VON SOLO: ‘Eerlijkheid is de hoogste waarde in elke intermenselijke relatie. (…) Tot we noodgedwongen moeten zwijgen.

Deel 314. Zegen

We willen onze geliefden zo graag alles vertellen. Het is belangrijk elkaar te kunnen vertrouwen. Openheid is groot goed. Eerlijkheid is de hoogste waarde in elke intermenselijke relatie. Transparantie. Tot we noodgedwongen moeten zwijgen. En zelfs dan willen we dat het liefst meteen weer delen. Het geweten komt ons te na. We zijn als misdadigers die uiteindelijk betrapt willen worden. Dat het duidelijk is dat we de doeners van daden zijn en willen boeten.

Kinderen liegen en bedriegen er wat op los en voelen geen enkele schuld. Slechte mensen doen hetzelfde. Goede mensen voelen zich soms ook genoopt. Ouders tegen hun kinderen. Volwassenen tegen hun ouders. Werkgevers tegen hun werknemers en vice versa. Maar uiteindelijk willen we dan toch allemaal maar het liefst dat een journalist het uitvogelt en de naakte feiten ontsluit, opdat de waarheid aan het licht komt. Dan zien we wel verder.

In gedachten stel ik me een situatie voor waar ik een geheim heb. Het is het grootste geheim ooit. En ik heb geen enkele aanleiding om het te onthullen. Zou ik dat wel doen, dan zou de hel losbarsten en de wereld huilen. Dus ik heb naast het ontbreken van een aanleiding, ook geen enkele reden om openbaringen te doen. Dus waarom zou ik erover denken dat wél te doen?

We durven aan onszelf niet toe te geven dat er soms misschien wel geen goed of slechts is en zwart en wit. We willen zo graag gelijk hebben. En zekerheid ook. Maar het gelijk, wat stelt dat voor? Wat is het meer dan een bevestiging in tijden van twijfel. Je moeder die zegt dat het in orde is, terwijl je wel beter weet. Maar als de dood zich in zijn echtheid toont, hoe moedig kan ik dan nog zijn naar mezelf toe? Durf ik geheimen mee het graf in te nemen?

Of stel dat mijn grote imaginaire geheim dan uitkomt, na mijn dood, zou dat net zo erg zijn, of zou de wereld er dan vrede mee hebben? Als het bij leven erg is, is het dan na de dood minder? Ik denk het niet. Waar geheimen de macht kunnen overnemen over de gevoelens van anderen, daar blijven ze het best bewaard. Het is niet de fysieke persoon meer die de schade doet, het is het geheim zelf.

Stiekem weet ik de oplossing wel. Ik ga niet dood en mijn geweten zwijgt. Het getuigt van moed te kunnen zwijgen. En me te vergissen, bewijst mijn menselijkheid. Ik accepteer dat. Het blijft stil. Op het ruisen van de wind door de bladeren na.

VON SOLO

DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST

Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Uni-versiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRU-NA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 ver-scheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) * ‘JE BENT ERG MENS’ VAN POM WOLFF VERSCHEEN ALS WINDROOSDEEL IN SEPTEMBER 2005 EN WAS IN EEN MUM VAN TIJD UITVERKOCHT- *NIEUW WERK: TOEN JE STILTE STUURDE, 48 PAGINA’S WOLFFPOËZIE. VERSCHEEN OP 18 NOVEMBER 2006. ONLINE TE BELUISTEREN: ERIK JAN HARMENS INTERVIEWT POM WOLFF OVER ZIJN BUNDEL 'TOEN JE STILTE STUURDE' IN DE AVONDEN - VILLA VPRO http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/28361453/

Laat een reactie achter