Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
12 gebruiker(s) zijn online (9 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 1
Gasten: 11

Pom, meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1172 »
Slampoëzie : nationale SLAMTOP doet APELDOORN aan - zondag 1500 uur Café de Flierefluiter
Gepost door Pom Wolff op 2014/12/21 12:00:00 (29 keer gelezen)



apeldoorn krijgt wel even bezoek zondag - slammers, poeten en hors elke categorie klankkunstenaar ACG Vianen. de juryleden hanz, vera en pom krijgen het niet echt makkelijk om de winnaar aan te wijzen. uiteindelijk bepaalt het publiek in de finaleronde wie naar het NK apeldoorn gaat verdedigen.


De vijf finalisten:

jelmer van lenteren,

arnoud rigter,

acg,

jolies

en tim pardijs (wildcard)




wordt het arnoud?




wordt het ACG?




wordt het jolies?





wellicht TIM?
wellicht JELMER VAN LENTEREN?
de dichters












Commentaar?
Gedichten : DELIA BREMER wint de enige echte virtuele en vanavond gaan we aan de paarse spruiten trofee op pomgedichten - FRANS TERKEN zilver - WENDY VAN WEELEN brons
Gepost door Pom Wolff op 2014/12/20 15:00:00 (65 keer gelezen)


wedstrijd gesloten -

Nou het spruitje – het weet wat. Dat mag gezegd. Dank jullie wel voor zoveel moois en alle gedachten die jullie uit het spruitje wisten te rollen. Het rolde alle kanten uit. naar belgie zelfs. Fijn dat helena weer eens mee deed. Volgende week peter le nobel als jury voorzitter bij de einde jaarstrofee. Dat wordt een feestje. Maar hier hadden we al feestje. Seks rock and roll en spruitjes. Met een greetje in de polder geserveerd. Drie uitschieters wat mij betreft. frans terken, wendy van weele en kraamvrouw delia bremer. De andere inzendingen stuk voor stuk goed of met wereldregels. Het spruitje staat weer op de kaart en hier ontdaan van de luchten waarin het minder goed wentelen is.
Ik zou zeggen met de kerst allemaal aan tafel bij delia bremer – alle bordjes daar na enige tijd voorzien‘met een weeïge warm wit sausje’ – kerst in drente om nooit meer te vergeten. DELIA BREMER goud vandaag – zij beheerst het vak van de erotische poezie tot aan haar dijen –
FRANS TERKEN het zilver. Een prachtige ode. Over de spruit en de dichter en wat zij voor elkaar kunnen betekenen. En dan de miraculeuze WENDY VAN WEELE brons – wie zij ook is – hoe zij de vorige eeuw wist te vereeuwigen in een adembenemende spruitlucht.







de grote of de wat kleinere soort, welke wilt u
hij keek haar aan met oprecht wachtende ogen
met zijn ruwe opengereten kolenschoppen
gereed om ze te grijpen
als ik ze kook hoe veranderen ze dan, vroeg ze
met haar straalstrakke ijzige blauwe ogen

niet, ze veranderen niet
het gekartelde randje blijft
blijft schuren aan de binnenkant van je wangenwand
ze blijven piepen bij het bijten langs je glazuren gladde kiezen
zei hij, met een mislukte grijns op z’n smoel

die met dat reine paarse randje dan maar
dat kleurt oprecht gekruisigd zacht op het maagdelijke bord
met een weeïge warm wit sausje

een zweetdruppel viel in het bruine papierengroentemarkt zakje


Delia Bremer


Ja je zal mevrouw maar voor je kraampje krijgen daar in het drentse, de koningin van de pornopoezie zo voor je stalletje. Hoe een bremer van een spruitje nog een erotische scene weet te koken – het diepe decolleté voorovergebogen – de sensuele vingers – en dat allemaal op de markt. Ik heb te doen met de drentse kraambeheerders. O god daar komt ze weer aan – zij van die gedichten – waar delia bremer de markt op gaat hoeven geen straalkacheltjes opgehangen te worden in de winter.




MAX LEROU telt op telt af
FRANS TERKEN en een ode aan de spruit
DITMAR BAKKER dan maar zonder
RONALD M OFFERMAN met een hart in zijn tas
MIRANDA DE HAAN met een onbekende verdwijn truc
WENDY VAN WEELE In Exelsis Brassica Oleracea Purpura
JOLIES HEIJ lust de pap niet
HJD TUINMAN in het winkelcentrum
GER BELMER en greetje in de polder
RIK VAN BOECKEL met herfst in het hart
HELENA DE CLERCQ leeft zich in
DELIA BREMER op de markt







Volgende week de enige echte virtuele maar toch ook zo traditionele wie wint de oudejaarstrofee op pomgedichten. Deze week de voorlaatste al weer van het jaar. Met de geur van spruitjes. Wat roepen spruitjes eigenlijk in u op? Vergeten groenten? Vergeten liefdes? De prinses op de spruit? of bent u niet voor groente geschapen – en is het slechts eiwit dat welig in u tiert. We lezen het graag. De kerstvakantie is voor velen begonnen – u kunt er lekker voor gaan zitten. Grandmarniertje erbij, de kerstboom in de fik, knikkeren met spruitjes. Wat maakt het thema uit – als u er maar poezie van bakt – dat we er beroerd van raken. Gedichten niet te lang, tenzij noodzaak. Als u er een eind aan wil maken, ok, dan mag het een regeltje meer zijn. (hooguit 20 regels). de commentaren als altijd verzekerd. Insturen voor zondag 11.00 uur.


op rolletjes

naar de plaats waar heftiger werd gezoend
dan god het ons leerde
de tuin

waar god weg keek
het was teveel
waar hemel en aarde samen vielen
god het bestaansrecht verloor

engelen vlogen niet meer
mensen bleven staan
er werd gegild
er was vrede

en wij deden waarvoor we bedoeld waren
tussen de spruiten
het zou nooit meer - nee nooit meer zo


pw






20 regels inclusief

het valt ook
allemaal niet mee
wil je meedoen
dan moest je eerst
al kunnen tellen

nu heb je god
verdomme ook nog
te lezen tot
het laatste spruitje
of wacht je kunt nog

omkeren!
schreeuwt jeweetwel
de wedstrijd is pas
over bij je laatste
ademtocht

ml


De typische max lerou toon die ook al een einde maakte aan het jury voorzitterschap van onze roop – met wat ferme halen werd roop onthoofd. Uit dat hoofd komt voorlopig geen commentaar meer. en nu sta ik er geheel alleen voor – welke hoon zal uw webbie treffen als ik naar eer en geweten dit gedicht recenseer. De waarheid van het leven in de derde strofe neergelegd. Ik vind het een grappig geheel. Niet echt een toppertje. Ik wil wel weten wie jeweetwel is. Dit wordt een eenzame kerst zo zonder roop. Maar er is licht aan het einde tunnel. Volgende week bij de enige echte virtuele jaarlijkse en eenmalige oudjaartrofee hebben we peter le nobel als jury voorzitter met een beproefd puntensysteem: elk jury lid verdeelt honderd punten over de ingezonden werken. Nog net voor je laatste ademtocht verwachten we dan vuurwerk van max.










Dag Pom,
Of je het gelooft of niet, de spruiten staan hier gereed voor de kook, jij hebt vast een lijntje met mijn keukenprinses. Terwijl zij ze het vuur aan de schenen legt, kan ik een hapklaar vers klaarstomen. Bij deze.
Groeten, ook in Apeldoorn zondag, ik zie je wel weer in Eijlders, ergens in 2015. Frans





Zoals elke spruit

Zoals elke spruit een gedicht wil zijn
een beetje beetgaar naast de vink
op het bord ronddobberen tot hij
door de eetlezer gegrepen wordt

de greep zelf die erkenning is
voor zijn groen en lijdzaam bestaan
de smaak ervan bitter in de mond
gelegd terwijl hij zo zijn best doet
er zoetjesaan bij te horen

neemt de dichter hem niet eens in
bescherming en laat hem
wat hij in een woord is : kool, die het sop
waarin hij zwom met moeite waard is

maar uitgekookt als een voedzaam vers


Frans Terken 19122014


een geraffineerd spruitje van frans terken deze week geserveerd voor de lezers van de pom, met eetaanwijzing. Wellicht een terugblik op de periode van zijn poëtische liefde voor dichteres jolies heij, die hij in 2014 zo grondig koesterde. Het was een liefde waarbij de spruitjes alle kanten oprolden. We mochten er getuige van zijn. Heij sloeg er soms paars van uit.







Ik heb er koppijn van, Pom. Maar hier hèjjeze...je paarse spruiten:



De kok bereidt (meestal onaangedaan
door vrouwen die met strakomlaarsde kuiten
in hel rood licht in losse verkoop staan)
haar vlees; is doend‘een vette baars te fruiten!

Zo’n lief klein meisje dat uiteind’lijk aan
Hem hing—het eerstejaarsje uiten-
treure aanziend wist hij: zo’n nymphomaan
Zou reageren op het schaarse fluiten.

Hij prikt en rijgt haar vlees. Hij blíjft maar gaan,
Zie dan de stroom der wellust maar ’s te stuiten…
Versnellend—braiseert hij een zenuwbaan:

Haast klaar om koksroom in een vaars te spuiten
Ziet hij woest neer, en in een koortsig waan
Beseft hij: in ’t recept gaan páárse spruiten!


Ditmar Bakker


ach ja als de afwas maar gedaan wordt zeg ik altijd maar. ditmar bakker werkt zich als een ware doortje martelgang naar het einde toe van het gedicht. Persen is het woord dat in mij opkomt, persen. Ditmar begeeft zich nogal eens in situaties waar eten en seks onlosmakelijk met elkaar verbonden lijken. Ik zelf kom nooit een nymphomane tegen, ditmar drie keer per dag. Met gemengde gevoelens aanschouwt hij het tafereel in het keukentje van de kok. Na heel lang persen perst ie er dan toch nog een spruitje uit. ach hoe vaak denk ik niet terug aan de wormer, ditmar lief,


o ditmar lief


o ditmar lief o lieve lieve jongen
zoals jij weer in de wormer
voor mij in die keuken stond
onweerstaanbaar afwasdoekje
onweerstaanbaar zachte lippen
zuigend ook je lieve mond

(ik overweeg hier de regel:
zuigend ook je oneindig lieve engelse reet
waarin nog zoveel onvertaalde sonnetten van dorothy parker broeien
maar ja dat rijmt niet he)

hij staat wél in de weg
zeiden ze in de keuken toen je haar citeerde
en klaar kwam in de afwasbak
ik vond het ook een vreemd gezicht
zoveel hoef je niet te laten zien
ik zie je toch wel lieve jongen

pw







Buiten

Wat weegt een hart als het voelt
Alsof het gebroken in je fietstas zit
Het schuurt langs de andere boodschappen
De groenten, aardappels, een pak melk
Fruit, een stuk kaas

Ze geven het soms gratis weg
Een nog zachtjes kloppend hart
Terwijl je je onder de rook van Amsterdam
Even In de Achterhoek waant
De kinderen zoeken in een winkel wat snoep uit

Staand op de trappers tegen de wind denk je
Ach, Vanavond eten we paarse spruitjes


Ronald M.Offerman
Amsterdam 20-12-2014


het gebroken hart in de fietstas mag er zijn, hondje zal er thuis ook blij van zijn. De achterhoek en de kindjes vallen een beetje uit de lucht als verdwaalde regen, hebben verder ook geen functie. Mooi en rond en af is het volgens mij zo:


Wat weegt een hart als het voelt
Alsof het gebroken in je fietstas zit
Het schuurt langs de andere boodschappen
De groenten, aardappels, een pak melk

Ze geven het soms gratis weg
Een nog zachtjes kloppend hart
Staand op de trappers tegen de wind denk je
Ach, Vanavond eten we paarse spruitjes








een grote truc

Op de nu ongedekte tafel, spruiten
oma’s zelfgemaakte appelmoes
nootmuskaat drijft geschaafd
op half gestolde boter

zijn handen onder tafel
zijn ogen neergeslagen
wacht hij, tot hij spruiten moet
iedereen zal zwijgen

de geredde piepers langs hem doorgegeven
hij zou niet durven vragen om de jus
bestek verwijtend krassend
in die stilte

hij krijgt hoe dan ook geen appelmoes
en er zijn geen peertjes toe
oma’s schaal ligt in scherven
in de kliko

net als de porseleinen soepterrine
drie borden de kristallen kandelaars
en dat te stroeve tafellaken
vol cranberrycompote.


MdH


De dodelijke stilte goed getroffen. De jaarlijks familiebijeenkomsten tijdens de kerst waar alle spanningen hoogtij vieren. Ja het was weer gezellig. Ja jan had altijd al adhd. Waar heb ik dit allemaal aan verdiend kermt oma na. Laten we het gvd een keer gezellig houden hoort ze haar zoon zeggen in de gang met zijn jas aan.





In Exelsis Brassica Oleracea Purpura,

Het kinderkopjes plein
Omringd door wilgen knot
De kerkdeur geopend
beierend lokken
grijze broeken en zwarte rokken
Kaarslicht vlijt zich
door de ornamente ruiten
Door een ver venster
kaatst het tegen het kinnetje
de priester met volle paarse spruiten
Wordt het zwijgen vroom ingebed
door waterige wijn
en koolruikende zalving
Een kruisje op het bolletje
Een klam handje bij verlaten
Thuis wordt weer gebeden
en geprakt met moes en jus
De kleine slikt moeilijk
En moeder verstilt
Hoe moet het nu


Wendy van Weele
20-12-2014
(In de titel schuilt de ware latijnse spruitjes naam)


Een echte onvervalste wendy van weele – waar heb je dat nog? Ja op FB ook natuurlijk. De spruitjeslucht uit de vorige eeuw voor eeuwig vastgelegd in: ‘Thuis wordt weer gebeden
en geprakt met moes en jus…’ – wel een mooi plaatje zo. Een moeder die verstilt zo op het einde. De kerkgang om alles wat het licht niet verdragen kon met het zo vredige sperma, wijwater van meneer pastoor te bedekken.







neerlands trots

daar liggen ze weer tussen het herkauwvoer
die brei van groen als uit de koeienmaag opgeboerd

aanstichter van menig kinderverdriet
erger dan watergruwel of havermoutpap

omdat oma niet kon koken
en dacht dat smurrie gezond voor je was

net als die laffe kotsmotormelk
zo bleef een hele generatie verstoken van lekkernijen

wisten ze mij later eens te verleiden
als rozenkool in de taal van heinz

nu zijn ze terug met een nootachtige textuur
voor dichters en andere lekkerbekken

een enkeling komt zelfs homo-erotisch klaar
bij het kerven van houten kruizen in de onbehaarde bast

en jezus lustte er wel pap van
dankzij die sexy paarse make-over


Jolies Heij


Jolies vanmiddag in volle glorie in apeldoorn te bewonderen – de finale van de apeldoorn slam in cafe de flierefluiter. God volk en vaderland ook hier het thema op zijn heijs vormgegeven – dan spat er toch van alles altijd in het rond. Ze schrijft het op waar je bij staat. Het kind is toch een fenomeen. Onze eigen nederlandse delphinelecomte.





ontspruiten

zo'n godvergeten perkje
bij de zuidingang van het winkelcentrum
volgepropt met bloem en rode kool

langs de borders paarse spruiten
doorgeschoten alsof er nooit meer
wordt gehongerd in de winter

de vorst moet er overheen zegt men
ik denk zweep en winterpeen
in de collectieve reet van groenbeheer


hjd tuinman


misschien hoeft de laatste regel niet zodat we met de dichter mee kunnen denken. Verder strak gecomponeerd winterdingetje dat er mag zijn. De hongerwinter knap toch zo even en passant hier gesitueerd. Wie spruitjes zegt wordt bedolven onder wereldleed – dat begint zo langzamerhand wel duidelijk te worden. En meneer le nobel eet gewoon door. Het is maar goed dat we max lerou nog hebben. Hij denkt ‘zweep en winterpeen’ – ik zie sommige dames opveren.





Naschoolse opvang

Mijn buurman, de hartpatient
Gaf het aan z'n spruiten door
Bij de geringste inspanning
Liepen ze al paars aan

Greetje had het een beetje
Bij het neuken in de schuur
Waar we stiekem de liefde
Verkenden, een ontdekkingreisje

Na schooltijd op dinsdag
Ze heeft het niet lang
Kunnen navertellen
veel luisteraars

Zou ze trouwens niet
Hebben gehad...


Ger Belmer


Ja hier kunnen we niet om greetje heen. ‘greetje had het een beetje’ in alle bedorvenheid is ze toch leuk zo op de zondagochtend. Na zo een wereldregel krijg je het verhaal erbij – ja dat is dan weer even slikken. Belmer en zijn ‘stoute’ companen in de bocht. We wachten hier op het ultieme gedicht over greetje.
Wij willen alleen maar greetje, greetje en nog eens greetje. Alleen maar greetje.







Voorbijgevlogen

Nu de dagen stil staan
en het maar een beetje wintert
is het herfst in mijn hart
de liefdes voorbijgevlogen

levend in herinnering
zing ik voor het avondmaal
dat de kerstboom veel lichtjes heeft
maar nog geen piek

op tafel staan de borden
hunkerend naar oude tijden
toen had ik maar een gedachte:
de spruitjeslucht is niet te harden
de wereld gaat er aan ten onder
donder donder.

Rik van Boeckel
21 december 2014


De eerste twee regels bijna pommiaans. Prachtig – de aanzetten verder verdienen nog enige dichterlijke aandacht. Sommige beelden net te cliché. Misschien gewoon de spruitjes de spruitjes laten en het bij de borden houden.





Paarse spruiten

moederkool schrok zich een slapte
toen ze onder haar oksels door
nog even vóór de eerste vorst
haar spruiten inspecteerde

zou hij haar toch?
ze wás verliefd geworden ja
ze hád gekeken naar die rooie
verderop en later naar zijn

mooie paarse knollen
in de korf van boer Baziel.
zou hij haar toch
die eerste lentenacht

verkracht hebben?


helena de clercq



Moeder helena weer eens in ons midden uit het altijd weer in december zo oplichtende gent. Ze leeft nog, welkom meisje met je vaak zo fraaie poezie. En overzichtelijk gedicht. Kijken en kindjes krijgen – het ligt niet ver uit elkaar in belgenland. In het mandje van helena lagen niet alleen maar mooie woorden – wat een terugblik.












Commentaar?
Nieuws : PETER LE NOBEL aan de spruitjes - het GROTE peter le nobel interview op pomgedichten
Gepost door Pom Wolff op 2014/12/20 9:00:00 (26 keer gelezen)




Is het een idee peter om een keer andersom te denken? Dat ik jou interview. Peter le Nobel de grote man achter http://www.nationaleboekenblog.nl
Redacteur, fotograaf, bezige bij, mediator, gewaardeerd mens, hier te pom bekend als gevierd juryvoorzitter, een jaar lang van de zondagochtendwedstrijd. De dichters hadden hem hoog, hielden van hem en van zijn commentaren. In de jury van de kargadoorslam in het keldertje van mike platenkamp heb ik vier jaar naast hem gezeten. De legendarische utrechtslam waar wij spartelend jong goed voorbij zagen trekken als een daniel vis, ellen deckwitz, daan doesborgh. Latere winnaars van de NK poetry slam, dichters.

‘twee!’

Twee wat bedoel je peter met twee? Twee spruiten? Wil je nog meer spruiten, heb je te weinig te vreten? Wil je meer gangen dan? Wanhopig keek ik hem aan. Misschien is het leuk als ik jou dan interview en dat jij bij mij komt eten. Had ik hem voorgesteld per mail. Is dat wat? Dat we tafelen en dat we dan aan tafel wat herinneringen ophalen, dat ik dan wat over je leven vraag tussendoor, dat het interview een minder gedwongen karakter krijgt. Dat JIJ je ook wat vrijer voelt om te praten. Peter had per mailantwoord ingestemd met een interview bij mij thuis aan tafel.

‘twee!’

Klokslag zes voor zes ging de bel. En daar stond hij, in volle glorie. Peter le Nobel de grote man man achter http://www.nationaleboekenblog.nl/
Hij knikte vriendelijk. liep meteen door mijn toilet alsof hij de inrichting van mijn huis al jaren kende, zachtjes fluitend het lied ‘are you with me, i’m waiting for you, on the other side’. Ik verheugde me op zijn aanwezigheid. Misschien een vreemd entree dacht ik, maar zo is peter. Echt als altijd. Wat moet dat moet en wat eruit moet moet eruit. Zo kende ik hem ook van de kargadoor.

Ik spoedde mij naar de keuken waar ik de spruiten aan had staan, de paarse spruiten, hollands gedegen goed en goed genoeg voor een stevige maaltijd had ik bedacht. Daar hoeft verder niets meer bij. geen voorgerecht, geen nagerecht, geen vleesch geen visch, geen jus, geen andere groenten, geen opperdoezer ronden, helemaal niets. Gewoon de oudhollandsche spruit op tafel en vreten maar. Peter zou het zeker kunnen waarderen zo had ik allemaal bedacht. Dat het vreten ook niet zou afleiden van het grote vraag en antwoordspel waar wij ons zelf voor geplaatst hadden.





Twee?

Wat bedoel je toch peter? Op de een of andere manier kreeg ik toch de indruk dat het interview niet echt op rolletjes liep. Peter was nu een half uur binnen nu. Ik babbelde honderd en een voor mij uit. had de pan met spruiten van het vuur gehaald. Had de borden gevuld met de paarse spruit die een maal op het bord biologisch groen uitgeslagen leek. Had het notitieblok klaargelegd omdat ik geen woord wilde missen van de grote peter le nobel de juryvoorzitter, de man met wie ik zoveel plezier heb gehad in dat leuke slamkeldertje in utrecht.
In het notitieblok stond zeggen en schrijven een woord: het woord twee. Weet je wat peter ik maak ook nog even een fotootje, lijkt me leuk bij het grote peter le nobel interview op pomgedichten – je bent tenslotte toch niet voor niets helemaal uit utrecht afgereisd naar het amsterdam van holleder en van van hout, van mieremet en starik.

Hoe ik ook met mijn best deed lieve lezer. Peter le nobel hield het bij de uitspraak die hij gedaan had. Die ik letter voor letter genoteerd had in mijn notitieblok. Na een uur of drie stond peter op van tafel. Knikte minzaam. Verliet zwijgzaam mijn huis.







Commentaar?
Gastcolumns : DONDERDAG VONDERDAG - VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!! Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.
Gepost door Pom Wolff op 2014/12/18 5:40:00 (115 keer gelezen)





POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.



Wegenverkeerswet, artikel 5:
'Het is een ieder verboden zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt of dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd.'



Deel 71. Spookrijders en zombies

Vanmiddag fietste ik van Rotterdam Noord naar de Kop van Zuid. Die route is het snelst af te leggen via de Schieweg, Schiekade, Coolsingel, Schiedamsedijk en dan de Zwaan over. In feite één recht fietspad. Eénrichtingsverkeer. Vanaf de Gordelweg draaide ik de Schieweg op. Na dertig meter telde ik mijn eerste spookrijder. Het fietspad is daar niet bijster breed. De spookrijder had een uitdrukkingsloze blik. Wat verder op de Schieweg ter hoogte van de Christine le Duc, een zwabberende tiener. Koptelefoon op. Geen besef van wat voor ander fietsverkeer dan ook. Na uitermate herhaaldelijk bellen ruimde hij het veld. De Schiekade verliep goed tot de kruising met de Proveniersstraat. Door rood overstekende voetgangers. Een hele kudde. Schapen. Maar dan met Eastpak rugzakken en smartphones. Ik had nog geen blik kunnen vangen. Lege afgewende ogen. De eerste blik. Als men dat zo zou mogen noemen ving ik pas op Hofplein. Daar zwalkte een vormloze vrouw van tegen de vijftig met holle ogen van de stoep af. Ze zag me aankomen. Maar ik bestond niet. Ik ontweek haar met mijn fiets. De Coolsingel was het bekende voetgangers die niet doorhebben wanneer de zebra stopt, ontwijken. Op de Schiedamsedijk stond ik achteraan te wachten voor een rood stoplicht ter hoogte van de Witte de With. De jongen voor me was zeer verdiept in zijn telefoon. Toen het licht op groen ging begon een ieder te fietsen. Behalve hij. Na drie seconden wilde ik hem passeren en reed bijna tegen een andere passant aan. Ik riep sorry en de vriendelijke man riep dat het oké was. Op de Erasmusbrug had ik mijn laatste spookrijder te pakken. Surinamer, capuchon, rode ogen van de dope en wederom die lege blik. Hij deed me denken aan een acteur uit Dawn of the Dead. Ik had intussen de top bereikt en een weids uitzicht over de Maas was mijn deel. Mijn afdaling naar de Kop van Zuid verliep verder vlekkeloos. Daar was ik me bewust van. Bewust zijn is een groot goed.



...
Now I close my eyes
And I wonder why
I don't despise
Now all I can do
Is love what was once
So alive and new
But it's gone from your eyes
I'd better realise

Eyes without a face
Got no human grace
Your eyes without a face
Such a human waste
Your eyes without a face

(Billy Idol, uit ‘Eyes without a face’, 1983)


Het vervolg van deze luchtfietserij elke donderdag op POMgedichten in VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Eerdere afleveringen van FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND leest u nog eens rustig na via de volgende links:



zie HIER voor alle eerdere bijdragen
en zie hier voor de bijdragen na de eerste bijdragen


Interviews:
Dichter onder de oppervlakte, deel 1 : Akim AJ Willems
Dichter onder de oppervlakte, deel 2 : Kobus Carbon
Dichter onder de oppervlakte, deel 3 : Josse Kok
Dichter onder de oppervlakte, deel 4 : Philip Meersman
Dichter onder de oppervlakte, deel 5 : Miquel Santos
Dichter onder de oppervlakte, deel 6 : Stella Bergsma
Dichter onder de oppervlakte, deel 7 : Jeroen Olyslaegers
Dichter onder de oppervlakte, deel 8 : Von Solo
Dichter onder de oppervlakte, deel 9 : Dominique, het kaasmeisje



Deel 68. Pietvrees
Deel 69. Weggooiers
Deel 70. Nieuwe politiek


Addendum 28. Hokjesgeest
Addendum 29. Poepjes laten


VON SOLO
www.vonsolo.nl








Commentaar?
Nieuws : dat was wel een momentje pom. vatte ze samen. ik knikte.
Gepost door Pom Wolff op 2014/12/17 21:00:00 (155 keer gelezen)




ik had beloofd niet over haar te schrijven. ik houd mij aan die belofte. ik geef haar geen naam. zo is ze van ons allemaal. op weg naar cafe eijlders. de afspraak om 8 uur vanavond. het leidseplein opgebroken. lijn 5 tot aan het concertgebouw. de rest was lopen. je moet toch wel wat voor iemand over hebben dacht ik. het hele museumplein. rare dingen op het museumplein. iets met ijs. het was er tot nu toe niet van gekomen. we zouden een keer met elkaar praten. en altijd was er wel wat. ik had gezegd – donderdag over een week – 8 uur – cafe eijlders. ik was er tien voor 8. en daar zat Michiel de Rooij. met hem geen afspraak – die naam kan genoemd. ik heb een ontmoeting met haar michiel. o oooo de reactie. dat lijkt me wel wat voor die site van jou. en dan in detail. wil je wat van me drinken pom. ik zei ja dat lijkt me wel wat voor die site. cola graag.
michiel sprak over een schone deerne. sprak over het rijksmuseum dat hij vandaag – zonder rijen – had bezocht. en dat het een bijzondere ervaring was geweest. ik houd van klassiek. zei hij. 2 voor 8 verscheen ze. het rookhol in. ze rookt niet. ze sprak over musea. en over culturele zaken.

ik had tegen michiel gezegd – we gaan praten. we gaan je alleen laten in het rookhol. ik zei we gaan naar binnen, we gaan praten. michiel weet dat we naar binnen gaan om te praten. drukte mijn sigaret uit. een ongewisse toekomst tegemoet. tafeltje een. bij de trap van eijlders. de tafel op de dichtersmiddagen bevolkt door loes essen vaak, door hiltsje dit of dat hiltsema uit friesland, Frans terken ook en joop scholten vaak. ze gingen allemaal over de tong. je verstaat ze niet sprak ik over Friesland. hij schrijft zonder hartenbloed sprak ze over een dichter. over loes essen liepen onze meningen uiteen. jolies heij kwam nog ter sprake. geweldige poezie schrijft ze zei ze. ik knikte.

waar gaan we over praten. over het leven? over de liefde pom. ik ben verliefd. ik dacht dat het niet meer zou gebeuren gebeurt het toch. van de straat vroeg ik. en ze vertelde over hem. de eerste ontmoeting.* ze vertelde over antonie mertens, jan blokker, over koolhaas, de filmacademie, die vreselijke onechte palmen, de enigszins hooghartige enquist, ze vertelde honderd uit. ik zei ik houd geen interview maar ik zal ook wel over mezelf vertellen hoor als ik er aan toe ben. ik dacht als ik er aan toe kom. paul lokkerbol kwam binnen en knikte. michiel de Rooij kwam binnen en zei dat doe je goed…. en hij noemde haar naam. zo werd het van 8 uur 10 uur en van 10 uur 12 uur. we namen afscheid. ze bedankte me voor de mooie avond . ik haar. moest dat pleurisend over het museumplein weer terug naar het concertgebouw.

* (de eerste ontmoeting: ik laat de locatie weg maar) HIJ kwam langsgelopen met een stapeltje boeken. HIJ keek naar mij. en HIJ liet alle boeken vallen. dat was wel een momentje pom. vatte ze samen. ik knikte.






Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1172 »