Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
4 gebruiker(s) zijn online (4 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 4

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 964 »
Gedichten : RIK VAN BOECKEL wint de enige echte virtuele 'mag ik ook eens over mezelf schrijven moeder' trofee op pomgedichten - MAX LEROU zilver - AMBER HERBER brons
Gepost door Pom Wolff op 2013/5/18 5:50:00 (63 keer gelezen)

JEANINE HOEDEMAKERS vervoegt zichzelf - pom: 20
FRANS TERKEN ziet gaten vallen -pom: 10 - roop: 5
MARC TIEFENTHAL breekt dijken door
JOHN EPKE telt af
RIK VAN BOECKEL en de weemoedige tijd - pom: 20 - roop: 30
SANJA SIMUNIC aan de bloedwijn - pom: 5 - roop: 5
JAKO FENNEK schrijft zijn naam in de sneeuw
ERIKA DE STERCKE als doodgeboren wezen
MAX LEROU en een dagje naar het strand - pom: 25 - roop: 20
PAUL DE BRUIJN komt tot inzicht - roop: 5
RONALD M OFFERMAN aan de eettafel - pom: 10 - roop: 10
AMBER HERBER in een jurkje - pom: 10 - roop: 25


wedstrijd gesloten. dank jullie wel voor zoveel leven en terugblik. het zonnetje is er van gaan schijnen. op tessel zal de familie zo langzamerhand wakker zijn naar wij mogen hopen. als de tesseljury voor half twee de points niet verstrekt dan wordt het wat later allemaal - de uitslag. het mooie eijlders wacht vanmiddag - de laatste dichtmiddag van het seizoen.





en hoe kijkt u eigenlijk terug op uw eigen leven? – tot nu toe. 'Ken' het ermee door. Welke steken liet u vallen en/of welke lieten ze op u vallen. Een echt mens geworden? Inmiddels. Of wachten we nog maar even met 'van dattum'. En waar zocht u? In de hoge kunsten? In diepe krochten? En vond u? Ja wat vindt u eigenlijk van dit alles. Net zo als uw nationaliteit is het leven u ongevraagd gegeven. Geen inspraak, geen democratie en daar was u én leven maar! Maken we wat er van te maken valt – moedig voorwaarts of ligt het toch anders?
Wie wint de enige echte virtuele 'mag ik ook eens over mezelf schrijven moeder' trofee op pomgedichten?
als juryvoorzitter verwelkomen we de enige echte onvolprezen ROOP – oa bekend van http://familieuitschot.blogspot.nl - De regels als vanouds: gedichten niet te lang tenzij noodzaak. het commentaar als altijd verzekerd. Insturen voor zondagochtend 1100 uur.




53

het jaar was water toen
de vliezen braken
mag ik ook eens over mezelf schrijven
moeder

van eeuwig houd ik niet
ook niet als ik dood ben
ik heb het water gedaan
en de loopplank was prachtig


pw

http://youtu.be/XPDbnCfMnMk
http://youtu.be/-LXOvQQey1U






Ach moeder


voor een moment
neem ik het woord opgewekt
in de mond maar weet
ik kan niet opgewekt zijn

toch roert zich in mij
een meanderende stroom

golven de vreugdes
verlangens, zelfs streven

was ik een pad
een berm
tuin
plantsoen

betreedbaar en te bewonderen
zo keurig onderhouden

nu bloeit er een droom
een tikje stekelig, netelig
opstandig en verfijnd ineen

vruchten die smaken
naar de kleur die je zocht

er landen meerdere vogels
op de takken waaraan ik
spartelend en blozend
op vallen hang

en ik vervoeg mezelf
en de mogelijkheden

opgeraapt worden

geplukt en gegeten

gelijk goede voeding
op elk menu bespreekbaar

aantoonbaar
voorradig

je belofte



Jeanine Hoedemakers


pom: tsja een verzuchting met lange adem. Ach moeder je belofte en daar tussen in wat er zo van gekomen of geworden is. Ze hangt op vallen. Mooi gezegd. Het gedicht laat zich in alle onduidelijkheid lekker lezen. Hier wordt veel achtergehouden of verbloemd - hoeveel er ook wordt opgediend - een echte hoedemakers kortom. In de tweede en derde strofe loopt de taal uit de hand daarna wordt het gelukkig gewoner. Het is mijmeren in mooie taal.


roop: jeanine hoedemakers
"niet te lang, tenzij noodzaak" staat ergens bij de regels. hier wordt
in 48 regels met veel wit bewezen dat de dichter een goudrenet is. mag
het wit afgterokken worden van die noodzaak of is het ongeschrevene zo
geladen dat er eigenlijk 72 regels staan? zeker is: als er noodzaak
wordt verbruikt tbv een "meanderende stroom" en golvende vreugdes loopt
het met die noodzaak wel los. ik weet het goed gemaakt: de volgende keer
in de supermarkt zal ik er op letten, de poëzie van goudrenetten. als ik
dan geen klokhuizen hoor meanderen in golven van vreugde, diskwalificeer
ik het gedicht alsnog.








Als een vis


Wij hadden haar nodig toen
tot ik de eerste in volgorde
van de moederschoot
gaten zag vallen in onze dagen

stopte die vol met fietsen
legde de rozenkrans om
het tandwiel en trok de heuvels in
daar lag ruimte voor het oprapen

levenslust die zich uitvulde langs beken
waterwegen dat ik hier als een vis
op de kant spoelde zo de kunstjes leerde

op een oude waterfiets geoefend
aan te komen zonder verdrinken
neem ik m'n woorden in de mond


Frans Terken 18052013


pom: de dichter is onderweg – de rozenkrans is ook fietstechnisch te gebruiken. Vanuit huis het limburgs landschap in en verder. Als een vis in het water. En dan het dichterschap. Zo lees ik dit gedicht.


roop: frans terken
"het oudste kind" vs. "de eerste in volgorde van de moederschoot". het
hondje noodzaak wordt duidelijk te weinig uitgelaten, want er wordt hier
een hoop taal verspild aan een feit dat niet eens relevant blijkt voor
het gedicht. mja, die veertien regels hè... fietsen met een rozenkrans
om het tandwiel, dat vind ik mooi, maar voor de rest baant het gedicht
zich een moeizaam gezochte weg door zeven metaforen op zeven zelf
opgeworpen heuvelen. minder lullen en gewoon een tandje bijzetten, dat
wil nog wel eens helpen.









Daar gaan we en waar dan?


Ik brak de dijk door rond het leven,
1953 weet je wel,
piepte hier & daar om de hoek.

Grootmoeder dacht
dat ik een gebroken ventje was
ik kon dichten zonder woorden
en zonder mijn zitvlak op te lichten.

Een heel leven grenzen verleggen
om dan tot slot de hoek om te gaan.


--
marc tiefenthal
dichter essayist / poète essayiste
Temse
blogs: Tieftalen (nl) Profonde lalangue (fr)


pom: een aardig inkijkje hoe de dichter zijn eigen werken ziet in de laatste strofe. Een constatering of een wens dat is nog wel even de vraag.


roop: marc tiefenthal
dichter en essayist tiefenthal wenst graag serieus te worden genomen. ik
stel daarom twee regels centraal: "ik kon dichten zonder woorden|en
zonder mijn zitvlak op te lichten." voorwaar, tiefenthal heeft een grens
verlegd, het wereldrecord hoogspringen is verlaagd naar 12 centimeter.
bijdrage gediskwalificeerd omdat ik geen kleuterjuf ben.









10, 9, 8,7....

weglopen en wees worden
wow wat n feest
want palomino
nee

hier
ik steek n staafje voor je op
niet de lont uitblazen
mens


john epke


pom: jammer dat ik geen autistische poes heb die hier een middagje naar kan kijken. Voor sommige beelden ben ik niet in de wieg gelegd. Ik vind de titel wel leuk.


roop: john epke
geil in de tuin hangen met gré en een beetje postorgastisch filosoferen
over dioxineganzen gaat john duidelijk beter af. john gaat vandaag een
capuchonjack kopen met en voor john jr, maar junior is wat tegendraads
en blaast c&a op. gelukkig is papa wa-verzekerd.







rik van boeckel ook op de dichtersmiddag geheel in het teken van JOHNNY VAN DOORN Zondag 9 juni 15.00 tot 17.00u - In de tuin van Amsterdam Outsider Art met oa Yvonne van Doorn-mousset , Hans Plomp , Diana Ozon, G.W. Sok, Stella Bergsma, Rik van Boeckel, Amsterdam Outsider Art Gallery Nieuwe Keizersgracht 1a Naast de Hermitage



Weemoedige tijd


Tik tik tik tiktak op de billen
muziek van ‘t huilen en watersnoodramp

een vloeiend getal van zestig na de grijze vijftig
psychedelische puber met kralingketting
in ’t jointjeslange haar

tot het geweld kraakte
in kroningsrook verdampte
en popdichters poëzie
in tikkietakkie stijl lieten trillen

tot vader's dood vlak voor de euro
en zingende palmen van Cuba
conga's en liefde omarmden

(een slammetje tussendoor
effe spreekscoren !!!)

moedertje lief
jouw dag net voorbij
keer terug
tot waar ik wil zijn

speel enkel het ritme
van deze weemoedige tijd.


Rik van Boeckel


pom: een oprecht overzicht met een aardig slameffect – effe spreekscoren – mooie opsomming die naar een teder eind wordt geleid, uitgedrukt in weemoed. Helder eenduidig overzichtelijk. Moeder op de goede plaats. Had het allemaal zin. Het had allemaal geen zin. Maar dat geeft niet omdat het dit gedicht heeft opgeleverd.


roop: rik van boeckel
kijk, kijk, meneer van boeckel laat de grote woorden thuis teneinde een
gedicht te produceren. in ieder geval met delen van leiden kan de
communicatie weer worden hersteld. er staat een hoop in, maar het is dan
ook een heel leven. als dit gedicht op deze manier 48 regels had
geduurd, had niemand me horen klagen over noodzaak.








pleegzusters blakend van liefdadigheid

hij neemt mij mee uit taartjes eten
vroeger was dit een lunchroom voor pleegzusters
nu schenken ze voor het goede doel

hij wil me redden van het hongeroedeem
mijn anorectische gestalte aankleden
ik voel mij luchtig als schuim

leg wat meer gewicht in de schaal, zegt hij
van pleegzuster bloedwijn kun je niet leven
een volle maag maakt je dromen zwaar

het is juist bij gebrek dat ik zweef
mijn vader is mijn verjaardag vergeten
mijn moeder op wereldreis

daarom stel ik voor om de taart op straat te verkopen
mijn meneer geeft nog een tijdje warmte af
bourgondisch kaarsjes brandend voor niemand in het bijzonder


Sanja Simunic


pom: het is laat. Ik lees sanja. Het is verhalend. En ik denk het zal wel. Dat meneer nog een tijdje warmte afgeeft – vind ik mooi gezegd – maar ik snap er geen reet van. Hij wil haar helpen. Dat is wel duidelijk. En zij mist haar vader en haar moeder en die afwezigheid laat sporen na. Ach we hebben allemaal wel wat. roop zal wel weer in vervoering van zijn stoel vallen. in katzwijm zeggen ze geloof ik op tessel.


roop: sanja simunic
ik zie het verhaal wel, maar ik weet niet zeker of dit wel de manier is
om het te vertellen. de kern van het verhaal is een meneer die dichteres
wenst te redden van de hongerdood. dat er in het lokaal van hun keuze
vroeger pleegzusters op hun wenken werden bediend doet er niet toe, en
dat die pleegzusters bloedwijn maakten, is een niet terzake doend feit
dat naar het rijk van de voorspelbare associaties mag worden verwezen.
"je moet niet zuipen, maar vreten" is de boodschap. die kun je
eenvoudiger vertellen. dat de meneer nog een tijdje warmte afgeeft is
een mooi detail, waar ik graag een ander gedicht bij had gelezen,.








toch man geworden

je legde me geen vingerbreed in de weg
en toch kwam steeds die vinger, krom
en vermanend, dezelfde
die voor het eerst mijn plasser vasthield
me leerde richten
later schreef ik mijn naam in de sneeuw
gebrekkig
als een man met parkinson


jako fennek


pom: het woord plasser vind ik toch minder hoor. Het hele gedicht hoeft eigenlijk voor mij niet. Het is helemaal geen gedicht. Wat poezie wel is is moeilijk te definieren en eigenlijk helemaal niet. Wat poezie niet is is veel makkelijker te duiden: deze tekst. Alles wordt benoemd. Is zoals het is of was. een kort particulier zakelijk tekstje komt wat mij betreft de poezie niet in.


roop: jako fennek
en toen? zoals de heer wolff in al zijn 60-jarige wijsheid al schreef is
het allemaal wel heel letterlijk benoemd. intussen zit de lezer met
jako's trillende plasser en kan met goed fatsoen niet eens meer uit zijn
neus peuteren en deze zondag is nog niet eens op tweederde.









Moeder

ze kletst maar wat, dirigeert met een
knipoog haar kapsel en denkt het leven
van de zonen te beheersen

ze weet dat de navelstreng, na al die
jaren nog rond de hals van de dochter hangt

zij
gaf de vrijheid
aan een volmaakt
doodgeboren wezen


Erika de Stercke



pom: nou het is niet best daar. Moeder heeft het gedaan zoveel is zeker. Goed thema nou het gedicht nog. gedicht begint wat mij betreft bij de derde strofe.


roop: erika de stercke
meer vrouwen dan mannen worden depressief en depressieve vrouwen hebben
doorgaans een moeilijke relatie met hun moeder. nu aub nog iets nieuws
onder de zon.







ach pom, 'ze' laten zoveel steken
op mij vallen
en waar ik het zocht?
hoge kunsten diepe krochten?
het zal wel:





betreffende de rechten van de mens

zo he he sinterklaas
kerst en oud&nieuw
hebben we gehad

pasen en pinksteren
lullen we niet meer over
(die vallen toch nooit op 1 dag)

de vrijmarkt ach
wie herinnert zich nog
de kroning en ook
het songfestival is weer voorbij

mag ik dan nu
eindelijk naar
het strand?


ml




pom: het zal kijkduin daar heten daarachter het geelgroen. anouk negende. de koudste mei sinds gorter. wim kan zo dood als een pier. en ook aadsje mansveld ligt onder het groene laken. maar max wil naar het strand. max wil ook eens relativeren. hij wil met eigen ogen keulen en aken op een dag zien maar dan wel op tien minuten fietsen. de titel is de heerlijkste overdrijving van het weekend hier. ik houd zijn hart nog even bij me.


roop: ml
een toontje aanslaan, maar intussen verdenk ik max er ernstig van, dat
hij tot ver na twaalven grootbeeld in winkelcentrum loosduinen naar het
songfestival heeft gekeken. een leuk gedicht, waarbij ik helaas moet
aantekenen dat de tot dusver erg zwakke overige bijdragen meer doen voor
de waardering dan de intrinsieke kwaliteit. ik ben gewoon blij, even
onbelast te kunnen glimlachen.









Inzicht.

Je liet mij licht zien. En jarenlang
volgde ik lentegeuren en zomerbloesems:
er was pracht in mijn leven.

Maar ik trok terug. Ik zag
de mens.
Voelde herfststormen beuken
op mijn gegeselde rug, winter-
buien verkilden me en duistere nachten
namen de dagen. Ik was alleen en mijn pen
vloeide.

Mijn schrijven leefde in droomwerelden,
een paradijs waar ik middelpunt was;
realiteit werd een fantasie.

Vader, moeder.
Jullie toonden mij
dat er altijd weer
lente komt.


©Paul de Bruijn
19 mei 2013



pom: een inzicht, een eerbetoon. Over de logica is wel wat te zeggen. Het was mooi totdat de ik persoon 'de mens' ziet. Vader moeder geen mensen? Beesten? Nouja ze gedragen zich anders dan de mensen over wie in het journaal wordt bericht. Paul is niet door vader ontvoerd en ter aarde besteld. Dat is al heel wat.
“de mens' levert paul verkilde buien en duistere nachten op én een gegeselde rug. Die gegeselde rug komt wel een beetje vreemd uit de lucht vallen. Zo 'uit de pracht' van het leven ineens die gegeselde rug. De ik is 'alleen' en laat zijn pen vloeien. Ik vraag me werkelijk af wie paul zo heeft toegetakeld.
Paul ziet de mens en dan is er ook meteen die gegeselde rug. ok - pesten op school zou hier het thema kunnen zijn.
Gelukkig doet de pen – het schrijverschap – paul die gegeselde rug snel vergeten. Het is weer 'prachtig' als voorheen: een paradijs zelfs. Klopt die gegeselde rug wel? Ik laat het even hierbij. Al nodigt de regel 'Mijn schrijven leefde in droomwerelden,...' ook uit tot close reading.



roop: paul de bruijn
moederdag en vaderdag in één keer, dat heeft paul slim aangepakt.
langzaam begin ik opstandig te worden, meestal komt er dan een punt
waarop ik dingen ga zeggen die anderen spijten, daarom houd ik het
eenvoudig: strofe één mag, strofe twee is wat erg veel metaforisch weer,
strofe drie is een uitleg waaraan niemand nbehoefte heeft en strofe vier
mag er op een beperkt aantal dagen met de familie wel bij. naast vader-
en moederdag zijn dat bruiloften van iedere gewenste kleur metaal en
begrafenissen.






Koekoeksjong

We hadden niets te klagen
Wees dankbaar
Dat zei je zo vaak moeder
Mijn moeder

Terwijl het leven als een blok op me was gevallen
En ik er voorlopig niet meer onderuit zou komen

Terwijl het zo leuk was volgens jou, dat leven
Keek ik vaak zwijgend de eettafel rond
Naar de mensen die mijn familie waren
Denkend als een koekoeksjong


Ronald M.Offerman
Amsterdam 18-05-2013


pom: de ronald m elementjes aanwezig. 'mijn moeder' en 'dat leven'. Dat we het vooral weten. In gedichten is het normaal gesproken uitkijken met herhalingen. Bij ronald is het een kenmerk . We krijgen het vaak nog een keer even goed ingewreven: 'dat leven'.
Volgens jou – in de laatste strofe – zou ik volgens haar van maken. Moeder is toch bedoeld? Bij elkaar een tedere terugblik – we weten hoe het offermannetje erbij gezeten heeft. In de grote offerman heeft de kleine aan moeders tafel een plaatsje gekregen. wel mooi.


roop: ronald m.offerman
de titel geeft wel heel erg veel weg, dat is jammer, want alles wat er
nog aan vragen open was, is na de eerste strofe beantwoord. zonde van
het gedicht, ik ga de punten geven alsof die titel er niet staat.







Ik ben geboren in een Laura Ashley jurkje,
heb gegeten, gedronken, gezopen tot ik
niet meer lopen kon, maar wat ik wel kon.

Trok de stoute dichtersschoenen aan toen
ik acht was en vroeg me af of een draak echt
vuur spuwde of confetti.

Reed paard, sprong de sterren van de hemel
en stommelde al radslagend door karatezalen.
Spinning als masochistische neiging die
ik niet onderdrukken kon.

Men zag mij acteren, of toch niet, tienen
halen in Latijn, vallen en opstaan. Ronddansend
in de salsa zonder zorgen. De danszaal als mijn
eigen caleidoscoop.

Moeder, wat zie ik nu. De jeugd is wazig als
kijken door tien glazen whiskey. Maar ik zie je
dansen. Ik zie je naast een paard liggen, zoals ik
lag, radslagend, roodgespannen spinninglessen.

Ik zie reisverhalen onder jouw naam, gedichten
langer dan mijn muren, van toneel opgetrokken.

Ik zie je staan in dat Laura Ashley jurkje.


Amber Herber


pom: loopt wel lekker dit gedicht zo door de generaties heen. De genen verschuiven een beetje maar heel veel verandert er niet. Er zit vaart in dit gedicht. “de jeugd” is een woord dat ik graag weggewerkt zou willen zien. In de vijfde strofe moet nog iets gebeuren om het geheel geraffineerder aaneengesloten te krijgen. Dat moeder en dochter naadloos passen.


roop: amber herber
moeder en dochter eendrachtig getooid in een nageboorte van laura ashley
omdat beiden uiteindelijk hetzelfde doen. dat is wel mooi gedaan,
alhoewel het gedicht onderweg wel wat lengtes vertoont. geen zweedse
lengtes, maar luchtige lengtes, desondanks wat meer informatie dan ik
vroeg. in tegenstelling tot webmaster w. vind ik dat amber de sprong in
de vijfde strofe goed heeft ingebouwd en professioneel naar de
slotashley toewerkt. lekker vlot gedicht, dat niet leeft van de
knallende verrassing, maar van de onverwachte verwondering.












Commentaar?
Gedichten : max lerou: 'pom 60 jaar' - 'uw hart - zijn hart - mijn hart'
Gepost door Pom Wolff op 2013/5/17 22:40:00 (34 keer gelezen)



kom net terug uit the inner city of amsterdam, warmoesstraat en toebehoren - een ongelooflijke kut sprak in de rookruimte twee regels die ik genoteerd heb - ik was bij ANNA: "ik vind dubai niet zo spannend" en dat ze nu "geen buffer" heeft. een enorme woede maakte zich van mij meester. geexalteerde kut dat je nooit maar dan ook nooit nog een buffer zal hebben en dat ze je voor eeuwig dubai in stampen, dacht ik ook nog. verder was het heel aangenaam. nu blij verrast met lieve wensen. én het vuur van max lerou. en veel andere lieve woorden ook. dank jullie wel.




pom 60 jaar - voor al uw te verzetten zinnen

met een lege mok schuimt het
de deuren langs, leentjeburend
om wat zoete woorden
een enkel bitter mag ook

hij hoort het aan het bellen
ongeduld op de stoep
ongehaast opent hij de deur
en wordt besprongen door
een gemankeerd gedicht

het laat hem niet meer los tot
het is afgeschreven en breekt het
wachten op een volgende ongenode
gast bij het familiediner

hij spreekt liever van een voedingsbodem
voor anorexia, de schreeuwgrens voorbij,
alsof hij niet weet dat de oren wel groeien
maar ook het doven toeneemt

powezie leest hij als een spel
kaarten, regels komen tot hem
afgepeld voordat ze het papier
bevuilen, hij voelt het aan zijn
water en dan ook nog guigelton
ik geef het u te doen

harde woorden smeedt hij
op het aambeeld van de dode
ziel, de zachte worden onbevlekt
ontvangen in het domein van zuster bettie
hoopvol gestemd biedt hij daar, zonder
onderscheid vooral, de terminaaltjes
nog een laatste sigaret maar

heeft hij uw hart gestolen
brengt hij het desnoods jaren later
opgewekt weer terug
geen steek veranderd - uw hart
zijn hart, mijn hart


ml








53

het jaar was water toen
de vliezen braken
mag ik ook eens over mezelf schrijven
moeder

van eeuwig houd ik niet
ook niet als ik dood ben
ik heb het water gedaan
en de loopplank was prachtig


pw









Commentaar?
Gedichten : KARIN BEUMKES een VRIJDAG met SCHIZIFRENIA
Gepost door Pom Wolff op 2013/5/17 1:30:00 (24 keer gelezen)




de aankondiging deden we hier: karin beumkes – vrijdag. De komende weken plaatsen we een gedicht van de koningin van tessel, sieren we de vrijdag. Oja we plaatsen wat we toegestuurd krijgen. Van de enige vrouw die 'varken' mag zeggen tegen mij. Niet omdat ik een varken ben, maar omdat ze het zo leuk zegt.






Schizivrenia


Ali S. werd gek geboren
slenterde ah dit is een straf
het leven schoot gelijk een vogel langs
zoals een cactus droogte droomt

maar op hem neder kijken
kon ik niet ik was immers zoals hij
zet negen aapjes op een rij
de zondebok verkiest een hoge maan en

zoekt wisselende patronen
vergeet het hier waar je moet wonen
je zal zwijgen en loopt het nu voorbij.


Karin Beumkes







Commentaar?
Gedichten : frans terken opent de vredesonderhandelingen met roop met een "Het vuil rot ondergronds. Bidt niet voor het geraamte."
Gepost door Pom Wolff op 2013/5/16 17:20:00 (30 keer gelezen)





allemaal toestanden schreef ik al. en: dit belooft een lange hete zomer te worden. de heren terken en roop mogen elkaar niet echt. zoveel is me zo langzamerhand wel duidelijk.
roop, op zich een mens, zette de leidse dichter frans terken en passant weg als een 'een kreupelhert met horrelvoeten'. of de persoonlijke verhoudingen hier beter van worden dat was de vraag. met een '"Het vuil rot ondergronds. Bidt niet voor het geraamte." tracht frans de verstoorde relatie weer tot een meer normaal niveau te levellen. wij van hier stellen elke poging tot vrede op prijs. dan moet je niet op elk woord zout leggen. aan de andere kant teveel vrede is dodelijk.









Heer Pom, las vanuit de onderduik in A. je bericht en de Re van R.
Helaas kon ik dus niet aanwezig zijn in de WW,
wil je hem en zijn geliefde veel succes wensen?
Bij deze mijn 'weerwoord', vanuit hier, nog net
voor het vertrek naar de kazematten te M.
Groet de geliefden, in het bijzonder Heijbloempje,
die ik node mis vanwege een avontuur in het Duitse land. Frans



Gemeenzame uitvaart nr. 123

"Het vuil rot ondergronds. Bidt niet voor het geraamte."
Maurice Gilliams, 'Sterven te Antwerpen'


1
Thuis als ook in den vreemde
staan we open voor de torenklok
wachtend op het jaargetijde dat bruiner
bakt dan we op huid en in haar al zijn

niet langer ondergronds in een
valkuil waar het zwerfvuil zak
op zak gestapeld tot heuphoogte
duidt op walmende bedoening

dat we het niet redden zonder rozen-
krans of brandzalf neem een weerman
met onbewolkte vooruitzichten

of de veerman die overzet van
slaperdijk naar 'n terp in holderpolder
drijvend voor de Scheldemond


2
Heden doen wij namens de rederij
kond van een laatste overtocht
op de voorplecht de kort geschoren
schedel van onze dierbare loods

bootsman die voorheen in ons leven
de maat sloeg met zijn houten poot
gaf hij het woord nog de schijn van
gerede kans op tegenwerping

bracht het om zeep als in 'n laatste
oordeel de geslagenen van wie hij
ledigheid of tegenspraak vermoedde

zoals ook de grote baas zijn aanpak
op alle fronten niet verhoedde
opzet in mate nog vergoelijkte


3
Met weinig woorden kan veel
kapot van wat in woord en
dadendrang een dichter voedt
al gaat hij voort op horrelvoet

de hakketak van kapitein eenoog
die dat als geuzennaam op zijn
steek borduurt en met zijn haak
in de bladen van het logboek kerft

wie hem onderuit haalt erft het
weerwoord van een slager een
luizenjager die op schofthoogte

het lemmet aan pees en spieren zet
dat de prooi door poten en hoeven zakt
het strottenhoofd hijgend in het zand


Frans Terken 14052013





Commentaar?
Gastcolumns : donderdag vonderdag - VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!! Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.
Gepost door Pom Wolff op 2013/5/16 6:50:00 (148 keer gelezen)



Deze week met André Hazes en Astrid Nijgh.

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.



‘Linkedin weert prostituees en escorts’, ‘CDA in verzet tegen sekspaleis Hoofddorp’, ‘PvdA en CU bekijken verbod hoerenbezoek’. Zomaar een greep uit de recente nieuwsberichten die de stand van zaken weergeven omtrent ‘het oudste beroep ter wereld’. Het kan niet anders of Von Solo heeft hier vast een genuanceerde mening over. Jaja, ik zie het rode licht.



Aflevering 20. Hoeren part 1

Zelf ben ik net als iedereen nog nooit naar de hoeren geweest. Maar net als iedereen ken ik wel iemand die dat wel eens gedaan heeft. En daar ken ik de verhalen van.

De voormalige hoerenbuurt in het Schipperskwartier was wel een van mijn favoriete plekken om rond te hangen toen ik in Antwerpen woonde. Een raar soort dromerige schemerzone. Ik had geen televisie en de vitrines deden me met hun schijnbare warmte altijd aan Baywatch denken. Uren kon ik er rond dwalen. Nooit ging ik naar binnen. Wel eens een paar woorden, maar binnengaan, ho maar. Maar het Schipperskwartier is allang het Schipperskwartier niet meer. Twee of drie straten en klaar. Verdwalen zit er niet meer in.

Ooit had ik de uitspraak, dat elke zichzelf respecterende stad een echte hoerenbuurt zou moeten hebben. Toen ik in Rotterdam kwam wonen was de desillusie dan ook groot. Katendrecht was allang de Kaap niet meer. Nu is het zelfs een ware middenklassebuurt in opkomst. Alles braaf, niks oh lala. Wat ik me nog wel kan herinneren is de Keileweg. Daar zat ik dan wel eens blikjes bier te drinken met Saint Georges de Grand Marnier en te kijken naar het spel van hoeren, junks, hoerenlopers, pooiers en dealers. De triestheid van straatprostitutie werd zelden scherper omlijnd dan daar. Heel wat anders dan mijn geliefde Schipperskwartier. De Wallen laat ik doelbewust buiten beschouwing, net als de Efteling trouwens.

Maar wat heeft de man nu met hoeren. Waarom blijft de hoer, de paaldanseres, de stripster spannend? Is het het onbereikbare? Is het de stiekeme hang naar promiscuïteit die in elke man schuilt? De jager en de makkelijke prooi?
De sleutel ligt in de dualiteit van liefde en seks. In onze westerse matriarchale cultuur voegen we juist liefde en seks bij elkaar. We smeden het tot een eenheid. Op deze wijze wordt losbandigheid beteugeld. Vooral vrouwen beweren geen seks te kunnen hebben zonder liefde. Een man kan altijd seks bedrijven. En dat kan een hoer dus ook. Voilà, she sells sanctuary. Waar seks bij de gemiddelde vrouw al snel naar onder op de prioriteitenlijst verdwijnt als er andere dingen opdoen, daar staat seks bij de hoer op prioriteit 1. Dat is een aanlokkelijke propositie voor de man, die altijd seks wil. En als de man dan toch in de heilige eenheid van seks en liefde gelooft, dan is het de belofte van liefde die de hoer met seks pretendeert in te lossen, die de man als een mot naar een vlam trekt. Dit stellende is het bijna onbegrijpelijk dat wij mannen niet allemaal met grote regelmaat naar de hoeren gaan. Maar toch is het zo. We doen wat we doen. Wordt vervolgd.

Nou doe je jas uit en warm maar eerst je handen
Want kouwe jatten aan m'n lijf daar ril ik van
Het lijkt wel winter 'k heb de kachel laten branden
Die regen he, daar vind ik ook niks an
Zeg wees eens lief, wil je niet effe langer blijven
Dan leg je d'r gewoon een meier bij
Wees maar gerust, ik ben niet als die wijven
Die veel beloven en niks doen, da's niks voor mij



Ik doe wat ik doe
En vraag niet waarom
Ik doe wat ik doe
En misschien is dat dom
Maar ik vraag toch ook niet aan jou
Waarom jij 't hier doet, en niet bij je vrouw
Ach kom nou
We doen wat we doen

Nee 't is niet druk, je bent vandaag de tweede
Ach het einde van de maand he, altijd stil
Nou ja, ik ben vandaag al weer tevreden
Vooral wanneer je nog wat extra's wil
Wat doen we, op z'n Frans of plaatjes kijken
Toe wees eens tof, of heb je al niets meer
Nou ja vooruit, wat kan het me ook schelen
Toe, kom maar hier, en geniet maar es een keer

Ach kom nou, we doen wat we doen


(‘Ik doe wat ik doe’, Astrid Nijgh, 1973)

http://youtu.be/5rUgCvBZ0SY


Het vervolg van dit gesprek tussen Rob Oudkerk en Heleen van Rooijen elke donderdag op POMgedichten in VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Eerdere afleveringen van FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND leest u nog eens rustig na via de volgende links:




Deel 1. Het barre land
Deel 2. Rocket from the Crypt
Deel 3. Schlager Powezie
Deel 4. Fuck de Crisis!!! Gratis Bier!!!
Deel 5. Hoe nu verder?
Deel 6. Kappen of doorstappen?
Deel 7. Just like me
Deel 8. Beer, boobs and bullits
Deel 9. ‘Paranoid’
Deel 10. ‘Want, liefde’
Deel 11. De Waanzin.
Deel 12. Het Glazen plafond
Deel 13. Creativiteit kent geen tijd
Deel 14. Scarface, a love story
Deel 15. Horror vacui
Deel 16. Een onsje meer
Deel 17. ¡ No pasarán !
Deel 18. Nederland, oh Nederland
Deel 19. Ziek?

Addendum 1. Dichter zoekt vrouw
Addendum 2. Vestina Latente
Addendum 3. Toen Kerst nog heel gezellig was
Addendum 4. Happy Single
Addendum 5. Boekbespreking ‘Pitface’
Addendum 6. De wandeling
Addendum 7. Drie kleine homootjes


VON SOLO
POWEZIE & VOORDRACHT
http://www.youtube.com/vonsolo010
http://vonsolo010.blogspot.nl









Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 964 »