Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
13 gebruiker(s) zijn online (10 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 13

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1085 »
Nieuws : zelfs de liefde van Roelien Spee brengt de heren niet meer tot bedaren - max lerou spreekt over een 'spanningsboog van een sojabrokje'
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/16 6:00:00 (18 keer gelezen)







niet eerder kende nee
zo’n vrouwelijk gezicht

zal ik kijken?

verteerbaar was het
ja en licht


pw






zelfs de liefde van Roelien Spee brengt de heren lerou en de jong niet meer tot bedaren


Pom Wolff:
ach wie wel lieve roelien. hebben we niet allemaal behoefte aan een avondje vrede.

Roelien Spee:
Ja!!

Kom in mijn kribbe
Ik omarm je met doeken

De Engelen blaten
De os en ezel zingen

Voor ons, Pom

Zo vredig


in een ultieme poging om de haagleidse oorlog op de krim te voorkomen heeft roelien spee woorden van liefde, woorden van vrede, woorden van warmte over de site gestrooid – de literaire kwaliteitssite zoals een van de brandstichters martin m aart de jong pomgedichten altijd maar weer omschrijft.
paarlen voor het zwijn lieve lezer. de heren hebben elkaar vannacht voor rotte vis uitgemaakt vannacht, vis waar de honden geen brood van lusten. laat ik het goed formuleren – de gemiddelde hond wil die vis niet bij zijn ontbijtje.
en het kan best hoor. webmaster heeft heerlijk en vredig gedroomd in het weldadige bedje dat roelien gisterenavond als teken van vrede aan de wereld van de poezie gaf. ik moet hier ook alles alleen doen. in dat bedje hadden de heren ook kunnen liggen. maar nee hoor de heren gingen liever op oorlogspad – weer geen kwartetten!




Martin M Aart De Jong:
Wat sneu. Ik heb slechts belangstellend gevraagd naar jouw interesses. Interpreteren is ook een kunst. Als er iemand neerbuigend over anderen spreekt ben jij het wel.

Max Lerou:
Als je eenmaal klaar met wisselen bent en je verstandskiezen breken door, zet je dan schrap voor de laatste, die doet nog het meest zeer...de zenuw die daarin schuilt heet ad rem.

Martin M Aart De Jong:
Lachen man. Grappig dat jij die de afgelopen jaren geen flikker voor anderen hebt gedaan, behalve op internet anderen afzeiken, je zo druk maakt. Jammer. Verder vind ik het wel mooi zo. Succes met je wijsheid.

Max Lerou:
Bakker Spelt bakt broodjes in de jij-bakkerij: " Grappig dat jij die de afgelopen jaren geen flikker voor anderen hebt gedaan..."

Max Lerou:
MAdJ: "Je gaat toch niet naar bed met
hele stapels boeken? Je spelt toch niet
de krant wanneer je 's ochtends op staat?"

'Belangstellend gevraagd naar mijn interesses?'...
je bent je eigen tekst aan collega Heij alweer vergeten.

spanningsboog van een sojabrokje






Lees verder... | 1 reactie
Slampoëzie : we hebben nu echt de poppen aan het dansen - max lerou haalt uit - slaat terug
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/15 20:40:00 (29 keer gelezen)




MAdJ onderzoekt zijn balletjes terwijl hij in bad zit.
"Mam", vraagt hij, "zijn dit mijn hersens?"
"Nog niet", zegt ze.



ik waarschuwde
HIERONDER al. en ja hoor. weer geen vrede. max lerou slaat terug. we staan aan het begin van een strijd en het einde is niet in zicht. ondanks onze onvermoeibare vredespogingen, waarschuwingen, wijze raad. hoeveel liever houden we de dingen niet liever stil en voor ons. maar deze oorlog breekt door alles heen. leiden – den haag, nou dan weet je het wel. we zullen ons inzetten. dat beloven wij.




bericht aan ingewijden

je kunt dankbaar zijn voor welgemeende kritiek of je kunt streven naar succes en roem; collega's neerbuigend vragen naar gelezen boeken, je smalend uitlaten over veronderstelde kennis van het wereldleed, maar dan, mijn naam verwijst niet naar mijn geestelijke leeftijd, daarvoor moet je in Leiden zijn...

wat u nog weten moet

ik heb veel aan p & r te danken
zij gaven ongevraagd retour
gevoel voor ritme van de lach

verlost van dwang het leven
te bevatten in drie regels
af ge me ten kwantiteit

de gesel slechts te harden
door ingeblazen dansvaardigheid
dwingt mij, buigend bamboe

gelidtekend, den haag
07 04 2014
ml







Commentaar?
Gastcolumns : stichtelijke woorden aan mejufvrouw Heij van MARTN AART DE JONG - toch ook wéér een aanvalletje op max lerou
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/15 17:50:00 (18 keer gelezen)


onze martin aart speelt met vuur. weliswaar een beetje verstopt in al het stichtelijks dat hij jolies heij toedicht, dan toch aan het einde een subtiele aanval op de haagse grootheid lerou. ik waarschuw voor ontploffingen, zoals altijd. aan uw webmaster heeft het niet gelegen als we hier straks ons op de krim wanen. dat het even wel gezegd is.




Enige stichtelijke woorden aan mejufvrouw Heij:

Dat je schlagers zingt met Frans Terken
woorden schrijft aan Pom, je zelfs verlaagt
te werken voor hem door je kolom als loon-
slaaf in te sturen voor het wereldwijde web

dat kan mij nu niets schelen maar dat ik
het deze week red het tot het einde door
te lezen, een kolom die zo bleek het, zelfs
gaandeweg beter werd, dat baart me ernstig

zorgen. Je gaat toch niet naar bed met
hele stapels boeken? Je spelt toch niet
de krant wanneer je 's ochtends op staat?

Ik maak me ernstig zorgen om je hang
naar succes, pas op Jolies want anders
leert meneer L. je straks nog eens de les.


Martin M Aart de Jong




Commentaar?
Gastcolumns : JOLIES HEIJ helemaal dinsdag! in delft, in utrecht en in frans terken
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/15 7:00:00 (23 keer gelezen)


http://joliesheij.punt.nl



columniste op de delftsche slam. wat viel daar nu weer te halen? een gouden ketting voor de beste neger. maar ik ben zo blank as dat karmozijn pimpelpaars is, gaf ik. niks mee te maken, zei menno met de lange achternaam, jij hebt een zwarte ziel. hoe kom jij eigenlijk zo zwart? zeg jij wel genoeg weesgegroetjes om je ziel tijdig te reinigen? nou, zo lang mijn geweten maar brandschoon is, gaf ik, daar gaat het om. weliswaar heeft mijn opa als burgemeester van tienhoven de ariërverklaring ondertekend, maar hij was beslist niet fout in de oorlog! mijn oma zat tenminste nog bij het verzet, kwam mike platenkamp die net oma de laatste eer had bewezen. ze had altijd een knuppel achter de toonbank die ze als buks gebruikte. heel wat moffen in drollenvangers hadden hun kont vol hagel, hoor! en maar weesgegroetjes prevelen zonder dat ut iets uithaalde, want oma was een bikkelharde! maar goed, vervolgde ik, die zwarte ziel van mij is een erfstuk van moeders kant, dat zijn allemaal van die sombermansen, maar wat wil je in een domineesfamilie.

maarten buser heeft gelijk, het ligt allemaal aan de protestanten, die helpen het vaderland naar de ratsmodee met hun gemiezer. ben ik effe gelukkig om met die blijmoedige servokroaten om te gaan! nounou, zei menno, wie met pek omgaat wordt deur anders wel door besmeurd, kijk maar naar mijn naamgenoot menno wigman, die loopt deurbij als een begrafenisondernemer. tja, de aarde is nu enmaal zwart, verzuchtte ik. helaas waren de negers uiteindelijk toch zwarter dan ik, dus dan maar naar de roosviceeparty van daniël vis om mezelf wat op te fleuren. ik ben van de absinth af! deelde menno wigman trots tijdens het kringgesprek mede. heel goed, prees ik hem, nu nog dat begrafenispak uit en je kunt zo maar voor een kleurrijke neger doorgaan. wat heeft iedereen toch met kleur tegenwoordig? is er dan niemand meer in de rouw? plots vloog maarten buser op en greep terstond het woord. de protestanten hebben het gedaan! riep hij met een van verontwaardiging rondzwaaiende vinger.

al het kwaad kwam in de wereld toen luther zijn stellingen aan de kerkdeur spijkerde! het is onomstotelijk bewezen dat columniste een protestant is! ze ken niet schrijven, hep geen benul van interpunctie en houdt zich niet aan het groene boekje! net als luther met zijn stellingen! nou maarten, toevallig heb ik nu net maar liefst drie uitroeptekens genoteerd, zei ik kalm nadat ik het woord naar me toe had getrokken. ik moet toch eea rechtzetten. ten eerste ben ik niet luthers maar calvijns. ten tweede had calvijn niks met kerken maar des te meer met burchten waar in sm-kelders blanke jongensbilletjes zwartgeranseld werden. ten derde behou ik mij het voorrecht van de dichterlijke vrijheid voor om mijn interpunctie zelf te bepalen en aan al die servokroaten die mijn column voortdurend bevuilen met hun gebrekkige spelling kan ik nu eenmaal niets doen. ten vierde hanteerde luther de duitse spelling en calvijn die van de statenbijbel. ten vijfde hebben jullie katholieken bisschop gijsen wiens ziel zo zwart is dat het moet verbazen dat hij nooit is gedeporteerd naar de katoenplantages in suriname.

ten.... maar het spreken werd mij onmogelijk gemaakt door het luide gehamer van maarten buser die met veel aplomb zijn stellingen op het doek van de spiegeltent sloeg. bovenaan zijn lijstje stond: columniste mot weg! dus ben ik kalm opgestaan en de tent uitgelopen. pfoei, dat hebben we ook weer gehad, verzuchtte ik toen ik des natuurgenezers tuin binnenstapte. een van aarde zwartgeworden vinger boorde zich in mijn richting. goe durft gij gier te komen! riep de natuurgenezer met een van woede vertrokken gezicht, nadat jij get met frans terken gebt gedaan! tuttut radovan, ga je slaviese driften maar op het onkruid loslaten, gaf ik zonder mijn kalmte te verliezen. das iets tussen frans en mij dat enkel ter bevordering van de verkoop van onze bundel dient, want het zwarte zaad wordt er niet blanker op. hij boog zich weer over zijn schoffel. goedgoed, morde hij, jij bent toch niet de juiste vrouw voor mij. jij ziet altijd zwart van emotie terwijl ik in alle rust en in het gezelschap van munne musjes mijn graf wil graven. jij brengt alleen maar commotie, laat de stormen in get gart razen, dat kan niet goed zijn voor den rikketik. ook nu doe jij get sneller slaan as ik eraan denk wat frans en jij aan fellatio met elkaar doen... ik ga nog dood aan jou! rustig radovan, laten we het bijleggen boven een kopje thee, opperde ik. in het tuinhuisje liet de geilsoldate de fluitketel al zingen. ze zette de kopjes op tafel waarop een bleek hakenkruis stond afgebeeld. mooi gè? kirde ze. ik heb er een geel servies van, ontvreemd uit den kanselarij. das zeker mooi, gaf ik. voor ieder kopje van 1 euro 99 krijg ik maar liefst 20 als ik ze terugbezorg, dat stond in de krant. het zwarte zaad kan eindelijk gewied worden.



Watergruwel voor wezen

Hij eet watergruwel zonder een spier
te vertrekken. Daarom hebben ze hem
van alle roetmoppen uitgekozen in het
concentratiekamp voor weduwen en wezen.

In het land waar negerzoenen tot sponzige
traktatie en de kaaimannen vel over
been, hun kloten op sterk water.
Dan beter op een winderig wad

achtergelaten. Of je nu gegeten wordt
door een leeuw of een perzische kater:
hij was nooit zo’n prater, maar nu
zoemden de woorden als korzelige

horzels om hem heen, zijn borstharen
plat als steen. Hij maakt de sier met
een peen van koeienvlaai. Als beloning
krijgt hij een hondenkoekje met oedeem.


Jolies Heij







Commentaar?
Gedichten : bundel FRANS TERKEN & JOLIES HEIJ voor de liefhebbers van de liefde
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/14 22:00:00 (20 keer gelezen)


woensdag méér van deze liefde








Niet op het eerste gezicht


Bij de gratie van Wodan vraag
ik mij je hart te sparen nu ik zie
dat je het voor mij groot wilt
houden. Heb ik nooit vermoed wat

een moordkuil het was noch
hoe het klopte in mijn naam.
Handig het dan over aan deze
verkruimelde handen dit onbeholpen

gemoed. Het is niet zo doorboord
of de schoenmaker kan het
oplappen al heftig bloedend tegen
het mijne aan. Kom dan als

je niet anders kunt en vergeef mij
de kleppen en valkuilen. Als je toch eens
wist hoe zeker ik mij wil voelen op
de rug of tuimelend door jouw vingers.


Jolies Heij







In alle spiegels


Val- en moordkuilen ontwijkend volg ik je
in stegen en krochten ik kan niet anders
dan me laven aan je gratie je gezicht je
naam die zindert het verlangen brengt

van bezatten op een late lentenamiddag
een terras waar stoelen deinen op de klop
van je polsslag als ik jou mijn hart op handen
draag naar mijn schamel onderkomen

mijn wankel huisaltaar het staat armlastig
te wachten op je dienaar die je gehavende
gemoed oplapt met je wil samenvallen

tot om ons heen alle spiegels bloeden
en breken wij nog weten hoe elkaar
te hoeden met groot rood hart


Frans Terken






Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1085 »