Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
12 gebruiker(s) zijn online (9 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 12

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1163 »
Nieuws : ojee vera gaat een recensie schrijven over "een vrouw schrijft een jongen"
Gepost door Pom Wolff op 2014/11/26 0:30:00 (5 keer gelezen)




ze is nog woorden aan het zoeken de schat, onze vera:

'De bundel vind ik echt een prachtbundel, heel mooi vorm gegeven, goed geredigeerd. Je werk is milder, meer reflecterend en relativerend, ijler, zo ijl soms als een laatste ademtocht (o, dat klinkt raar)
berustend, ijl, en toch niet (te) transparant....ben nog woorden aan het zoeken.'





Uitgeverij Douane voor al uw kerstkadootjes






Commentaar?
Gastcolumns : ROOP blikt terug op het weekend
Gepost door Pom Wolff op 2014/11/25 20:00:00 (21 keer gelezen)


http://familieuitschot.blogspot.nl



karin beweert dat we onze vrienden weer hebben gezien, maar zo eenvoudig is dat allemaal niet, omdat er ook veel onbesproken, onuitgesproken en uiteindelijk ook ononopgelost bleek. er is al veel gezegd over de bundelpresentatie, maar nog lang niet alles is aan bod gekomen. de muziek hebben we weliswaar in schuchtere voetnoten voorbij zien komen en ook ander randgebeuren kon op een minzaam woordje rekenen, maar…

…om half vijf mocht ik eindelijk leeg en uitgeput mijn bedje op de weinig rolstoelvriendelijke eerste verdieping opzoeken, nadat er meerdere uren in een urn waren gestopt, alles ter vermaak en zinloze belering van een gastheer, die er maar niet van te overtuigen was dat alle gedichten, die nu in de bundel staan, nooit een plek hadden mogen krijgen.

meneer had het maar over noodzaak, maar toen het om knakworst ging, was er opeens niemand meer thuis. en waar is de publieke verontwaardiging over de schandalige manier, waarop de jongste telg van de familie wolff een radicaal feminisme tentoonspreidde, dat een von solo ter plekke had doen schrompelen tot kabouter buttplug? maar ik weerstond de inquisitie en mocht genadiglijk naast mijn meisje slapen in plaats van in het voor male chauvinist pigs gereserveerde tuinhuisje.

die hele, ronduit vijandige sfeer was al begonnen in eijlders, waar razende deelnemers aan de zondagwedstrijd ons de toegang probeerden te beletten. pas na de dreiging, joop komen in de jury op te nemen, werden we naar binnen gelaten. daar wilde ik vechten voor een plaats op de lijst van voordragende dichters, maar dingen als "niemand mot jou hier" en "jij komt deze dag alleen maar vergiftigen, serpent" werden mij door opgehitste bezoekers toegebeten, tot het feestvarken zelf ("haal dat 'feest' er maar af", aldus een net zo zichtbaar geschokte als anonieme k.b.) in al zijn medemenselijke genade uiteindelijk besliste dat ik naar binnen mocht vanwege karin, maar dat ik bij de toiletten moest blijven.

in deze opgefokte sfeer was het een wonder dat het weerzien tussen max lerou en martin aart de jong later die avond niet ontaardde in een bloederig spektakel. "en nou zal ie godverdomme worteltjes eten", zo spuugde de anders toch redelijk vreeedzame dichter de jong richting het gehate loosduinen. "als je zelfs maar in de buurt van mariahoeve komt, knal ik je kop eraf", daarop onze inwoner van de stad van vrede en veiligheid. er waren tien dichters en een percussionist voor nodig om die twee uit elkaar te halen en we waren maar met zijn achten.

als lichtpuntje in dit apocalyptische geheel kan ik eigenlijk alleen ronald offerman in een positieve rol noemen: hij bracht me een schaaltje water bij de toiletten van eijlders, maar verder heb ik de hele avond en nacht weinig medemenselijks mogen genieten. liederlijke uitwassen, zoals wij die op texel god zij dank niet kennen, helaas genoeg.

ook de zondag was genadeloos in het blootleggen van de diepere oorzaken voor onze veelvuldige absentie in overkantse velden. na een vorstelijk ontbijt voor karin ("hij heeft je toch niet geslagen vannacht") en niet eens de gevallen cornflakes voor mij, gingen we op weg naar apeldoorn, waar een mevrouw met een elektrobong ("neem maar rustig een trekje hoor karin, dat is veel beter voor je") in samenwerking met een lokale koffieshop een slam scheen te organiseren.

nadat pom de hele lange weg naar apeldoorn had geweigerd om een cd van björn van rozen te spelen, omdat hij per se naar langs de lijn moest luisteren, werden we in apeldoorn geconfronteerd met de ronduit stuitende lozingen van meneer von solo, die van zondag op de veluwe net zo veel begrijpt als polio van de bijbel. verdwaasd kotsende apeldoorners werden nog uren in de binnenstad gevonden, maar daarmee was het nog altijd niet genoeg.

want noemde ik al de onbeschoftheid van een jolies heij, die het dringend noodzakelijk vond, om zowel de publieks- als de juryprijs op een vernederend soevereine manier binnen te halen? een dergelijke rücksichtslose gulzigheid is ons eilandbewoners niet gegeven is: wij delen alles in gelijke delen onder iedereen, want monden zijn er om te voeden. slechts genade - alweer dat woord - bracht mij mede in de grote finale van 21 december, waar we het weer zullen moeten doen met vier consumtiebonnen, terwijl ik er net aan twee was gewend.

het zal niemand verbazen dat mijn meisje en ik opgelucht waren, toen we in de bussen naar ede en bennekom eindelijk iets van dat bevrijdende christendom van de zuidelijke veluwerand mochten opsnuiven: er is geen redding. zo hebben we ons uiteindelijk in een diepe, reinigende slaap geweend om maandagochtend als de gesmeerde bliksem weer op te rotten naar de veiligheid van omringend water.

normaal gesproken sluit ik mijn columns af met een gedicht van mezelf, omdat ik anders maar aandacht tekort kom, maar voor alle ellende, die ik het afgelopen weekend heb moeten ondergaan, is in mijn positieve opvatting van poëzie geen plaats, dus voor één keer laat ik pom aan het woord.


roop




zo’n dag


de boulevard of broken dreams
nu tussenpad afdeling groenten
ter hoogte van de kerstomaten

de rode wijn alvast geladen
sporen van herinnering
lood voor vader om te vissen

zo’n dag was het
kassa meisje lege vulling
een langzaam brokkelend geheel
en kale muren


pom wolff







Commentaar?
Gastcolumns : Martin M Aart de Jong: Over een vrouw schrijft een jongen en andere dingen
Gepost door Pom Wolff op 2014/11/25 19:00:00 (35 keer gelezen)


Martin M Aart De Jong




Over een vrouw schrijft een jongen en andere dingen

Vier delen. Daar hou ik wel van. Klaar om te gaan kwartetten. Mag ik van jou “Genade” uit de serie van Pom Wolff? Er is iets merkwaardigs aan de hand. Ik wil er wel over schrijven, maar er zou afstand moeten zijn. Afstand tussen mij en deze vierdelige bundel en de schrijver ervan. Maar de persoon vloeit over in de dichter en de dichter in de man, de mens, de vriend die ik ken. Een erg mens. Zo typeerde hij weliswaar niet zichzelf, maar stelde hij en passant een trefzekere beschrijving voor zichzelf op bij een eerdere uitgave. Het zal al lang geleden zijn dat ik Pom voor het eerst ontmoette. Op afstand. We droegen allebei voor die avond. Het zal 2001 zijn geweest, in Amsterdam. Daarna vaker, Pom als jurylid bij slams, een fenomeen dat ik in eerste instantie volledig verguisde. Ik zag het als de totale verwoesting van de vrijheid. De dictatuur van het snelle oordeel en het volledige focussen op resultaat. Ik schreef wat zwarte en zware gedichten in die tijd. Toch had ik net het reizen over de wereld ontdekt en ik vond dat bijzonder. De horizon was geen grens maar een lijn om achterna te jagen waardoor ik tot het besef kwam dat het nergens beter was dan hier. Dat heeft wellicht niet zoveel met de gedichten van Pom te maken. Of juist wel. De illusieloze schoonheid van de dingen keert iedere keer weer terug in de gedichten.

en ook dat

weet je nog dat we in vinkel liepen
langs de randen van ons onvermogen
het alleenrecht op onzekerheid
dat we deelden


Het ongegeneerde wij, de herinnering aan een plaats die me volkomen vreemd is, maar waar ik meteen beelden bij heb van rijen doorzonwoningen in een volkomen fantasieloos vormgegeven plaats met een winkelcentrum waar je alles kunt kopen wat je nodig hebt, maar niets waar je blij van wordt. Toch zijn de woorden raak gekozen. Karig wel. Calvinistisch karig. Tot het ontbreken van hoofdletters aan toe. Alsof de letters van dure chocolade zijn maar de vormen niet te groot mogen. Er wordt hier niet uitbundig gezongen over het grote geluk dat achter de horizon te vinden is. De taal is uit het been gesneden. Vrijwel de hele bundel lang. Toch is er regelmatig vuurwerk. Ook in het hier boven geciteerde gedicht:

er was vuur in de tuin in de regen
een vrouwenbeen hing in een boom
te overleven, jij leed aan orde
ik aan aarde, er was applaus


Er was een tijd dat ik twijfelde. Die tijd duurt nog altijd voort. Maar er was een tijd dat er nogal wat herrie was over dingen op internet en er zoemden wat affaires rond die me niet echt bezig hielden. Dat kwam later pas en toen bleek alles al weg gespoeld, bij eb de zee in. Maar de slam had om zich heen gegrepen en op de site van Pom, zo leek het in de jaren vanaf pakweg 2005, daar leek het te gebeuren. De gedegen verslagen van Pom deden het voorkomen alsof er een volledige redactie actief was om het dichterswereldje dat onder de gevestigde orde de podia bestormde in kaart te brengen. Uitgesproken meningen, provocaties, hevige woordenwisselingen en onenigheden hielden de boel brandende. Daarnaast waren er themawedstrijden op zijn site die ik als nuttige en inspirerende schrijfoefeningen zag. Nog later leerde ik Pom persoonlijk kennen en kwam ik achter de schermen van de erge mens van het internet. Daarnaast was er nog Pom als een kundige en gedreven performer die er op straat ook stond. Op de terrassen van Leiden en de kroegen van Delft en Amersfoort en op andere plekken waar het publiek veroverd moest worden. Dat kan ook als je zulke gedichten schrijft waarin ineens een vrouwenbeen opduikt. Laatst kwam ik zo'n been ook tegen in La Superba van Ilja Pfeijffer. Het zal toeval zijn. Er zijn nogal wat vrouwenbenen op de wereld en om die allemaal te beschrijven gaat wat ver. Ik hou er dan ook over op. Of zal ik dan toch nog melden dat het een ideaal kerstkado is, deze kleurrijk maar ook ingetogen vormgegeven bundel die in een indiscrete maar bijpassende envelop geleverd wordt.


Martin M Aart de Jong




Uitgeverij Douane voor al uw kerstkadootjes







Lees verder... | 1 reactie
Gastcolumns : JOLIES HEIJ helemaal dinsdag: 'waarom een verliefde man pijpen as je ook een klootzak krijgen kan? hijgde ie in mijn oor. helemaal mee eens, von, gaf ik, ...'
Gepost door Pom Wolff op 2014/11/25 7:30:00 (34 keer gelezen)


http://joliesheij.punt.nl


het was een schoon weekend, lieve lezertjes, vol lieve mensen, vol taligheid en vooral vol powezie. de dagen en nachten waren een lange ode aan en een orgie van powezie. columniste net op tijd in eijlders voor de overhandiging van de grote baas zunne bundel aan arie van der ent die daarna op zunne rolkoffer wegreed om nog een columnpje te schrijven. of om een rus in de boom te hangen. een bundel vol optimistischzwarte romantiek. de liefde is dood, de muze op sterven na, leve de spleen. ik ontvoer jou naar huize pom voor soep, blafte de grote baas. maar baas, piepte ik, dan loopt alles in de soep, want dan kan ik munne slammetje voor morgen niet meer voorbereiden. je weet toch dat het de beste voorbereiding is om mij te pijpen boven de sudderlapjes, kefte ie. o o ik had probleempjes met mijn mac, hijgde een aanstormende cathelijne met hoge konen. kind, hang die apparatuur in de boom en neem een hap van ome’s soep en dat godbetert helemaal in buitenveldert. hoe vind ik de weg naar utreg terug? op de rug van ma de jong, grauwde de baas, dat zal um leren dat ie deur met de redactiekas vandoor is gegaan. ach vooruit, ik breng jullie wel efkes naar zuid in munne slede die ik heb bekostigd van de belastingontduik. daar scheurden we dan door buitenveldert: columniste, vera van der horst, björn van rozen en een gitaar. tot hier en niet verder, kinders, die porsches slurpen benzine.

dat de trein niet rijdt is geen excuus, je gaat maar met de metro of de benenwagen of ik beveel de jong om voor jullie te gaan liggen. werkzaamheden bij schiphol. met vera de bosjes in op amstel. ik kreeg terstond last van het offermansyndroom, want we kwamen dat amsterdam maar niet uit. zo haal ik apeldoorn nooit, verzuchtte ik, maar als door de voorzienigheid geleid stond ik de volgende dag bij de flierefluiter en jezus boven de bar zag samen met de apeldoorners dat het goed was. bleef me daar een schlagerzanger uitgedost als von solo achter munne voet haken. waarom een verliefde man pijpen as je ook een klootzak krijgen kan? hijgde ie in mijn oor. helemaal mee eens, von, gaf ik, maar waar zie jij een verliefde man? de liefde is dood, leve de sm-man. waar heb je de tepelklemmen? gottegot, kom je geheel naar amersfoort gekropen om je tepels te laten klemmen, jammerde ie. apeldoorn, brulde ik, we zijn in apeldoorn! dat gaat je de publieksstemming kosten! en zo ging columniste met de publiekssprijs strijken. von kiepte toen maar een paar tripels achterover om de kater te verdrijven. zijn lodderig oog dwaalde af naar munne gerrit die bij deze door vons toedoen aan de haren de column wordt ingesleept. hij heeft me altijd strict verboden om over hem te schrijven.

ik ben toch je muze niet, bromt ie dan, maar je dagelijks vlees en bloed. daarover schrijf je niet en wie ben ik om mijn man tegen te spreken? von zette plots ogen als pingpongballen op. meneer de natuurgenezer! wat ben ik vereerd om u eindelijk te mogen ontmoeten! eindelijk uwe stoppels te mogen aanraken! maar dat haar lijkt net grijs en ongeverfd. uwe tuniek is niet kraakwit en u heeft geen leren buideltje fluitekruid aan uw riem bungelen. u bent in ut echt gans en gaar anders! precies, kwam ik tussenbeide. ik wil dit ontroerende moment niet verpesten, maar hoor jij soms een slavies accent? hoe durf je munne arme hubby zo de schijnwerper in te sleuren! hij is niet zo publieksgeil als radovan met zunne nukken en kuren, of zo’n schlagerdiva als jij. wees blij dat de natuurgenezer vandaag schittert door afwezigheid, want jullie hadden mekaar de column uitgevochten in jullie haantjesgevecht om beffende dames. op dat moment begon goudlokje irene puntcom stralend te zingen. ik ben verliehiefd op vlaamse sven, hij is een goede man en geen klootzak als jij. vergeet toch de liefde, het gaat om de powezie, sprak ik haar streng toe. daarop barstte ze in gelukstraantjes uit. ik ben zo gelukkig dat ik al een maand geen gedicht meer geschreven heb, snifte ze. zie je wel, zei ik, liefde is de dolkstoot voor de powezie. is deur dan niks waar je je kwaad over maakt? en hij is zeker nog dichter ook? haal toch geen dichters in huis, hooguit bewonderaars. lijden mot je, languit met je karabijn door den vlaamschen modder kruipen en een wapenbroeder aan je zij die um nu en dan efkes oppoetst. en nu excuseer me, ik heb nog iets tegen radovan te zeggen. ik trof de natuurgenezer op de couch met tape om zunne mond aan. laat mij nou, jammerde ie toen ik het had afgerukt. als ik voortaan zwijg goeven de lieve lezertjes niet meer om mijn rare accent te lachen en word ik vanzelf doodverklaard. wat ben je toch een zielige klootzak, zei ik hoofdschuddend. je bent waarlijk een rechtgeaarde muze.



zout wrijven in open ruggen

zo met open ruggen tegen elkaar aan te wrijven
zodat het zout wat dieper bijt

dichter bij jou kan ik niet komen
de ontroering zit niet in wat je je verbeeldt

of zoals je mijn arm vastpakt
terwijl je eigenlijk iets heel anders wilde zeggen

voor de vorm een kruis slaat
en ik maar houterig wachten tot je me weer eens loochent

nog dichterbij kan ik je niet meer zien
alleen nog maar mijn naam in je ogen schrijven


Jolies Heij






Lees verder... | 1 reactie
Gedichten : BJORN - POM
Gepost door Pom Wolff op 2014/11/24 19:10:00 (30 keer gelezen)



























O Pom, wat fantastisch! De zwartwitfoto vond ik nog niet, maar Max, die kan schrijven, en wat positief! Geweldig!
Afgelopen weekend was te gek. Zaterdag was super. Echte piano, zo fijn voor mij. En bijvoorbeeld de vogels, daar zat ik echt goed onder jouw voordracht. Hard, zacht, tingel tangel in de lente. Ook al stond je in mijn rug. Puur op geluid. Was echt een mooie versie. Jij was ook intens moet ik zeggen, zal de spanning wel zijn. Maar je zat er goed in in elk geval, je liet er geen gras over groeien. Goed!
En Wibo en Mike en Max en Michiel die het mooi presenteerde. En al die mensen die ik van gezicht ken. Maar allemaal in een goede stemming. En de kroeg, wat een toffe plek zeg! Bruin café in Amsterdam. Super. Stamkroeg zou ik er ooit gaan wonen.
Bij jou thuis, gezellig. Leuk dat meisje dat voordroeg, zelf fijn op gitaar. Beetje Ramses op. Kletsen met Roop. Lange reis met de ladies, kort geslapen, kapot zondag.
Brak zit ik wel lekker op mijn gevoel. Cafépianobarrel Apeldoorn vond ik te gek. Ik heb alles maar losgelaten. Beuken. Jerry Lee.

Gaaf, hoor, wat wij maken. Max heeft het goed gezien. De piepknorsax is alleen leuk in de film deadpoetssociety. Ik herken me goed in de thema’s die je gebruikt, je beelden. Zat vorige week te lezen over de romantiek: Novalis. Over de nacht, de dood, verlangen naar oneindigheid, de liefde, allemaal onze thema’s. de tijd nog voor de drugs die Baudelair gaat gebruiken om te schrijven. Maar de nacht de nacht de geheimen, de schuld, de onschuld, naïviteit, ontvlucht de werkelijkheid, en weer terug de realiteit in. Herkenning!

Novalis de filosoof dichter zei tegen zijn vrienden:

Doorgronden is filosoferen
Dichten is doordenken

Dat is wat jij van je lezer vraagt. Het is een erg mooie bundel.

.





























Ja je jerry lee in apeldoorn was briljant. adembenemend. al zat je in een hoekje. ik was ook nog in een roes. vanmiddag trok ik langzaam op.
uiteindelijk gaat alles over... jou
uiteindelijk gaat alles over.

daartussen bewegen we ons, in onze kunst, onze kunst in.
uiteindelijk gaat alles over... jou
uiteindelijk gaat alles over.


daar is alles te vinden wat we nodig hebben en daar gaat alles verloren wat we nodig hadden.
we blijven benieuwd, zuchtig. ‘ik wil het zien zoals het is’. zing je. ook wat we bijna niet aankunnen. niet kunnen aanzien. daar begint de kunst. En helpt zij ons. om te zien zoals het is - ontdaan van wie we waren.
















Lees verder... | 1 reactie
(1) 2 3 4 ... 1163 »