Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
11 gebruiker(s) zijn online (9 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 11

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1222 »
Nieuws : SIMON MULDER wint (juryprijs) de ZUIDAS-SLAM van het 7 minuten meisje (publieksprijs)
Gepost door Pom Wolff op 2015/5/23 8:50:00 (14 keer gelezen)





We waren het snel eens Daan Zeijen en ik, toen Daniël Vis even naar het toilet was – de driekoppige jury – geheel democratisch was tot het besluit gekomen - in een verhouding van 2-1 dat Daniël het jury commentaar zou gaan verzorgen. Wel even stilstaan bij de afvallers Daniël, geef ze een woordje mee waar ze wat aan hebben bij het vervolgen van de slamcarriere – genoeg goede raad. Met oog voor de omgeving sloeg Daniël zich er manmoedig doorheen. Amsterdam – Zuidas – De Nieuwe Poort bezinningscentrum te midden van het grote geld en de hoge gebouwen. De eerste en enige echte ZUIDASSLAM. Daniël benoemde de paarden van Hitler, de nette pakken, niets uit de omgeving bleef onbesproken, gaf wijze slamlessen aan deelneemster die net teveel stilstond bij haar eigen IK in de performance, aan de deelnemer die niet echt goed uit zijn woorden kwam. En zo werd het zeer vermakelijk op het podium, elke afvalronde vermakelijker. Elke ronde steeds nadrukkelijker Daniël Vis.






De zacht ogende glimlach van Daan Zeijen naast de altijd diep bewogen inborst van uw webmaster complementeerden het jury geheel. Daniël met recht van spreken: NK slamkampioen 2014 input van de NK slamkampioen 2015 en een oude slamwolf.
6 deelnemers aan de ZUIDAS-SLAM. Drie ronden, steeds twee afvallers, eten en drinken tussendoor geserveerd door aanspreekbare lieve mensen uit de Nieuwe Poort. Nee het kan slechter op de vrijdagmiddag/vrijdagavond. Het werd al snel duidelijk dat KREK en de ALIEN KID – zoals zij zich voorstelden nog niet tot de groten der slam aarde gerekend konden worden. De strijd zou zich ontwikkelen tussen ronald m offerman, martin wijtgaard, simon mulder en het 7 minuten meisje naomi. De laatste twee deelnemers behaalden de finale – juryprijs voor simon mulder – publieksprijs voor naomi.
Krek en Alien Kid kwamen niet echt binnen – laten we het zo zeggen – ronald m was net teveel onder de indruk geraakt van het slamgebeuren – deed zijn gedichten en wist er geen eenheid in te krijgen. Martin Wijtgaard bleef net te veel dichter in de slam. papier en goed verzorgde poëzie, gedicht na gedicht, soms lekker morbide: ‘een bitter testament in roest gebikt’.
Simon Mulder heeft inmiddels een slamstatus bereikt waar elke slammer U tegen zegt. Hij weet in een gedicht in een performance als geen ander pofmouwtjes te verbinden met europa, wijsheid en vrede: ‘we hadden alles nog te goed’.

Geduchte tegenstandster – zonder papier was het 7 minuten meisje naomi. Vooraf aangekondigd werd dat zij slechts een tekst zou voordragen en wel een tekst van 7 minuten. De slamwereld was haar niet bekend. Slammen is ook selecteren en een performance in 3 a 4 minuten over het voetlicht zien te brengen en daarna nog een en nog een - en wel zo dat de luie toehoorder gegrepen wordt. Naomi kwam een heel end. In de finale ronde lukte het haar niet om betogend proza om te vormen tot in en op gewekte poëzie. Bij de 7 minuten GIJ ZULT- tekst vroeg de jury zich af of arnoud rigter inmiddels toch kindjes had laten baren: gij zult uw benen scheren en tegen gestorvenen geen welterusten zeggen. SIMON won met wereldvrede, in europa op de zuidas.








Commentaar?
Gastcolumns : de vrijdag met GERDIN LINTHORST - gerdin vertelt ditmar over trijntje
Gepost door Pom Wolff op 2015/5/22 8:20:00 (20 keer gelezen)




Goedendag poëten en anderen.

Ach ach en wee, Trijntje is eruit. Niet alleen uit de schitterende jurk met naveldecolleté
waarin ze zonder twijfel was doorgestoten naar de eerste drie in de finale. Maar ook uit het hele songfestival. Why y y y Trijntje niet en Albanië wel? Dat is een van de mysteries van een totaal krankzinnig evenement dat ooit zo knus begon in Zwitserland, meen ik.
Negen landen namen deel aan het festival. Een lange zit. Mij staat ene Lys Assia bij, een jongbejaarde dame met verantwoorde gesticulatie en dito kunstgebit. Een beschaafd liedje ook, voor zover ik me herinner. Maar ik herinner het me eigenlijk helemaal niet. Ik was dan ook nauwelijks geboren.
Toch staat me het winnende Nederlandse lied van een jaar later nog helder voor de geest. Corrie Brokken. 'Wees nog eens lief net als toen, geef me nog eenmaal een zoen.' Heus, het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld. Knoop dit in uw oren poëten en anderen. 'Een beetje, verliefd is iedereen wel eens, dat weet je'. Teddy Scholten. 'Ik ben zo blij dat ik een stukje van de wereld ben, dat ik de wijsjes van de sijsjes en de merels ken en dat ik mee mag doen met al wat leeft en mee mag ademen met al dat adem heeft'. Rudi Carrell. 'Kleine kokette Katinka, kijk nog eens eventjes om'. De Spelbrekers.
Waar zijn zij gebleven, zo vraagt u zich af. Wel, Corrie leerde door en werd rechter, Teddy kreeg met haar Henk een eigen tv-show tot de dood erop volgde, Rudi was de Linda de Mol van de jaren zestig en werd miljonair in Duitsland en van De Spelbrekers heeft niemand ooit meer iets vernomen.

Waar ging het mis? Nog niet zozeer bij Lenny - De Troubadour - Kuhr en bij Sandra - O o Colorado - Reemer. Ofschoon daar al een cruciale figuur ontbrak: de dirigent.
Wie kent hem nog, Dolf van der Linden, de tengere doch krachtig besnorde rots in de branding die altijd met ongeëvenaarde elegantie het stokje van zijn voorganger overnam.
Voor elk land stapte een eigen dirigent voor het festivalorkest en voor ons was dat altijd Dolf. Onze Dolf. Er ging een grote geruststellende kracht uit van Dolf. Wij eindigden hoog in elke finale in die jaren.
De orkesten zijn wegbezuinigd. Men moest in te korte tijd teveel onmogelijke liedjes instuderen, zeker nu er zo'n veertig landen meedoen. Men moet het 'euro' van de 'visie' niet te serieus nemen gezien de deelname van Israël en dit jaar Australië.
Tegenwoordig treden de deelnemers aan met een orkestbandje onder de arm.
Dit jaar kon men horen fluisteren - met name onder het Albanese optreden - dat het wellicht raadzaam is de zangers op een bandje te zetten en het orkest live te laten spelen.
De leemte die het orkest achterliet is opgevuld met horden uitzinnige fans, een zwiepende camera, oogverblindende lichteffecten en minimaal twee blije presentatoren.
Voorheen zaten er zo'n honderdvijftig in smoking en cocktailjurk gehulde dames en heren in een salonachtige ambiance vol bloemstukken, glaasje wijn op het bijzettafeltje. Tegenwoordig propt men minimaal tienduizend man in een soort overslaghal, waar na afloop meerdere vorkheftrucks de boel weer op een hoop vegen.
Het deelnemersveld kent een keur aan paradijsvogels, van getroebleerde gothic pubers, via rondborstige Oostblokdiva's en monsterlijk toegetakelde onderwereldfiguren tot aan taboedoorbrekende, bebaarde transgenders.
Wat de vakjury en andere stemmers beweegt om sommigen twaalf en anderen twee punten te geven behoort tot de vele raadselen van dit universum. Duidelijk is dat de Oostblokkers als kinderen zo blij zijn om mee te mogen doen en elkaar in de euforie ruim bedelen.
Duidelijk is ook dat de Volendammerbroek van Trijntje weinig heeft bijgedragen aan haar succes.
Totaal onduidelijk is waarom Albanië.....enfin.
Dat het zaterdag maar weer een tot grote opwinding en verontwaardiging leidend feest mag worden. Ik ga voor Estland!









Commentaar?
Gastcolumns : donderdag VONDERDAG - VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!! Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.
Gepost door Pom Wolff op 2015/5/21 6:30:00 (1187 keer gelezen)





POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.



Bij Delft is er een afslag die op zondagen regelmatig volliep ten gevolge van de goedkope ontbijten die bij de Ikea aldaar werden aangeboden. Uitgerekend een keer hebben wij dit ook gedaan. Zie ook column. Dit bleek tevens de laatste keer dat deze aanbieding gold, gezien Rijkswaterstaat bedongen heeft dit commerciële succes uit te bannen ten gunste van de verkeersveiligheid en –doorstroming. Nu ligt de afslag er verlaten bij. Deze week reed ik er weer langs. Wat me vervolgens in het oog sprong was een gigantische reclame voor een nieuwe smartphone. De Samsung Galaxy S6 Edge. We waren de Ikea dus voorbij…



Deel 88. Intergalactisch

We stonden dus in de rij voor goedkoop en veel. En we staan nu in de rij voor weer een nieuwe noviteit. Ik zeg bewust noviteit. En niet innovatie. Er worden aan de lopende band variaties op thema’s verzonnen. Maar om te zeggen dat er aan de lopende band nieuwe dingen verzonnen worden, nee. We nemen de casus van de nieuwe smartphone met krom schermpje. Op de larger than life posters zien we de rand van een gegolfde smartphone. Verder eigenlijk niets behalve het merk en de type aanduiding. En ik kan niet ontkennen dat het artwork ook op mij een aantrekkingskracht heeft die ik niet kan verklaren. Het brengt me dichtbij het punt waarop ik geneigd zou zijn te denken dat ik dit ook wil hebben. Dat afgeronde hoekje. Ik zie zo een reclame voor me waar een aantrekkelijke dame haar toestel streelt als ware het mijn fris geschoren gelaat. Maar het is mijn fris geschoren gelaat niet. Het is een door middel van kinderarbeid in elkaar geschroefd overbodig stuk speelgoed dat zich uitstekend leent voor het manipuleren van zowel het meer als minder ontwikkelde deel van de bevolking. En ons steeds verder uit elkaar drijft. Wie toucht er nou niet liever een touchscreen in plaats van een echt mens. Of wie reageert er niet sneller op een What’s app signaal dan op een stem van een mens die een vraag stelt? De randen en kaders vervagen. Altijd online, swipen, smooth. Alles gaat zo makkelijk.
Bijna in slaap gesust realiseer ik me dat ik deze column nog naar een eind toe moet breien.

Ik zie beelden van platgebombardeerde steden in het Midden Oosten. Beelden van driehonderd negers op een lek opblaasbootje, beelden van een opgeblazen zelfmoordenaar en van een dito Amerikaanse toerist, maar dan met een vetgordel in plaats van een bomgordel. Ik denk aan alle bossen die gekapt worden en hoe we de natuur steeds verder naar de sodemieter helpen. Diersoorten die ik in Blijdorp zie, die binnenkort in het wild geen habitat meer zullen hebben. Ik zie politici die niet eens liegen omdat ze zo blind zijn en witte boorden criminelen die relentloos doorgaan met het stelen van de armen. En gelukkig zie ik door al die dingen heen het beeld van een afgerond randje van een smartphone. Dat beeld betovert me en vervangt alle andere beelden. Het beeld wil dat ik dat randje ook wil. Ik moet het hebben en het beheerst mijn denken. En geeft me rust op het moment dat ik het koop en smaakt naar meer zo snel ik het heb. Het gaat te ver om te stellen dat we ons op de rand van de afgrond bevinden. Het is wel een feit dat de gemiddelde Nederlander intussen het randje van een smartphone belangrijker en interessanter vindt dan de rand waarop de wereld balanceert.

Ooit dachten we de hemel te bestormen. We droomden van vliegen. En we innoveerden. Dat gaf ons vleugels. Ooit zouden er mensen op de maan lopen. Die droomt werd met veel inzet en ongeremdheid bewaarheid. Al die dromen zijn weg. Vervangen. We hoeven niet meer zo nodig. We hebben de Galaxy al in onze handen. Het bepaalt onze richting, het bepaalt wie we zijn. Vanaf nu zal alles soepel gaan. De scherpe randjes zijn er vanaf.



There's somethin' wrong with the world today
I don't know what it is
Something's wrong with our eyes

We're seein' things in a different way
And God knows it ain't his
It shore ain't no surprise

There's somethin' wrong with the world today
The light bulb's gettin dim
There's meltdown in the sky

If you can judge a wise man
By the color of his skin
Then mister you're a better man than I

If chicken little tells you that the sky is fallin'
Even if it wasn't would you still come crawlin'
Back again
I bet you would my friend
Again & again & again & again & again

Tell me what you think about your sit-u-a-tion
Complication - aggravation
Is getting to you

Something right with the world today
And everybody knows it's wrong
But we can tell 'em no or we could let it go
But I'd would rather be a hanging on

Livin' on the edge
You can't help yourself
You can't help yourself at all
You can't help yourself from fallin'

(‘Livin’ on the edge’, Aerosmith, 1992)






Eerdere afleveringen van FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND leest u nog eens rustig na via de volgende links:

zie HIER voor alle eerdere bijdragen
en zie hier voor de bijdragen na de eerste bijdragen


Interviews:
Dichter onder de oppervlakte, deel 1 : Akim AJ Willems
Dichter onder de oppervlakte, deel 2 : Kobus Carbon
Dichter onder de oppervlakte, deel 3 : Josse Kok
Dichter onder de oppervlakte, deel 4 : Philip Meersman
Dichter onder de oppervlakte, deel 5 : Miquel Santos
Dichter onder de oppervlakte, deel 6 : Stella Bergsma
Dichter onder de oppervlakte, deel 7 : Jeroen Olyslaegers
Dichter onder de oppervlakte, deel 8 : Von Solo
Dichter onder de oppervlakte, deel 9 : Dominique, het kaasmeisje



Deel 68. Pietvrees
Deel 69. Weggooiers
Deel 70. Nieuwe politiek
Deel 71. Spookrijders en zombies
Deel 72. Kerstgedachte
Deel 73. Gelukkig Nieuwjaar
Deel 74. In bed met een dichteres
Deel 75. Mannen pissen staand
Deel 76.De Waarheid
Deel 77. Alle dingen die ik niet zeg
Deel 78. wat grijs is moet grijs blijven
Deel 79. Verboden te lachen
Deel 80. Perverse prikkels
Deel 81. Web van leugens
Deel 82. Een man een man, een woord een woord
Deel 83. Grote schoonmaak
Deel 84. Road to nowhere
Deel 85. Pijpsletje
Deel 86. Willen is kunnen
Deel 87. Een hoop


Addendum 29. Poepjes laten
Addendum 30. Wasdroger
Addendum 31. 100% Plagiaat
Addendum 32. Live forever
Addendum 33. Zondagmiddag
Addendum 34. Boos jong meisje

VON SOLO
www.vonsolo.nl
DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST









Commentaar?
Gastcolumns : de woensdag in met JOOP KOMEN & DE ZANGERES ZONDER NAAM
Gepost door Pom Wolff op 2015/5/20 5:50:00 (59 keer gelezen)





Het hutje bij de zee was in de jaren ’30 één van de meest populaire liedjes in Nederland.
Ik schreef daar een ironische tekst bij om aan de suikerzoete tekst van de jaren’30 een hedendaagse zwieperd te geven.
Ik zou het op prijs stellen als het gemengd koor van Pomgedichten uit volle borst meezingt met de zangeres Zonder Naam, terwijl de tekst gelezen kan worden in onderstaande column.




Originele tekst: Anthonius Franse
Muziek: Roger Thomas
Zang: Rie Helmig, Mary Servaes, Willy & Willeke Alberti, e.a.





Het hutje bij de zee

Beelden uit mijn kinderjaren,
Uit mijn jeugd zo vrij en blij;
Trekken somtijds kalm en rustig,
Aan mijn peinzend oog voorbij.
'k Denk nog dikwijls aan die dagen
Vol geluk en stille vreê,
Hoe verheugd ik steeds ontwaakte,
In ons hutje bij de zee,
Hoe verheugd ik steeds ontwaakte,
In ons hutje, ons hutje bij de zee.


Het oude, tochtige krot.
Ik zie het nog voor me als ik in een zwaarmoedige bui ben.
Vader, moeder en zeven kinderen probeerden daar in leven te blijven, ieder op zijn eigen wijze.
Vader zoop en niet zo’n klein beetje. Soms dronk hij spiritus maar als hij de kans kreeg dan jatte hij een fles Bols zeer oude jenever uit de slijterij van Koeman.
Maar bij zwaar weer was vader paraat op het strand, want zijn enige bron van inkomsten bestond uit jutten.
En al met al had hij daar toch een redelijke boterham, of zeg maar liever fles aan.



In verbeelding zie ‘k de bloemen,
Voor ons nederig venster staan,
En 't strand waar 'k schelpen gaarde,
Glanzen bij het licht der maan,
'k Hoor mijn moeders zoet vermanen,
Als ze mij in 't bedje leê,
En ik voel weer 's levens morgen,
In ons hutje bij de zee.
En ik voel weer 's levens morgen,
In ons hutje, ons hutje bij de zee.


Eigenlijk kan ik me vader niet meer zo goed herinneren, zo vaak zag ik hem nu ook weer niet.
Soms bleef hij dagen onder water en wat hij dan uitspookte is altijd zijn geheim gebleven.
Op zesenveertig jarige leeftijd werd hij gevonden bij de Zuidpier van IJmuiden.
Een half lege fles jenever klemde hij krampachtig met beide handen tegen zijn borst.
Nooit zou hij die andere helft nog drinken.

Moeders beeld staat me nog scherp voor ogen.
En dan die stem.
Nog hoor ik haar vloeken en schelden als ik te laat thuiskwam na het schelpen zoeken.
“Je nest in kelerekip, en meteen!”
“Maar mama, ik heb nog niet gegeten.”
“Niks mee te maken,daar had je eerder aan moeten denken.
Zonder vreten naar bed en morgenochtend ben je de eerste.”
En dan de kou die ik geleden heb.
’s Winters, als de bloemen op de ramen stonden moest ik in de kou naar buiten naar het houthok om hout te halen voor de kachel.
Altijd was ik de pineut, omdat ik de enige jongen van het zevental was en vader zijn roes uitsliep, als hij tenminste thuis was.
De meiden hadden het een stuk rustiger.
Maar daarvoor begon de ellende als ze zestien jaar waren geworden.
Hoe dat zit vertel ik later nog wel eens.



Wat ik later zal vergaren,
's Levens droefheid 's levens vreugd;
Nooit zal ik die hut vergeten,
Dierbaar plekje uit mijn jeugd!
En mijn laatste wens zal wezen,
Dat ik eens verheugd tevreê
't Moede hoofd ter rust mag vlijen,
In ons hutje bij de zee,
't Moede hoofd ter rust mag vlijen,
In ons hutje, ons hutje bij de zee.


Nu ben ik oud, grijs en versleten en op zekere dag stond ik plotseling, als door een stille kracht getrokken, na bijna zeventig jaar weer voor ons hutje bij de zee.
Het stond daar op die kille herfstdag, leeg en verlaten tussen de duinen.
De jeugd had er in al die jaren behoorlijk huis gehouden.
De ramen waren stukgegooid en een oude lap, dat eens een gordijn geweest moet zijn, wapperde nog naargeestig voor een van de vensters.
Het zand lag hoog opgewaaid tot een halve meter hoogte voor de deur, die scheef in de scharnieren hing.
Als door een stem in mijn hoofd bevolen trok ik hijgend en kreunend, met krakende botten de deur enige decimeters open.
Met veel moeite perste ik mij door de opening naar binnen.
Op de centimeterdikke laag zand op de vloer na, was de naargeestige ruimte hoegenaamd leeg.
Slechts hier en daar lagen nog wat onbruikbare spullen over de grond verspreid.
Glasscherven van het ingegooide raam, een gebroken theekopje, een paar lege flessen, wat gerafelde, ondefinieerbare stukken textiel en wat andere, half onder zand bedolven onbestemde voorwerpen.
Ik liep naar mijn slaapkamer, mijn eigen slaapkamer die ik als enige jongen met niemand had hoeven delen.
Een lege koude slaapkamer van 2 x 2 meter staarde me aan. Ook daar een dikke laag zand op de vloer.
De uit de scharnieren gerukte slaapkamerdeur deur lag daar, waar eens mijn bed had gestaan.
Niets dat me herinnerde aan vroeger jaren.
En dat was goed.
Langzaam ging ik op de grond zitten en nog langzamer ging ik liggen.
Ik sloot mijn ogen en er voelde een gelukzalige glimlach op mijn gezicht verschijnen.
Dit was het einde.
Hier, in mijn oude slaapkamertje beleef ik ademloos dat ik:
” ‘t moede hoofd ter rust mag vlijen.
In ons hutje, ons hutje bij de zee.”




Joop Komen








Commentaar?
Nieuws : erika de stercke - verjaarskadootje uit belgië - spring maar achterop ...
Gepost door Pom Wolff op 2015/5/19 17:20:00 (28 keer gelezen)


























Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1222 »