Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
9 gebruiker(s) zijn online (8 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 9

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1133 »
Gedichten : óók
Gepost door Pom Wolff op 2014/8/29 21:30:00 (7 keer gelezen)





nu ik zachter kan kijken en voelen
je woorden weer lees

we hebben een liefde
en we hadden er een

wen ik aan het idee
dat je ook van iemand kan houden


pw







Commentaar?
Gastcolumns : woensdag farsjdag - ARIE VAN DER ENT - FARSJ – 4 – (eenmalig op vrijdag) over het hartverscheurend zelfmoordmeisje JANKA
Gepost door Pom Wolff op 2014/8/29 5:30:00 (21 keer gelezen)



http://www.uitgeverijdouane.nl


FARSJ 4 – JANKA DJAGILEVA (1966-1991)

Ik had het vorige keer al over dit meisje met gitaar: gepest op school, door de perestrojka uit haar schulp gekropen, liedjes geschreven, opgetreden, teleurgesteld geraakt, terug in haar schulp, zelfmoord (24). Wil nog eens een documentaire maken over haar relatie met de punkdichter en muzikant Jegor Letov (1964-2008) – een alternatieve, ‘Siberische’ On the road – op de vlucht voor de psychiatrische kliniek, de overheid, het leven… Ik geef twee documenten: de tekst van het lied Uitgekotste elementen, 2. De tussenteksten van de bijbehorende clip (duet met Jegor Letov)


1. Aan de uitgekotste elementen

De uitgekotste elementen op de eerste rij,
ze moeten alle dingen afstaan in de eerste klas,
de eerste levensklas is een gevangenis voor hen
en in de achtste gaan ze bij de Komsomol, postuum.

Op tien stappen van hier knipperde het stoplicht,
oranje, twee minuten, om het einde van de regen,
en in de oversteekplaats is een bocht naar links
en in de onderdoorgang gaan de lampen uit.

Een gang met schotten, over de lijken van de eeuwen,
de jaren en het onkruid, langs het werk der vaderen,
door de schoten en explosies, door de leegte,
in twee minuten klaar zijn en een werst afleggen.

Over de prikkelstippellijn, langs de ogen van de leiders,
daarbuiten, door de dodelijke koude om de regentranen,
in opdracht het bederf uit onderaardse gaten slaan,
de grootse opdracht om een oude wereld op te bouwen.

De uitgekotste elementen op de eerste rij,
ze moeten alle dingen afstaan in de eerste klas,
de eerste levensklas is een gevangenis voor hen
en in de achtste gaan ze bij de Komsomol, postuum.







2. Janka Djagileva (1966-1991)

Jana werd op 4 september 1966 in Novosibirsk geboren.
Als kind deed ze aan hardrijden op de schaats.
Ze ontmoette Jegor voor het eerst in april 1987.
Een gedicht dat Janka in de eerste klas schreef:
‘De schaduwen van de bomen kijken naar het noorden’.
In december 1985 leerde Janka bij een huisconcert SasjBasj kennen.
In de periode 1987-1988 schreef Janka de meeste van haar bekende gedichten en liederen.
Letov heeft haar veel gegeven – hij bracht haar op het toneel, hielp haar zelfvertrouwen in zichzelf te vinden, leerde haar in de studio werken.

Letov kon tegen Janka uitvaren als ze op een moment niet uit haar kamer kwam, of haar na een concert in ieders bijzijn de huid vol schelden.
… Gesloten, maar lief en aardig, dat zijn misschien wel Janka’s voornaamste karaktertrekken.
Katers noemde Janka liefkozend ‘kattekes’.
Janka had maar een paar weken nodig om smoorverliefd te worden op Jegor en anderhalf jaar bij hem te blijven.
Janka’s eerste akoestische opname, ‘Geen pas’, werd in Omsk gemaakt en dateert van januari 1988.
Janka’s eerste publieke optreden is op het Festival voor Alternatieve en Linksradicale muziek, van 24-26 juni 1988, in Tjoemenj.
Na 1988 gaan haar gedichten en liederen steeds meer over de dood: kroonlijsten, valpartijen, hoge flatgebouwen.

Op een bepaald moment bleef ze praktisch alleen achter – zonder vriendinnen, zonder familie, zonder iemand van wie ze hield.
Anhedonie is een toestand zonder vreugde of geluk, maar geen depressie.
‘Dat is mijn diagnose’, concludeerde ze. En een week later schreef ze het gelijknamige lied.
Er kwam een nieuwe man in Janka’s leven, Sergej Litavrin, die 10 jaar ouder was.

Oud en nieuw van 1991 vierde Janka met vriendinnen en Sergej in een studentenflat in Novosibirsk.
Ze dronken, maakten plezier, luisterden naar muziek, zongen volksliederen. Het moet de laatste keer zijn geweest waarop men Janka vrolijk en energiek heeft gezien.
Kort voor haar dood deed Janka een ‘zwijggelofte’. Twee weken lang sprak ze geen woord.
Er gaan geruchten over een ansichtkaart die enkele naaste vrienden van Janka op 10 mei zouden hebben gekregen.
‘Ik hoop dat alles goed met je gaat. Ik hou veel van je. Moge God je voor alle nare dingen behoeden.’

In Moskou ging het rond: ‘Janka is weg’.
‘Als je niet de energie en de kracht hebt om een stap voorwaarts te zetten, dan moet je sterven,
Een mens gaat de weg omhoog, of hij breekt. We kunnen ons niet veroorloven om oude zakken te zijn’,
Verklaarde Letov kort na Janka’s dood…
… Basjlatsjov had het zelfmoordpad geëffend voor zijn collega’s…
Tot slot: het beroemde lied De tijd van de klokjes van genoemde Aleksandr Basjlatsjov (1960-1988):














Commentaar?
Gastcolumns : DE VRIJDAG VAN DERREL NIEMEIJER - Friday On His Mind
Gepost door Pom Wolff op 2014/8/28 17:10:00 (29 keer gelezen)



lees over zijn nieuwste bundel



Hoe hij kwam aan een column!

Pom; "Mooi middagje poëzie in het Eindhovense op de zondagmiddag in het TUCHTHUIS van de oude rechtbank aan het Stratumseind. En daar alle korrie-vee-en weer van weleer. en dat alles onder de bezielende leiding van Pierre Marechal. Een Willem Adelaar, zelfs Cartouche - nu weet ik welk gezicht aan Gerard Vromen toebehoort, mevrouw Polderman die ooit al glorieerde in Kraay&Balder en nu ook nog steeds.
En natuurlijk - daar stond zij - Vera van der Horst. Wie kent haar niet. Ik ken haar - en het was fijn om haar te begroeten. Een zaal vol met poëzieliefhebbers. Van links naar rechts van groot tot klein en ook misschien wel helaas in de ogen van sommige maar wel altijd in voor een een onvriendelijk woord vanuit mijn kant Derrel Niemeijer. Dat zie je niet vaak."

Vera; "Pom, jullie waren nog maar net weg, toen ik mijn bundeltjes wilde pakken, die ik net van je had gekregen en ik wilde er in bladeren ... en de bundeltjes waren weg.....gewoon weg. Groot alarm geslagen, iedereen ging mee zoeken, Derrel, Peter, Willem, ze waren gewoon weg, gewoon nergens te vinden. Derrel probeerde me te troosten, door zijn bundel te geven, dat vond ik wel lief, maar ik was zo blij met die bundeltjes van jou, dat is toch net iets anders dan de bundel van Derrel. Trouwens Pom, ik heb zijn werk gelezen, hij verstaat het vak wel. Ik snap er weliswaar echt geen Jota van, hoe kan dat nu. Maar ik ben dus je bundeltjes kwijt ... ik ben ontroostbaar. Was Derrel maar hier om met mij nog eens te dansen maar dan op het nummer "Monkey Man" van "Toots & the Maytals".

Het zat Vera niet mee want het witbier had toegeslagen. De laatste exemplaren van Pom zijn bundeltjes die hij met bloedend hart aan haar had gegeven. Ze bood hem, zo vriendelijk is ze wel, een maandverband aan wat ze griste uit iemand zijn handtasje tegen Pommie's bloeden.

Pom; " Je moet ook geen 'Pommetjes' neerleggen, dan ben je ze kwijt."

Enkele uren later.

Vera; "HAHA, Ben heel blij! Ik had ze meegenomen naar de wc en daar even neergelegd omdat ik mijn handen elders nodig had. Mijn e-sigaret is niet gevonden, maar die is vervangbaar.
O ja Pom, ik realiseerde me dat er 4 vrijdagen in een maand zitten, dat is best veel, ik had eerder de illusie, dat het voor 1 keer per maand bedoeld was. Weet niet of ik zoveel spinsels kan verzinnen, mag het niet 2x per maand of ben je streng?

Btw, Derrel, de beheerder van Po-e-zine, heeft me helemaal naar mijn autootje gebracht en hij bleef maar u zeggen. We hebben ook nog even gedanst midden in een de lege Heuvel Galerie, want daar klonk muziek, was grappig."

Der; "Moet bekennen het dansen met je was een genot om te mogen ervaren. hiervoor mijn dank aan je. Btw, we mochten blij zijn dat het in een lege danszaal was want er was ook geen plek geweest voor meer dansers want we zouden de show stelen."

Pom; "Ha God zij dank, hij ervoer iets als genot in zijn leven. Ha God zij dank – met name je bent erg mens is erg schaars. Ja op de wc heb je je handen elders nodig. 2x in de maand is ook goed – dan doe je om en om – prima toch – Derrel is toch een schat hè – ruw diamantje. En wat prettig is hij slijpt van zichzelf steeds de vreemde kantjes af. Zijn noodlot is wel dat er dan weer andere vreemde kantjes tevoorschijn komen. Ieder mens het zijne. Natuurlijk ben ik streng. Maar ook rechtvaardig. En soms humaan. Heel soms, het mag geen gewoonte worden.
Btw, dat ik zomaar met jou op het damestoilet heb verbleven in Eindhoven in een tuchthuis. Het is dat ik geen romans schrijf."

Jullie beheerder zag hier een mogelijkheid om een jongensdroom van hem te laten uitkomen. Hij vroeg mij hem te vergezellen in zijn terroristendaad richting A'dam. Als een doorgedraaide bruinjas voerde hij een razzia uit op zoek naar de Wolff. Na ongeveer 13 gelukkige ongelukkige, had Der hem gevonden. Hij trok bij Pom even de stropdas aan die hij voor het gemak bij hem had omgedaan.
Ik mocht aanschouwen hoe hij de strop(das) als wurgkoord gebruikte.

- Komt in orde Pommie, gaan we doen dan, toch?

Hij beklemtoonde het zodanig dat Pom angstzweet kreeg. Ik kreeg bijna een hartverzakking, zo kon ik Der niet. Der liet zijn duivelse lach ontsnappen en sprak tegelijkertijd.

- Verdelen we de taken, toch? Om en om is goed te doen, toch!

De strop werd nog strakker aangetrokken en pom tikte af, lichtelijk blauw.
De goede man viel van zijn burostoel af. Ik schrok maar werd niet teleurgesteld in Der want hij deed uiteraard zijn plicht en begon met mond op mond beademing. Wat die tong deed in pom zijn mond snap ik nog niet. Toen Pom weer bij adem was sprak deze de magische woorden;
"Ooh Ja, ... dat is wel een idee. Vera deze week. Derrel, jij dan de volgende et cetera, de komende tijd!"

- Komt in orde, Maestro.

Dus vanaf 12092014 om de week van mijn hand een bijdragen aan de kwaliteit-site: http://www.pomgedichten.nl/











Commentaar?
Gastcolumns : donderdag vonderdag - VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!! Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie
Gepost door Pom Wolff op 2014/8/28 6:20:00 (84 keer gelezen)





POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.



Dichters staan natuurlijk alom bekend om hun libido en buitenechtelijke escapades. Het zijn onweerstaanbare ‘pussy magnets’. Vrouwen vallen met bosjes voor de kunstjes en praatjes van deze raaskallende parvenues. Dat schijnt. Zelf merk ik daar weinig van. Maar toch droom je daar ook wel eens van. Zelfs of misschien zeker als je op vakantie bent. Nog één herinnering uit La Douce France dan…


Deel 60. Buiten de pot

Het is nacht op de camping. We zijn redelijk vroeg naar bed gegaan. Mijn vriendin had geen zin meer om nog een keer naar het toiletgebouw te lopen door de regen. Dat betekende dat we dus niet samen doorkonden met wijn drinken. Dus gingen we maar naar bed. Zonder seks. Mijn vriendin viel meteen in coma. Ik kon in eerste instantie niet slapen. De band die in de ontspanningsruimte van de camping vals en hard ‘Highway to Hell’ coverde hield me wakker. En net toen ik na lang zoeken in het donker van de tent mijn oordopjes had gevonden hielden ze op. Ik viel geleidelijk in slaap. Later droomde ik. We waren in een parenclub. Ik en mijn vriendin. We waren naakt. We hadden met een aantal Spaanse stellen afgesproken. Alleen de getatoeëerde mannen arriveerden. Verder waren er veel Kaapverdianen. Eén daarvan had het woord. Hij gaf aan dat de vrouwen eraan kwamen. Intussen werd mijn vriendin naar de kamer ernaast geleid. Ik wilde aangeven dat ik dit allemaal niet zo’n goed idee vond om mee te beginnen. En werd wakker.

Nog half slapend zocht ik een leeg waterflesje dat in de buurt van het bed diende te slingeren. Ook ik had geen zin om nachtelijk naar het toiletgebouw te dwalen. Ik schroefde de dop van het flesje. Zette de top van mijn eikel tegen het gat aan en liet het lopen. Tot ik een kletterend geluid hoorde tegen het tentzeil. Ik kneep af. Knipte wazig een lichtje aan en inspecteerde de schade. Nagenoeg alleen het touwtje van de rits van de tent was nat. Het leek mee te vallen. Mijn onderbroek en de trainingsbroek die op mijn enkels hing waren wel doorweekt. De urine was doorgelekt op de vlondervloer van de huurtent.

Ik vouwde de vochtige kleding op en legde die in een ver hoekje van de voortent. Maakte vervolgens de natte plek op de vloer schoon met Glorix doekjes. Moe werd ik er van. En ging weer slapen. Ditmaal dommelde ik sneller in. Dat stemde me tevreden. Had ik toch nog buiten de pot gepist.


Le Bac

Soixante neuf
French kisses
Of z’n Frans
Overhoring
Laatste kans

Waar de meester zijn hart
Vol van is
Loopt haar mond nu
Van over
In haar ogen geen vragen meer
Enkel zaad

Geslaagd
Cum
Laude

(Charles Bukowski, 1977, vertaald door Von Solo)


Het vervolg van deze serie openhartige openbaringen elke donderdag op POMgedichten in VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!


Eerdere afleveringen van FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND leest u nog eens rustig na via de volgende links:



zie HIER voor alle eerdere bijdragen
én
Deel 35. Fear and Loathing in Eindhoven
Deel 36. No more heroes
Deel 37. Toppertjes
Deel 38. Judge and jury
Deel 39. IKEA
Deel 40. Anaïs
Deel 41. Fertig
Deel 42. Bodhisattva
Deel 43. Vanilla Sky
Deel 44. Don’t ask. Don’t tell.
Deel 45. Als je niks meer kan.
Deel 46. Grand départ.
Deel 47. Om te kotsen
Deel 48. For a few dollars more
Deel 49. Once you go black
Deel 50. Het grote gelijk
Deel 51. Als het regent
Deel 52. Soldier boy
Deel 53. Irgendwie, irgendwo, irgendwann
Deel 54. Veertig
Deel 55. Too big to fail
Deel 56. Ik geloof niet meer
Deel 57. WK
Deel 58. The Geordie Shore
Deel 59. Papadag

Interviews:
Dichter onder de oppervlakte, deel 1 : Akim AJ Willems
Dichter onder de oppervlakte, deel 2 : Kobus Carbon
Dichter onder de oppervlakte, deel 3 : Josse Kok
Dichter onder de oppervlakte, deel 4 : Philip Meersman
Dichter onder de oppervlakte, deel 5 : Miquel Santos
Dichter onder de oppervlakte, deel 6 : Stella Bergsma

Addendum 17. Breezer sletje
Addendum 18. Kerst
Addendum 19. Burger King
Addendum 20. Scheiss Egal
Addendum 21. Sletvrees
Addendum 22. Vrede in onze tijd
Addendum 23.Romantiek
Addendum 24.Op Texel
Addendum 25.Uit eten, alleen...
Addendum 26. Luchtig


VON SOLO
POWEZIE & VOORDRACHT
http://www.youtube.com/vonsolo010
http://vonsolo010.blogspot.nl









Commentaar?
Gedichten : de melkboer
Gepost door Pom Wolff op 2014/8/28 5:50:00 (3 keer gelezen)





de melkboer


je deed de huiskamerdeur open
en daar lag opa
ja vroeger

toen de melkboer nog losse melk bracht
zonder op opa te knoeien
vroeger was alles overzichtelijk

opa kende zijn plaats
je had altijd melk
en je wist van wie je zusje was


pw




nu je niet meer weet van wie je zusje is
en iedereen boven dat kind hangt
met een gezicht
van wie is dat er nou weer een

moeders doet voorkomen
of ze het ook allemaal niet meer weet
en voor het gemak maar meteen
de post traumatische stress is ingeschoten

de melkboer toch ook al weer een hele tijd in de bak zit
in verband met al die seriemoorden
in het trapportaal
waar drs. P ooit nog een liedje over zong

ja - nu kan broertje zich mooi de pleuris zoeken
naar babymelkpoeder in de jumbo

pw






Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1133 »