Geen categorie

CATELIJNE VAN DE BOOT aangereden, mishandeld en vastgezet door de politie van 020 – MARTIN WIJTGAARD troost Catelijne met de universelsong van GEOFF BERNER

Geplaatst op

cat1

CATELIJNE BEIJST:
zaterdag 21 nov. 23 uur ben ik aangereden, hoek niasstraat/molukkenstraat.
buiten westen geraakt en werd wakker in het olvg.
daar vraagt een arts of ik een medische test wil ondergaan
waar ik geen zin in had.

al mn kleren waren door en door nat
en ik kreeg een warm truitje van het olvg
zodat ik niet onderkoeld zou geraken.
ik zie 3 drie agenten staan
vanuit dat bedje bij het olvg
maar kon nog niet bevroeden, dat ze t op mij gemunt hadden.

ik werd door die 3 agenten verplicht meegenomen naar baliestraat bureau
en stribbelde tegen
wilde een taxi bellen, maar dat mocht niet.
ik was absoluut niet agressief maar kreeg toch handboeien om op mn rug
die zeer erg pijnlijk aan mn polsen voelden,
wat ik ook meerdere malen heb gemeld,
maar daar gaven de agenten niet om,
werd afgeleverd bij politiebureau baliestraat
en meteen in een koude cel gezet
met een natte broek aan
en kreeg later een dunne droge papieren overall.

van 0.30 zondag tot ongeveer 3.30 uur aldaar op een bank gezeten.
toen werd ik in afgesloten compartiment in een busje geplaatst alsof ik een delinquent was.
een ijskoud busje
en werd ergens heen gereden;
een locatie in zuid-oost
onderweg ergens een stop waar lang werd stil gestaan
ik moest nodig plassen, door de kou, maar mocht er niet uit
en heb in die overall geplast.
bij de volgende 2de ‘gevangenis’ kreeg ik een nieuw droog pakje
en werd weer in een cel geplaatst, nu met wc en drinkwater en zou een matras en deken krijgen.
langzaam aan kreeg ik pijn aan beide handen, zo’n gevoel of er allemaal naalden in prikten.
om ongeveer 6 uur kreeg ik matras en dekentje, eindelijk beetje warm.
om 7 uur kreeg ik brood.

om 9 mocht ik ‘luchten’, waar ik geen zin had en bleef maar liggen in meditatie, want ik had geen idee, wat er verder zou gebeuren.
alle tijden bij benadering, want had geen klokje bij me.
om 10.30 uit cel gehaald en werd verhoord.
daar kreeg ik te horen, dat ik was aangereden door een scooter, waarvan verder geen informatie beschikbaar was en dat ik was opgepakt voor openbare dronkenschap
ik had de avond ervoor weliswaar gedronken, maar was niet dronken, wel behoorlijk groggy van de aanrijding en het buiten westen zijn.
ik wist me ook niks meer te herinneren van het voorval.

heb ook melding gemaakt van mijn gloeiende zeer pijnlijke handen.

uit eindelijk kreeg ik al mn spullen terug en werd ik vrijgelaten.
ik bleek ergens in de middle of nowhere te zijn en het was een hele tour de weg naar huis te vinden.

mn handen gingen steeds meer pijn doen.
na enige dagen verminderde de tinteling, maar dat werd langzaam aan vervangen door een soort kneuzige pijn aan beide polsen, precies ter plekke waar die handboeien hadden gezeten. vrijdag naar de huisarts gegaan en we wachten af hoe het zich ontwikkeld.

anno nu maandag 30 nov. nog steeds pijn en bij vlagen zeer pijnlijk.
dat is het enige ‘zware’ letsel wat ik er aan over heb gehouden.
van de handboeien. afgezien van de psychische shock

 

bolo3

 

MARTIN WIJTGAARD (van tafeltje 3):
Sterkte Catelijne, hier is een klein hart onder de riem van Geoff Berner

 

 

 

 

 

 

Share This:

Geen categorie

mijn eerste lelieveldje. lelieveldjes zijn FB teksten waar niemand om gevraagd heeft en waar niemand op zit te wachten. ze worden ook weleens derrel niemeijertjes genoemd.

Geplaatst op

mijn eerste lelieveldje. lelieveldjes zijn FB teksten waar niemand om gevraagd heeft en waar niemand op zit te wachten. teksten die daarom leuk zijn en niet vanwege de inhoud. haha. heerlijk die lelieveldjes ik kan ze u aanraden.

aha daar is de regen. vanochtend het dak opgegaan. ik heb niets met daken. ook niets met zwarte pieten. niets met lekkages. de meeste vrouwen houden ook niet van lekkages. ik bevind me in goed gezelschap. maar ik heb wel een lekkage. zei ik gisteren tegen webmeisje. in het oude tivoli het nieuwe kytopia waar bjorn van rozen het ene na het andere mooie liefdeslied zong van zijn nieuwe CD – Zien zoals het is. webmeisje keek vreemd op. lekkage herhaalde zij langzaam. lekkage.

pombritt1

 

iets op het dak maar god mag weten of het weer dezelfde hoek is die ik een paar jaar geleden in de kit stopte. ik dacht dat klinkt redelijk professioneel: ‘in de kit stoppen’. webmeisje was niet onder de indruk. jij lijkt mij geen bouwer klonk genadeloos haar oordeel. ze zei iets anders – ze zei geen bouwer – maar ik ben vergeten wat ze wel zei. kwam op hetzelfde neer. geen vakman, geen klusser, geen kitter, geen stopper – ze zei het allemaal niet maar ze bedoelde dat wel. ik zie jou niet op het dak. ik zie jou niet met werkhandschoenen aan. ik zie jou niet met gereedschappen in de weer. webmeisje zei dat allemaal niet. webmeisje heeft weinig woorden nodig. jij lijkt mij geen….. – dat was wat ze zei – meer niet.
op een dak op de vroege maandagochtend in amsterdam zie je niets. dat kan ik u uit eigen ervaring melden. helemaal niets. maar je ziet ook het onheil niet dat je bracht tot het plegen van die krankzinnige klimpartijen om op het dak te geraken. de plek die lekt. de plek die lekt hoeft zich niet boven de lekkage te bevinden. dat was wijsheid die ik een paar jaar geleden had opgedaan toen ik een open afvoerrand van een regenpijp dicht kitte en tot mijn grote verbazing de lekkage had opgeheven. ik heb de oude kit verwijderd, ik heb de boel droog gemaakt, ik heb nieuwe kit gedaan.
en nu regent het. vanaf 10 uur zou het regenen verder de hele dag. ik zal mij straks omhoog begeven richting god, richting lekkage. ZIEN ZOALS HET IS. ik zing bjorn. ieder zingt zijn eigen lied van verlangen.

 

 

 

Share This:

Geen categorie

ANKE LABRIE wint de enige echte virtuele LEVERTRAAN trofee op pomgedichten of wat was vroeger zo de moeite waard dat er nu nog over te schrijven valt.

Geplaatst op

anke

gekrompen landschap
uit mijn kinderjaren
vertekend beeld
voor altijd opgeslagen

mijn blik was ruim
de wereld wijd
en grote mensen
wisten overal de weg

anke labrie

subtiel het thema tegemoet getreden – hoe alles een plaats krijgt. en hoe het beleefd is. daar gaat het om tenslotte: de wereld om je heen beleven. dat er leven komt in die dode materie van rondzingende stof en aarde. we zien nog even de kleine levenslustige anke met grote ogen in die grote mensenwereld terug. mooi gedaan.

 

UW JURYVERSLAG:
Prachtige inzendingen ik schreef het hieronder al bij MAX LEROU – die lange tijd aan kop ging. DANK JULLIE ALLEMAAL WEL. MAX aan kop met een portie zuurstof waar de stoom vanaf dampte – toen de rek er nog in zat en lucht gratis was. prachtig. joop komen legde een heerlijk portie sentiment op de grasmat in sonnetvorm. ondanks een enkele gekunstelde regel en nog een – (, zoek de bron./ mijn hoop wordt langzaam hel.) – een hartveroverend gedicht.

De ladder van die enerverende tante van Frans Terken nemen we met ons mee 2016 in– ik wil ook een tante met een ladder. Het nylon uit de vorige eeuw heeft op mannen een bijzondere uitwerking. we wachten op een revival. Rik van Boeckel pakt deze week ook heerlijk uit: hij wil weer duif zijn: een tijdloze duif die het verleden vraagt nostalgie te verdrijven om roekoe’s van herinnering te schrijven. Prachtig Rik – had het hele gedicht deze kracht het zou zeker goud gekregen hebben.
Dank ook voor de opsommingen van Jolies Heij, Merik van der Torren en Ronald M Offerman – we weten weer precies hoe het was in de vorige eeuw – wat ons dwars zat en waar we het mee moesten doen en mee deden. Ditmar Bakker moesten we uit de brandende RoXY – zo dient het geschreven – redden en kalmeren maar dat lukte met dit gedicht van geen kant. de lettergrepen bleven aan de buitenkant hangen. en hij is nog steeds niet rustig. Anke Labrie hield het net als frans, merik, max en joop bij mensen. bij zichzelf op een geraffineerde wijze wist zij in enkele regels het beeld van vroeger te kantelen naar hoe het nu is – hoe vroeger plaats heeft gekregen in een gedicht met eeuwigheidswaarde – zo als anke nog altijd door het leven stiefelt zo zullen nog steeds kleine meisjes met verwondering naar haar op kijken. en ze zal minzaam die meisjes groeten. mooi! GOUD!

 

 

MAX LEROU over de rekkelijken – JOOP KOMEN over het ouderlijk huis – FRANS TERKEN over de ladders in de nylons – RIK VAN BOECKEL over jij bent er nog wij niet meer – MERIK VAN DER TORREN over luguber loeien en hemelhoog jubelen – JOLIES HEIJ over de weemoed heen – DITMAR BAKKER over toestanden in de familie – RONALD M OFFERMAN over de zondag van toen – ANKE LABRIE over grote mensen

aza1

wie wint de enige echte virtuele LEVERTRAAN trofee op pomgedichten of wat was vroeger zo de moeite waard dat er nu nog over te schrijven valt?
als je niet weet wat levertraan is dan graag een gedicht over iets uit je verleden – met enige nostalgie graag – als het mag. wat was ooit mooi of heerlijk of onvervangbaar? de levertraan uit je jeugd voor de ouderen onder ons die je gevoerd werd door je moeder als de R in de maand zat en die R zat elke maand in de maand leek het wel. weer een lepel levertraan. goed en zo gezond voor lijf en leden. ja vroeger hielden we nog van elkaar. vroeger waren er nog kinderen van moeders die levertraan gevoerd kregen. u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – leave a comment – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaren verzekerd natuurlijk. insturen tot zondagochtend 1100 uur. de gedichten niet te lang, tenzij noodzaak.

 

vroeger had je films met witte spoken
glazig trillende ogen – ineens kwamen ze een hoek om
of opa die opgebaard lag in de gang
die had er ook een handje van
je deed de huiskamerdeur open
en daar lag opa

ja vroeger
toen de melkboer nog losse melk bracht
zonder op opa te knoeien
vroeger was alles overzichtelijk
opa kende zijn plaats
je had altijd melk
en je wist van wie je zusje was

pw

 

aza1

 

lange adem

we noemden het asem
de rek zat er nog in

we hadden alle tijd
en lucht was gratis

ml

 

prachtige inzendingen deze week over wat vroeger de moeite waard was dat er nu nog over te schrijven valt – ach ja vroeger. max doet het in vier verfrissende zuurstofrijke regels. max houdt het bij de natuur in enkele woorden waarom het in het leven draait, in de liefde ook en max kennende zal hij ook de lust liever niet vergeten. ademnood ademnood zongen de meisjes vroeger als max langs geweest was. er zingen nog steeds meisjes. en er is nog steeds ademnood. schat ik zo in. laat de zuurstofflessen maar aanrukken.

 

aza1

 

Herkenning.

Ik sta voor ’t huis waar ik geboren ben.
Een stille straat, trillend in zomerzon.
Terug na vele jaren, zoek de bron.
Maar vind slechts kilte, niets dat ik herken.

Die vreemde deur, dat hekje, die gordijnen,
Een nietszeggende naam, een elektrische bel
waar eens een trekbel zat, mijn hoop wordt langzaam hel.
Hoe kan in tachtig jaar een jongensdroom verdwijnen?

Maar achter in de tuin, de oude boom,
en vlak ernaast bloeien nog de seringen.
Mijn hand beroert de stam als in een droom.

Heel langzaam keert het beeld van vroeger weer.
Ik sluit mijn ogen en hoor als weleer,
mijn moeder zachtjes kinderversjes zingen.

 

Joop Komen

 

een teder juweeltje van de oude man uit gendringen. zie toch eens hoe het huis verbouwd is en hoe het nauwelijks nog herkend kan worden. roop zou zeggen het sentiment druipt er vanaf. dat kan je zomaar overkomen in nauwelijks 80 jaar. en dat allemaal om die zachte overgang te bewerkstelligen naar moeder en de versjes die ze voor de kleine joop zong. voor jopie. hoe is het mogelijk dat deze joop dezelfde joop is als de joop die we nog kennen van de oude site – toen hij – ach laten we een willekeurige dichter als martin B nemen – als volgt beschreef:

Martin B.!
Waarom in vredesnaam, waarom noem je hier de naam Pom?
Een mateloze angst overvalt mij als de herinnering aan zijn optreden in SchrijfNet zich weer in mijn gedachten wringt.
Martin B. de booswicht uit Sappemeer, het secreet uit Hoogezand, de doerak uit Zuidbroek, het gif uit de aardappelmeelfabrieken.
Ik zie hem nog bedeesd op SchrijfNet binnenstappen, gulzig lezend wat het puikje daar aan proza en poëzie had geschreven. Daarna pende hij in een onelinertje een ongefundeerde gemene sneer als kritiek en rende dan hard weg om onze reacties vanuit een hoekje te bekijken. Hij bleef daarna een week weg en kwam dan weer met een eensluidende kritiek als hierboven en eenzelfde reactie eveneens als hierboven. Dat ging zo week in week uit. “Oneliner Martin” werd hij genoemd.
Car vond hem geloof ik wel een schatje, Jeanine geilde een beetje op hem en Hubert Voorhoeve kwijlde van hem. Allemaal volrijpe mensen die losgingen op een knaapje van zo’n vijfentwintig herfsten oud. Ik dacht dat René en Erwin Vogelezang ook wel een zwak voor hem hadden, maar het kan ook óf René óf Erwin zijn, dat weet ik niet meer, vergeef me beiden.
Maar het overgrote deel van Schrijfnet haatte hem als de gloeiende rotpest.
Het kleintje had ook geen enkel talent of het moest zijn vaardigheid zijn in het neerpennen van onbenullige oneliners onder onze meesterwerkjes, die met bloed, transpiratie en wenen waren verwekt.
En in die onelinertjes kwamen dan meestal woorden als rotzooi, kut, vuiligheid, lul, wanproduct, neuken en tieten voor.
En nu verschijnt het onwezen hier op www, de site van eensgezindheid, liefde en vredelievendheid.
Godverdomme, ban deze vent Pom, ban hem naar de hel waar hij thuishoort.
Doe het voor het voortbestaan van www.pomgedichten.nl, doe het voor jou, voor mij, voor ons allen, voor de vrede op aarde, voor het geluk van de menschheid! Ban de vent nu het nog kan!!!

 

 

aza1

 

Ophalen

Onder tafel zit weer de bleekneus
van net na de oorlog met vaal
gewassen gezicht dat onder de ogen
Reckitts blauw zag

een lepel pleegzuster bloedwijn
om kleur op de konen te brengen
en zonder wanten zonder muts
was er geen wereld buiten

blote knieën mochten God danken
voor broeken niet langer van wol
breipennen maakten trui en sjaal
voor meer bestond er geen tijd

je dacht nog niet aan later
niet aan het ophalen van herinnering
maar dat van ladders in de nylonkousen
van de tante die thuis over de tong ging

 

Frans Terken

 

een heerlijke ladder neergelegd in de geuren en kleuren van de jaren 50/60 vorige eeuw. o heerlijke nylon. de dames werden uiteindelijk begraven met hun nylons nog aan – heb ik vernomen van een begrafenisondernemer – bij het ruimen pakte je de nylon en had je meteen alle botten bij elkaar. waar die goeie tijd niet goed voor was. maar de tante uit de laatste strofe ging vast met dichters om frans. mogelijk heb je aan haar wel het begin van jouw dichtkunst te danken. ik krijg nu nog zin om die tante in haar nylon in een gedicht tot leven te brengen.

 

 

aza1

 

Roekoe van herinnering

Vroeger bestaat niet meer zonder heimwee
naar wandelingen door duinen van Haags zand
Kijkduinse klinkers waar Shadow mij op wierp

we galoppeerden naar Loosduinen
stepten naar de Tomatenstraat
tot de hond zich losrukte
bloed kleurde de Laan van Meerdervoort

hoeveel tranen vloeiden door de keuken
hij lag morsdood in de tuin
duiven koerden in stille weemoed

roekoe roekoe wat doet het verleden er toe
jij bent er nog wij niet meer
bazuinengel’s blonde krullen
zijn als lange haren verdwenen
in de kale dieptes van nostalgische schedels

roekoe roekoe trommel ons toe
zo word ik de tijdloze duif
die het verleden vraagt nostalgie te verdrijven
roekoe’s van herinnering te schrijven.

Rik van Boeckel
28 November 2015

 

‘jij bent er nog wij niet meer; – de regel die niet gemist kan worden in dit haagse tafereel. de uitleg volgt in de laatste strofe. een vrolijk gestemde trommelvlucht door de tijd, met drie prachtige slotregels in het gedicht.

 

aza1

 

Sonnet

Het schuim kuste mijn koude voeten;
De zee lichtte met talloos veel sterren.
Misthoorns loeiden luguber van verre,
Alsof we voor zonden moesten boeten.

Ik tekende het hart op het natte zand;
Uitgewist door de eerste ferme golf,
Die mij onder het zoute nat bedolf,
Alleen was ik, op dit wijde strand.

Waar zijn de mooie jaren gebleven?
Dat we dansten op die barokke muziek,
We verliefd tot laat zoenen bleven,

Ik zie nog je mooie bonte tuniek.
We zouden alle tijden blijven leven
op die hemelhoge jubelende piek

 

Merik van der Torren

 

een echte merik met lugubere hoorns en een jubelend einde – zo was het begin. het is die door alles heen oprechte taal die merik in barokke bouwwerken weet op te richten als er zaken zijn die zijn hart raken.

 

aza1

 

Weemoed is wereldvreemd

De ware tenor is dood, maar ik ben
geen Balkanees die de terreur van vroeger
bezingt. Er was een maarschalk, een generaal
en popla kenden we allemaal. De revue

van Joop Admiraal, toen liefde nog heel
gewoon was. Prefortuynse tijden en wij
die ouderwets opstanden belijdden. Theun de Vries
met Marcus Bakker vergelijken. Die meeliepen

met ban-de-bom en uiteindelijk zelf een
mogendheid begonnen om wereldvreemde elementen
uit te drijven. Was Janmaat er nog maar
dan hadden we een reden om buitenlanders

te haten. Nu zijn we alleen maar zo ontevreden
over onszelf en de spiegel waarin we zijn
neergestreken. Omdat onze moeders ons buiten
lieten spelen en zeiden: bekijk het ook maar.

Jolies Heij

 

tsja een verrassende en ook leuke opsomming van zaken uit vroeger tijden. een terugblik met iets van knagende weemoed erin. belijdden? of was het al beleden vroeger. ik weet ook niet of de sterkte van een werkwoord afneemt na verloop van tijd. die bakker met zijn kwaaie kop altijd staat me nog wel bij. de gestaalde kaders. over dertig jaar schrijft een meisje zo over marijnissen. de waarheid die vroeger nooit in het midden lag. goed doen met het geld van een ander. daar komt het helaas toch vaak op neer. jolies biedt ons een mannelijke opsomming van fenomenen waarover liever geschiedenisboeken moeten worden geschreven lijkt me – de poëzie hier als inhoudsopgave van een dik geschiedenisboek. dat van mij gesloten mag blijven als ik het zo lees.

 

aza1

 

Henny & Tilly, of: Huwelijkse Twist

Na toediening der moxy
ons Henny gaf een gil,
begaf zich naar de Roxy,
en ging daar flink van bil.

Nadien dus aan de doxy,
wijl Tilly lacht zich schril!
‘k Voel echtelijke wrok, zie
hen redderen, en ril.

De medicus die toxi-
citeit zag aan pupil-
verwijding, leveroxi-

datie meet sinds ’t geschil,
met Munchhausen by proxy
bestempelt tante Til.

 

Ditmar Bakker

 

wat een toestanden weer in de familie bakker. het kan ook nooit eens gewoon voor de vorm. de opstelling is bekend 4-4-3-3 – het spel blijft onvoorspelbaar. het binnenrijm wordt langzaam maar zeker in 3 en 4 naar de buitenkant gedreven. de fijne relatie valt als het binnenrijm uit elkaar. elke week weer weet ditmar ons te verrassen met zaken die in de familie doorsnee nooit zullen plaatsvinden.
nu weet ik uit ervaring dat na zo een gedicht de rust niet snel weerkeert in het hoofd van ditmar. de hele dag houdt hij last van de vliegende leveroxidatie en of de aanslag wel goed is afgekort. zelfs na heel veel seks blijven ze spoken de woorden. ‘er is meer chaos dan verwacht’ gelukkig hebben we bjorn van rozen nog als troost – die vanmiddag de middag mooi zal zingen in KYTOPIA –  UTRECHT – voorheen tivoli – vanaf 1500 uur. ‘ik wil het zien zoals het is’.

 

 

aza1

 

Er was geen moer aan

In de ochtendstilte klonken voetstappen
Van mensen onderweg naar kerk en gezang
Opgepoetst in pantalon en zwarte schoen
Waarin ik de zondag glimmen zag

De meeste vriendjes bleven daarna netjes thuis
Op straat geen jongensgeschreeuw
Geen dieffie met verlos, geen schuilhokkie
Geen slagbal op de stoep

Er was niemand die er binnen riep
Als er een auto naar de Kanaalstraat reed
Er gebeurde zondags meestal helemaal niets
Geen put werd er bespeeld

Ik keek bij jeugdbioscoop De Burcht
Waar je als ongelovige niet binnen kwam
Ik liep naar de gesloten Westerspeeltuin toe
Waar een kind ook geen afleiding vond

Ik schopte tegen het hoge toegangshek
De schommels bewogen zachtjes in de wind
Ik telde de trage uren tot de maandag kwam
En ik weer naar school toe kon

Ronald M.Offerman
Amsterdam 28-11-2015

 

de zondag glimmen zien in de schoenen – kijk aan de ware poëet meldt zich op de zondagochtend over die vreselijke zondagen van weleer – de zondag is voor de dooien sprak het jongetje offerman ooit in amsterdam west – er was geen moer te doen – nouja we hadden ajax nog in de meer – of dws of blauwwit. hoe dan ook een authentieke opsomming door ronald die zo zijn theatershow in kan. de zondag – was getekend – het jongetje offerman.

Er was niemand die er binnen riep
Als er een auto naar de Kanaalstraat reed
er kan wel een er–retje af, ron, 5 x er in een strofe zijn er 4 teveel

 

 

aza1

 

gekrompen landschap
uit mijn kinderjaren
vertekend beeld
voor altijd opgeslagen

mijn blik was ruim
de wereld wijd
en grote mensen
wisten overal de weg

anke labrie

 

subtiel het thema tegemoet getreden – hoe alles een plaats krijgt. en hoe het beleefd is. daar gaat het om tenslotte: de wereld om je heen beleven. dat er leven komt in die dode materie van rondzingende stof en aarde. we zien nog even de kleine levenslustige anke met grote ogen in die grote mensenwereld terug. mooi gedaan.

 

 

Share This:

Geen categorie

ANDREA VAN HERK – Lieve Von Solo, je column leest als een oproep tot liefde, intimiteit, misschien zelfs tot bezinning

Geplaatst op

andrea

 

Lieve Von Solo,

Met bewondering las ik je column  die leest als een oproep tot liefde, intimiteit, misschien zelfs tot bezinning, of “bezint eer ge begint”. Of was dat enkel wat ik er in las? Ikzelf ben ook wel eens -wel meer dan eens overigens- op een valkuil zoals omschreven gestuit. De grootste valkuilen waren trouwens door dichters/schrijvers gearrangeerd. Stom van mij. Ik had beter op moeten letten; liefde niet te verwarren met lust. Porno te verwarren met passie. Of andersom. Laat staan romantische zinnen aan te zien voor indirecte liefdesverklaringen. Hoe kon ik ook?

Het wordt ons ook allemaal niet makkelijk gemaakt. “Liefde. Wat is dan liefde”, zong Hazes ooit. De man op yoga zei het treffend. “Er wordt ons niet geleerd wat liefde is, in tegenstelling tot de haat”, om vervolgens zelf te vervallen in oppervlakkige versierteksten en net iets te geil uit zijn ogen te kijken naar de aanwezige vrouwen op de mat. Ook yoga helpt blijkbaar niet altijd tegen het aanwezige libido, maar dat terzijde.

Daarom vanaf hier maar een wijze raad aan de vrouwen onder ons -pas op voor mannen die yoga-en of schrijven- door schade en schande wordt men immers wijs. En voor wat betreft de liefde. Het gaat goed. Met mij. En hem. En zoals ronald giphart schrijft. Ten liefde!

 

 

andrea

 

DICHTERS
Ze zeggen dat het dichters zijn
die mannen met
hun tong op hun lip
zij die woorden op het podium herhalen
niet te hard niet te vaak
terwijl thuis de was is aangezet

ze zeggen dat het dichters zijn
als de kinderen rustig slapen
de drank daargelaten
vrouwen wees gewaarschuwd
ga nooit
met een dichter naar bed

 

 

Share This:

Geen categorie

VON SOLO – FEAR AND LOATHING – VOOR ALLE VROUWEN – een inkijkje

Geplaatst op

vovvonvon
POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

‘Op een avond nam ik na een concert een jongen mee naar huis, ik kende hem al langer en ik vond hem aantrekkelijk. Eenmaal in mijn bed beland, vond ik dat hij me niet fijn aanraakte. Ik draaide me om. ‘Wat doe je?’, vroeg hij verontwaardigd. ‘Ik wil slapen. Ik heb geen zin.’ Tegen beter weten in hoopte ik dat hiermee de kous af was. ‘Maar ik ben nu helemaal opgewonden!’, zei hij verongelijkt. Ik probeerde hem te negeren, terwijl hij langzaam zijn piemel tegen mijn dijen heen en weer bewoog. Hij fluisterde zalvend in mijn oor: ‘Weet je dan niet dat het heel erg pijn doet als een man een erectie heeft en niet klaarkomt?’ ‘Kun je jezelf niet even aftrekken in de wc?’, opperde ik hoopvol.’
(Anke Lateveer, comedian en storyteller, 2016 op #zeghet)

 

Deel 107. Valt een eend van een flatgebouw en zegt…

Het hele #zeghet is met al het terrorisme in de wereld een stille dood gestorven. En dat is jammer. Zo zie je meteen dat de impact van een stel hersenlozen vaak veel verder gaat dan het directe effect.
Maar in plaats van weer over dat terrorisme te beginnen, grijp ik wel degelijk terug op #zeghet. De intro van deze vertelling is een fragment uit een relaas van Anke Lateveer. Met gemengde gevoelens heb ik het gelezen. Dat kwam omdat er een aantal herkenningspunten in een kort stukje tekst genoemd werden. Herkenningspunten als ervaringen met sterk negatief gevoel. Ten eerste het gevoel bij een meisje in bed te belanden en dat ze dan ineens niet meer wil. En dan ten tweede een opmerking als:’…kun je jezelf niet even aftrekken?’ Laten we deze twee zaken eens nader onder de loupe nemen.

In bed belanden en ineens komt er geen seks meer. Dat kan als een behoorlijke domper op de feestvreugde ervaren worden. Zeker als je er op ingesteld bent. En als je jong bent, dan wil je dat nog wel eens zijn. Dan ga je alles proberen om het toch voor elkaar te krijgen. En dat lukt dan wel, of niet. Als je een relatie hebt en het gebeurt, dan kan dat voelen als afwijzing. Dan ga je vanalles proberen. En dan lukt het wel, of niet. Als je ouder bent, net als ik, dan ga je niet vanalles meer proberen. Dan is dat allemaal niet meer zo belangrijk als toen. Als ik achteraf terugkijk op bepaald gedrag, dan ben ik niet per definitie fier op alle aandrang die ik ooit gehad heb. Ik denk zelfs dat ik daarin ooit wel eens te ver ben gegaan. Als excuses op de plek zijn, dan mag een ieder die daar vind recht op te hebben ze komen halen. Die schuld wil ik nog wel op me nemen. Ik ben daar overigens dan niet trots op. Maar perfect was ik niet altijd. En ik ben het nog steeds niet.

Dan de tweede opmerking: ‘Kun je jezelf niet even aftrekken in de wc?’
Vaak wordt mannen in het algemeen verweten hun kwakje kwijt te willen. Ik denk ook dat dat in het algemeen ook wel als maatstaf, excusez le mot, genomen mag worden. De meeste mannen die ik ken snappen geen hout van seks en intimiteit. Zelf heb ik soms het idee dat ik het wel snap. Op zijn minst heb ik er verdergaande ideeën over dan enkel standjes, het imiteren van porno en klaarkomen. Als ik wil vrijen, dan is dat niet omdat ik een kwakje kwijt moet. Als ik dat zou willen, dan zou ik me inderdaad kunnen aftrekken. Alleen gedeelde lichamelijke intimiteit kun je niet in je eentje bewerkstelligen. De opmerking van ga je maar aftrekken vind ik dus echt totaal op het debiele af en zelfs een belediging. Aan de andere kant vind ik het ook mongoloïde om dan maar te wel neuken, to get it over with. Maar ja, hoe maak je als vrouw het onderscheid tussen een man die zijn kwakje kwijt moet en zich daardoor als een plurk gedraagt, of een man die intimiteit zoekt en zich daardoor net zo onhandig gedraagt? Door te praten? Nou ja, het zou er inderdaad ook niet toe moeten doen. Als het niet van twee kanten gaat gebeuren, dan gaat het niet gebeuren.

Voor de man in deze het advies, als het om de kwak gaat, en het gaat niet gebeuren, wees dan duidelijk en vertrek dan gewoon. En als het om de intimiteit gaat, ga dan wat yoga doen of trek je dan vooral misschien wel even af, en kroel dan weer tegen haar aan.

Mijn advies voor de eerzame opgewonden vrouw, denk eerst even na voordat je iemand toelaat in je bed. Zoen eerst eens even. Tast elkaar lekker af. En het hoeft allemaal niet de eerste keer. En mijn advies voor de eerloze, wereldvreemde geile vrouw, schaam je vooral niet als je er halverwege achterkomt dat het niet de top gaat zijn, maar maak de klus wel af.

Ach, zelf ben ik vooral blij dat ik op mijn leeftijd al die zaken niet meer hoef door te maken. Voor mij is intimiteit een geschenk, en verlangen de reis. En intimiteit de reis, en verlangen het vervolg en ga zo maar voort. Gewoon een kwestie van de rit uitzitten verder tot alles het niet meer doet. En genieten van de herinneringen en misschien onverwacht eens een verrassing. Namasté. Ik hebgezegd#

 

 

vovvonvon
I gotta take a little time
A little time to think things over
I better read between the lines
In case I need it when I’m older

Now this mountain I must climb
Feels like a world upon my shoulders
through the clouds I see love shine
It keeps me warm as life grows colder

In my life there’s been heartache and pain
I don’t know if I can face it again
Can’t stop now, I’ve traveled so far
To change this lonely life

I wanna know what love is
I want you to show me
I wanna feel what love is
I know you can show me

I’m gonna take a little time
A little time to look around me
I’ve got nowhere left to hide
It looks like love
has finally found me

In my life there’s been heartache and pain
I don’t know if I can face it again
I can’t stop now, I’ve traveled so far
To change this lonely life

I wanna know what love is
I want you to show me
I wanna feel what love is
I know you can show me

I wanna know what love is
I want you to show me
And I wanna feel, I want to feel what love is
And I know, I know you can show me

Let’s talk about love
I wanna know what love is,
the love that you feel inside
I want you to show me,
and I’m feeling so much love
I wanna feel what love is, no,
you just cannot hide
I know you can show me, yeah

I wanna know what love is, let’s talk about love
I want you to show me, I wanna feel it too
I wanna feel what love is, I want to feel it too
And I know and I know, I know you can show me
Show me love is real, yeah
I wanna know what love is…

(‘I wanna know what love is’, Foreigner, 1984)

 

PS: In column 105. #zeghet, dicht ik een column toe aan Sunny Bergman. Bij nader inzien bleek dit een dwaling. Deze column was dus zoals we bovenaan zien van de hand van Anke Lateveer. Tsjah, dat soort foutjes krijg je als je naast je gezin en baan van zestig uur in de week ook nog betracht columns te schrijven.

www.vonsolo.nl

 

 

 

 

Share This:

Geen categorie

MERIK VAN DER TORREN GING ZIJN EIGEN WEG – op woensdag

Geplaatst op

merikhoed3

MERIK VAN DER TORREN GAAT ZIJN EIGEN WEG – op woensdag

Hoi Pom, Op Schrijfgroep de Klus kwam het thema “Eigen weg” langs en dit gedicht vloeide uit mijn pen,
groet, Merik

Eigen weg

Liever niet betreden,
Anders scheuren in de broek,
Vanwege loslopende valse hond,
Chien méchant.

Eigen weg,
Eigen wetten,
Gebruik slippers,
Geen stemverheffing bij
Het passeren van de oesterzwam.

Eigen weg,
Er bloeien bloemen in de berm,
Blader er maar in,
Ruik de geur,
Voor wijsheid.

Eigen weg.
Of God bestaat weet ik niet.
Er hangen doornen over uw pad
Naar Niemandsland.

Eigen weg
Met flarden muziek,
Poëzie geleend uit de woestijn,
Blauwe zee

Eigen weg,
Bordje negeren.
Pic-nic-tafel rechts dekken.
Wijn serveren.
Feest vieren.
Nodig mij niet uit.

Eigen weg.
Bedoeld voor het hoofdpersoon,
Zonder waterplassen,
Eén spiegelende triomftocht,
Eigen weg.

 

 

Share This:

Geen categorie

XAVIER – heerlijk – ik kenne nichts dass so schön ist wie du….

Geplaatst op


 

misschien

niets mooier is
als woorden groeien
van verlaten liefde tijdloos stil

om alleen
nog die te houden
die er echt toe doen

mijn lichaam is hier
mijn hart ligt daar
zo zal ik altijd onderweg zijn

misschien
dat ik daarom zo graag naast je zit
en nergens aan wil komen

 

pw

Share This:

Geen categorie

MARTIN WIJTGAARD – OORLOGSHONDEN

Geplaatst op

Senta

 

Oorlogshonden

We gaan dood. Niks nieuws onder de zon. Sinds het ontstaan van de mensheid zijn een dikke tienduizend generaties ons voorgegaan. Toch kunnen we er maar niet aan wennen. De wetenschap verandert daar niks aan. Naarmate we onze levensverwachting tot absurde proporties oprekken, wordt het einde almaar confronterender. Het gevolg is dat onze rouwrituelen langzaamaan een potsierlijk karakter krijgen. Vooral wanneer het sneven plotseling en massaal is. Een tros witte ballonnen in Parijs, knuffels en zonnebloemen, stille tochten, ‘Imagine’ in de hal van het Centraal, de ganzenpas van Russische soldaten, een toespraak van Mark Rutte op 4 mei – de Dood jaagt als een rover door het land, met Kolder als een aapje op z’n schouder. Het kan nog erger.

Het meest groteske oorlogsmonument ter wereld is misschien het Ossuaire de Douaumont. Het werd geopend in 1932, zestien jaar na de slag om Verdun. Het kolossale gebouw ligt zes kilometer ten noorden van die stad. Voor de deur liggen 16.142 Franse soldaten in keurige rijtjes begraven. Maar in het gebouw zelf liggen de botresten van ‘environ’ 130.000 onbekende soldaten, Fransen én Duitsers, door de geschiedenis broederlijk op een hoop gekwakt. Door 46 ruitjes, die in de loop van de tijd een beetje vettig uitgeslagen zijn, sta je oog in oog met massieve hoeveelheden botten, ribbenkasten en schedels van Boches en Poilus.

Wordt de dood hier verheerlijkt of verfoeid? Je komt er niet achter. Het ossuarium is een tweeslachtig monster, dat balanceert tussen patriottisch militarisme en het geïnstitutionaliseerd pacifisme dat vlak na de eerste wereldoorlog opgeld deed: ‘Plus jamais la guerre!’, ‘Nie wieder Krieg!’. De 46 meter hoge toren, voorzien van roterende schijnwerpers die ’s nachts de slagvelden belichten, steekt als een joekel van een vinger de lucht in. Duitsers noemen zoiets een ‘Mahnmal’, een term die in onze taal ontbreekt. (Natuurlijk zou je het woord ‘manument’ kunnen verzinnen, maar laten we Kees van Kooten niet het gras voor de voeten wegmaaien.)

Het andere uiterste vinden we dichter bij huis. Op de Utrechtse Heuvelrug ligt, in een mausoleumpje ter grootte van een garage, de laatste Duitse keizer. Het geval bevindt zich in de tuin van Huis Doorn, waar Kaiser Wilhelm zijn jaren in ballingschap sleet. Nog jaarlijks komen Duitse monarchisten er op zijn sterfdag bij elkaar. Af en toe komt een achterkleinhohenzollern de bloemen verversen. Verder ligt de keizer daar alleen.

Nou ja, niet helemaal alleen. In het grasveld voor het mausoleum, op gepaste afstand van ’s keizers tenen, liggen vijf kleine grafstenen. Niet van zijn kinderen, zijn vrouwen of zelfs van zijn adjudanten, maar van de vijf dashondjes die hem in Doorn gezelschap hielden. Wie door de ruitjes van Douaumont gekeken heeft, kan de ironie niet ontgaan. Keurig in het gelid liggen ze daar, met militaire eer lijkt het, en in het midden, onder de vleugels van een grote bronzen adelaar, het lievelingsteckeltje van de keizer:

‘Die treue SENTA 1907 – 1927 Begleitete Seine Majestät den Kaiser im Welt Kriege 1914-1918’

Twintig jaar, voor een dashond is het een hele leeftijd. De Frontschweine van Verdun mochten hun handen dichtknijpen als ze het haalden.

 

Senta
Senta

Al worden ze wat lager aangeslagen
dan koppelriemen en geroeste kruizen,
hun botten worden na een dikke eeuw
nog af en toe door ploegscharen geschud.

Door duizendponders uit elkaar gerukt
verbroedert het verstookt kanonnenvlees,
los gestort per kuub in knekelhuizen
en greppels bij Diksmuide of Douaumont.

De meer getalenteerde oorlogshonden,
die onder nederlaag en muiterij
stram in de houding pootjes bleven geven,
volgden de drilsergeant in ballingschap

om ongeschonden, ver achter het front,
nog één keer op commando om te rollen
en onder een gemanicuurd gazon
mooi dood te liggen in neutrale grond.

Martin Wijtgaard

Amsterdam

http://martinwijtgaard.blogspot.com

Share This:

Geen categorie

JOOP KOMEN wint de enige echte virtuele – indachtig armand – kleurt het leven kleurt het mooi trofee op de nieuwe pom – Tiefenthal zilver

Geplaatst op

JOOP KOMEN opent het feestje – MARC TIEFENTHAL landt – DITMAR BAKKER nogal fleurig – RONALD M OFFERMAN vergelijkt – voor MAX LEROU geen rood/wit – RIK VAN BOECKEL met bloemen voor de bedelaar

wedstrijd gesloten. als we toch een winnaar moeten uitroepen roepen we joop komen deze week uit tot winnaar. hij verenigt max lerou, ronald offerman en zelfs het kindje van van boeckel  en zichzelf natuurlijk in één gedicht – een ware prestatie – voor tiefenthal het zilver – een wervelend gedicht. joop begint aan zijn tweede jeugd hier op de nieuwe site. van harte gefeliciteerd.

 

cees glastra van loonkleur

foto: Cees Glastra van Loon

webmeisje britt is de site nog aan het inrichten – langzaam maar zeker groeit de site in overweldigende schoonheid- met nog een prachtfoto van Cees Glastra van Loon – (klik eens op de foto en beleef de schoonheid van deze wonderfoto van Cees) – wat wil een mens nog meer? een wedstrijdje!
wie wint de enige echte virtuele – indachtig armand – kleurt het leven kleurt het mooi trofee op de nieuwe pom?  de positieve grondgedachte in welke vorm of waar ook. dat we leven – dat het kleurt –  en er kleur aan kunnen geven.  mogen wij mee genieten met uw gedicht?

de regels als vanouds – niet meer dan 20 regels. eens kijken of het lukt – u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – leave a comment – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaren verzekerd natuurlijk. insturen tot zondagochtend 1100 uur.

 

zij wil niets weten
hooguit van zijn schoenen
deze afrikaanse
je kan zien dat ze stijl heeft

en niet van de straat
haar voeten draagt

zoals zij ze droeg
naast elkaar
op de vooravond
dat ze zouden dansen

 

pw

 

cees glastra van loonkleur

 

vaders roes

de kinderverjaardag
brengt kleffe tantes
te veel alcohol
jaagt hem naar bed

gebakjes drank
en zoute haring
ontladen zich
op het kussen

beneden zingen de tantes
hard en vals
lang zal ie leven
en zoeken tevergeefs
hun erogene zones in de fles

joop komen

 

kleur het leven kleur het mooi. joop komen kleurt het leven voor ons met een randje van lerou. ik hoor het max gewoon zeggen – over de tantes die hun erogene zones tevergeefs zoeken in de fles – een vader boven tussen minder schone lakens en dan zoeken we ergens nog het kindje dat jarig is. het leven prachtig vorm weergegeven en binnen het thema gebleven – het witte laken op vaders bed kleurrijk gevuld en rood aanlopende tantes. waar gebeurd als in de gedichten van ronald m offerman. ja ik herken gendringen – met in elk huis een eigen tante – met buuf – die lakens ook – hoe het leven door de zondag geurt. fijn dat we joop nog hebben om te berichten.

 

cees glastra van loonkleur

 

Verdwijnen wij, we verschijnen ook
Hoe het soms voor ons uit holt,
ons soms even tot stilte stolt.

Vaker draait het ons een loer,
wekt duizeling in een kolk neerwaarts.

Nooit verschijnt ons enig beeld
of andere gelijkenis.

Heel even huilt de wolf met ons mee.

Hoe het ook meer uitgesproken
in een dreun en een kreun
ons vooruit stuwt bij de toppen van de tenen,

wij daarbij beeld
en geur en kleur krijgen

tot in een kluwen de sturing
ons weg schiet en eerder dan ons lief is
doet landen.

 

Marc Tiefenthal

 

alsof het gedicht in een draaikolk is geschreven. we hebben er even op moeten wachten maar dan heb je ook wat. een krachtige tiefenthal – over het leven – met vaart geschreven. en hoewel ons “nooit enig beeld verschijnt’ mogen we lezen in strofe 3 –  krijgen we vier regels later toch een beeld. in geur en kleur zelfs. niet dat poëzie niet tegenstrijdig zou mogen zijn maar ik zou de voorlaatste strofe laten vervallen – diet is toch al niet de schoonste. voor de rest een lekker razend gedicht. –

 

 

cees glastra van loonkleur

 

Prachtig, die fleurigheid!
Koopmarkt in Afrika:
Mensen in sepia,
Klederdracht bont.

Enkel M’bele (in
Okergeelkleurige
Dracht) is albino,
Afwezig, en blond.

 

Ditmar Bakker

 

weken achtereen heeft ditmar de buit binnen gehaald – vorige week nog die prachtbundel van Bob den Uyl – Gauw tevreden zijn is een gave – verzorgd door Nico Keuning de biograaf – een kadootje van uitgeverij Douane. weken achtereen was uw webmaster verblind door het slungelige lichaam dat elk weekend bij het ondanks de leeftijd toch goed in stand gehouden lijf de broodnodige warmte zocht – vandaag zit mneer ineens in Afrika. heb ik dat? en word ik even als een albino weggezet. ditmar richt deze week met en in zijn persoonlijke poëzie meer schade aan dan hij regels heeft geschreven. als jij zo nodig in die rimboe wil zitten doe dat dan maar – ze hebben godverdomme niet eens een stoel daar achter jongen. mneer bakker is tegenwoordig wel heel gauw tevreden! toen mneer zich nog niet zo erg lang geleden – vorige week – in mijn zijden ochtendjas naar de koelkast begaf om daar de laatste vette paling weg te rauschen – ik noem maar wat – nooit iets van gemerkt van die plotselinge hang naar gauwe tevredenheid. ja 6 keer per dag liefdeloos klaarkomen – maar nu spreken we even over iets anders ja. en wanneer komt mneer de ondergesmeerde le corbusier nog reinigen?

 

cees glastra van loonkleur

 

Een plein in de stad

Sinds die dag is alles anders
De stad is stil en donker
Mensen gaan als schimmen over straat
Naar huis, naar huis

De stad is anders sinds die dag
Alsof de kleuren zijn vervaagd
De klok nog sneller tikt
Alsof je huis je thuis niet is

Voor de duisters waren we ook bang
Zie hoe die geëindigd zijn

Ronald M.Offerman
Amsterdam 21-11-2015

 

ik las duitsers maar het zijn ‘de duisters’ dat maakt het allemaal minder erg. al weet ik niet wat duisters zijn. en al weer een plein was mijn eerste reactie – ronald heeft nu eenmaal met het veelvuldig door hem voorgedragen gedicht ‘de pleinen’ alle pleinen van europa – en daarbuiten – geconfisqueerd. een andere titel is daarom aan te raden – ‘die steden’ bijvoorbeeld. verder wordt hier de beklemming fraai en eenvoudig verwoord.

 

cees glastra van loonkleur

 

ajax kleuren

uitgekookt of onverhit
bonen in tomatensaus
blijven altijd wit

de saus is dan wel rood
maar in geblikte bonen
woont toch echt de dood

ml

 

rood wit niet de kleuren van max. een vrolijk en kleurrijk statement – in 020 zien ze er niet groengeel van.  de verlosser aan de chemo en de boer hij ploegt voort. zo is het goed. een echte lerou in twee statements – zo knal je ze af. ergens is max toch heel wat maagden misgelopen.

 

cees glastra van loonkleur

 

Gratie

De appel valt ver van de tak
het kind dat zich in de bloemen stak
raapt het op en voelt zich niettemin
niet te min het aan de bedelaar te schenken

deze speelt op zijn gitaar met een snaar
een lied over geven en nemen
het kind danst het ballet dat zij leerde
van een juffrouw vol gratie

zo gaan de zaken
zo staat het leven
nu eens niet op zijn kop.

 

Rik van Boeckel
22 november 2015

 

zonder opsmuk mooi opgeschreven eenvoud. ach ja zo een tafereeltje in tijden van duitsers die zomaar verdwijnen – we tasten op FB volledig in het duister nu – grapje hoor rik. je schreef een heerlijk gedicht in deze tijden van angst en spanning – met te hoge dreigingsnivo’s. een kind met een bloemetje voor een bedelaar met een gitaar en een snaar. die snaar weet jij te raken. dank je wel.

 

 

 

Share This:

Geen categorie

max lerou eert ARMAND – bij de dood van

Geplaatst op

 

 

groeigedicht bij de dood van Armand (10 04 1946 – 19 11 2015)

absent

namen die we lezen in
de sterflijst van de dag
het zijn altijd de verkeerde

nooit staat er mark lodewijk
stef of jetta voor mijn part
was het diederik geweest nee

lezen we godverdomme weer van armand
na eerst al habakuk marnix joris gerrit met de grote snor
leo lou maarten rutger gerrit zonder snor adriaan harry
rudy ramses simon martin mies gerard jan hugo
en anders is het johnny wel die van de kicks

zal je zien dat morgen alsnog
de naam van een klootzak opduikt en
dat ik er dan niet ben om die te lezen

ml
20 11 2015

 

 

Share This: