OBA in opspraak 2 – OBA Amsterdam bevestigt schandalige toestanden over het uitmelken van dichters: 62 gedichten voor 62 consumptiebonnen. OBA Amsterdam weigert vooralsnog antwoord te geven op de gestelde vragen. NU met een reactie van de OBA

consumptiebonnen

OBA Amsterdam bevestigt schandalige toestanden over het uitmelken van dichters: 62 gedichten voor 62 consumptiebonnen. OBA Amsterdam weigert vooralsnog antwoord te geven op de gestelde vragen.
Bij monde van MONIQUE GROENEVELD op FB ook bekend als Monique van der Poel sinds 2010 naar haar zeggen al weer betrokken bij het zogeheten open podium van de OBA – de plaats naar wij mogen begrijpen waar dichters worden uitgemolken – reageert verbolgen – als we het goed zien is haar reactie inmiddels al weer verwijderd – wat een toestanden daar in de OBA: maar onze Monique meldt: “De presentatie van de bundel is ieder jaar in het theater en er wordt geen toegang gevraagd en bovendien krijgen alle (vaak 62!!!!) deelnemers een consumptiebon.”
ZO ZO !!! ja dat weten we nu wel Monique dat jullie elk jaar voor niks en nada een grote manifestatie in de OBA zaal houden voor 62 consumptiebonnen. 62 dichters uitmelken, 62 gedichten zonder enige vergoeding opnemen in een door de overheid bekostigde bundel (hebben jullie wel om toestemming gevraagd?)– (of zoals het was aviertjes met een nietje er door heen geslagen – hoeveel werk is dat JOS? volgens Monique van de OBA: “Jos van Hest besteedt heel veel eigen tijd in de voorbereiding voor de bundel. ” JA JA!  heel veel werk – om vervolgens mooi weer te spelen en in het geval van Jos (heel veel werk) te cashen?  kan dat inzichtelijk gemaakt? hoeveel werk tegen welke vergoeding?

ja en van harte gaan de consumptiebonnen niet echt de deur uit he best Monique? als we de dichter Gérard Vromen – 1 van de 62 dichters – mogen citeren: te lezen in zijn uitnodigingsbrief van de OBA! het is bij de konijnen af lieve lezer: “. ÉÉN CONSUMPTIEBON BIJ BINNENKOMST OP TE VRAGEN!!!”

Maar beste Monique we stelden twee vragen waar we helemaal nog geen antwoord op hebben gekregen. Zou je de vragen willen doorgeven aan de directeur van de OBA? we willen echt op pomgedichten een antwoord hoor – en we krijgen ook altijd antwoord hoor als we vragen stellen – wegduiken helpt niet – ik zeg het er maar even bij. graag je antwoord op de volgende vragen voor onze lezers – anderhalf miljoen hits in een jaar – het grootste poëziemedium van de lage landen POMGEDICHTEN.nl laat je toch niet in de kou staan? niet doen hoor raad ik je aan.  dit zijn de vragen:

 

consumptiebonnen

 

REISKOSTEN VOOR DE DICHTERS?
waarom geen reiskosten voor een dichter die je NB zelf uitnodigt voor een OBA manifestatie? DAT was de vraag beste Monique met twee achternamen. graag goed lezen. wie is er nou belangrijker de dichter of de kletsmajoor van hest die zich zelf nu al jarenlang urenlang in het eigen en het OBA zonnetje zit op te poetsen, door jullie goedbetaald. kunnen er bij de presentatie van de verzamelbundel nu echt geen reiskosten af? – moet de OBA echt al die dichters uitmelken?

INZICHT IN DE OPENBARE BOEKHOUDING?
en dan hebben we nog deze vraag: kan de OBA inzichtelijk maken wat de openbare bibliotheek als vergoeding jaarlijks en nu al jaren betaalt aan de presentator van het Open Podium, uit de openbare kas zeg maar. en zou het nog meer moeten zijn? want Monique van der Poel meldt in het openbaar dat Jos van Hest slechts een deel van alle uren vergoed krijgt? houdt hij er wel meer dan één consumptiebon aan over onze Jos? graag een overzicht van deze openbare vergoedingen.

 

eerder moesten wij u al hier berichten: OBA in opspraak 1

 

OBA AMSTERDAM:

 Geachte heer Wolff, ik heb uw berichten gelezen en ga overleggen met de betrokken personen. U ontvangt een dezer dagen een reactie van de OBA.

OBA Amsterdam reageert op berichtgeving pomgedichten over de feesteditie Open Podium: “Deze middag wordt altijd door iedereen als een feest ervaren.”

OBA Amsterdam: Geachte heer Wolff, het idee achter het open podium is om dichters een platform te bieden om hun werk bekendheid te geven. Het Open Podium is vrij toegankelijk, zo ook deze feesteditie.
Het staat de uitgenodigde dichters vrij om wel of niet naar deze feestelijke middag te komen. Het is de apotheose van een jaar Open Podium. Deze middag wordt altijd door iedereen als een feest ervaren.
De bijdragen van de dichters in de bundel zijn vrijwillig en met toestemming. De bundel heeft geen commercieel oogpunt en wordt derhalve ook niet verkocht. De reeds verschenen bundels van dichters die al hebben gepubliceerd zijn deze middag wel te koop.

Share This:

‘Al dat reizen voor bijna niets’ – OBA in opspraak – JOS VAN HEST waarom kunnen er geen reiskosten af voor de dichters die je uitnodigt? en wat vangt Jos eigenlijk zelf? riante vergoedingen voor dichters van de OBA: ÉÉN CONSUMPTIEBON BIJ BINNENKOMST OP TE VRAGEN!!! NU met een reactie vanuit de OBA

 

cartouche

 

‘Al dat reizen voor bijna niets’ – OBA in opspraak – JOS VAN HEST waarom kunnen er geen reiskosten af voor de dichters die je uitnodigt? en wat vangt Jos eigenlijk zelf? ÉÉN CONSUMPTIEBON BIJ BINNENKOMST OP TE VRAGEN!!!

ja dat is toch wel even de vraag lieve lezer van de pom. wat vangt onze Jos eigenlijk daar in de OBA? onze jos u weet wel deze. onze patheticus.  echte dichters worden afgescheept met een kop ouwe koffie – brabant reiskosten welnee! ik geloof niet dat 020 hier op een fijne manier gerepresenteerd wordt in en door de OBA. wel dichters uitnodigen – wel verzamelbundels uitbrengen – maar reiskosten kunnen er niet af. ÉÉN CONSUMPTIEBON BIJ BINNENKOMST OP TE VRAGEN!!! wel vragen hoor. het is toch bij de konijnen af lieve lezer hoe de OBA belangwekkende dichters behandelt. als bijvoorbeeld onze CARTOUCHE uit brabant die afgelopen zondag nog het virtuele goud wegsleepte op de pom met dit prachtige gedicht. niemand van de dichters zit op het eindeloze en zouteloze maar wel ruim gefinancierde gebabbel van mneer van hest te wachten op de OBA middagen. ik zou zeggen een kop koffie voor die van hest – en reiskosten voor alle dichters die nu daar in de OBA worden uitgemolken. geniet van het gedicht van CARTOUCHE bekroond met goud!

GOUD voor CARTOUCHE, wij van hier hebben niets toe te voegen aan het juryrapport. mijn god wat een rijkdom. Gérard Vromen van harte gefeliciteerd. ik zeg dichter!

 

cartouche

 

Stof
.
Alles, bonsai, mastiff, berenklauw
het komt, het wast en gaat te gronde
zelfs de steen, de dichter, deze
heeft niet de sleutel van het leven
.
alleen in het wervelen van het stof
windkracht twee en lichtval binnen
zie je wat er zo al besloten ligt
jota’s door de ruimte dansen
.
ongehoorde daden zonder einde
alles is van waarde nul en generlei
ijdelheid alleen een woord van mij
voor het vlammen van de zon
.
dat samenbrengt en troost

 

Cartouche
ja hier kan ik niet tegen op. hier moet zelfs de parodie voor wijken. een werkelijk briljant gedicht. dit is het wat CARTOUCHE de mensheid als poëtische verrassing te bieden heeft. waar de briljantheid in zit? in de werveling in het alles overrompelende en het prachtige einde van de ik ende troost. deze woorden stijgen boven alles uit, brengen ons samen en troosten ons in onze ellende. geen valse klanken of jos van hest pathetiek hier wint de poëzie.

15 jan. aan bcc: mij = CARTOUCHE
Beste voorlezer op het Open Podium,
We vinden het fijn om je te melden dat er werk van je is opgenomen in de nieuwe bundel van het Open Podium.
In de bijlage zie je welke tekst dit is.
De bundel ‘Van het Oosterdok 2015’ wordt feestelijk gepresenteerd op zaterdag 30 januari 14.00-17.00 in het OBA-Theater.
We gaan ervanuit dat je er dan bij bent en dat je je bijdrage voorleest.
Als je niet aanwezig kunt zijn, laat het ons dan weten.

CARTOUCHE:
Hallo Pom,
Mij is niet eens duidelijk of ieder ook een (gratis) bundel krijgt, ik mag toch aannemen van wel. Ze brengen blijkbaar elk jaar zo’n bundel uit. Voor mij was het de eerste keer dat ik daar ( in de OBA) iets heb voorgedragen. Reisgeld nada dus, daarvan wordt in elk geval niet gerept, wel 1 consumptiebon, bij binnenkomst op te vragen. (…).

 

 

NU met een reactie vanuit de OBA:

Monique van der Poel:

De OBA organiseert elke maand een podium dat voor iedereen toegankelijk is. Dichters kunnen hun bundel te koop aanbieden en de OBA kan een exemplaar afnemen voor de collectie (hier betaalt de OBA desgewenst voor). De OBA heeft ook nog een extra bedrag over om deze dichtbundels in te laten werken als bibliotheekboek en in de catalogus te laten opnemen.
Daarnaast investeert de OBA erin om de jaarlijkse bundel voor de geïnteresseerden te laten drukken en deze gratis aan te bieden. De presentatie van de bundel is ieder jaar in het theater en er wordt geen toegang gevraagd en bovendien krijgen alle (vaak 62!!!!) deelnemers een consumptiebon.
Jos van Hest besteedt heel veel eigen tijd in de voorbereiding voor de bundel. Hij is zeer vakkundig en krijgt een deel van al zijn uren vergoed, wat niet meer dan logisch is. Wij zijn erg blij met Jos van Hest, hij is een zeer kundig persoon met onmisbare kennis van poëzie.
Monique Groeneveld (sinds 2010 betrokken bij het Open Podium)

 

een eerste reactie vanuit de OBA lieve lezer. de vragen worden niet echt beantwoord. waarom geen reiskosten voor een dichter die je NB zelf  uitnodigt voor een OBA manifestatie?  DAT was de vraag beste  Monique met twee achternamen. graag goed lezen. wie is er nou belangrijker de dichter of de kletsmajoor van hest die zich zelf nu al jarenlang urenlang in het eigen en het OBA zonnetje  zit op te poetsen, door jullie goedbetaald. kunnen er bij de presentatie van de verzamelbundel  nu echt geen reiskosten af? – moet de OBA echt al die dichters uitmelken? nee je praatje hierboven is niks waard als je geen antwoord geeft op de gestelde vraag.

en dan hebben we nog deze vraag: Beste Jos van Hest zou jij inzichtelijk willen maken wat de openbare bibliotheek jou als vergoeding jaarlijks en nu al jaren betaalt, uit de openbare kas zeg maar. en zou het nog meer moeten zijn? want Monique van der Poel meldt zojuist in het openbaar dat jij slechts een deel van alle uren vergoed krijgt? houd jij er wel meer dan één consumptiebon aan over Jos? een kop koude oude of lauwe koffie? ik denk het toch wel he jos? graag een overzicht van de openbare vergoedingen. Monique we kunnen het ook aan jou vragen toch?

 

Share This:

DE FOTO – bij een foto van marie-jo

marie-jo

 

op jezelf

waar alles stil ligt
alles lege tuin is met lege bomen
met lege bladeren, lege bloemen
geloofde ik je zwakste ik
je slechtste ik, je mooiste reis
alsof we samen even schuilden
op een plaats waar niemand komt
waar niemand nog een naam heeft

alleen is de weg zo lang
die je van binnen uit holt

pw

 

 

 

Share This:

CARTOUCHE wint de enige echte virtuele – en zie hier dit is het wat ik de mensheid als poëtische verrassing te bieden heb – trofee op pomgedichten – ZILVER VOOR VOTJES en brons voor de jongen van de apotheek van ANKE LABRIE

anke

ik geloof dat we de volgorde goud – zilver – brons wel al uit de commentaren kunnen filteren – we feliciteren ANKE LABRIE met het deze week hier behaalde brons. zo een mooie jongen moet wel in de prijzen vallen. haar jonge god mag zij het brons omhangen:

.
geen helden meer en geen idolen
voor niemand schrijf ik nog een ode
behalve voor die ene jongen
de jongen van de apotheek
hoe hij naar boven ijlt
gelijk een jonge god
(…)

.

Hans Votjes in zijn parodie op de wanprestatie van Jos van Hest voldeed deze week nog het beste aan het uitgeschreven thema met zijn ‘Ik neurie je een lullabij’. zie hier dit is het wat ik de mensheid als poëtische verrassing te bieden heb – zeker wel een bijzondere verrassing – en het goud was votjes zeker toegevallen als ene CARTOUCHE niet had ingezonden. zilver voor VOTJES – voor een eerste inzending niet mis. we zijn benieuwd wie volgende week het haasje is.

 

cartouche
GOUD voor CARTOUCHE, wij van hier hebben niets toe te voegen aan het juryrapport. mijn god wat een rijkdom. Gérard Vromen van harte gefeliciteerd. ik zeg dichter!

Stof
.
Alles, bonsai, mastiff, berenklauw
het komt, het wast en gaat te gronde
zelfs de steen, de dichter, deze
heeft niet de sleutel van het leven
.
alleen in het wervelen van het stof
windkracht twee en lichtval binnen
zie je wat er zo al besloten ligt
jota’s door de ruimte dansen
.
ongehoorde daden zonder einde
alles is van waarde nul en generlei
ijdelheid alleen een woord van mij
voor het vlammen van de zon
.
dat samenbrengt en troost

Cartouche

ja hier kan ik niet tegen op. hier moet zelfs de parodie voor wijken. een werkelijk briljant gedicht. dit is het wat CARTOUCHE de mensheid als poëtische verrassing te bieden heeft. waar de briljantheid in zit? in de werveling in het alles overrompelende en het prachtige einde van de ik ende troost. deze woorden stijgen boven alles uit, brengen ons samen en troosten ons in onze ellende. geen valse klanken of jos van hest pathetiek hier wint de poëzie.

 

 

 

met een slaapliedje van REINIER DE ROOIE – HANS VOTJES met ‘Ik neurie je een lullabij’ (we vermoeden een regelrechte aanval op onze ijdeltuit JOS VAN HEST) – RIK VAN BOECKEL over ‘copulerende weekdieren’ (ojee wat is dat deze week?) – JOOP KOMEN al blij met een euro tegenwoordig – MARC TIEFENTHAL stond vaak op in de ochtend – MAJA COLIJN komt nog even klaar – AMANDA MALINKA in een bos boven de wolken (wat een toestanden allemaal!) – CARTOUCHE ‘alles is van waarde nul en generlei ijdelheid alleen een woord van mij – troost’ – ANKE LABRIE strooit met biljetten – DITMAR BAKKER met cederolie in de weer – FRANS TERKEN vrij naar de oude dichter WK en JAKO FENNEK droeg een mier-naakt meisje naar het ijselmeer

 


 

mooi

wie wint de enige echte virtuele – en zie hier dit is het wat ik de mensheid als poëtische verrassing te bieden heb – trofee op pomgedichten?

laat ons verbaasd staan lieve lezer deze week. van de regels – van de schoonheid – of heel anders – waar we niet snel aan denken – wat we niet eerder zagen of konden vermoeden – hoe dan ook een poëtische verrassing – of sla een weg in die u nooit eerder ging – het mag heel persoonlijk hier.
u kunt uw gedicht als reactie plaatsen – onder ‘leave a comment’ – (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) – of stuur in onder ‘contact’.  ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaren verzekerd natuurlijk. de gedichten niet te lang, tenzij noodzaak.

 

 

na verloop van taal
weet je dat het dezelfde zin is
dezelfde woorden zijn
dezelfde hond
dezelfde lege ogen
op het bordes
wegstervend geblaf

pw

 

mooi

 

slaapliedje


ik woon in een vloedgolf van stilte
en mijn woord keert zich bulderend om

ik besluip de kustwacht van achter
en open het land met mijn tong

ik ben de daad die zich roert in het duister
en jouw angst is mijn diepste waarom

ik ben vloeiend gevleugelde voortgang
en mijn zaden bevruchten jouw grond

dat het brandt in jouw maag
dat het klaagt in jouw keel
dat jouw ogen zich tasten tot zon

ik ben driemaal gezonden
de steeds weer geschonden
droom die de dood overwon

Reinier de Rooie

.
ja het is wel liedje dat er wezen mag. in haar wezen mag. je hebt soms van die teksten die alles en iedereen overspoelen, innemen. dit is er een. over de top maar toch helemaal raak. het merkwaardige is dat als je de regels stuk voor stuk leest dat ze stuk voor stuk uit onzin bestaan. maar dat het geheel als een wonderschoon romantisch geheel samenvalt. een ware poëtische verrassing.

 

mooi

 

Ik neurie je een lullabij

.
Ik neurie je een lullabij, een lullabij van gemis
bij het staren naar het plafond
bij het tasten naar het verhagelde zwerk

Ik neurie je een lullabij, een lullabij van gemis
over de leegte die lucht heet
over de hartbons in je verzakking

Ik neurie je een lullabij, een lullabij van gemis
op de kliffen van je angsten
op de wieken van je bagatel

Ik neurie je een lullabij, een lullabij van gemis
onder je vale venster van spleen
onder je lakenklamheid van tranen

Ik neurie je een lullabij, een lullabij van gemis
met een nagalm van een plaag
met diabolo’s waakvlam van de nacht

Ik neurie je een lullabij, een lullabij van gemis
na het zielenzeer op jouw zondag
na de hoepel in voorbij kinderspel

Ik neurie je een lullabij, een lullabij van gemis
om de bleekheid in je gezicht
om het gegeeuw in mijn gedicht

 

Hans Votjes

uit de bundel: Insomnia – 19 gedichten voor bijna 60 euro distributiekosten (Den Bochel, 2016)

 

Votjes, Votjes, Votjes de altijd zo rustieke zondagochtendwedstrijd met één parodie tot een bloedig oorlogsgebied getransformeerd. … op de wieken van je bagatel… hoe durf je het van hest toe te voegen. jos van hest heeft het er natuurlijk wel zelf naar gemaakt. in een ander forum schreef ik: wij van hier mogen inmiddels wel spreken over de kwestie jos van hest. JOS VAN HEST is zelf verantwoordelijkheid voor zijn eigen kwestie. in een YOUTUBE filmpie haalt ie de ellende zelf in huis. op een – hem eigen – méér dan pathetische en nogal overdreven wijze biedt JOS VAN HEST de kijker in een door velen als ranzig betitelde bijdrage vol herhalingen en ander sentimenteel leed een inkijkje op wat liever niet geopenbaard had moeten worden. en HANS VOTJES zou HANS VOTJES niet zijn om met een inderdaad briljante parodie het leed JOS VAN HEST te vereeuwigen.

 

 

Ik zing je een liedje, een liedje van verlangen

(…)

Jos van Hest

 

mooi

 

Getijden van de oersprong

Het ontreptiliserend weekdier ontsprongen aan de maan van mijn hart
is geen weelderige schepping van de geschiedenis

historie is een schrijven van de tijdsdrenkeling
die vergat op de knop van leven en dood te drukken

getijden van de oersprong zingen liedjes de wereld rond
laten de sex niet aan zich voorbij gaan

copulerende weekdieren brachten veel te weeg
dienden de oorsprong met vrolijk gejammer

oorsprong of oersprong dat is de vraag
tot de maan vol is van gezangen
mijn hart beats van minuten slaat
het leven een smeltkroes wordt van dansers in tableau vivants

als de dagen weer los gaan in broedende eb en vloed vlagen
woorden van tijdsastronauten zichzelf verzinnen

zo wordt mijn maan een lichte zon met stralen van luchtpenselen
dierbaar getwinkeleerd in de oersoep
door evolutie eeuwen tot beschaving verheven

de pen van het reptielenbrein
gedoopt in intelligentie-inkt en branie-domheid
laat het leven ver-springen tot maniakale getallen van jaren.

 

Rik van Boeckel
16 januari 2016

 

nou rik pakt de tijd even voor ons uit. my dear. wat een vermogen – wat een omvang – wat een tijdsspanne wordt hier omvat. ik ben hier te klein voor. dit gedicht is me te groot. ik geef me gewonnen. hier wordt inderdaad uitgepakt op een manier die de lezer laat vervliegen in een onmetelijk universum. maar rik blijft gewoon overeind. dat is het knappe. hij overziet alles. en de mensheid lost op waar ie bijstaat. ook de lezers. noteert u het wel even voor uzelf. 16 januari las u dit gedicht van rik van boeckel. uw laatste gedicht. net voor u het zwarte gat van van boeckel in gezogen werd.

 

mooi

 

Dichter

Bij alle huizen bel ik aan
maar niemand doet er open
ik tik op vele ramen
doch roerloze gordijnen
kijken mij zwijgend aan.
de lege straat, hij rekt zich uit
en gaapt verveeld
mijn doelloos pogen.
ik zet de handen voor mijn mond
en schreeuw: “ik ben een dichter!
hier, lees dit vers,
vreet dit sonnet
zo mooi en zo gevoelig.”
bij alle huizen bel ik aan,
een oude vrouw doet open:

En trots, verheugd geef ik haar mijn sonnet.
Ze leest het met een glimlach om haar lippen.
“Mijn vriend, wat mooi, hier kan geen mens aan tippen.
Zo puur,verrassend helder en zo net.”

“Dit is een werk van uren, dagen denken,”
zeg ik, “herzien en schrappen, tot en met.”
“En deze vorm die noemt men een sonnet?
Wat mensen tegenwoordig wel bedenken.”

“Ja lieve jongen zie je, ik ben al oud.
In mijn tijd was geen ruimte voor gedichten.
Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds op het land.

Voordat je twintig werd was je getrouwd,
dan kreeg je weer zoveel andere plichten.”
En blij drukt ze een euro in mijn hand.

 

Joop Komen

 

de lat ligt hoog deze week – joop legt de lat nog hoger. hij gaat de straat op – voor de vorm – en dan in dit weer. ditmar bakker zal trots op hem zijn. verhalend en toch passend – een heitje voor een karweitje – is een euro geworden in gendringen en ommestreken. het blijft behelpen de poëzie. muzikanten verdienen nauwelijks iets dichters zijn al blij met een toegeworpen euro. of ze moeten betalen om in een verzamelbundel te worden opgenomen. poëzie is negatieve rente geworden. je kunt je gedichten beter beleggen. toch is een bundeltje joop goud waard.

 

mooi

 

Alle ochtenden ter wereld

Vaak stond ik op, zo goed
als dagelijks, jaren lang
onder de mensen.
Soms ook zonder mensen.

Er lag een wortel
voor het grijpen.
Toen de stok
ons trof, wat hard het leven,
onttrok ik me opnieuw
aan de mensen.

Een is toon geworden,
een ander zandkorrel.
We bleven onszelf lang
en minimaal herhalen
tot we erin samenvielen.

 

Marc Tiefenthal

 

eens kijken wat tiefenthal ons te bieden heeft. we meldden het al eerder. de weg omhoog is door de tief ingeslagen . en ook deze week een tekst die er mag zijn. het is weer leesbaar. de flauwe taalgrapjes afgelegd. de dichter drijft weer boven.

 

mooi

 

drie schuintamboers

en ach
wat is er mis mee
om zo`n oorwurm in uw hoofd te pompen
van-je rom-bom-wat-maal-ik er-om

poëzie is kras
poëzie is kronkelen

poëzie is
het orgasme uitstellen
tot je het niet meer houden kan
ja..dan

heb je wel iets om te schieten..

 

Maja Colijn

 

poëzie is een meisje! – maja heeft gelijk

 

 

amanda

 

eenvoudig

 

een man buigt zich voorover

met de rug van een adelaar

vormen zijn armen de snavel

die wormen uit de grond haalt

een vrouw zit in de tuin

 

zij kijkt naar de vleugels

die bergen dragen

over de wolken groeit een bos

de maan verdwijnt in dit land

zo kan niemand een ander aanroepen

en dan geeft de zon je nog een gele dag toe

 

© Amanda Malinka

 

ja ja als je het zo leest. ik heb toch het lichte gele vermoeden dat onze lieve amanda weer net teveel gerookt heeft om de dingen precies te onderscheiden. een slechte reis is het niet. ze komt op der pootjes terecht. alleen wat schiet de wereld hiermee op? zo n tafereeltje. amanda moet zich niet aan mooie regels wagen daar zijn anderen voor. bij amanda moet het kolken. dolken in het hart ook goed. maar niet van dittum.

 

mooi

 

Stof

.

Alles, bonsai, mastiff, berenklauw

het komt, het wast en gaat te gronde

zelfs de steen, de dichter, deze

heeft niet de sleutel van het leven

.

alleen in het wervelen van het stof

windkracht twee en lichtval binnen

zie je wat er zo al besloten ligt

jota’s door de ruimte dansen

.

ongehoorde daden zonder einde

alles is van waarde nul en generlei

ijdelheid alleen een woord van mij

voor het vlammen van de zon

.

dat samenbrengt en troost

 

Cartouche

 

ja hier kan ik niet tegen op. hier moet zelfs de parodie voor wijken. een werkelijk briljant gedicht. dit is het wat CARTOUCHE de mensheid als poëtische verrassing te bieden heeft. waar de briljantheid in zit? in de werveling in het alles overrompelende en het prachtige einde van de ik ende troost. deze woorden stijgen boven alles uit, brengen ons samen en troosten ons in onze ellende. geen valse klanken of jos van hest pathetiek hier wint de poëzie.

 

 

mooi
ode

geen helden meer en geen idolen
voor niemand schrijf ik nog een ode
behalve voor die ene jongen
de jongen van de apotheek

hoe hij naar boven ijlt
gelijk een jonge god
vleugels aan zijn sneakers
zijn gevulde tovertas
vol kleuren van de regenboog

hij alleen doet mij geloven
in wat een arts ooit zei
toen hij mij ter plekke platspoot
pijn is voor de middeleeuwen

deze ode en vijf euro zijn voor hem

.

anke labrie

 

‘behalve voor die ene jongen
de jongen van de apotheek’

.
werkelijk prachtige regels. misschien is het gedicht nog sterker als anke het bij de eerste vijf regels laat. geen ode en toch een ode. mooi.

.
ode

.
geen helden meer en geen idolen
voor niemand schrijf ik nog een ode
behalve voor die ene jongen
de jongen van de apotheek
hoe hij naar boven ijlt

 

 

mooi

.

H.H.’s Reprise

Zij is pas veertien jaar, maar mij te oud…
Een visioen al eerder afgegeven:
Als mama niet haar ware zelf gebleven,
Zelfs rupsen op de roze roos gestouwd.

Eerst bloeide zij van onschuld, nu groeit leven.
Haar borsten zijn—komaan! Een schoonheidsfout.
Ik had haar na ons laatste onderhoud
Het liefst met cederolie ingewreven.

Geliefd zal zij zich, weer geboren, weten;
Gelijk haar moeder oogt zij door ’t vizier:
Het bevend riet wel duizend maal gespleten

Bezwangerd ligt mijn Charlolita hier
In jacht & atavisme schier versleten—
Verwachtend, droeve haas! Haar klaar kwartier.*

 

*Voor begrip van bovenstaand is lezing van Nabokovs “Lolita” onontbeerlijk.

Ditmar Bakker

 

waar is onze ditmar nu weer mee bezig. ‘Haar borsten zijn—komaan! Een schoonheidsfout.’
het is ook niet snel goed bij onze dit. niet zo kieskeurig ditmar op de zondagochtend. we zullen nabokov erop na moeten slaan om het geheel tot ons te nemen. voor de fijnproever deze week ditmar. maar op de een of andere manier – en toch – komt één regel van ditmar meer oprecht over dan alle strofen van van hest bij elkaar – hoe durf je het op te schrijven:

.
‘Ik zing je een liedje, een liedje van verlangen
over een hart dat klopt in je borst’

 

mooi

Beste Pom, niet te lang, maar een oude dichter (W.K. ) mag ruim geëerd, met een enkele regel meer.

Naar de knoppen

Wie huilt niet met de oude dichter
wanneer knoppen de kop opsteken zo opgewekt
alsof lente komt het moment dat liefde wakkert
geruisloos slaat het trillen toe in hart en lijf

hij weet hoe het bloem vergaat
bij ontluiken kijkt zij fris de ochtend en de wereld in
nieuwsgierig naar wat wind en water brengen
dag gevleugelde vrienden naar nectar op zoek

ontwaakt in een warm blijmoedig bed
voelt bloei als glorieus een lont ontsteken
leven hoe het zich onhoorbaar door stelen stampt
welt op als hars dat uit een boomstam barst

het groeit als blad aan spichtige twijgen
toch stil en diep verdriet om liefde die sluipend kwam
nog voor de avond spoorslags ging

de dichter wil het niet verbloemen
zijn ogen open voor wat steeds begint
zien hoe het weer eindigt in droefenis

is het niet hij die zwijgt als de nacht
het zijn de knoppen van de bol getrokken
die de kop laten hangen, een jammerklacht

FT 17012016
(naar W. K.)

 

 

zoals het leven is ook dag 17 van januari in 2016. het eeuwige liedje – van de sappen in hadewych tot aan de knoppen van terken. alles wat ooit als lente begon zal voor de winter moeten buigen. het is niet anders. frans past de woorden in een jasje van de oude dichter – mooi gevonden. knap gedaan. droefenis en jammerklacht, leest allen de romanticus terken – trek de stekker uit uw selfie en ook wij zijn van u af. terken ruimt op! een dichter gaat nooit failliet!

 

mooi

Hoi Pom,
vandaag vanuit een besneeuwd alpenland, waar ik moet blijven als in gevangenschap, want eijlders zit er niet in. heb een beetje teveel hooi op mijn vork genomen.
witte groet dus en een fijne dag, jako

mieren

ik hoef niets te bewijzen
zelfs niet van die mier
die een kever
zeven malen zwaarder dan hijzelf
voor zich uit stuwt

ook niet van het meisje
dat ik miernaakt
naar het ijsselmeer droeg
waar ik als een karper
in haar kutje kuitschoot

jako fennek

 

Jako heeft zo zijn eigen manieren om de januari depressies te boven te komen. op zich een vreemd gezicht als je op weg naar volendam jako zo bezig ziet. ze scoren wel de jongen van anke en het meisje van jako:

.
‘behalve voor die ene jongen
de jongen van de apotheek’

.
‘het meisje
dat ik miernaakt
naar het ijsselmeer droeg’

.
ik houd wel van die zondagochtend wendingen en dat je dan ook nog mag lezen of raden wat er allemaal daarna plaatsvond. o heer dank voor al deze feestelijke gaven. de jongen die in zijn feestelijk gekleurde sneakers naar boven eijlt (ze zal het trappetje van café eijlders bedoelen) en het meisje miernaakt al maar toch gedragen in een gedicht van jako fennek. onze karper.

 

Share This:

GERDIN LINTHORST: ‘Als we de wereld niet meer begrijpen, hoeven we alleen maar af en toe een boek te pakken.’

gerdinx

.

Goedendag poëten en anderen,

Het zijn interessante tijden. Met ijzeren consequentie worden her en der lieden met verderfelijke opvattingen tot het hoogste ambt verkozen. Zoals dat in benarde periodes al eeuwenlang gebeurt. Geen idee waar dit catastrofale instinct vandaan komt. Of het moet een zeer cynische grap zijn van een schepper met gedragsproblemen.
Op dit moment regeert in Hongarije een man die zijn land heeft opgeborgen achter solide hekken, in Rusland en in Polen iemand die de vrije pers het zwijgen oplegt, overigens met instemming van de bevolking. In Frankrijk is dochter Le Pen volledig salonfähig geworden, in Nederland stoomt Wilders op 41 zetels af en in Amerika, dat alles in het groot doet, zo ook zijn stommiteiten, wordt een krankzinnige genaamd Trump door velen serieus genomen. En inmiddels lachen alle voornoemden in hun vuistje na de aangiften van zo’n vijfhonderd vrouwen tegen aanrandende vluchtelingen.
Het wordt tijd om naar een onderduikadres om te zien.
En toch is er niets nieuws onder de zon. De huidige bootvluchtelingen werden vooraf gegaan door de Vietnamezen en eerder door miljoenen hongerige Duitsers en Ieren. Wat nu de Middellandse zee is, een graf voor velen, was eind negentiende eeuw de Ierse zee, waarover men richting Liverpool zwalkte.
Met een beetje goed wil kan men zelfs de Noormannen onder de bootvluchtelingen rekenen. Alleen waren zij zo verstandig om hun tijd niet te verdoen met asielprocedures maar onmiddellijk tot de aanval over te gaan.
Veel is veranderd, nog meer hetzelfde gebleven. Neem de kloof tussen arm en rijk. En in reactie daarop de trotse burchten die ooit in Europa ‘arbeidersparijen’ werden genoemd. Elk zichzelf respecterend land had er een. Behalve Amerika, maar dat land heeft zichzelf altijd om geheel andere, vrij onbegrijpelijke redenen gerespecteerd. De ‘arbeiderspartij’ is verworden tot een ‘linkse’ partij. Op zich niet geheel onbegrijpelijk want de arbeider is ook niet meer wat ie was. Maar inmiddels is dat begrip ‘links’ volledig uitgehold en van geen betekenis meer.
Wie het aloude arbeidersideaal nog steeds stillekens koestert en geroerd de VARA-serie De Strijd heeft bekeken, die weent met stokoude tranen. Maar het is allemaal eerder gebeurd en met een beetje actieve hersencellen kan men voorspellen hoe het verder gaat.

 

gerdinx
In ieder geval schrijver Alfred Döblin (Berlin Alexanderplatz) kon dat. In 1934 al, twee jaar voordat koningin Juliana de opening van de Olympische Winterspelen bijwoonde in gezelschap van de heer Hitler.
In 1934 schreef banneling Alfred Döblin in zijn roman Pardon wird nicht gegeben:
‘De arbeiderspartij bestond al lang maar ze was door de industriële groei en de aanhoudende vrede op een punt gekomen dat ze steeds meer met de overige groepen van de bevolking, tegen wie ze oppositie behoorde te voeren, vergroeid raakte. Er was beslist niemand die het waagde haar mooie vlammende, hartverheffende ideaal opzij te zetten, maar men bracht het met een zekere bedaardheid naar buiten, met het oog op het zonder twijfel eveneens niet te versmaden hartverheffende ideaal van een koninklijke, zegevierende staat, waarin iedereen gedijde en men zelf dapper mee wilde gedijen.’
Als we de wereld niet meer begrijpen, hoeven we alleen maar af en toe een boek te pakken.

.

Met hartelijke groet,
Uw DinLin.

 

 

 

Share This:

WERNER THOLEN naast LUCEBERT

lucebert

 

Lucebert

.
Feest in Bergen. Zit naast Lucebert.
“Wat vindt U van Roland Holst?” durf ik.
“Nou neu..!”zegt hij en haalt zijn neus op.
Ik lees zijn gedichten niet meer.

 

Werner Tholen

 

 

 

Share This:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!! Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

pansolo
POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Pan. De classici onder ons denken dan meteen aan de zoon van de god Hermes en de nimf Penelope. De god van het vee en het dierlijk instinct. En uiteraard de uitvinder van de Pan-fluit. Hij scheen redelijk rap aangebrand te zijn. Aan zo een pan heb je niet altijd even veel. Nee, dan de onze…

 

Deel 114. Pan

Gisteravond had ik een pan in mijn handen. Met daarin nog een kliekje zelfgemaakte curry van de avond tevoor. De betreffende pan is zwart. Ruw en mat. De pan is oud en lijkt nagenoeg onverwoestbaar. Hij heeft geen standaard antiaanbaklaag, maar schijnt grondig geëmailleerd of anderswijs gepantserd, maar is niet zwaar. Een hoge rand en een deksel. Het is een pan die meestal gebruikt wordt voor gehaktballen, éénpanners en stoverij. De pan heeft ons nog nooit in de steek gelaten. En wij de pan ook niet. De pan is uit het studentenhuis van mevrouw Solo meeverhuisd naar het appartement waar we daarna jaren hebben gewoond met een aantal oud-studenten. Toen we een huis gingen kopen en wederom verhuisden verhuisde de pan mee. Ik kook af en aan al zeker vijftien jaar in die pan.

Gisteravond moest ik ineens aan alles denken dat de pan meegemaakt moet hebben. Alle maaltjes die er in bereid waren geweest door ons. In koude arme tijden. De nasi uit zakjes met één kipfiletje om het goedkoop te houden in de oude keuken van het studentenhuis. Of vol met stoverij op basis van tot wel zes ingekookte Westmalle dubbels, toen we het beter hadden. Tot eergisteren mijn eerste zelfgemaakte curry zonder E-nummers. En dat was dan enkel nog maar een zeer summiere schets van wat wij met de pan meegemaakt hebben.

De gedachte die door me heen ging toen ik de pan in mijn handen had was dat die pan meer gezien moet hebben dan de meeste mensen in een heel leven doen. Wie weet wat voor leven de pan heeft gehad voordat hij afgedankt in het studentenhuis belandde? Landgoederen en kastelen? In welke keukens de pan allemaal gewoond heeft. In welke fabriek die al lang niet meer bestaat hij gemaakt is door welke arbeider al lang overleden is. Welke mensen er allemaal al in die pan gekookt hebben. Wetenschappers en beroemdheden intussen? En hoe al deze mensen aan deze maaltijden zullen terugdenken. Van de vreselijkste misbaksels tot de heerlijkste maaltijden. In voor- en tegenspoed, in diepe wanhoop of grootste euforie. De pan was erbij. En wie weet waar de pan nog allemaal gaat belanden. Want de pan had ons ook zo maar gevonden en is nu even mee op reis door de wereld met ons. Maar wij zijn niet de eersten en zullen ook vast de laatsten niet zijn.

Als de Apocalyps ooit komt en dan ook weer een keer over geraasd is en over honderden jaren nieuwe beschavingen de wereld zullen bevolken. Dan zullen ze de pan vinden. En hem in een museum plaatsen. Naast een Grieks beeldje van een sater en een aardewerken fluit. Onze god van de keuken. Pan.

 

pansolo
Deel 88. Intergalactisch
Deel 89. Wild horses
Deel 90. Eeuwige liefde
Deel 91. Boze Buurman
Deel 92. Het leed dat sociaal zijn en camperen heet
Deel 93. Carnaval Festival
Deel 94. Yes, we can
Deel 95. Het grootste geluk
Deel 96. Vluchten kan niet meer
Deel 97. Suicide Solution
Deel 98. De Afvallige
Deel 99. First time right
Deel 100. Haarfijn
Deel 101. Bukken
Deel 102. Womanizer
Deel 103. Onmogelijk
Deel 104. Quetzal
Deel 105. #zeghet
Deel 106. Waar zijn ze gebleven
Deel 107. Valt een eend van een flatgebouw en zegt…
Deel 108. Te vreten
Deel 109. Rugtasje
Deel 110. Relatie 2.0
Deel 111. Treurig
Deel 112. The Dark Side
Deel 113. Autocratie

http://www.vonsolo.nl

 

 

Share This:

MERIK VAN DER TORREN in de space

merikin eijlders

Hoi Pom,
Gisteren op Schrijfgroep de Klus kwam het thema “Ruimte” langs. ik schreef de in de bijlage bijgevoegde tekst n.a.v. dit thema, zeker geïnspireerd door het overlijden van David Bowie, groet, Merik

 

Ruimte

1.

We veronderstellen
Voor het gemak
En het plezier
En de troost

Dat je in de ruimte verkeert
Waar je converseert
Met je romanfiguren.

Waar het zeker niet saai en
Dolle pret heerst
Op een buitenaardse
Verstilde manier
Zonder bier en zeker ook
Zonder politie,

De ruimte waar
Hemellichamen rondtollen,
Venus,
Saturnus

2.

Je bent zolang ruimte met je ooglapje
En golven oogschaduw
Op aarde,
In je maatpak herrezen
Uit rebels kostuum.

Laten we dansen
Ik trek mijn rode schoenen aan.

De meester kijkt en
Is ziende blind

Voor deze kelder
In de ruimte

Voor dit dansfeest

Eeuwig

 

Merik van der Torren

 

 

 

 

Share This:

DITMAR BAKKERs recensie van “EEN VROUW SCHRIJFT EEN JONGEN”

fräulein HEIJ is deze week afgereisd naar Köln CS – zonder pleinvrees – stellen we vast. over enige tijd zal zij hier weer berichten over haar ervaringen en aanvaringen. deze week maar eens een herhaling. DITMAR BAKKER prijst een mij bekende poëziebundel aan op geheel eigen wijze.

 

 een vrouw schrijft een jongen 2

DITMAR BAKKER – een vrouw schrijft een jongen: een bespreking – durf ik zeker zeggen dat de inkt uit de kolf van Wolff mooier in uw boekenkast zal staan en in de hand zal liggen dan de laatste Deckwitz….

In 2014 verschijnt met “een vrouw schrijft een jongen” een gestileerd pakketje poëzie van de handen van Pom Wolff. Een typografisch kek verzorgd boekje(kleurtjes!) door uitgeverij Douane, dat bestaat uit vier lezingen van tien gedichten. Wolff laat een hardnekkige allergie voor hoofdletters en interpunctie door zijn werk heen resoneren—enkele gedachtestrepen vinden we, voorts één enkele komma en een klein aantal vraagtekens, waarmee Wolff een trend doorzet die wij sedert eind 20e eeuw in het geschreven vers aantreffen. Rijm? Ach, het rijm.

Wolff begint niet met zijn sterkste vers. [ik ben best wel bedreven / in het schrijven van mooie eerste regels] en gut, mooi staan ze, maar zeggen ze ons meer dan de fragmentarische mooischrijverij die sinds Rodenko niet meer uit te roeien valt uit het Nederlands letterkundig gebied en zelfs Kopland en derzulken besmet heeft?

Interessanter wordt het verderop, in ‘zo waren er soms dagen’ waarin het spel met de typografie ons een nachtvlinder op het blad presenteert: [ze gingen met de wind / en het weten dat niet wilde] waarin de tijd met dromen voorbijfladdert. Het met de vorm gespeeld spel, waar de auteur zich meest afkerig van wil weten, is hier zo pregnant aanwezig als in het fijne ‘dochter’, waar men zelfs de laatste stuiptrekking van het sonnet terug kan vinden in het verarmde rijmschema van het tweede en derde stanza, waar Wolff de octetten heeft geplaatst. Wolff memoreert het ouderschap—dochter Zinzi blijft overigens naamloos, net als buurvrouw, oma en zusje (de vele vrouwen die figureren in de bundel) waardoor de auteur ze ons als kleine archetypische raadseltjes voorzet die wellicht door schrijvers denkraam kunnen schijnen om ons méér zicht te bieden op de oorlog daarbinnen. Zie ook ‘dansen’: [de dood hakt hard / maakt stil // als vrede van de oorlog wint / wie wil er dan nog dansen]. Dat er het één en ander gebeurt bij de protagonist moge duidelijk zijn, maar wat nu precies en willen wij blijven zoeken? Zullen er geen mensen meer zijn óm te dansen, zodra de vrede van de oorlog gewonnen heeft—heeft de dood zó hard gehakt? Het moge duidelijk zijn dat ‘dansen’ uit het deel ‘schrijft een vrouw’ komt. Een man als Wolff zou zich er niet zo makkelijk van af maken.

Nee, zo’n man verstopt zijn eigen indrukken, en laat dit klinken in eigen producten —wie zou verwachten dat Hughes’ ‘Remember how we picked the daffodils’ zou weerklinken in een tocht door het vinkelse (zonder hoofdletter, voorwaar!); de narcissen en het schaartje als vuur in de tuin in de regen zich opdringend, om een bladzijde verder met Annie M.G. de lezer weg te waarschuwen voor dichters ([kind / haal toch geen dochters in huis / het is raar volk]) zoals dochter op grootmoederlijke toon al eens was gezegd “Neem toch geen dichter, dochter /zo één met een dichterskop // Zo één wordt er met de jaren / ook niet monogamer op. “. We moeten echter verder, dochter groeit op en zelfs de hondjes zijn dood—te drogen gehangen, lezen wij verderop, als de wilde honden gestorven in Kristin van den Eedes enige bijdrage aan Komrij’s bloemlezing. Ook Wolff heeft dagen gekookt en nachten gedestilleerd.

En waar humor zwelt, wordt de bundel sterker. Hilarisch zijn de gesprekken met buurvrouw in ‘genade’, het laatste bundeltje, waar dochters, oma’s en overig vrouwelijk familiegrut zijn uitgespeeld en de schaamlippen van voisine hoogtij vieren in haar slip en in de ogen van geilneef buurman, die—een Jan Arends gelijk—het beklaagdenbankje tussen gedachte en spraak opheffen doet…eenmaal binnen, na een lange week menopauzebinnenpretjes met buurvrouw gedeeld te hebben, realiseert dichter zich pas dat, gelijk reve, [alles is genade], een prachtige afsluiting van deze bundel, dat echter aangevuld wordt met, ja, opnieuw een herinnering, van Warren ditmaal (ik citeer de laatste): “En dit is de liefste herinnering: / Hoe, op het plein, een zomerlied van linden / Jij aan kwam lopen. Speelse zomerwinden / Sloegen de rijke zijde van je kleed.”

Of het de liefste herinnering was, laat Wolff—hoogachtend—in het midden. Er zijn er echter vele, en hoewel zo nu en dan—durf ik zeggen—schijnbaar lukraak in het werk gepositioneerd, durf ik zeker zeggen dat de inkt uit de kolf van Wolff mooier in uw boekenkast zal staan en in de hand zal liggen dan de laatste Deckwitz—die heeft nog niet zoveel tijd voor herinneringen gehad. En ach, Pom. Waar blijft ons rijm.

een vrouw schrijft een jongen

http://uitgeverijdouane.nl/categorie/poezie/

Share This:

[Arie Arriveert 11.01.2016] SPRAKELOOS NARCISME – bij de dood van DAVID BOWIE

 

ariest1

 

David ligt nog niet onder de grond of de voor en tegenstanders van zijn zangkunstjes – kunsten lees je ook wel –  buitelen al over elkaar heen. gelukkig dat uw webmaster dit keer een meer onpartijdig standpunt inneemt. op FB lezen we hoe een Rutger H. Cornets de Groot afstand neemt van de grote held: ‘Hij kondigde aan nooit meer te zullen optreden, kwam desondanks terug met Diamond Dogs en introduceerde zijn handelsmerk en enige constante: de Galm. Aahhhh, ooohhhh, oeoehhh. Geen zingen, maar een soort waanzinnige sonische uitbeelding van een leeg universum.

Anderen adoreren hun held en popstar alsof ze jaren lang naast hem hebben gewoond.  wij van hier hebben één oprecht eerbetoon geplaatst van rik van boeckel – dat is wel genoeg, ruzies ontstonden bij en rond het eerbetoon van ronald m offerman – ook te  lezen op FB.  we kregen het aangeboden toen de tekst al geplaatst was op FB. pomgedichten wil wel exclusief zijn. elders geplaatste teksten zijn elders te lezen. arie schreef hieronder specifiek voor pomgedichten – voor u, lieve lezer zijn tekst. arie neemt afstand van allen die DAVID nu hij dood is ineens  vereren, hem,  deze david,  altijd al vereerden maar tegelijkertijd toch ook het eigen nog af te sterven IK  graag óók op de voorgrond plaatsen. foei sprak rené brandhoff mij toe: ‘Foei pom. Als iemand dood gaat is hij geweldig geweest. Voor tenminste drie verkoopweken.

‘over mijn lijk nog niet..’ zei mijn vader altijd. en nou is ie dood. ARIE ARRIVEERT exclusief voor U:

 

ariest

[Arie Arriveert 11.01.2016]

.
SPRAKELOOS NARCISME

.
Ik schrijf af en toe een stukje voor de Pom. Daar heb ik best veel moeite mee. Het woord collum durf ik niet eens te gebruiken. Ik kan namelijk niet zo goed schrijven. De meeste stukjes schrijf ik ook op verzoek want ik zit nou niet te trappelen of nee ik sta natuurlijk ik sta dus niet te trappelen om iets te doen wat ik niet kan. Zittend kun je ook trappelen trouwens heb ik net ontdekt. Maar over dat trappelen Ik hoef tocn niet meer uit te leggen waar om he? En toch ook weer wel. Ik moet soms gewoon wat schijven. Want ik laat me heel graag zien al is het maar aan mezelf. Spiegeltje spiegeltje aan de wand. Aan Pom heb ik wel een goeie hoor. Die helpt me overal mee. Dat is fijn want ik zit dan al snel in mijn maag. Met het onderwerp helpt ie me dan ik bedoel het thema waar je dan over kunt schrijven. En met de stijl hij zegt dat je gewoon van je zelf moet uit gaan. Dus ik begin mijn stukjes bijna altijd met ik. Het geeft wel hou vast moet ik zeggen. En als ik niet met ik begin zorg ik er wel voor dat ik in de rest van het stukje genoeg ik zet. Dat ik niet vergeet om van me zelf uit te gaan.

Van ochtend vroeg Pom me of ik iets over David Bowie wilde schrijven. Ik ken Bowie niet zo goed maar ik begreep dat ie was over leden en nou ja het was alweer een tijdje geleden dat ik wat had geschreven dus voor uit. Bovendien heb ik gelijk een onder werp.

Ik ken Bowie natuurlijk ontzettend goed. Ik heb Bowie twee keer zien op treden. Dat was in Ahoy in 1978 echt waar ik was met mijn broer en zijn toen malige vriendin Hilda in die rooie daf van pa hup naar Rotterdam. Ik was 18 toen. Mocht dat je interreseren. Heroes was toen de nieuwste plaat. Ik heb het nog erg helder voor de geest. Het was erg op vallend dat ie van die belachelijk brede broeken droeg. Bowie. Ik maakte er al opmerkingen over moet je zien Arnold zei ik, wat een overdreven broek draagt die Bowie. Hij lachen hij vond dat ook al wat ik vond. Hij gaf een prachtig concert. Bowie dan, niet me broer. Met van die syntezisers, die tijd weet je wel. Berlijn. Ik ben daar trouwens ook vaak geweest. En bij de tweede toegift jezus toen had ie een nog veel bredere broek aan getrokken. Dat statement, fantastisch. Een dikke vinger naar de kritiekasters. Geweldige ervaring pakken ze me nooit meer af. Ik zat ,s avonds en s,nachts nog heerlijk na te genieten.

Ik heb Bowie vele jaren later nog een keer gezien. Ergens in de jaren 90. 1995 of zo. In de Jaarbeurshal in Utrecht. Ik ging toen met de trein. Ik was met mijn ouwe schoolvriend Rinus. Ik vond dat concert ook geweldig. De nieuwste plaat was toen Outside. Ik had die plaat naturlijk meteen gekocht. Ik kreeg de eerste uit de doos! Outside was dat ja. Of om precies te zijn ‘1. Outside’. Er zou nog een deel 2 komen kennelijk, maar dat is er nooit gebeurt. Het was een concept album dat Outside. Een soort terugkeer naar nou ja ik weet niet, iets als een soort spacy detective. Ik moest ook erg aan Major Tom denken. Er waren natuurlijk geen singles van getrokken zo zat Bowie niet echt in elkaar maar wat hebben we ook staan swingen Rinus en ik. Ik kan je vertellen dat ik heel wat hits ten gehore gebracht heb horen en zien brengen. Rebel Rebel, Ashes to Ashes, dingen van Ziggy, en een schitterend duet met die donkere bassiste Gail Ann Dorsey als ik het goed spel. Under pressure deden ze. Ik vond het helemaal geweldig. Ik kan wel zeggen dat ik Bowie een held vindt. Ook dat concert pakken ze me niet meer af. Ik zeg nog vaak tegen vrienden dat ik daar bij was. Dat vinden ze dan heel goed van mij, dat ik daar gewoon naar toe ben gegaan.

Ik moet opeens aan dat lied van Ben Cramer denken: hij was maar een clown, maar nu is hij dood. Want een clown dat was Bowie natuurlijk ook he, los van dat hij ontzettend goed kon zingen. Vind ik dan. Al die alter ego,s die hij zich aan mat. En trendsetter he dat was hij ook. Ik had dat heel goed in de gaten.

Maar nu is hij dood. Ik ben sprakeloos. Het boven staande heb ik dus niet gezegd. Maar toch fijn als je het even wilt lezen. Ach, dat heb je natuurlijk al gedaan als je dit leest. Ik wil het namelijk toch even kwijt. Ook al ben ik sprakeloos. Bowie, ik weet niet hoe het met de anderen zit, maar IK zal je missen.

 

 

 

 

 

Share This: