CARTOUCHE wint de enig echte virtuele – naar de woorden van elbert gonggrijp – ‘uiteindelijk vertaalt poëzie zich in stilte’ – trofee op pomgedichten – FRANS TERKEN zilver en RIK VAN BOECKEL brons

Goedemorgen pom, Mooi thema, fijn eerbetoon ook aan Elbert Gonggrijp. Gefeliciteerd Elbert met je nieuwe bundel. Iets om trots op te zijn. Hier alvast mijn beoordelingen en dan wacht ik nog even.

de koningin heeft gesproken – hare reina van zonderland tot hoedemakers:

Ja, ik zag dat er iets mis was idd, gelukkig is het hersteld.
Ik was blij verrast vanmorgen en Elbert kan met recht trots zijn. Ik geef het goud aan Cartouche, vanwege het weifelen, het twijfelen,  de verrassing en vooral ook het melodieuze.
Zilver Frans Terken
Brons Rik van Boekel

Fijne zondag en tot over twee weken. Jeanine Zonderland, of nee Bregje Hoedemakers, of nee, eh, ehm

 

FRANS TERKEN hoe het met haperen begint

MARC TIEFENTHAL u kunt de meting starten

KOOS KOMBUIS Onthou ek hoe ons was

PETRA MARIA in ons verzonnen leven weet ik pas wat stil is

RIK VAN BOECKEL als de maan met stille trom vertrekt

JAKO FENNEK niemand verlangt van je dat je me leest

wie wint de enig echte virtuele – naar de woorden van elbert gonggrijp – ‘uiteindelijk vertaalt poëzie zich in stilte’ – trofee op pomgedichten?

we kennen hem als druk baasje – zijn nieuwe bundel – bespreken we hier binnenkort – maar hij kan ook in mooie regels spreken over poëzie – dat we hem een plaats geven in onze eregalerij van de zondagochtendwedstrijd – elbert gonggrijp met die allesomvattende regel waar we het deze week mee doen ‘uiteindelijk vertaalt poëzie zich in stilte’ – doet u mee? – jeanine hoedemakers juryvoorzitster – u kent de regels – lees ze in stilte. de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

naast de gunner leigh

doden woelen niet, waaien ook niet op
het scherp gesneden gras
wie onderscheidt zich hier
w. hardman niet en niet de gunner leigh
de vierde van de vierde rij, age 19

als dood gewoon de stilte is
of ondergronds
hoe kunnen hier dan stiller nog
wit uitgeslagen stenen staan

pom wolff

Achterhoofd

Het is niet de stem niet de adem
het is het beeld nee meer nog
de woorden die je niet meteen vindt
als je ze voor op de tong wilt leggen

of neem de naam van wie je kent
je begroet met open mond
schudt de uitgestoken hand
verliest langzaam de greep

hoe het met haperen begint
woord voor woord drijft weg
door een gat in het achterhoofd
alsof je op de tocht leeft

voor je bij steen stilvalt
alle taal uit het lijf gesneden

FT 17112018

pom: uiteindelijk vertaalt het leven zich in stilte – zo verbreedt frans terken de uitspraak van elbert in een prachtig gedicht. maar ach het leven is als poëzie. hoe de taal uiteindelijk wegvloeit als het met haperen begint. een dodelijk gedicht. voorspellende waarde 100 op een schaal van 1 tot 100. ‘alsof je op de tocht leeft’ – ja dit gedicht heeft alles – een briljante regel – multi interpreteerbaar de strofen – met in zich  alle waarheid van het leven – hoe frans poëzie en het leven uiteindelijk in stilte samen laat vallen – hoe alles samenvalt als het voorbij is. de woorden opgaan, oplossen in een dodelijke stilte.

jeanine: FT 17112018 -De zondagochtend begint goed. Het thema stilte bevalt me zeer en de eerste drie regels van dit gedicht eveneens.  De vierde regel mag van mij geschrapt worden, na de drie eenvoudig, poëtische regels heeft deze regel iets triviaals. Ik hoor mezelf denken, wacht even, het ligt op het puntje van mijn tong.
In de tweede strofe vraag ik me af hoe je groet met de mond gesloten.
Die derde strofe is bijzonder fraai. Alsof je op de tocht leeft, ja dat soort regels bevalt mij wel,

De laatste twee regels doen me vermoeden dat ik nu samen met de dichter bij een graf sta en zelfs al zit ik fout, die gedachte tilt het gedicht op in zijn geheel en voor een moment schrap ik mijn bezwaren en zwijg.

De storm vervolmaken
 
Buiten bereidt men een storm voor
en ook binnen is het stil.
Het apparaat is klaar voor gebruik,
u kunt de meting starten.
 
Van de weeromstuit de dichter
ligt er sprakeloos bij met halfglazen blik.
De pax poetica heeft hem te pakken.
Hij mompelt zelfs niet meer.
 
marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste

pom: een mechanisch gedicht, het thema terug gebracht tot een machine met een overzichtelijk resultaat – kijk daar ligt de dichter – het whiskeyglas naar ik vermoed naast hem.

jeanine: marc tiefenthal – Fijn gedicht waarvan de eerste strofe naar binnen glijdt als een Hollandse nieuwe waardoor de tweede strofe mijn smaakpapillen even verwart. Ik denk dat hij te diep in het glaasje keek, de verwarring ontstaat door dat halfglazen waarvan ik denk ik glazerige zou maken maar och.
Ik las het graag.

 

 

Onder in mij…

.
Onder in my whiskey glas sien ek jou weer
Onthou ek hoe ons was, maar nou’s my hart so seer
Die kroeg se deur is toe, wasem hang in donker lug
Ek lig my glas op om te proe, maar voor my sien ek jou gesig
.
Ek het jou verruil vir die droom van ’n duisend kontinente
Maar nou sien ek my glas se boom en ek tel my laaste sente
Jy’s orals in my hier vannag, ek voel jou in my lewe
Whiskey is hard en jy is sag, jy is bo drank verhewe
.
Onder in my, onder in my
onder in my whiskey glas is jy nog aan my vas
Drie skepe moes my wegvoer, na lande ver van hier
Maar daar is skimme op die vloer en visioene in my bier
.
Ek weet ek was verkeerd gewees
My oe traan, my maag wil draai en draai
My toekoms is nog vis nog vlees
Drie skepen het my hart verraai
.
Onder in my, onder in my
Onder in my whiskeyglas is jy nog aan my vas
.

Koos Kombuis
(pseudoniem van André le Roux du Toit)
http://www.nummervandedag.nl/post/5517715236/onder-whiskeyglas-van-koos-kombuis/#.W-9X3eIiE2x
https://www.youtube.com/watch?v=16GkoFOPIZg

pom: cartouche haalt uit het thema een melodramatisch gebeuren –  ‘uiteindelijk vertaalt poëzie zich in stilte’  – en laat anderen de tekst. van stef bos tot afrika – het is overal hetzelfde – ergens helemaal ver weg en onderaan het glas leeg zit jij nog ergens – de geliefde -aan mij vast. de voormalige geliefde natuurlijk.  niet alleen de poëzie (elbert), of het leven (frans) ook de liefde (gérard) leidt ons naar die plaats waar alleen nog een dodelijke stilte heerst. cartouche neemt er voor de zekerheid maar een  drankje bij. bij al die ellende. hahaha!

.

Jeanine:

Koos Kombuis
(pseudoniem van André le Roux du Toit) – Was ik al licht verwart, hier val ik om van verbazing. Om te beginnen dacht ik dat dit gewoon een bestaande songtekst was. Het lied waarvan Stef Bos een regel leende. Al snel begrijp ik dat Cartouche hier los gaat en dan ben ik, naast van alles wat ik ook ben, vooral onder de indruk. Ik moet hier wel bij vermelden dat ik alleen al die taal zo schitterend vind. Graag gelezen dit en Sari Marijs wordt in me wakker. Baie dankie.

 

blootvoets en woordeloos

in zijn ogen
rolt de stilte
alle steile uren
van de duinen

woordeloos
rennen we de zee in
met haar golven
van begrip

als uren later
de zon zakt
in ons verzonnen leven
weet ik pas wat stil is

PetraMaria

.

pom: PetraMaria dit kan beter – verzonnen leven leuk gevonden daar aan het strand – maar poëzie is meer dan woordvondst – in zijn ogen de stilte die rrrrrrolt vind ik wel van de poëzie – die eerste strofe verdient geen ronald offermannetjes met goedkope eendimensionale effecten gedropt voor en achter woorden als woordeloos, taalloos en dergelijke.

‘uiteindelijk vertaalt poëzie zich in stilte’

in zijn ogen rolt de stilte
als uren later de zon zakt
in ons verzonnen leven
weet ik pas wat stil is

zo moet dat met poëzie!

.

Jeanine: PetraMaria – Het gedicht komt een beetje gekunsteld bij me binnen, dus ik moet wel aan het pluizen –close reading  heet dat in het deftig –  nou ja, pluizen is voldoende, de aandacht telt.
in zijn ogen
rolt de stilte

Mooi beeld en veelzeggend, ik ken iemand die wanneer hij zich ergert niets zegt maar met de ogen rolt en dan weet je genoeg.

alle steile uren
van de duinen

Met deze twee regels kan ik niet veel.

De derde strofe mag van mij worden:
we rennen de zee in
met haar golven van
van begrip

Golven van begrip, wie wil ze niet. Erg mooi gevonden, dat woordeloos voegt voor mij niet echt iets toe hier.

De vierde strofe kan net dat tikje strakker.

later

pas als de zon zakt
in ons verzonnen leven

weet ik wat stilte

is  – hoe ik het lees, de ene lezer is de andere niet en dat is maar goed ook natuurlijk.

 

Nacht van stilte
.
De nacht sterft in stilte
in meer dan lakens
de droom van kussens
ontwaakt in de morgenstond
.
tot aan de horizon vallen sterren
als verwachtingen van het ondenkbare
de diepte van het meer is kalm
daalt langzaam af van dromende trappen
.
voorbij de hemel speelt Saturnus
met ringen van onzichtbare stenen
is afstand een onpeilbaar begrip
stilte een wenk van de toekomst
.
de nacht laat dit genadig toe
tot het zwarte gat haar dromen opslokt
de morgenstond nederig buigt
als de maan met stille trom vertrekt.
.
Rik van Boeckel
18 november 2018
.
pom: een droomgedicht maar wel verbonden aan de nacht waarin dromen nog gedroomd kunnen worden. tot de zwarte gaten opdoemen en nog erger de morgenstond waarin werkelijk al het gedroomde van de nacht verdwijnt – rik weet toch altijd weer  hele grote eenheden – tijd – ruimte – sterrenstelsels het maakt hem niet uit – zwarte gaten – saturnus ringen, horizonnen en ook nog de maan in één gedicht te krijgen. wonderlijk.
.

jeanine: Rik van Boeckel –

Stilte een wenk van de toekomst
Ja dat is Rik, hij lijkt geïnspireerd zijn gedichten in één keer te schrijven en het is dan dat er van dit soort regels ontstaan.
Is de afstand een onpeilbaar begrip.
Ook zo een.
Dank Rik.

 

 

Hoi Pom,
hier mijn dichie. Ik kom nog terug op je fijne woorden in het mailtje van vorige week. Had absoluut geen tijd.
Wens je een mooie dag en groet van Jako

herkauwen

niemand verlangt van je
dat je ze leest
mijn poëtische nukken
wat mij betreft mag je ze slikken
als paracetamol
ze herkauwen
geluidloos, in de morgenstilte
van een mistige dag
op grasland
aan de zoom van de ijssel
in de verte
het ronken van een rijnaak

jako fennek

pom: ‘uiteindelijk vertaalt poëzie zich in stilte’ – trofee op pomgedichten? jako neemt zijn hele oeuvre maar even ‘vor weg’ – wat jij!!  lijkt ie te zeggen – ik schrijf mijn hele leven al voor je en van me af – maar ik kijk toch liever nog op een mistige dag naar de dingen die voorbij gaan. met jou blijf ik zitten – hahaha – een gedicht met de wijsheid der jaren geschreven.

.

Jeanine: jako fennek –

Ik vind dit een heel aardig gedicht, aardig voor de lezer, aardig neergezet en aardig voor de woorden alsook de stilte. En nu moet ik even nadenken want wat kan ik hier nog aan toevoegen.  Het begint als een tegemoetkoming aan de lezer, er zouden lezers kunnen zijn die nu aan valse bescheidenheid denken maar ik niet hoor. Vooral niet als ik door lees. Ik word er rustig van en hoor dat ronken.

 

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Uni-versiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRU-NA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 ver-scheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) * ‘JE BENT ERG MENS’ VAN POM WOLFF VERSCHEEN ALS WINDROOSDEEL IN SEPTEMBER 2005 EN WAS IN EEN MUM VAN TIJD UITVERKOCHT- *NIEUW WERK: TOEN JE STILTE STUURDE, 48 PAGINA’S WOLFFPOËZIE. VERSCHEEN OP 18 NOVEMBER 2006. ONLINE TE BELUISTEREN: ERIK JAN HARMENS INTERVIEWT POM WOLFF OVER ZIJN BUNDEL 'TOEN JE STILTE STUURDE' IN DE AVONDEN - VILLA VPRO http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/28361453/

3 reacties op “CARTOUCHE wint de enig echte virtuele – naar de woorden van elbert gonggrijp – ‘uiteindelijk vertaalt poëzie zich in stilte’ – trofee op pomgedichten – FRANS TERKEN zilver en RIK VAN BOECKEL brons”

  1. Achterhoofd

    Het is niet de stem niet de adem
    het is het beeld nee meer nog
    de woorden die je niet meteen vindt
    als je ze voor op de tong wilt leggen

    of neem de naam van wie je kent
    je begroet met open mond
    schudt de uitgestoken hand
    verliest langzaam de greep

    hoe het met haperen begint
    woord voor woord drijft weg
    door een gat in het achterhoofd
    alsof je op de tocht leeft

    voor je bij steen stilvalt
    alle taal uit het lijf gesneden

    FT 17112018

  2. blootvoets en woordeloos

    in zijn ogen
    rolt de stilte
    alle steile uren
    van de duinen

    woordeloos
    rennen we de zee in
    met haar golven
    van begrip

    als uren later
    de zon zakt
    in ons verzonnen leven
    weet ik pas wat stil is

    PM

  3. Onder in mij…

    Onder in my whiskey glas sien ek jou weer
    Onthou ek hoe ons was, maar nou’s my hart so seer
    Die kroeg se deur is toe, wasem hang in donker lug
    Ek lig my glas op om te proe, maar voor my sien ek jou gesig
    Ek het jou verruil vir die droom van ’n duisend kontinente
    Maar nou sien ek my glas se boom en ek tel my laaste sente
    Jy’s orals in my hier vannag, ek voel jou in my lewe
    Whiskey is hard en jy is sag, jy is bo drank verhewe
    Onder in my, onder in my
    onder in my whiskey glas is jy nog aan my vas
    Drie skepe moes my wegvoer, na lande ver van hier
    Maar daar is skimme op die vloer en visioene in my bier

    Ek weet ek was verkeerd gewees
    My oe traan, my maag wil draai en draai
    My toekoms is nog vis nog vlees
    Drie skepen het my hart verraai
    Onder in my, onder in my
    Onder in my whiskeyglas is jy nog aan my vas

    Koos Kombuis
    (pseudoniem van André le Roux du Toit)
    http://www.nummervandedag.nl/post/5517715236/onder-whiskeyglas-van-koos-kombuis/#.W-9X3eIiE2x
    https://www.youtube.com/watch?v=16GkoFOPIZg

Reacties zijn gesloten.