U bent zelf een pensionado!

de dagelijkse column van uw webmaster op deze site – vanaf heden – zie rechtsboven het item – de passievolle pensionado – te genieten. fijne medemenselijke korte columns – voor alle verjaagden uit de wanhoop!


U bent zelf een pensionado!

Toch eens even opgezocht welke omschrijvingen op mij worden gelegd. Hoe wordt de pensionado omschreven? Drie definities springen bij google naar voren. Oje nu weet google ook dat ik pensionado ben. De reclames voor steunkousen,  gebittenpoeder, lakens tegen doorliggen, watten tegen hersenbloedingen, pacemakers en andere hulpstukken zullen niet meer uit de  lucht zijn.  Ik lees voor pensionado:

-gezonde, kapitaalkrachtige senior die volop van zijn of haar pensioen geniet
-Overwinteraar
-gepensioneerde die in een warm land gaat wonen

Ik weet het niet hoor maar in een warm land ga ik niet wonen, ik woon trouwens al in een warm land. Volgens deze laatste definitie is elke Nederlander ongeveer een pensionado. Die paar uurtjes per dag die u aan werken besteedt staan in geen verhouding tot de overdaad aan uren vrije tijd, slapen, eten , drinken en seks die u wekelijks geniet. Zijn wij niet allemaal zo langzamerhand in dit luilekkerland pensionado’s?  het antwoord kan alleen maar ja zijn. Een heldere conclusie.
Dat ik zo een groot analytisch vermogen in mij herberg was mij niet bekend. Van mijn demagogische talenten en mijn aangeboren aanleg om drogredenen te pas en te onpas te etaleren was ik natuurlijk wel op de hoogte.
Een overwinteraar – ik help het u hopen – bent u ook. Rest nog de eerste definitie. Als ik de doorgewinterde pensionado’s om mij heen mag geloven is het pensioen geen vetpot. Hoe de grote kaaskop van zoveel plus – onze henkie – wél aan al zijn vetlappen komt blijft vooralsnog een raadsel.
 
pom wolff 15/8/2019

Share This:

MERIK VAN DER TORREN over ‘Het zwalkend grachtenwater, achter hellende gevels…” in 020 – HALSEMA in control?

de heuglijke dag vandaag. hondje BETTY zal liefdevol worden opgevangen in amsterdam zuid. gisteren mochten we de lezers hier de primeur bieden. we verkozen BETTY boven de zoon van burgermoeder HALSEMA. die niets bijzonders heeft gedaan, helemaal niets bijzonders alleen wel is opgepakt door de politie. messen – woonbootvredebreuk – nou ja niets bijzonders volgens de burgermoeder. opvoeden is ook een vak zullen we maar zeggen. ze heeft alles onder controle: de vuilverbranding, de schietpartijen, zoonlief, verboden wapenbezit, de kades en de bruggen – hoe dan ook woensdag gehaktdag maar vóór alles MERIKDAG – geniet meriks droom:





Kabouter, waar ben je?


Ik ga je zoeken in neonverlichte straten,
Het zwalkend grachtenwater, achter hellende gevels,

Ik zoek je, in scheefgezakte stoepen, in puin,
Onder wolken stenengruis.

Ik vraag het de buurvrouw en de Turkse bakker,
Ik vraag waar je bent aan de brugwachter,

Ik vraag het aan de zwanen en de meeuwen,
Vlieg naar het Zuiden, zeggen ze
Als je haar daar niet vindt, dan naar het Noorden.

Ze is boven de bergtoppen, achter de lachende maan,
Sterren in haar oren.

En het lied van de muzikant op het Centraal Station zingt het,
En het Rode Dageraadkoor
En de jubelende monniken uit Corsica
En weer de man in een portiek in de Verenigde Staten
Met een gitaar met 1 snaar en een fles whisky naast zich;

Je bent er tussen het groen,
Achter de varens
In de schaduw van de Reuzenpaddestoel
In mijn tuin


Merik van der Torren

Share This:

BREAKING NEWS: de dichter merik van der torren heeft vandaag een echte jack russel aangeschaft en ze heet BETTY – 8 tips voor BETTY


Merik bericht:
Overigens is er heugelijk nieuws; de Jack Russel genaamd Betty is vanaf morgen mijn nieuwe huisgenote, opgenomen uit het dierenasiel. Helaas heb ik geen foto, maar ze ziet er heel leuk en lief uit, groet Merik



Het trainen en opvoeden van een Jack Russell kan best een uitdaging zijn en vraagt consistente herhaling. Er zijn ook een aantal zaken die u bij de training niet moet doen en daarom geven wij de onderstaande tips die u kunt toepassen.
Tips en adviezen die u niet moet doen bij de training en opvoeding van een Jack Russell terrier.
Tip 1
Laat het niet gebeuren dat jouw Jack Russell terrier de gewoonte ontwikkelt dat hij met zijn poten op jouw borst gaat staan. Hoe leuk het ook is om met hem op de grond te spelen, door dit toe te laten, gaan ze als snel een gevoel van dominantie voelen en al snel zullen ze de baas zijn. Met Jack Russell terriers is het al moeilijk genoeg om hem te overtuigen dat jij de baas bent. Je kunt hier meer over lezen in mijn Jack Russel Handboek en waarom het erg belangrijk is dat u de baas bent.
Tip 2
Als jij jouw Jack Russell disciplineert, volg dit dan niet gelijk op met liefde en affectie. U heeft misschien een schuldgevoel omdat u uw hond NEE moest vertellen, maar laat deze gemengde gevoelens NOOIT aan uw Jack Ruselle merken. Uw Jack Russell moet het verschil weten tussen complimenten en discipline. Dit is essentieel.
Tip 3
Laat het niet toe dat jouw Jack Russel terrier dominantie laat zien tegenover andere honden. Er zijn verschillen grotere, goed getrainde honden in mijn buurt, maar onze Jack Russell denkt dat hij twee keer zo groot is als deze honden. Gelukkig gedragen deze honden zich wel goed. Ook al wil jouw Jack Russell zich uitlsloven om een andere hond uit te dagen onder begeleiding van het nodige geblaf, u moet dit gedrag corrigeren. Dit is een essentieel onderdeel van het socialiseren van jouw Jack Russell terrier
Tip 4
Laat het niet toe dat het gewoon wordt dat uw naar zijn believen op een stoel of bank zit. De meubels zijn voor jou om op te zitten en de plek van jouw hond is op de grond. Dit verschil moet hij weten.
Tip 5
Laat jouw Jack Russell niet naast u op de passagiersstoel zitten. Er zijn genoeg goede hondenstoelen voor in de auto die makkelijjk op de achterstoel kunen worden bevestigd. Als je dit niet doet dat zul je als nel een actieve bijrijder hebbe. Jouw Jack Terrie zal echt zijn poten op het stuur zetten. Dit is echt geen grap!
Tip 6
Reageer niet op het smeken van uw Jack Russell over de etensrestjes van de tafel. Als je eenmaal toegeeft, is het hek van de dam en dan zijn uw rustige maaltijden verleden tijd. Het is overigens altijd goed dat jij eerst eet en daarna pas uw Jack Russel. De reden hiervoor kun je ook weer terugvinden in het Jack Russell e-book. Wees sterk!
Tip 7
Laat het niet toe dat jouw Jack Russell de roedelleider wordt in huis. Het is heel gebruikelijk om 1 huisdier te hebben, maar honden blijven roedeldieren. Door hun instinct reageren ze nog steeds op een manier waarop ze in het wild zouden reageren. U moet de roedelleider zijn, u bepaalt waar de wandeling heen gaat en niet andersom. Als u niet de roedelleider bent, dan bepaalt uw Jack wanneer er wordt gespeeld, wanneer u wakker wordt en ga zo maar door. Laat die niet gebeuren!
Tip 8
Je moet zeker niet uit het oog verliezen dat jouw Jack Russell een hond is. Ook als zijn ze nog zo lief en leuk om mee om te gaan, ze zijn niet menselijk. Ze hebben niet dezelfde gevoelens en emoties en reageren daarom ook niet op deze manier. Als u deze wetenschap goed in uw hoofd print, wordt het trainen van uw Jack Russell veel makkelijker. Onthoud goed: UW JACK IS EEN LID VAN HET GEZIN, MAAR IS GEEN MENS. Hij staat onderaan de ladder in het gezin, onderaan in de Hierarchie.


hondje van me

levend organisme
je bent niet perfect
je lijf is niet compleet
en je bent niet mooi te noemen

je bent harig en je bent zacht
zachtmoedig en erg lief
je wacht op mij,
en hebt geen oordeel
je wandelt met mij
en je weet van mij heel veel

ik denk wel eens
dat je recht door me
heen ziet
en als ik verdriet heb
ben jij de eerste die mijn tranen droogt

wat moet ik straks
als jij er niet meer bent?
wie troost me als jij
vertrokken bent?

lief zacht mooi
organisme
leven wezen
zoogdier
hondje van me

ga niet dood,
nu niet, nooit


©mrieke

Share This:

JOLIES HEIJ over EVY

Over chatmeisjes & stropdassen

Columniste vers uit de bus met dichters gerold. Aan het einde van de week spreken we allemaal Vlaams. Het valt me op dat we het nu allemaal hebben over “gedichten brengen” in plaats van “overdragen”, merkte Stef Citroengeel op. We waren één grote, talige familie. Het servokroatische leraresje moest wenen omdat ze de bus niet op mocht. De liefde van mijn leven is ook mee, snifte ze. Die veldwachter? gaf ik. Ik wist niet dat die gedichten schreef. Hij gaat anders wel een boek schrijven over het veldwachtersbestaan, verklaarde ze trots. Hoe boeiend kan dat zijn, geeuwde ik. Wordt het soms een opsomming van alle boeven die hij heeft gevangen? Dat is net zoiets als de natuurgenezer die een sprookje schrijft over de misdaden die hij niet heeft gepleegd. Ik bedoel niet hém, zei ze, mijn eigen Radovan gaat mee op de bus in de gedaante van Foleor van Steenbergen. Ach natuurlijk, begreep ik, die heeft ook een witte baard. En ik had zo graag zijn troostmeisje willen zijn, verzuchtte ze, want zijn lief heeft hem verlaten. Zeg, gaf ik verontwaardigd, is hij niet een beetje erg oud voor jou? Maar hij is jong van geest, hoor! Ik ben al heel lang zijn officieuze vriendinnetje, heb diverse keren op zijn bank geslapen. Hij heeft trouwens ook een tuinhuis, maar daar slaap ik alleen als ik samen met Sylvia Hubers kom. Toe maar, zei ik, en wat vind je veldwachter daar allemaal van? Die ziet me al een tijdje niet meer staan en je weet hoe dat in het virtuele gaat, chatmeisjes worden vroeg of laat afgedankt. En als zijn boek in het Servokroatisch moet worden vertaald, mag jij zeker weer opdraven, sneerde ik. Laat je toch niet altijd zo door die mannen naaien, mijn kind. Je bent te goed voor de wereld.

Maar Evy zal zich wel over Foleor ontfermen, maak je daarover nou geen zorgen. En ik stapte op de bus. Evy zat al aan Foleors zijde, dus dat zat wel snor. Ik ga geen verslag doen van de gehele tour, lieve lezer, maar er waren hoogtepunten. Een verrassende locatie was De Ceuvel in Amsterdam Noord, een Ruigoord in het klein dat ik nog niet kende waar hippe Noorderlingen gefermenteerde kefir stonden te verkopen. De geweldige show die we in Zwolle op een zolderkamer aan het spoor gaven waar ik mocht eindigen met het ter plekke geschreven gedicht “Perronkater voor vertrek”, dat Rodaan al Galidi liedwaardig vond. Ik schrijf in Jip en Janneketaal, sprak hij nederige, maar jij trekt alle registers open. De show op het groningse stadsstrand, omlijst door het geplons van duitse kinderen. De workshop van Nick Swarth over poëzie in de publieke ruimte. De middagen waren meestal gevuld met workshops, tot verdriet van sommige dichters, die liever vaker hadden opgetreden, maar tot mijn vreugde, want net als de onderwijzer Erich Kästner hou ik meer van “lernen” dan van “lehren”. Optreden doe ik al ieder weekend, ik ga vooral op zo’n tour mee om mijn horizon te verbreden.

Dat was sowieso al het geval bij het bezoek aan het lhbt-festival in Gent. Sommige busdichters gingen liever met de proppers (promoters – weer een woord geleerd) de kroeg in omdat ze het manifest te extremistisch vonden, maar voor mij was het een openbaring. In mijn jeugd liepen er in die scene enkel homo’s en wanstaltige travo’s rond, waar ik als androgyne heterovrouw, die graag in mannenkleren rondloopt, niks te zoeken had, maar tegenwoordig is het veel breder. Dus griste ik een stropdas van de bazaar mee en bond die voor het optreden om. Kunt ge die zelf strikken? vroeg Evy verwonderd. Maar natuurlijk, zei ik, dat heb ik van m’n vader geleerd, op een toon van: dat behoort toch ieder meisje van haar vader te leren. Daarna doken we onder in de gentse nachten om pas in Mechelen weer boven te komen.


Manenblusser

We zijn in het land waar taal anders klinkt
het zingt zoals Evy glimpieper en priaap uitspreekt.
We zijn dieper het zuiden ingezakt, hier schuimt het bier
en zijn de tongen losser. Mijn accu is leeg, daarom pak ik

de pen en leef mezelf uit op papier. De jongens van plezier
staan op iedere straathoek pispalen te rammen.
Jens klaagt over dit onbeschoft verrechtse land
maar het publiek heeft afgetrainde oren. Hier sluiten

de kroegen nooit. Doeko doet uit de doeken dat spargelharn
urinezuur betekent. Later ben ik alles kwijt, de tijd alsook
mijn afgeleefdheid tot nu toe. Ik krul mezelf op in een pijpela
dans de Vrijdagmarkt rond. Ik val en sta op is de bushit van

dit jaar. Wat geeft het dat de herberg geen bed heeft.
Evy spreidt haar vleugels over de grond uit, Arthur draagt
mijn tas. We spelen in een lus waaraan geen einde komt.
In Mechelen wordt de maan met bier geblust.

Jolies Heij

Share This:

Karin Beumkes – mens & melodie op de maandag: ‘de ogen van een gier zijn koud…’


Ziel

De tijd tikt van de tegels af
het korstmos heeft zijn werk gedaan
ik bied mijn ziel aan ieder roofdier aan
maar nee, ze vluchten schuchter van me af.

Er is geen hogere macht gevonden
die mij op deze wereld openvouwt
de ogen van een gier zijn koud
de ogen van een kind zijn ongeschonden.

Het visioen van obstakels in de oude lucht
of door de hel gaan met kapotte handen
deden mij vrijwillig in een cel belanden
of diep ongelukkig zijn in een doods gehucht.


Muziek: Grace Slick – Dreams https://youtu.be/bv98M7iZwAI


Liefs en groetjes

Karin

Share This:

ze zeggen dat…

niet de tijd

en toch kan ik het niet verkroppen
dat je verstomde
je adem weg je lichaam je gebaren

ze zeggen dat je overgaat
maar overgaan betreft alleen de plaats
niet de tijd

daarom is het al zo lang
en lang zo leeg in mij

pw

Share This:

PAUL BEZEMBINDER wint de enige echte virtuele foto-gedicht wedstrijdtrofee op pomgedichten?

  • FRANS TERKEN geef mij zon en een tuintafel
  • PETRA MARIA vandaag nog dachten we even hetzelfde
  • RIK VAN BOECKEL in de zwoele wind van het dansend eilandlicht
  • VERA VAN DER HORST over knuffelen en knuppelen
  • CARTOUCHE zeg me
  • PAUL BEZEMBINDER met een prachtige salade
  • JEANINE HOEDEMAKERS te vaak en soms onnodig
  • ANKE LABRIE ziek zusje

wedstrijd gesloten.

Deze week wint Paul Bezembinder het goud. van harte. Paul komt op zeer verrassende wijze uit de hoek met die prachtige salade en dwingt de jury hier tot het schrijven van een juryrapport over een juryrapport. dat kom je niet vaak tegen. en de afgebeelde salade wordt heel smaakvol in woorden aan de lezer opgediend. Geniet zijn salade en de andere gedichten gelardeerd met persoonlijke foto’s en teksten. alle dichters dank jullie wel. naar Matthijs Nieuwkerk zeg ik AAN TAFEL!




Uit een juryrapport
 
Een prachtige salade van tomaat,
verse vijgen, ui, een klein konfijtje,
een lichte toets van delicaat granaat,
die – als ware dit een schilderijtje –
ons smaken brengt in nieuw raffinement,
in nieuw palet, in licht. Door geen ander
werd zo mooi de smaak van koriander
bekrachtigd met een takje verse munt.
Met deze compositie, op dit doek,
van bekroonde wijn, bestek en borden,
toont dit gerecht dat een salade thans
als vorm van kunst gezien kan worden.
 
Paul Bezembinder
 
 
/190811

de tekst oogt smakelijker dan de foto. nou ja dat vind ik, een persoonlijke smaak. paul schotelt ons hier wel een kloppend geheel voor – een stilleven in woorden. grappig is dat ik nu in een situatie gebracht word om een juryrapport over een juryraport te schrijven. paul zet ons als lezer een zeer smakelijk hapje voor.

ik schreef wel eerder een gedicht als juryrapport – ging ook over eten:

de bevlogen slamster

het eerste dat ik hoorde zeggen was
er is hier zeker niets te vreten
ook een entree is een keuze

ze begon met twee bananen
vrat alle nootjes van de bar
en ook de broodjes verdwenen

beet op het podium de spits af
sprak over een wereld die niet deugde
heftig lijden leed en dood
en voor alles die vreselijke hongersnood

wel bezield soms zelfs bewogen
was in het juryrapport te lezen
met de hand erbij geschreven:
haar liedje sterft de ruimte in
een kamer die als doodskist voelt

pw
die van de bank
 
  de fles wijn staat er nog
die van die dag die van de zon op de gele bank
die van de hand met bloed uit liefde
gebroken glas

die van een kunstbeen waarop nog tattoo moet
en van het kind met afstandsbediening als wapen

die van die dag
die helemaal goed was
zo goed dat ik zei
  dat ik zei
dat ik gelukkig was

pom wolff

 wie wint de enige echte virtuele foto-gedicht wedstrijdtrofee op pomgedichten? graag uw eigen foto bij uw eigen gedicht lieve dichter. een foto van uw hondje, uw geliefde, uw vakantie, uw nieuwe hondje, uw nieuwe geliefde, uw overleden overgrootmoeder, uw nog levende overgrootmoeder – u bent geheel vrij!

hierboven mijn foto van een werk van een japanse kunstenaar te zien in Voorlinden. een huis van textiel zit gegoten als een kledingstuk. u kent de regels: insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw foto + gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Zo’n dag

Die dag dat ik de tafel leegmaakte
voor welkome gasten

zij die ongenood willen aanschuiven
en mij verrassen met een boeiend verhaal

ik was er helemaal klaar voor
op mijn gemak maar in zekere spanning

alsof er vlinders in de buik
zoals bij vroegere verliefdheden

dat jij op tafel landde en de vleugels spreidde
zo kleurde je het dagelijks grijs

tot een zonovergoten middag
van reizen naar kleurrijke verten

het is wieken naar ongekende plekken
omhoog komen op een zuchtje wind

en elke schaduw achter je laten
opvliegen om verder te gaan

geef mij zon en een tuintafel
ik sla m’n vleugels uit

FransTerken 09.08.2019



het dagelijks grijs ingekleurd door Frans, hoe het beestje snel gefotografeerd moet om het in de taal te laten opvliegen, dat het vergezichten opent. frans opent ze – weg uit het grijs op naar ongekende plaatsen en kleurrijke verten. we zien een beginpunt en weten niet waar het verhaal zal eindigen maar we weten wel dat de dichter geinspireerd in taal de wereld tegemoet treedt in alle pracht en in een energiek zonlicht.


WE MAKEN HIER 
DINGEN MEE

de bomen bewegen
zacht op de wind

ik zie een nieuwe kleur
eekhoornbruinoranje

in de hangmat
wiegen de toppen
van de sparren

op de mat
ligt een vlinder
ik pluk hem een bloem

en vandaag nog
dachten we even
hetzelfde

elke dag weer
maken we van alles
mee

PetraMaria


het natuurlijke HIER zien we op de foto – ook hier net als bij frans lezen we over een vlinder –
niet waarheen deze vlinder de lezer en de dichter heen zal leiden maar waarheen de vlinder al is uitgevlogen en de dichter haar ontmoet. bomen kleuren hangmatten. allemaal fraai maar de meest intrigerende regel is toch: ‘en vandaag nog dachten we even hetzelfde..’ – dat is zo een regeltje waar je geen vinger op gelegd krijgt. zo een regeltje die de hele wandeling door het amstelpark straks door mijn hoofd blijft spoken. biologisch en natuurkundig gezien onmogelijk natuurlijk  maar achteloos in de taal opgeschreven wél mogelijk en ook nog poëtisch verantwoord.
waar dachten ze aan – op die vraag krijgen we natuurlijk geen antwoord. gelijke geesten in verschillende lichamen – petra maakt vandaag met een regel het onmogelijke mogelijk. zie hier leraren Nederlands&Poëzie – een uniek voorbeeld in een regel  voor als u morgen moet uitleggen wat poëzie is.



Eilandlicht

Het eiland steekt zijn tong
uit naar de Waddenzee
laat ritmes achter tussen paarden

fietsers zoeken de tijd op
om te navigeren tussen strepen
vinden een boot aan de horizon

stilte roept de zon op
dichter verlaat Schier
zijn hart klopt traag

zijn wilde haren leggen zichzelf
bloot in de zwoele wind
van het dansend eilandlicht.

Rik van Boeckel
10 augustus 2019


ja de eilanden weten wat. door mijn bezoekjes aan de eilanddichter van texel weet ik een beetje wat rik van boeckel hier in poëzie met de lezer aan gevoel deelt. er is wel een verschil. ik lees dat rik met een lichte weemoed het eiland verlaat – het dansende eilandlicht – de zon, de boot, de fietsers, (ik mis de reuk nog) – zelf was ik altijd blij de boot weer te hebben gehaald. texel is mooi dacht ik altijd – maar texel is net als de dood zelf – je moet er als mens ver weg van blijven. zo niet rik en het prachtige eiland schier waar riks klanken de natuur en de mensen hebben verrijkt. dat kunnen we van het krijsen van al die texelse zeemeeuwen niet zeggen.
Groot kleinkind


Ze heeft van die kleine handen
waar ze gewoon zwaar mannengereedschap
mee hanteert, alsof ze dat al jaren doet,
met een blik van, ja dat doe ik toch even,
maar als ze dan je het resultaat laat zien,
vraagt ze altijd, vind je het écht goed?


Nu zit ze hier, vingertjesvriemelend en
ze lijkt zo teer. Mijn hart krimpt, 
zoals altijd weer als ik de moedige 
poging zie om te dealen met haar
hartezeer. In mijn gedachten pak ik
nu een hamer, een bijl en wat al niet meer
en knuppel een ieder die haar dit aandoet 
neer.

Vera van der Horst


Vera houdt de foto en de tekst heel persoonlijk. ik heb die door de kleindochter getimmerde bloemenstellage in eigen persoon mogen bewonderen – een teken van liefde – ja oma vindt het ECHT goed kind. helpen we mee – schreeuwen we mee met dichteres. een gedicht dat te persoonlijk is om mee te doen in een wedstrijd. met name de wijze waarop oma de mensen die het hartzeer veroorzaakten  te lijf wil gaan. een hamer een bijl een knuppel ja hoor zo herkennen we vera ook. die lieve oma ken mooi schrijven zegt buuf hier op drie hoog achter in de jordaan. maar je moet der niet uhh – nee inderdaad buuf – niet uhh zonder handschoenen.
Zeg me, noem me
noem me maar gestoord
zoals het nooit klinken zal
 plebejer, plakker, dichter
al wat ik wil is  woord-
loos contact, hoe kan dat
beter dan zwijgen
in een otofoto

110819
Cartouche

Cartouche weer thuis gearriveerd na zijn woede uitbarstingen vorige week over een dichie van webmaster. gelukkig maar. wat ie hier allemaal op de foto ter plekke bedenkt of waar ie hier vertoeft we komen het niet te weten. oote boote boe. schreef een dichter ooit. dichter past wel precies IN het kunstwerkje dat mag gezegd. ik pas wel op om dichter gestoord te noemen. ik doe er deze week het zwijgen toe. dat is lees ik wat de dichter wil. en dichters wil is altijd wet (in zijn gedichten).


Goedemorgen pom,
  Ik heb nu nog vakantie en zoals je misschien las kreeg ik een onverwachte activiteit op mijn pad  maar ik dacht ik zal een gedicht insturen, dan weten jullie dat ik aan jullie denk.
 
  Jeanine


te vaak en soms
onnodig getroost
 
staart ze naar
die verpieterde bloemen
op de steen
 
op alle kaartjes
huilt de inkt hartstochtelijker
dan zij  tot nu toe deed
 
 
te vaak en soms
onnodig getroost staat ze daar
en wacht
 
ze wiegt
als zet een lichte bries
haar in beweging
 
dan vallen plots wat eerste druppels
 
inkt en regen
huilen nu voor haar

 
Jeanine Hoedemakers




onze Jeanine in de strijd om het stadsdichterschap van Den Bosch heeft hier op de pom even vrijaf – de 14e september brandt ze los naast de andere drie kandidaten – jeanine zet je zomaar niet even aan de kant. wij van de pom wensen haar alle succes bij haar presentatie de 14e september – dat alle brabanders – een cartouche – een willem adelaar – een vera van der horst ONZE jeanine zullen steunen is wel de wens hier in 020. heel amsterdam staat achter jeanine – nou brabant nog. hoe dan ook we zijn haar niet vergeten onze bregje zonderland. haar inzending vandaag nogal droevig. regen druppels tranen inkt. een vrouwspersoon in de brabantse open lucht laten we zeggen bij de grafsteen  van een dichter als  cartouche. ja zo een beeld wel treffend neergezet op deze wijze. hahaha.


ziek zusje

alleen maar lieve poezen
tekent ze
met vriendelijke staarten
ook als ze vogels vangen
zijn ze lief
heeft ze besloten
want dat is hun aard


daar denk ik aan
als ze het moeilijk heeft
en moeilijk is
veeleisend en opstandig
ook als ze agressief is
is ze lief
heb ik besloten
want dat is haar aard


anke labrie

we lezen over een lief en mede menselijk besluit. van zusje tot zusje. zo moeten zusjes voor elkaar er zijn. wie anders zou het ervoor over hebben om de onhebbelijkheden te plaatsen op de juiste wijze. een gedicht als een besluit en een besluit als liefde.

Share This:

mijn stoel mijn lieve stoel ik ga je bezitten en in je worden gedichten geboren

uit de vorige eeuw en toch rechtop

daar sta je nou mijn stoel
ik moet nog even aan je wennen aan je geur en aan je zitten
was het Merik niet die over een stoel van waarde schreef
aan de witte wijn met buurvrouw tiele

ik zal het je maar meteen zeggen ik drink gewürz
altijd weer gewürz heel veel gewürz en als ik dronken ben grandmarnier
om mezelf te blussen – dan weet je dat alvast
en ja het was merik die over een stoel van waarde schreef

mijn stoel, ja jij, ik ga je bezitten en in je
worden gedichten geboren
als kindjes mooie en lieve, witte en zwarte

dit eerste kindje is van ons
omdat je zo lang op mij wachtte
en met mij samen oud wil worden

pom wolff


Voor buurvrouw Tiele

Heeft u een alles-moet-kunnen doekje,
zes geraniums, tien liter aarde,
lapt u ook dat vergeten hoekje
en die oude stoel van waarde ?
 
Zes geraniums, tien liter aarde
en alstublieft munt en rozemarijn,
en lapt u die oude stoel van waarde,
Wilt u een glas droge witte wijn ?
 
Alstublieft wat munt en rozemarijn,
ik heb voor u nog oude kranten,
Wilt u een glas droge witte wijn,
heeft u rode wollen wanten?
 
Ik heb voor u nog oude kranten,
heeft u dat alles-moet-kunnen doekje
en tegen de kou rode wanten
en apropos  lapt u dat ene hoekje ?

Merik van der Torren
 

Share This:

Peter Posthumus: ‘Na vanavond zal nooit meer iets te veel zijn nooit meer iets genoeg…’



Vanavond zal ik schrijven
zoals nog nooit geschreven werd
vanavond spatten de woorden
in de regels
uit iedere ademtocht
ontstaat een lied
uit iedere zucht
een mateloos verlangen
uit iedere gedachte een gedicht


Vanavond schrijf ik de brokken
uit m’n keel
de zwarte gaten uit m’n geheugen
woorden zullen neerhagelen
uit de volle ongebroken zinnen
vrijgevochten woorden 
zullen zich storten
op de losse einden in ieder verhaal


Na vanavond zal nooit meer iets
te veel zijn
nooit meer iets genoeg
nooit meer iets slecht
nooit meer iets goed
na vanavond is alles mogelijk
en is er niets meer dat moetl


peter posthumus

Share This:

VON SOLO naar de kapper!

POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Mijn vader was op zijn vijfentwintigste van kruin tot voorhoofd kaal. In mijn jeugd was één van mijn grootste angsten dat ik net zo snel, of nog sneller net zo kaal zou worden. Mijn leven zou voorbij zijn. Nooit nog zou ik aan een vriendinnetje kunnen komen. Ingegeven door die angst liet ik mijn haar dan maar zo lang mogelijk groeien. Maar hoe lang kun je daar mee door gaan…

Deel 100. Haarfijn

In mijn kinderjaren gaf ik niet veel om mijn haar. Wel vond ik het vervelend om naar de kapper te gaan. Koude scharen, klamme stoelen, norse Zeeuwse kapsters en stilzitten. Later knipte mijn vader het ook wel eens. Dat scheelde weer een paar daalders op onze toch niet al te breed hangende begroting toentertijd. Op de middelbare school wilde ik ook wel een vriendinnetje, dus dan ga je over je haar nadenken. Je ouders denken dan ook mee, hetgeen in opzet nog wel eens wil conflicteren met je eigen denkbeelden of experimentele wensen. Kappers denken ook mee, en wat me in die jaren duidelijk werd was, dat wat je ook vroeg, ze er altijd wel voor wisten te zorgen dat er iets anders als resultaat uit kwam. Rond mijn vijftiende kwam ik tot de conclusie dat het allemaal geen zin had. Beter zou ik mijn haar dan maar laten groeien. Dit resulteerde er in dat ik rond mijn achttiende een weelderige bos lang haar aan mijn hoofd had zwaaien. Vergelijkingen met zowel Jezus als Eddy Vedder vlogen me om de oren. En langzamerhand had ik ook wel eens een vriendinnetje. In zoverre was voor mij nu wel bewezen dat het zin had je haar te dragen zoals het je fijn zit.

Jaren heb ik dat lange haar gehad. Dat leverde me met mijn tengere bouw veel biertjes op in de disco als jongens me weer eens voor een vrouw aan zagen van achteren. Verder leer je er mee leven. Lang haar is fijn. Ik ben er gek op. Maar ook ik werd ouder. Op een gegeven moment was ik klaar met school. Bij het uitzendbureau werd het advies herhaald dat me eerder door mijn ouders gegeven was. ‘Knip dat haar er af, anders vind je nooit een baan.’ Daar ik ook net gebroken was met mijn toenmalige vriendin leek het me het perfecte moment om dan ook maar weer eens wat nieuws met mijn haar te proberen. Dat haar ging er af, en ik had meteen een baan. Maar het voelde toch wat kaal. En langzamerhand trok ook mijn haargrens zich terug en begon de ooit zo volle bos bij de kruin te dunnen. Intussen was ik al vijfentwintig geweest en had intussen weer een vriendin, dus het belang van mijn haargrens verschoof ook naar een lagere prioriteit. Door de jaren heen probeerde ik vele stijlen. Kaal aan de zijkant, asymmetrisch, helemaal kaal, halflangig en ga zo maar door. Telkens weer iets proberen dat het weer niet wordt. Het leek mijn jeugd wel. Daarbij kwam het nadeel dat ik intussen een kruin begon te krijgen als een monnik. Dat beperkt de mogelijkheden om mee te gaan in alle nieuw hipstertrends. Mijn vaste kapster op de Kleiweg was intussen wel aan mijn grillen gewend geraakt en in staat om dat wat ik voorspiegelde ook één op één uit te voeren. Maar ook zij was van mening dat er eigenlijk geen model meer in te knippen was. En ik had alles al gehad. Ik concludeerde daarop dat er eigenlijk nog maar één combi oplossing mogelijk was. Doorgaan met kaal worden en doorgaan met het laten groeien van mijn haar. Mijn kapster grijnsde alsof ze mijn plan begreep en stemde in met het bijpunten van mijn vogelenest. Op de vraag of implantaten ook nog iets voor mij zouden zijn knikte ze nee. Voor mij genoeg reden om daar vanaf te zien. Want ondanks het feit dat mijn haar onder de juiste omstandigheden nog wel eens aardig wil krullen, zoveel als mijn secundaire lichaamsbeharing krult het niet.

Intussen heb ik op mijn schedel weer een aardige bos met haar, ondanks de dunne en kale plekken. Het voelt lekker. En je kunt er mee schudden, wat ook fijn voelt. Het ziet er, al zeg ik het zelf, nog helemaal zo slecht niet uit. En of het nou bij mezelf is of bij anderen. Een lekkere bos haar is aantrekkelijk. Ook bij een vrouw. Het idee je geliefde tijdens het vrijen stevig door haar dos te woelen is onweerstaanbaar. Haar is fijn. Ik ben er gek op. Of het nou op mijn hoofd is of ergens anders. Geen Brazilian waxes voor mij dus. En laatst zag ik ergens op een universiteitsterrein een professor lopen het een kapsel dat het mijne over dertig jaar zou kunnen zijn. Lang grijs krullend haar, kaal van kruin tot voorhoofd. Ik pas er voor. Zoals ik vroeger zei, de tondueze kan er altijd nog overheen. Maar dat is voor degenen zonder inspiratie en persoonlijkheid. Haren zijn stiekem eigenlijk onze kosmische antennes van de Goden. We staan er mee in contact met hogere machten en andere dimensies. Dichters hebben dan ook zelden een kaalgeschoren hoofd. Soldaten, skinheads, moderne managers en moslimextremisten dan weer wel. Trekt u zelf uw conclusies.

Ten slotte moet iedereen natuurlijk voor zichzelf maar weten wat hij mijn zijn haar doet. Denkt u echter ook gerust nog eens aan het elan dat de met haar bekrulde Diederik Samsom ooit uitstraalde en de schim die hij nog nog is van zichzelf met zijn slicke kop. Of Jack van Gelder of Sinead O’Connor.
Of zoals mijn kapster zou zeggen: ‘En nou kappen!’

Share This: