afscheid van VERA VAN DER HORST als columniste op de donderdag – welkom SUZANNE KRIJGER


afscheid van VERA VAN DER HORST als columniste op de donderdag – welkom SUZANNE KRIJGER
 
jarenlang kende de site pomgedichten op donderdag de columns van VON SOLO – Von Solo de veertiger die van het leven van dertigers en veertigers verhaalde. 400 maal VON SOLO was genoeg. vanaf de zomervakantie heeft Vera van der Horst het gat von solo opgevuld. als je het doet moet je het tot het einde van 2020 doen hoor – blufte ik. iedereen is natuurlijk vrij op pomgedichten te schrijven zolang en zoveel of zo kort en zo weinig als gewenst. veer trapte erin en heeft de site prachtige contemplaties gegeven vanaf de zomer tot vorige week aan toe. vorige week kon ik haar melden – je bent ontslagen hoor – een opluchting wist ik – ik heb suzanne krijger bereid gevonden om de donderdag een aantal weken voor haar rekening te nemen. winnares van een voorronde van de rotterdam slam – indringende spoken words teksten. we zijn blij en verheugd en kijken uit naar de nieuwe bijdragen van suzanne op deze site op de donderdag. natuurlijk krijgt deze (bijna)twintiger de vrije hand op de donderdag – zolang of zo kort zij wil. wensen wij vera alle liefs en kussen we haar een heel heel dik dank je wel. morgen hier SUZANNE!
Mijn naam is Suzanne Krijger, 19 jaar oud en kom uit Zeeland. Ik woon sinds een jaar in Tilburg. Ik ben daar begonnen aan het eerste jaar van de opleiding ‘Docerend theatermaker’.
Naast dat ik theater maken en acteren enorm tof vind, ben ik al een tijdje bezig om verschillende kanten binnen de poëzie te onderzoeken. Met name spoken word. Al schrijvend ben ik mijn eigen stijl aan het vinden waarin de verschillende kanten en betekenissen van kwetsbaarheid zeker een rol spelen. Met mijn teksten wil ik anderen naast entertainen, ook intrigeren aan de hand van mijn visie op verschillende onderwerpen.

Share This:

Merik van der Torren: ‘De Kerstman vertrouwde ik nooit met zijn witte baard…’

De Kerstman vertrouwde ik nooit
met zijn witte baard


Merry Christmas


De Kerstman vertrouwde ik nooit
met zijn witte baard en waar
glijdt die arrenslee naar toe?
 
Ik denk dat hij treinen ontsporen laat
en meest macaber nieuws verzorgt;
een aanslag zus of zo.
 
Ik denk dat hij met een corona-biertje op
zit te lachen om ziekenhuizen
 
en hij ontsteekt een kaarsje voor het licht
in de donkere dagen van altijd;
dat het licht groeit en de bloesem
en de vruchten des velds;
 
dat is dan wel weer tof van die gast

Share This:

even tussendoor Anke Labrie en Merik van der Torren en Delia Bremer op SALTO TV

Share This:

IEN VERRIPS met uitgesproken gedachten over familieleden

beste lezers, let u ook even op dat quasi onschuldige gezichtje op de foto van onze Ien.


miezerig en grijs
waterland als een vergeten prent
rechtlijnig de kille weteringen
als de gedachten
van de slotengravers
het zouden mijn broers kunnen zijn
 
zwierige wolken wit op blauw
Ruijsdael kwam hier langs  
gezeten aan de boezem
richt hij zijn  penseel
goedkeurend gemurmel van de plas
zoals mijn zusters kunnen doen

Ien Verrips

Share This:

niemand die het zegt…


je bereidt je voor op
waar het donker zal zijn
niet eens meer dat
 
waar niets meer wordt
belicht
waar niets meer wordt
bedacht
 
je laatste kerst
niemand die het zegt
 
pw
 

Share This:

Karin Beumkes staat nu 8 jaar droog – dichteres op cola en brood en wenst iedereen fijne dagen

Dear Pom
Ik dacht deze week dat ik een van mijn alcoholgedichten ging doen. Daadwerkelijk is het een feit dat ik 26 december 8 jaren droog sta en iedereen mag het weten. De groene slang waarover mijn vader vertelde is uiteindelijk aan zijn eigen roes bezweken. Ik ben er geen getuige meer van. Op naar 26 december en proost met een cola en een homp droog brood. Ik wil iedereen hele fijne dagen toewensen. I love you.


Karin


Smirnoff Days


Kassameisje kijk naar mij
je hebt misschien teveel gekeken
jij hebt je lipstick
ik de fles
jij verkoopt cola
ik verkoop opnieuw mijn ziel
dwaas is de nar die mij kent.

Ik ben de dronkaard
tien borrels passen precies in een vogelhuisje
ik hou van mijn tuin.
 
Over een kwartier zwerft de laatste fles
toch geschonden naar huis
en donker wordt de nacht die mij kent.


Led Zeppelin – Kashmir https://youtu.be/sfR_HWMzgyc

Share This:

de 398ste VON SOLO – VON SOLO doet drie vrouwen tegelijk – op de dag des Heren harde porno op de pom: “Die meiden weten van wanten. De enige dissonant treedt op als de strenge probeert een vinger in mijn kont te duwen tijdens het pijpen.”


Op maandag zit ik voor het raam van mijn bibliotheekje in een teams-vergadering. Langs de iPad kijk ik slinks naar buiten. Eén voor één arriveren ze aan de overkant bij het uitzendbureau. Eerst het zelfverzekerde kleine blonde meisje. Ze draagt zoals wel vaker korte laarsjes met blokhakjes. Haar ogen zijn nooit overdreven opgemaakt, maar juist heel subtiel. Au naturelle. Ze heeft haar halflange haar los en heeft verder een strakke spijkerbroek aan en als ze haar jas aan de kapstok heeft gehangen, zie ik dat ze een zwart strak coltruitje aanheeft, dat haar goed geproportioneerde, pronte borsten goed uit doet komen. Ze gaat zitten achter haar scherm en ik zie dat ook Titia aankomt. Zij is de enige die ik bij naam ken. Dat komt omdat haar collega’s A4tjes aan de ruiten hadden gehangen twee weken geleden: ‘Titia 25 jaar, drie keer toeteren’. Ze is rijzig lang, eigenlijk te lang voor mij. Ze draagt een niet al te lange kabeltrui met daaronder een leren broek met wijd uitlopende pijpen. Dat belooft wat. Ze heeft een interessante kont. Ik kan nooit helemaal zeker stellen of die nou lekker is of niet. Haar heupen hebben wel de goede breedte en voor haar lengte heeft ze ook een zeer acceptabele bos hout voor de deur. Vandaag draagt ze haar blonde haar in een staart. Ten slotte komt nummer drie aan. Haar schat ik wat meer ervaren. Begin dertig. Zij is de strenge dame van de drie. Altijd haar stroblonde haar kittig opgestoken. Nooit los. Ze heeft een strakke pantalon aan en een dito truitje met lange mouwen in blokjesmotief. Beiden kunnen niet verbergen dat zij beschikt over een lichaam, dat iets meer naar de standaard neigt, maar het bij de juiste camerahoek niet slecht zou doen in om het eender welke pornofilm. De maandag is weer begonnen en mijn teams vergadering eist mijn verdere aandacht weer op.
 
Later in de middag ben ik genoopt nog even naar kantoor te gaan. Vanaf de fiets kan ik ze allemaal net wat beter zien. Titia heeft een jeugdige huid met een gouden gloed. Perfect. De kleine blonde heeft een matte maar niet minder perfecte huid. De wat oudere heeft een foundation laagje dat de oneffenheden wat flatteert. Ze zien me niet voorbij fietsen. Of ze doen alsof ze me niet zien. Die oude gluurder. Die stiekem hardop in zichzelf fluistert, dat hij ze allemaal wel zou doen. En terwijl die woorden terug binnen komen in mijn hersenen, wordt me duidelijk wat me te doen staat. Als ik later op de namiddag naar huis fiets is het al donker. Bij het uitzendbureau is het uiteraard nog licht. Ik parkeer mijn fiets om het hoekje, zodat ze van thuis uit niet kunnen zien dat mijn fiets aan de overkant staat. Vervolgens stap ik het uitzendbureau binnen. Het is alsof de woorden vanzelf komen en ik zeg: ‘Ik zou jullie allemaal wel ff doen.’ En de reactie is precies zoals ik verwachtte. De strenge mevrouw komt op me af, loopt me voorbij naar de deur en schuift de grendel erop. ‘Zo, voor vandaag zijn we gesloten. Maar u zocht een baantje meneer?’. Even houd ik mijn woorden in en kijk de drie dames één voor één langzaam aan. Hun ogen verraden allemaal verschillende motieven, maar absoluut dezelfde intentie. Blinde ambitie. Ik verbaas me erover dat dit zo makkelijk gaat. Een kort moment had ik nog gedacht, dat dit een volkomen gestoord plan was, maar het heden bewijst anders.
 
‘Ja, mijn specialiteit is tantra-loodgieten. Leg mij onder je gootsteen en de buizen zijn zo doorgespoeld en het fonteintje zal spuiten als Fuji Yama in betere tijden. Ik garandeer dat, als ik klaar ben, jullie allemaal stralen als was het hier Fuck-U-shima’. Titia doet de lichten uit en kleine blonde komt op me toe en leidt me naar het souterrain, waar we vanaf de straat niet meer zichtbaar zullen zijn. Ik vind het prachtig, want ik weet wat er komen gaat. Ik zal vooral zuinig op mijn zaad moeten zijn, wil ik het uiterste uit dit onderzoek zien te halen. Daarvoor zouden, op de juiste momenten, gedachten aan mijn schoonmoeder voldoende moeten zijn. Deze drie dames zullen aan elkaar gaan proberen te bewijzen, wie de beste is. Degene bij wie ik klaarkom, is degene die de rangorde daarna zal bepalen, tot de volgende krachtproef. Ik zeg: ‘Let wel op meiden, om zes uur moet ik aan de overkant zijn voor het eten weer, dus laten we dat uurtje goed benutten. En wie zeurt krijgt geen beurt!’ Je kan maar het best meteen aangeven wie het baasje is.
 
Titia en de kleine knielen en maken mijn broeksriem los en ontfermen zich over mijn slappe lid. De schoonmoedergedachte heeft haar werk gedaan, zodat ik hen de kans geef te bewijzen aan zichzelf, hoe opwindend ze zijn. Beiden wijden ze zich met gusto aan hun taak en binnen een poep en een scheet, die ik beide zelf laat, staat de vlaggenmast fier in top en kietelt Titia’s huig. Dat deep-throaten is toch blijkbaar zo’n ding, waarvan vrouwen denken dat het wat toevoegt en waarmee ze zichzelf aan de top van de fellatio-food-chain positioneren. Intussen wordt door de geplamuurde met het opgestoken haar een naakt dansje gedaan, dat op een lap-dance lijkt. Ze keert haar billen, die er mogen zijn, telkens draaiend in mijn richting, en ik zie wat glinsteren op haar bescheiden labia. Om de competitie wat aan te wakkeren ontworstel ik me uit de zuigende draaikolk en geef de danseres waar ze zo op aast. Met wat welgemikte woorden en handgebaren regisseer ik het plaatje zo, dat de danseres zorgt voor oraal plezier bij de kleine en Titia zichzelf moet voorzien van plezier terwijl ze zich met haar ogen tegoed doet aan de vleestaart voor haar neus. Regie is verder niet meer nodig. Zowel tot mijn verbazing, als mijn afgrijzen, trekt alles aan mij voorbij wat als bon ton wordt beschouwd in moderne porno films. Die meiden weten van wanten. De enige dissonant treedt op als de strenge probeert een vinger in mijn kont te duwen tijdens het pijpen. Dat is me net iets te modernistisch en straf ik af met een speelse tik op haar bollende wangen. De enige constante factor in het hele verhaal is mijn uiterst betrouwbare erectie. Verder volgt het ene vrouwelijke hoogtepunt het andere op. Zo gaat dat nog een kleine drie kwartier door, tot ik op mijn horloge zie, dat ik eigenlijk al aan tafel had moeten zitten aan de overkant.   
 
Abrupt trek ik mij terug uit de golvende kluwen en begin mij aan te kleden. Hijgend en met een kakafonie van verbaasde blikken en kirrende kreetjes liggen de natte, zwetende meiden over elkaar heen mij aan te gapen. Intussen heb ik mijn boek aan en trek een T-shirt over mijn hoofd. Titia staat op en vraagt met niet-gespeelde verbijstering: ‘Maar de cumshot dan? Wil je niet komen in mijn gezicht?’ De strenge roert zich nu ook: ‘Of over mijn kont?’ ‘Of diep in mij?’, voegt de kleine op de valreep nog toe. Weer laat ik mijn beste Barry-Atsma-blik rond gaan. Het is leuk om echte twijfel te zien. Om te zien, dat iets niet begrepen wordt. Ik weet dat dit me als een boemerang in de nek gaat raken nog, maar geniet even van dit moment. Zo zuiver als dit krijg je het niet. Ik weet zeker, dat wanneer ik straks met mevrouw Solo en de kinderen aan de rijst met kip en boontjes zit, de meiden hier nog twee flessen witte wijn nodig hebben om enigszins op orde te komen hiermee. Ze zullen me voor gek uitmaken of voor homo. Ze zullen worstelen met schuldgevoel en van zichzelf niet meer weten wat hun plek in de pikorde is. Maar ze zullen één ding gemeen hebben en dat is dat ze niet in staat zijn geweest mijn zaad te onttrekken en dat maakt ze gelijk. Desondanks toch een goede daad. Met een vette knipoog verlaat ik het uitzendbureau.
 
Als ik thuis aan de overkant de keuken binnenstap vraagt mevrouw Solo hoe het was op kantoor. Ik antwoord: ‘Voor de meeste collega’s verwarrend, maar voor mij redelijk in lijn met de verwachtingen.’ Ze knikt instemmend. En ik blijk me vergist te hebben. We eten stamppot met rookworst. Met m’n stamp maak ik twee ronde heuveltjes en ik zet de rookworst er verticaal achter. Mijn zoontje en ik liggen dubbel. Mevrouw Solo en mijn dochter gunnen me de blik van: ‘Ach ja…’.


VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
  
 

Share This:

Max Lerou wint de enige echte virtuele – de dagen die er niet waren dagen – trofee op pomgedichten punt nl – vrij naar onze Cartouche – zilver Martin Sjardijn en brons voor Anke, Ien en Frans

zwaar beraad over de uitreiking der eremetalen deze week  – teveel moois om snel tot een beslissing te kunnen komen. er werd met aftreden gedreigd, sommige leden van het kabinet hadden er zelfs buikpijn van. dank aan Cartouche ook voor de inspiratie – voor de dagen die er niet waren – hoe kan een dichter ze verzinnen – nou ze werden verzonnen en ze  werden in zinnen gegoten – prachtig werk van Frans Terken, van Max Lerou, van Ien Verrips. uitgelicht door Martin Sjardijn en van uren voorzien door Anke Labrie. dat zijn deze week de eervolle vermeldingen. gaat het goud naar Max Lerou voor die wonderlijke gelaagdheid  – het zilver naar Martin Sjardijn voor een bijzonder uitlichten van wat gedragen wordt, doen we brons voor Anke, Ien en Frans voor de mooie regels in alle eenvoud. Dank aan alle dichters voor het inzenden, de felicitaties aan de eervollen.

uitdaging

een beetje humaan sterven
je stelt het uit
zet de dag op aan

er moet nog ontwaakt
zo mooi slaapt niemand

ml

–>
die dagen dus,  die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – de opdracht deze week – die dagen zijn er toch – de nooit gedachte dag is toch gekomen. zo mooi zo mooi slaapt niemand. dat letterlijk in figuurlijk kan overgaan in weinig woorden. een wonderlijk gelaagde tekst in eenvoudige woorden – ik noem het dichtkunst. en betekenis in een beeld – dichtkunst die de schilderkunst bijna aanraakt.
 
  • Frans Terken – om die ene dag te vinden waarop het huis een thuis
  • Rik van Boeckelhaar kussen op andere lippen
  • Max Lerou – de dag op aan
  • Ien Verrips – daag zei ik
  • Petra Maria – zo een dag zonder
  • Martin Sjardijnwat kennis opgedaan
  • Erika De Stercke – de dagen heb ik als afgoden aanbeden
  • Anke Labrie – toen de dagen uren kregen
  • Ditmar Bakker – Hiervoor zwoegde Uw moeder in de kou

die dagen dus,  die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – waarover toch geschreven kan – Cartouches gedicht uit 2016 als inspiratie – mogelijk ook voor Cartouche zelf – we wachten de gedichten af van de dichters over de dagen die er eigenlijk hadden moeten zijn. u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

cartouche2

 
Dagboek
 
wat je het meest bijstaat
de stille herdersuren
de spaarzame momenten
uitzinnigheid, nee
 
het zijn de dagen
de dagen die er niet waren
die blijven
knagen
 
dag in dag uit
 
20-08-2016
Cartouche
 



nu de jaren nog

ik heb mijn pen weggelegd
de mooiste regels waren al geschreven
ik heb ze nog een keer aangeraakt
de dagen die niet over gingen
de dagen die een leven werden
ik dacht ze zo vaak

pomwolff
Wijzer

Je klampt je vast aan de kalender
scheurt de dag af als een wijzer in de tijd
vraagt je af wat je daarvan onthoudt

gemiste momenten schoppen het geheugen
dingen waar je zo naar uitkeek
tot in de langste nacht naar zocht

om die ene dag te vinden
waarop het huis een thuis
de boom een berg hout

het gezicht in de deuropening
de kamer vol in het licht
een haard voor het vuur

© FT 19.12.2020



die dagen dus,  die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – waarover toch geschreven kan – zo luidde de (schier) onmogelijke opdracht deze week aan de dichters. ‘om die ene dag te vinden..’ het leven een zoektocht, de dubbele betekenis van de titel – steeds dichterbij – de eenvoudige dingen die van enorme waarde zijn – te zien. een mooi gedicht rond het thema geschreven. ‘om die ene dag te vinden..’ een prachtregel!
Pom, hier mijn bijdrage aan de enige virtuele. Fijne kerst. Rik


Verdwenen in herinnering 


Elke dag een uur niet geweest
een boswandeling buiten de stad
zoveel jaren de tijd gelezen
in een boek met jeugdige penstreken


ze zijn verdwenen in herinnering
zing o zing de dagen zijn er niet
haar kussen op andere lippen
ze kwam de hoek niet om


die dag verzandt in vergetelheid
schuimende zeegolfjes nemen haar mee
naar de horizon van oceaandrift
achter wat vergeven en vergeten is.


Rik van Boeckel
19 december 2020


–>
een gedicht met de nodige – sommigen zullen zeggen onnodige dramatiek – van mij mag ie.
 
haar kussen op andere lippen
ze kwam de hoek niet om


maar de strofen 1 en 3 doen hier het werk niet – stuwen op de een of andere manier deze week niet op – jagen niet aan. zijn net iets te gezocht om van waarde te zijn bij het drama in strofe 2.

 

ik ga dan maar zei hij
en ging
nou daag
zei ik
dag hoor
ik had nog veel te leren

Ien Verrips

–>
die dagen dus,  die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – de opdracht – ook hier een schets in een paar woorden – een situatie – Ien weet – vermoed ik –  dat ik houd van de eenvoud waar maximaal het leven in wordt uitgedrukt. ze slaagt met deze tekst daar wonderlijk wel in.
 
de zon schijnt
het regent
wat waait allemaal over
zo een dag zonder

in mijn hoofd schildert
jouw portret
een begaanbaar pad
van nooit verliezen

de maan cirkelt
dezelfde lange uren
het is geboren
wat nog zal zijn

morgen of later
en geluk
dat is vandaag

petra maria

–>
de dagen van weleer van die nog komen en van vandaag dichtbij gehaald lijkt het. een kleine wordingsgeschiedenis van een schilderij ook. wat in het hoofd zit zal op een doek gebracht zoveel is zeker. de aanvankelijke chaos van cre-eren krijgt hier vorm in de taal. in dat opzicht is de tekst te particulier. wachten we even op het schilderij.
Dag Pom,
graag doe ik een keer mee met de Pom Gedichten,



KENNIS 

wat kennis
opgedaan
van toenemende
onwetendheid 


het gelaat,
gecamoufleerd
met schoonheid,


geeft het geheim
niet prijs

nog slechts dichten
in staat tot waarheid,
zonder bewijs



Martin Sjardijn
www.sjardijn.com


<–>
Martin welkom – wat aardig dat je instuurde. je waagde in die poel des verderfs zoals sommigen pomgedichten punt nl ook weleens willen aanduiden. JIJ bestempelt de poëziekunst tot ‘waarheid’ zonder dat voor deze poëtische waarheid bewijs wordt verlangd – zo lezen dichters het graag. poëziekunst beschreven als gecamoufleerde schoonheid zoals ook haar gelaat is te omschrijven – zoals jij haar weet te schilderen –  mooi gedragen woord ‘gelaat’ mooi gedragen als het gedicht deze woorden – een bijzonder moment kunstzinnig uitgelicht.

Dag Pom
groeten en aangename feestdagen – hier heel rustig in Gent 
het aantal besmettingen lopen weer erg op … 
virologen hier hopen dat in april volgend jaar de toestand onder controle is …. 
april !! amaai – dus nog lang afwachten 
groeten Erika 
 

Dagresten 

Mijn vele wensen plantte ik in aarden potten, zette 
ze tegen muren neer om het proces tot ontkiemen 
te versnellen, de ochtendzon zorgt voor wonderen
zeiden zonderlingen uit een ver verleden  

de dagen heb ik als afgoden aanbeden, gesmeekt 
me oplossingen tot verbinding te geven, ze zwegen
spierspanningen kropen uit lakens van onrust 
en verdwenen achter twijfelwolken 

ik volgde kalendergegevens, maanstanden gaven 
een verklaring, mijn verdraaide brein laadde zich
op en de schouders vielen verlost neer 

iets bleef overeind, de stengel eerder dan de kelk 
tussen het zachte gekrijs van de wekker graasde ik
met de kudde tegen mijn zin mee.


Erika De Stercke 


–>
Beste Erika ook vanuit het amsterdamse – drie hoog achter in die altijd zo gezellige jordaan – wens ik jouw mooie dagen – gent is rustig lees ik  amsterdam is een heksenketel dat kan ik je wel melden. hadden we hier maar dichters zoals jij – die met 14 regels proza iedereen – in ieder geval elke lezer – aan de contemplatie kunnen krijgen. de dichterlijke resten van het jaar bijeengeveegd in een prozaïsch gedicht. .. en hij staat…. zouden ze hier in het sportjournaal krijsen als ie niet weggewerkt was vanwege me-too dingetjes. laat ik voor dat ik niet meer te begrijpen ben in belgië jou nogmaals  mooie dagen wensen en de hoop uitspreken op iets minder stevig particulier proza in 2021. mijn nuchtere maag roert er van om.



verdroomde dagen
 
zonder begin en zonder einde
de tijd bestond nog niet
elk blad doorschijnend
en gras geurde naar geluk
 
toen de dagen uren kregen
werd het blad gewoon een blad 
en het gras dat rook naar gras
 
soms raakt de dag
opnieuw zijn uren kwijt
gunt je een blik dwars door de tijd
en voor even ben je weer gelukkig
 
anke labrie

–>
die dagen dus,  die iedereen kent, zich wenst, niet kwamen, nooit kwamen – wel kwamen maar ook weer verdwenen – zo interpreteert anke labrie de opdracht deze week – en stuurt een afgerond prachtgedicht in – hoe tijdloze dagen met je meegaan en soms iets van geluk nog kunnen afgeven. dat alles even naar geluk ruikt. het uitreiken van de eremetalen is deze week een bijna onmogelijke taak. na zoveel moois in  dit gedicht en in sommige gedichten hierboven.

Hiervoor zwoegde Uw moeder in de kou
en bloedde U op het ruwhouten kruis:
versiering die per el verkopen zou
en kransjes en een extra dagje thuis.

Elk knielt onder een vrolijk klokkenspel,
terwijl de man van God met ’n stem als honing,
ogen als staal, aan dat stoutmoedig stel
de boodschap opdreunt van de Hemelkoning.

Geen mens die luistert. Minder dan de wind
hoort men wat U ons opdroeg voor U stierf.
Oh, Heer van Vrede, oh, geheiligd Kind!
Hoe stil ligt U in ’t graf, die heil verwierf.

’t Is of die rots, door ’n engel ooit beweend,
opnieuw uw mond afsluit. Uw Woord versteend.

Ditmar Bakker


Ja inderdaad Ditmar – geen mens die luistert naar de opdrachten die hier wekelijks worden aangereikt – men dicht maar en dicht maar en men laat de heer webmaster mooi in de koude staan met zijn thema’s. een stemmig kerstgedicht dat dan weer wel. welke moeder wil zo een zoon niet?

Share This:

Yvonne Koenderman spint: ‘ik wil nodig zijn en niet nodig hebben, terwijl ik toch heel veel nodig heb. Ik geef liever dan dat ik neem en ik weet dat dat niet altijd het juiste is…’

 Degene die me al wat jaartjes volgen kennen mijn spinnenbeest al.
De afgelopen jaren heeft hij heel wat gedachtespinsels aan elkaar geregen.
Soms lijkt hij ver weg en op andere tijden is hij onzichtbaar aanwezig, observeert vooral en denkt er ongetwijfeld het zijne van.
Vandaag hing hij ineens voor me, bungelend aan dat draadje van hem, vol aandacht naar me kijkend over dat halve brilletje van hem.
“Hé spin , jou heb ik een lange tijd niet gezien, waar was je?”
Hij haalt even zijn wenkbrauwen omhoog, kijkt met een oog schuin over zijn brillenglas heen en zegt;

“Had je me dan nodig meis, het lijkt momenteel alsof je niemand nodig hebt, alsof je alle hulp en aandacht die je kan krijgen van je afstoot, onder het mom van…Zeur niet, ik kan het zelf…ik ben pas ziek als ik niets meer doe en als ik niets meer doe, zet dan die 8 plankjes maar klaar in de kamer.”
Er komt een kleine glimlach om mijn mond, ik was bijna vergeten hoe het zat met die spinnen gedachten.

“Ik begrijp wat je bedoel, maar ik wil nodig zijn en niet nodig hebben, terwijl ik toch heel veel nodig heb. Ik geef liever dan dat ik neem en ik weet dat dat niet altijd het juiste is, ik luister ook liever dan dat ik praat, maar kan stilzwijgend veel zeggen in stormachtige stiltes.”
Het kleine web van de spin komt even in beweging omdat hij lachend wiebelt aan zijn draad en langzaam laat hij zich nog een stukje zakken om wat dieper in mijn ogen te kijken.
“Stilzwijgend veel zeggen in stormachtige stiltes…je maakt er een cryptisch geheel van wat alleen door weinigen begrepen zal worden meis en sommigen zal doen lachen. Blijf vooral stormachtigstil, geniet van die kleine momenten als ze op je pad komen, want dat doe je nog steeds net als van de warmte van het thuis. Ga eens wat doen met die verhalen van achter de voordeur, stuur ze met een maand of twee naar Troost en laat ze lezen, dan kan je nog twee maanden bijschaven mocht je dat willen. Er is zoveel geschreven en nog meer in het hoofd, dus gooi het er eindelijk eens uit en doe er iets mee.”
Bedachtzaam kijk ik hem aan, bril scheef op zijn spinnenkop, wiebelend voor mijn neus.
“Ik heb je gemist spinnen beest van me.”
“Je bedoeld, ik heb mezelf gemist? Ik ben tenslotte niet meer als de spiegel van…”
Terwijl hij snel naar boven klimt richting het web fluister ik hem zacht na.
“dank je, voor je wijze woorden en blijf vooral in de buurt”

Share This:

Vera van der Horst gaat op cursus!

Creativiteit

Wat vliegen de dagen, al weer woensdag, tijd voor iets op pomgedichten.
Waar moet ik in hemelsnaam iets over schrijven, het komt me niet meer aangewaaid zoals vroeger vaak. Is het de leeftijd, die maakt dat ik me minder druk maak over zaken, of is mijn creativiteit er een tijdje tussenuit – ok, dat jij niet op vakantie kan, jammer dan, maar ik wel, doei, veel plezier in je saaiheid.-

Ik zou een column kunnen schrijven over niks.
Politici kunnen ook eindeloos kletsen en hebben uiteindelijk niets gezegd, dat zou mij toch ook moeten lukken?
Maar over creativiteit gesproken, zij – want creativiteit is natuurlijk vrouwelijk- is nu toch even weg, dus kunnen we rustig even over haar roddelen, ze is echt niet zo uniek in de zin van: je hebt het of je hebt het niet. Natuurlijk helpt het als er iets van in je genen zit, maar je kan ook leren om creatief te zijn.
Dat begrijp ik tenminste als ik het aanbod aan cursussen zie,: leer creatief denken ( creativiteit is al lang niet meer voorbehouden aan kunstenaars, iedereen kan creatief leren denken) of training creatief denken (creatieve oplossingen  bedenken voor alledaagse problemen).

Ik zeg: maak het een verplicht vak, in het basisonderwijs tot in het hoger onderwijs en kijk hoe de wereld zal veranderen met al die creatieve geesten. Doe er ook nog een cursus sarcasme bij want het is bewezen dat sarcastische mensen drie keer hoger scoren op creativiteitstestjes. Sarcasme stimuleert creativiteit en sarcastische mensen stimuleren hun omgeving tot betere prestaties.

Het is niet voor niets uitgeroepen tot één van de belangrijkste 21th century skills.
Vroeger werd je opgeleid voor één baan voor je hele leven. Dat paste heel goed bij het werk dat jaren geleden nodig was: dat draaide om kennisoverdracht. Tegenwoordig kun je die kennis overal opzoeken. Nu draait het om: wat doe ik met kennis en hoe gebruik ik die kennis om iets nieuws te maken en maatschappelijke problemen op te lossen.’

Ik maak me dus niet al te ongerust, mocht mijn creativiteit besluiten niet meer bij me terug te komen, dan ga ik naar zo’ n cursus en heb ik weer een spiksplinternieuwe creativiteit- steek hierbij mijn tong uit naar mijn ouwe- niets is onvervangbaar.
Klinkt hier wat sarcasme, ik ben op de goede weg.

Vera van der Horst

Share This: