Met Mirjam Al én met jou

Stilte die de tijd omringt,                         de tijd die van het afscheid zingt,                                                            maar het drijft me niet in het nauw,                                                                                    want ik heb geschreven MET JOU Stilte die de tijd omvat,                         de tijd met zijn dit en dat,                                                zijn zus en zo en diepe rouw,                                                                        als ik niet geschreven […]

jolies heij: ‘Het enige dat spetteren mag is de poëzie.’

Over vuurregens & boerenkool met worst Allereerst wens ik de lieve lezers een gezond, vruchtvol, creatief en inspirerend jaar toe. Echter geen knallend, spetterend, bruisend of meer van die ongein nieuwjaar. Het enige dat spetteren mag is de poëzie. Na de vreugedevuren op het scheveningse strand begaf ik mij, toch wel ongerust geworden, naar des […]

karin beumkes: Die dag proefde ik aan zijn vingers hoe Zuid-Afrika voelde…

Robbeneiland verteld. Toen vader terugkwam van zeedansten tantes op tafelmet roomwitte navelswas ons varken verwerktin de worst en het hophing als bellen te drogen. Die dag proefde ik aan zijn vingershoe Zuid-Afrika voeldehoe de kinderen stonkenhoe de spreeuwen daar joktenhoe de aarde daar schreeuwdehoe de stranden vervuildenhoe de rooibossen huilden. Dit was het donkerhier kon […]

Frans Terken wint de enige echte virtuele – hier mijn hand – waar is je vlaamse hart? – trofee op pomgedichten – zilver Merik vd Torren – brons Petra Maria

De site was weer een beetje kaduuk of overbelast deze ochtend – iets met de server – er komt een dag dat alles beter is – webmaster en jeanine hoedemakers deze week de juryvoorzitter laten ons niet uit het veld met prachtige rozen slaan – nu leest u de commentaren onder de gedichten – over […]

VON SOLO: “Sartre zei het ook: ‘De hel, dat zijn de anderen’.

Deel 318. De hel Vorige week fietste ik over het fietspad langs de Gordelweg. In de verte zag ik een man in tegenovergestelde richting over het trottoir lopen met een aantal hondjes. Naarmate ik dichterbij kwam, kon ik zien dat het een lange man betrof. Kort stekeltjeshaar. Peper en zout kleurig. Een zwarte sportjas met […]

VON SOLO – ‘Stel je voor dat je te horen krijgt dat je nog een dag te leven hebt. Wat ga je dan doen?’

Deel 317. Handschoen Onderweg van kantoor A naar kantoor B fietste ik, na het Centraal gepasseerd te zijn, over Kruisplein. Ik werd ingehaald door een vrouw met een grijze knot op een fiets met zadeltassen. Ze fietste over een hobbeltje in de weg. Uit een van de fietstassen viel een handschoen. Ik zag hem vallen. […]

Merik van der Torren: ‘laten we nieuwe goede dingen doen, laat ik je hand vasthouden…’

Oud en Nieuw 2019 Zie je die foto’s van toen; de kinderwagen en de pop, die lieve hond, de oude huizen opschriften – uit de tijd, blauwe trams; laten we nieuwe goede dingen doen, laat ik je hand vasthouden, laten we zingen van haar aan de overkant; hoe we roeien en zingen tegen de stroom […]

Erwin Vogelezang: ‘zomaar op een januarimorgen zag ik ze weer staan: de hemelswitte schoenen van mijn vader…’

Witte schoenen I zomaar op een januarimorgenzag ik ze weer staan: de hemelswitteschoenen van mijn vader ze stonden wat verloren op de kokos keukenmat en heel even dacht ik maar het was een speling van het lichtdat bleekwit door het keukenraampje viel. al het andere is ijdelheid. II hij droeg zijn witte schoenen graag,mijn vader. […]

jaaroverzicht: dat we 2018 nemen zoals het is en het verlaten maar nooit verlaten van wat was

2018 jaaroverzicht dat een voormalige dichteres des vaderlands net doet of het stellen van vragen poëzie is en dat kunstje ook eindeloos herhaalt als ze optreedt dat de poule des doods lekker aangevuld is dit jaar ja dat krijg je er van als je over lijken gaat en dat al die gortdroge jaaroverzichten mij de […]

CARTOUCHE wint de enig echte virtuele brood&koffie trofee op pomgedichten – maar dan wel die van moeders.

marc tiefenthal – de zee die beeft, mensen op de vlucht. rik van boeckel – dode koffie gedronken bij de grafsteen petra maria van den eerenbeemt – liefste de gordijnen kunnen open cartouche – dat zie ik in – moeder, een zachte tong en op zijn tijd een bakje troost frans terken – en niet […]