MAX LEROU wint de enige echte virtuele HART-SLAG-RITME trofee op pomgedichten – vrij naar RIKvanBOECKEL – uit het ritme kwamen wij voort – in het ritme zijn wij verdwenen

max lerou – verenigt. marken binnen op de kaart geplaatst. een lach en een traan in een ritmisch pompompom verantwoord geheel geplaatste scene ver uitstijgend boven het dagelijks leven van alledag – dit spookhuis – zijn spookhuis – pim-pam-pet in marken binnen – het was een vochtig huis –  gedragen door mysterie – zo geeft max gevolg aan de opdracht door rik van boeckel gesteld: beweeg als een strateeg. goud deze week naar max – vanmiddag te bewonderen bij de bundelpresentatie van Rik. verder dank jullie wel lieve dichters voor de mooie bijdragen aan het eerbetoon aan rik van boeckel die vandaag het zonnetje van pomgedichten is. en ik schreef het al onder het gedicht van jako: de muzikant – de musicus – en de dichter – zij weten van het leven – hoe het had kunnen wezen en hoe het zou kunnen worden en ergens in die wetenschap schenken zij de mensheid kleine sprankjes hoop. lieve dichters dank jullie wel.

 

spookhuis

je vraagt me ritme
als in de eerste
maten van de vijfde

en of ik dan ook iets
spelen wil voor ome leep
later op de avond

niet te ingewikkeld
iets met pom pom pom
zoals toen – we speelden

pim-pam-pet in marken binnen
het was een vochtig huis
gedragen door mysterie

waar de honden staren
om het koekje te hypnotiseren

max lerou

max brengt ons in een heerlijk gedicht naar marken binnen, te midden van kleder drachtige dames vermoed ik – waar de honden stil van worden – hahaha – max lerou in de weer. mag het gedicht zo samengevat:  max lerou strategisch bewegend in marken binnen? het beeld zorgt ervoor dat ik schaterlachend op deze vroege zondagochtend nog maar net verder kan tiepen. deze dag begint goed. Dit gedicht behoort in ieder geval niet tot het genre waar Ingmar Heytze, neerlands eigen vrolijke frans, zijn gemiddelde collega mee wegzet in het parool gisteren: “…want het gemiddelde Nederlandse gedicht is nog altijd een betrekkelijk humorloze klont verbale mist met wit er omheen.’ Nee –  deze max lerou past in ieder geval niet in de quasi wetenschappelijke indelingen van de immer vrolijke Heytze – een vrolijke dichter moet ook niet de wetenschapper gaan uithangen. zijn driejarige ulo leverde Heytze geen academische titel op. zoveel is duidelijk. hoe dan ook Max Lerou zet een wondertje neer in de taal en in Marken binnen! hahaha.

MAX LEROU over de eerste maten van de vijfde

PETRA MARIA vdE met een bonzend hart

MAJA COLIJN van rikke tikke  tikkerik

MARC TIEFENTHAL met de wolven

DITMAR BAKKER over de angst voor wat nog komend gaat

FRANS TERKEN je wiegt op het ritme ademloos mee

ANKE LABRIE nu eerst op zoek nog naar een god

CARTOUCHE met een vastloper

JAKO FENNEK als hij ergens een flamenco hoort staat hij op

wie wint de enige echte virtuele HART-SLAG-RITME trofee –  vrij naar RIKvanBOECKEL – uit het ritme kwamen wij voort – in het ritme zijn wij verdwenen – op pomgedichten?

u kent de regels: de gedichten niet te lang svp – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10.30 uur. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

Zondagmiddag 2 december a.s zal ik mijn nieuwe poëziebundel met cd
‘Beweeg als een strateeg’ presenteren in jazzcafé Dizzy in Rotterdam.
Van 15.00-17.00
Met gastdichters: Diana Ozon, Max Lerou, Joz Knoop en Jaap Montagne.
Gaarne nodig ik je hiervoor uit.

https://uitgeverijbunker.nl/product/beweeg-als-een-strateeg-rik-van-boeckel/

moet altijd denken
dan maak ik er maar weer een gedicht van
in de ochtend tik tik tik

ze waren er wel de eerlijke woorden
maar daar doorheen
sla sla tik tik

een sienjaal herman
zo een laatste moment
ben je toch alleen

ze had gekropen zei ze
door zwarter bloed
door het zwartste bloed

wij dronken
antwerpen tot aan onze voeten
de travestiet zong mooi

pom wolff

spookhuis

je vraagt me ritme
als in de eerste
maten van de vijfde

en of ik dan ook iets
spelen wil voor ome leep
later op de avond

niet te ingewikkeld
iets met pom pom pom
zoals toen – we speelden

pim-pam-pet in marken binnen
het was een vochtig huis
gedragen door mysterie

waar de honden staren
om het koekje te hypnotiseren

max lerou

max brengt ons in een heerlijk gedicht naar marken binnen, te midden van kleder drachtige dames vermoed ik – waar de honden stil van worden – hahaha – max lerou in de weer. mag het gedicht zo samengevat:  max lerou strategisch bewegend in marken binnen? het beeld zorgt ervoor dat ik schaterlachend op deze vroege zondagochtend nog maar net verder kan tiepen. deze dag begint goed. Dit gedicht behoort in ieder geval niet tot het genre waar Ingmar Heytze, neerlands eigen vrolijke frans, zijn gemiddelde collega mee wegzet in het parool gisteren: “…want het gemiddelde Nederlandse gedicht is nog altijd een betrekkelijk humorloze klont verbale mist met wit er omheen.’ Nee –  deze max lerou past in ieder geval niet in de quasi wetenschappelijke indelingen van de immer vrolijke Heytze – een vrolijke dichter moet ook niet de wetenschapper gaan uithangen. zijn driejarige ulo leverde Heytze geen academische titel op. zoveel is duidelijk. hoe dan ook Max Lerou zet een wondertje neer in de taal en in Marken binnen! hahaha.

gedachte

zijn wij niet verknocht
aan de songteksten
die als boodschappers
onze wolkenlucht vullen
de muziek is zo licht
en dwepend

op kousenvoeten
wil ik het leven tarten
zodat mijn armen
als vanzelf jouw hoofd
omsluiten
met bonzend hart

alles alleen
om jouw tranen

PetraMaria vdE

petra maria gooit er een bonzend hart tegenaan – om je vraag gesteld in de eerste strofe te beantwoorden petra – ik weet niet of ik verknocht ben aan songteksten. in gedichten moet je de lezer geen vragen voorleggen en je moet ze ook niet beantwoorden – als dat je lukt kom je in de buurt van de poëzie.

riks muziek is licht en dwepend – dat dan weer wel.  maar jij bent ‘met je eigen’ bezig. deze gedachte, jouw ‘gedachte’ brengt naar ik vermoed jouw hoofd naar plekken waar de lezer op een druilerige zondagochtend niet wil zijn. er valt al genoeg water uit de hemel vandaag.

 

geef  de  man een  koffieblik
een stoofpot of  een krentenmik

kikke- rik- tikke- rik
rikke tikke rikke tikke rik tik tik

`t publiek uitzinnig krijgt een kick
van rikke tikke  tikkerik

ook in het  verre  Rykjavic
heeft men  allang  gehoord  van rik

kikke- rik- tikke- rik
rikke tikke rikke tikke rik tik tik

Maja Colijn

een grappige marja colijn vandaag – het dichtersgilde van ingmar heytze  te utrecht zal je met open armen inlijven.
In dans
 
Een deur van een hotelkamer
ben ik van jou,
morgen van een ander.
 
Ik hou je ver weg,
niets nog komt nader.
 
Ik draag mijn nummer,
nu eens 512,
dan weer 307.
 
Je hoeft geen schapen te tellen,
de wolf heeft ze verslonden.
 
Dans dus met de wolven.
 
 
marc tiefenthal

een verhalende tiefenthal – desolate beelden – daar mag wel een muziekje bij –  een performance van rik van boeckel – komt goed.

Zo krijgt men Zin in het Bestaan
.
Soms dooft het licht, en wacht alleen
de angst voor wat nog komend gaat;
wat men niet noeme ooit verscheen:
het Al, in NIN’s sublieme staat:
.
de helpoort vrezend toch een god,
een yin-yangding, ons ‘goed’ en ‘slecht’
in willekeur en -keuze tot
de Dood en iets oneindigs—echt.
.
Vals hart weet op te lichten, en ‘t
klopt immer minder, zwakker: da’s
opdat u aan ’t verdichte went
waarin Uw ziel kort wakker was.
.
want Doodgaan—daarmee stopt het leven,
zo zegt men. Zonder raak je maf,
maar was dat zeker niet het streven
Van wie ooit leven aan mij gaf?
.

Ditmar Bakker

.

ditmar bakker tapt uit een geheel ander vaatje met die prachtige titel – niks rise and fall hart slag ritme is het decreet. ‘Zo krijgt men Zin in het Bestaan’ – en zo is het ook op deze blijde dag. met een en al vrolijkheid in de eerste drie strofen weet ditmar ons uit de depressies te bevrijden die petra maria en tiefenthal hierboven over het land lieten neerdalen. ook hier de vraag aan de lezer –  maar nu aan het einde van het gedicht –  geeft ditmar de lezer toch ook nog een dingetje mee om over na te denken. een retorische vraag. ditmar bevestigt met dit gedicht de trend die momenteel door de nederlanden waait  als we over poëzie spreken – het is vrolijkheid of het is niet.

Naar hartelust

Eén hart is een half hart
zoek er een bij om het heel te maken
een dubbelslag die klopt en klopt
als een echo weerkaatsend in je borst

zoals je in een ruit heen
en weer beweegt
je reikt naar het glas
om dichter bij jezelf te komen

het spiegelbeeld
waarmee je blindelings samenvalt
je wiegt op het ritme ademloos mee

in de ogen van de ander
schittert een dubbel leven
tikt eigen tijd voor twee

FT01122018

ik denk dat rik hierbij wel een muzikaal ritmisch verantwoorde begeleiding kan spelen. daar toe nodigt de tekst van frans terken uit. met name in de laatste twee strofen brengen de woorden de lezer in beweging.

negatief echo
.
dofzwart
grauwgrijs
vuilwit
.
een afgestompte piramide
daarin de zwakke echo
van ons eigen hart
.
tot nu toe alles goed
.
de wieg kan worden uitgezocht
de rompertjes gekocht
.
nu eerst op zoek nog naar een god
machtiger dan de schikgodinnen
of er desnoods maar een verzinnen
.
anke labrie
.

goede raad van anke – die nemen we mee vandaag op onze levensreis – niet dat god bestaat maar het gaat om het zoeken en om de fantasie die ons in leven houdt – hoe de kleuren ook gekozen ze kleuren  toch het leven in – vlakken soms zelfs in dat onweerstaanbaar grijs of in het vuilwit gekozen van de schilder  ‘ziek en zeer’ het leven uit.

 

Om de noord

In het ritme van een schip stomen we
op door de oceaan van het atlantische
naar het arctisch-stille oog van de naald
het maanverlicht wijzen van het kompas

zo koersen in het spoor van de pool
naar het dagen van het noorderlicht
meer steeds meer beren op de weg
en schotsen en golven om ons heen

die de schroef doen haperen, knarsen
oren bonken en monden openslaan
het hart maakt overslagen, titanen

strijd ontspint om open water, ja en amen
en geen adem die het aanvriezen stopt
van omzwachtelde verwachtingen

tot ongezouten doodservaring
– daar helpt geen maanschijn
sonate of Sibelius aan – steven

én boeg zijn valt niet te keren
hoe dan ook loop je vast in ijs

02-12-2018
Cartouche

‘die de schroef doen haperen, knarsen oren bonken en monden openslaan het hart maakt overslagen, titanen strijd…. ‘Cartouche gaat helemaal los op de tonen van Rik van Boeckel vandaag – het schuimt, het golft, het raast, het leeft – cartouche weet de levenslust van rik van boeckel in al zijn onstuimigheid vorm te geven. alleen waar rik doooooooor gaat weet blijft onze Cartouche steken (ok in levenswijsheid) het is niet anders. ergens lopen we allemaal vast. een waarheid als een koe van potter.

Dag Pom,
moest al weg zijn, fijne dag, byebye, j.

gitano

van spaanse afkomst zou hij zijn
draagt diep verborgen
de zestiende eeuw
en het bezet van naarden in zich
als hij ergens een flamenco hoort
staat hij op
strekt zijn gestalte recht als een eik
de rug gehold
onweerstaanbaar
het schokken van zijn heupen
het klikkende klakken van zijn hakken
zijn armen naar het oneindige
waant hij zich gitano te paard
de teugels trekkend
op het ritme van de hoeven

jako fenek

sluiten we deze ‘wedstrijd’ vrolijk en stemmig  af met een tekening, sfeerbeeld en tegelijkertijd een eerbetoon aan rik van boeckel – dat het een mooie middag zal zijn daar in 010 – aan jako zal het niet liggen – de muzikant – de musicus – en de dichter – zij weten van het leven – hoe het had kunnen wezen en hoe het zou kunnen worden en ergens in die wetenschap schenken zij de mensheid kleine sprankjes hoop. lieve dichters dank jullie wel.

 

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Uni-versiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRU-NA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 ver-scheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) * ‘JE BENT ERG MENS’ VAN POM WOLFF VERSCHEEN ALS WINDROOSDEEL IN SEPTEMBER 2005 EN WAS IN EEN MUM VAN TIJD UITVERKOCHT- *NIEUW WERK: TOEN JE STILTE STUURDE, 48 PAGINA’S WOLFFPOËZIE. VERSCHEEN OP 18 NOVEMBER 2006. ONLINE TE BELUISTEREN: ERIK JAN HARMENS INTERVIEWT POM WOLFF OVER ZIJN BUNDEL 'TOEN JE STILTE STUURDE' IN DE AVONDEN - VILLA VPRO http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/28361453/

Doe mee met de conversatie

3 reacties

  1. gedachte

    zijn wij niet verknocht
    aan de songteksten
    die als boodschappers
    onze wolkenlucht vullen
    de muziek is zo licht
    en dwepend

    op kousenvoeten
    wil ik het leven tarten
    zodat mijn armen
    als vanzelf jouw hoofd
    omsluiten
    met bonzend hart

    alles alleen
    om jouw tranen

    PM

  2. Naar hartelust

    Eén hart is een half hart
    zoek er een bij om het heel te maken
    een dubbelslag die klopt en klopt
    als een echo weerkaatsend in je borst

    zoals je in een ruit heen
    en weer beweegt
    je reikt naar het glas
    om dichter bij jezelf te komen

    het spiegelbeeld
    waarmee je blindelings samenvalt
    je wiegt op het ritme ademloos mee

    in de ogen van de ander
    schittert een dubbel leven
    tikt eigen tijd voor twee

    FT01122018

  3. Om de noord

    In het ritme van een schip stomen we
    op door de oceaan van het atlantische
    naar het arctisch-stille oog van de naald
    het maanverlicht wijzen van het kompas

    zo koersen in het spoor van de pool
    naar het dagen van het noorderlicht
    meer steeds meer beren op de weg
    en schotsen en golven om ns heen

    die de schroef doen haperen, knarsen
    oren bonken en monden openslaan
    het hart maakt overslagen, titanen

    strijd ontspint om open water, ja en amen
    en geen adem die het aanvriezen stopt
    van omzwachtelde verwachtingen

    tot ongezouten doodservaring
    – daar helpt geen maanschijn
    sonate of Sibelius aan – steven

    én boeg zijn valt niet te keren
    hoe dan ook loop je vast in ijs

    02-12-2018
    Cartouche

Laat een reactie achter