    elke tegenstand

    in dat helse hoogwegveld
    vol granaat en vijandvuur
    uit je sloffen schieten
    engeltonen uit een orgel
    dansen in een zwanenhals

    dat is alles
    je overgeven – al verlies je
    heel je armada, je leger – aan haar
    je lot, no es nada, het is niets dan
    weten van chrysanten

    03-11-2018
    Cartouche

  4. Dat Cartouche en Van Boeckel zouden winnen had ik willen zien aankomen. Proficiat heren. Dank aan de juryvoorzitter voor haar commentaar bij mijn gedicht. Het gedicht is wat langer, heb het voor de wedstrijd wat korter gemaakt en ingestuurd om eens de temperatuur te meten. Het staat in mijn ontwerp nieuwe bundel.

Geef een reactie