Gepost door Pom Wolffop 2013/5/18 5:50:00 (63 keer gelezen)
JEANINE HOEDEMAKERS vervoegt zichzelf - pom: 20 FRANS TERKEN ziet gaten vallen -pom: 10 - roop: 5 MARC TIEFENTHAL breekt dijken door JOHN EPKE telt af RIK VAN BOECKEL en de weemoedige tijd - pom: 20 - roop: 30 SANJA SIMUNIC aan de bloedwijn - pom: 5 - roop: 5 JAKO FENNEK schrijft zijn naam in de sneeuw ERIKA DE STERCKE als doodgeboren wezen MAX LEROU en een dagje naar het strand - pom: 25 - roop: 20 PAUL DE BRUIJN komt tot inzicht - roop: 5 RONALD M OFFERMAN aan de eettafel - pom: 10 - roop: 10 AMBER HERBER in een jurkje - pom: 10 - roop: 25
wedstrijd gesloten. dank jullie wel voor zoveel leven en terugblik. het zonnetje is er van gaan schijnen. op tessel zal de familie zo langzamerhand wakker zijn naar wij mogen hopen. als de tesseljury voor half twee de points niet verstrekt dan wordt het wat later allemaal - de uitslag. het mooie eijlders wacht vanmiddag - de laatste dichtmiddag van het seizoen.
en hoe kijkt u eigenlijk terug op uw eigen leven? – tot nu toe. 'Ken' het ermee door. Welke steken liet u vallen en/of welke lieten ze op u vallen. Een echt mens geworden? Inmiddels. Of wachten we nog maar even met 'van dattum'. En waar zocht u? In de hoge kunsten? In diepe krochten? En vond u? Ja wat vindt u eigenlijk van dit alles. Net zo als uw nationaliteit is het leven u ongevraagd gegeven. Geen inspraak, geen democratie en daar was u én leven maar! Maken we wat er van te maken valt – moedig voorwaarts of ligt het toch anders? Wie wint de enige echte virtuele 'mag ik ook eens over mezelf schrijven moeder' trofee op pomgedichten? als juryvoorzitter verwelkomen we de enige echte onvolprezen ROOP – oa bekend van http://familieuitschot.blogspot.nl - De regels als vanouds: gedichten niet te lang tenzij noodzaak. het commentaar als altijd verzekerd. Insturen voor zondagochtend 1100 uur.
53
het jaar was water toen de vliezen braken mag ik ook eens over mezelf schrijven moeder
van eeuwig houd ik niet ook niet als ik dood ben ik heb het water gedaan en de loopplank was prachtig
voor een moment neem ik het woord opgewekt in de mond maar weet ik kan niet opgewekt zijn
toch roert zich in mij een meanderende stroom
golven de vreugdes verlangens, zelfs streven
was ik een pad een berm tuin plantsoen
betreedbaar en te bewonderen zo keurig onderhouden
nu bloeit er een droom een tikje stekelig, netelig opstandig en verfijnd ineen
vruchten die smaken naar de kleur die je zocht
er landen meerdere vogels op de takken waaraan ik spartelend en blozend op vallen hang
en ik vervoeg mezelf en de mogelijkheden
opgeraapt worden
geplukt en gegeten
gelijk goede voeding op elk menu bespreekbaar
aantoonbaar voorradig
je belofte
Jeanine Hoedemakers
pom: tsja een verzuchting met lange adem. Ach moeder je belofte en daar tussen in wat er zo van gekomen of geworden is. Ze hangt op vallen. Mooi gezegd. Het gedicht laat zich in alle onduidelijkheid lekker lezen. Hier wordt veel achtergehouden of verbloemd - hoeveel er ook wordt opgediend - een echte hoedemakers kortom. In de tweede en derde strofe loopt de taal uit de hand daarna wordt het gelukkig gewoner. Het is mijmeren in mooie taal.
roop: jeanine hoedemakers "niet te lang, tenzij noodzaak" staat ergens bij de regels. hier wordt in 48 regels met veel wit bewezen dat de dichter een goudrenet is. mag het wit afgterokken worden van die noodzaak of is het ongeschrevene zo geladen dat er eigenlijk 72 regels staan? zeker is: als er noodzaak wordt verbruikt tbv een "meanderende stroom" en golvende vreugdes loopt het met die noodzaak wel los. ik weet het goed gemaakt: de volgende keer in de supermarkt zal ik er op letten, de poëzie van goudrenetten. als ik dan geen klokhuizen hoor meanderen in golven van vreugde, diskwalificeer ik het gedicht alsnog.
Als een vis
Wij hadden haar nodig toen tot ik de eerste in volgorde van de moederschoot gaten zag vallen in onze dagen
stopte die vol met fietsen legde de rozenkrans om het tandwiel en trok de heuvels in daar lag ruimte voor het oprapen
levenslust die zich uitvulde langs beken waterwegen dat ik hier als een vis op de kant spoelde zo de kunstjes leerde
op een oude waterfiets geoefend aan te komen zonder verdrinken neem ik m'n woorden in de mond
Frans Terken 18052013
pom: de dichter is onderweg – de rozenkrans is ook fietstechnisch te gebruiken. Vanuit huis het limburgs landschap in en verder. Als een vis in het water. En dan het dichterschap. Zo lees ik dit gedicht.
roop: frans terken "het oudste kind" vs. "de eerste in volgorde van de moederschoot". het hondje noodzaak wordt duidelijk te weinig uitgelaten, want er wordt hier een hoop taal verspild aan een feit dat niet eens relevant blijkt voor het gedicht. mja, die veertien regels hè... fietsen met een rozenkrans om het tandwiel, dat vind ik mooi, maar voor de rest baant het gedicht zich een moeizaam gezochte weg door zeven metaforen op zeven zelf opgeworpen heuvelen. minder lullen en gewoon een tandje bijzetten, dat wil nog wel eens helpen.
Daar gaan we en waar dan?
Ik brak de dijk door rond het leven, 1953 weet je wel, piepte hier & daar om de hoek.
Grootmoeder dacht dat ik een gebroken ventje was ik kon dichten zonder woorden en zonder mijn zitvlak op te lichten.
Een heel leven grenzen verleggen om dan tot slot de hoek om te gaan.
pom: een aardig inkijkje hoe de dichter zijn eigen werken ziet in de laatste strofe. Een constatering of een wens dat is nog wel even de vraag.
roop: marc tiefenthal dichter en essayist tiefenthal wenst graag serieus te worden genomen. ik stel daarom twee regels centraal: "ik kon dichten zonder woorden|en zonder mijn zitvlak op te lichten." voorwaar, tiefenthal heeft een grens verlegd, het wereldrecord hoogspringen is verlaagd naar 12 centimeter. bijdrage gediskwalificeerd omdat ik geen kleuterjuf ben.
10, 9, 8,7....
weglopen en wees worden wow wat n feest want palomino nee
hier ik steek n staafje voor je op niet de lont uitblazen mens
john epke
pom: jammer dat ik geen autistische poes heb die hier een middagje naar kan kijken. Voor sommige beelden ben ik niet in de wieg gelegd. Ik vind de titel wel leuk.
roop: john epke geil in de tuin hangen met gré en een beetje postorgastisch filosoferen over dioxineganzen gaat john duidelijk beter af. john gaat vandaag een capuchonjack kopen met en voor john jr, maar junior is wat tegendraads en blaast c&a op. gelukkig is papa wa-verzekerd.
rik van boeckel ook op de dichtersmiddag geheel in het teken van JOHNNY VAN DOORN Zondag 9 juni 15.00 tot 17.00u - In de tuin van Amsterdam Outsider Art met oa Yvonne van Doorn-mousset , Hans Plomp , Diana Ozon, G.W. Sok, Stella Bergsma, Rik van Boeckel, Amsterdam Outsider Art Gallery Nieuwe Keizersgracht 1a Naast de Hermitage
Weemoedige tijd
Tik tik tik tiktak op de billen muziek van ‘t huilen en watersnoodramp
een vloeiend getal van zestig na de grijze vijftig psychedelische puber met kralingketting in ’t jointjeslange haar
tot het geweld kraakte in kroningsrook verdampte en popdichters poëzie in tikkietakkie stijl lieten trillen
tot vader's dood vlak voor de euro en zingende palmen van Cuba conga's en liefde omarmden
(een slammetje tussendoor effe spreekscoren !!!)
moedertje lief jouw dag net voorbij keer terug tot waar ik wil zijn
speel enkel het ritme van deze weemoedige tijd.
Rik van Boeckel
pom: een oprecht overzicht met een aardig slameffect – effe spreekscoren – mooie opsomming die naar een teder eind wordt geleid, uitgedrukt in weemoed. Helder eenduidig overzichtelijk. Moeder op de goede plaats. Had het allemaal zin. Het had allemaal geen zin. Maar dat geeft niet omdat het dit gedicht heeft opgeleverd.
roop: rik van boeckel kijk, kijk, meneer van boeckel laat de grote woorden thuis teneinde een gedicht te produceren. in ieder geval met delen van leiden kan de communicatie weer worden hersteld. er staat een hoop in, maar het is dan ook een heel leven. als dit gedicht op deze manier 48 regels had geduurd, had niemand me horen klagen over noodzaak.
pleegzusters blakend van liefdadigheid
hij neemt mij mee uit taartjes eten vroeger was dit een lunchroom voor pleegzusters nu schenken ze voor het goede doel
hij wil me redden van het hongeroedeem mijn anorectische gestalte aankleden ik voel mij luchtig als schuim
leg wat meer gewicht in de schaal, zegt hij van pleegzuster bloedwijn kun je niet leven een volle maag maakt je dromen zwaar
het is juist bij gebrek dat ik zweef mijn vader is mijn verjaardag vergeten mijn moeder op wereldreis
daarom stel ik voor om de taart op straat te verkopen mijn meneer geeft nog een tijdje warmte af bourgondisch kaarsjes brandend voor niemand in het bijzonder
Sanja Simunic
pom: het is laat. Ik lees sanja. Het is verhalend. En ik denk het zal wel. Dat meneer nog een tijdje warmte afgeeft – vind ik mooi gezegd – maar ik snap er geen reet van. Hij wil haar helpen. Dat is wel duidelijk. En zij mist haar vader en haar moeder en die afwezigheid laat sporen na. Ach we hebben allemaal wel wat. roop zal wel weer in vervoering van zijn stoel vallen. in katzwijm zeggen ze geloof ik op tessel.
roop: sanja simunic ik zie het verhaal wel, maar ik weet niet zeker of dit wel de manier is om het te vertellen. de kern van het verhaal is een meneer die dichteres wenst te redden van de hongerdood. dat er in het lokaal van hun keuze vroeger pleegzusters op hun wenken werden bediend doet er niet toe, en dat die pleegzusters bloedwijn maakten, is een niet terzake doend feit dat naar het rijk van de voorspelbare associaties mag worden verwezen. "je moet niet zuipen, maar vreten" is de boodschap. die kun je eenvoudiger vertellen. dat de meneer nog een tijdje warmte afgeeft is een mooi detail, waar ik graag een ander gedicht bij had gelezen,.
toch man geworden
je legde me geen vingerbreed in de weg en toch kwam steeds die vinger, krom en vermanend, dezelfde die voor het eerst mijn plasser vasthield me leerde richten later schreef ik mijn naam in de sneeuw gebrekkig als een man met parkinson
jako fennek
pom: het woord plasser vind ik toch minder hoor. Het hele gedicht hoeft eigenlijk voor mij niet. Het is helemaal geen gedicht. Wat poezie wel is is moeilijk te definieren en eigenlijk helemaal niet. Wat poezie niet is is veel makkelijker te duiden: deze tekst. Alles wordt benoemd. Is zoals het is of was. een kort particulier zakelijk tekstje komt wat mij betreft de poezie niet in.
roop: jako fennek en toen? zoals de heer wolff in al zijn 60-jarige wijsheid al schreef is het allemaal wel heel letterlijk benoemd. intussen zit de lezer met jako's trillende plasser en kan met goed fatsoen niet eens meer uit zijn neus peuteren en deze zondag is nog niet eens op tweederde.
Moeder
ze kletst maar wat, dirigeert met een knipoog haar kapsel en denkt het leven van de zonen te beheersen
ze weet dat de navelstreng, na al die jaren nog rond de hals van de dochter hangt
zij gaf de vrijheid aan een volmaakt doodgeboren wezen
Erika de Stercke
pom: nou het is niet best daar. Moeder heeft het gedaan zoveel is zeker. Goed thema nou het gedicht nog. gedicht begint wat mij betreft bij de derde strofe.
roop: erika de stercke meer vrouwen dan mannen worden depressief en depressieve vrouwen hebben doorgaans een moeilijke relatie met hun moeder. nu aub nog iets nieuws onder de zon.
ach pom, 'ze' laten zoveel steken op mij vallen en waar ik het zocht? hoge kunsten diepe krochten? het zal wel:
betreffende de rechten van de mens
zo he he sinterklaas kerst en oud&nieuw hebben we gehad
pasen en pinksteren lullen we niet meer over (die vallen toch nooit op 1 dag)
de vrijmarkt ach wie herinnert zich nog de kroning en ook het songfestival is weer voorbij
mag ik dan nu eindelijk naar het strand?
ml
pom: het zal kijkduin daar heten daarachter het geelgroen. anouk negende. de koudste mei sinds gorter. wim kan zo dood als een pier. en ook aadsje mansveld ligt onder het groene laken. maar max wil naar het strand. max wil ook eens relativeren. hij wil met eigen ogen keulen en aken op een dag zien maar dan wel op tien minuten fietsen. de titel is de heerlijkste overdrijving van het weekend hier. ik houd zijn hart nog even bij me.
roop: ml een toontje aanslaan, maar intussen verdenk ik max er ernstig van, dat hij tot ver na twaalven grootbeeld in winkelcentrum loosduinen naar het songfestival heeft gekeken. een leuk gedicht, waarbij ik helaas moet aantekenen dat de tot dusver erg zwakke overige bijdragen meer doen voor de waardering dan de intrinsieke kwaliteit. ik ben gewoon blij, even onbelast te kunnen glimlachen.
Inzicht.
Je liet mij licht zien. En jarenlang volgde ik lentegeuren en zomerbloesems: er was pracht in mijn leven.
Maar ik trok terug. Ik zag de mens. Voelde herfststormen beuken op mijn gegeselde rug, winter- buien verkilden me en duistere nachten namen de dagen. Ik was alleen en mijn pen vloeide.
Mijn schrijven leefde in droomwerelden, een paradijs waar ik middelpunt was; realiteit werd een fantasie.
Vader, moeder. Jullie toonden mij dat er altijd weer lente komt.
pom: een inzicht, een eerbetoon. Over de logica is wel wat te zeggen. Het was mooi totdat de ik persoon 'de mens' ziet. Vader moeder geen mensen? Beesten? Nouja ze gedragen zich anders dan de mensen over wie in het journaal wordt bericht. Paul is niet door vader ontvoerd en ter aarde besteld. Dat is al heel wat. “de mens' levert paul verkilde buien en duistere nachten op én een gegeselde rug. Die gegeselde rug komt wel een beetje vreemd uit de lucht vallen. Zo 'uit de pracht' van het leven ineens die gegeselde rug. De ik is 'alleen' en laat zijn pen vloeien. Ik vraag me werkelijk af wie paul zo heeft toegetakeld. Paul ziet de mens en dan is er ook meteen die gegeselde rug. ok - pesten op school zou hier het thema kunnen zijn. Gelukkig doet de pen – het schrijverschap – paul die gegeselde rug snel vergeten. Het is weer 'prachtig' als voorheen: een paradijs zelfs. Klopt die gegeselde rug wel? Ik laat het even hierbij. Al nodigt de regel 'Mijn schrijven leefde in droomwerelden,...' ook uit tot close reading.
roop: paul de bruijn moederdag en vaderdag in één keer, dat heeft paul slim aangepakt. langzaam begin ik opstandig te worden, meestal komt er dan een punt waarop ik dingen ga zeggen die anderen spijten, daarom houd ik het eenvoudig: strofe één mag, strofe twee is wat erg veel metaforisch weer, strofe drie is een uitleg waaraan niemand nbehoefte heeft en strofe vier mag er op een beperkt aantal dagen met de familie wel bij. naast vader- en moederdag zijn dat bruiloften van iedere gewenste kleur metaal en begrafenissen.
Koekoeksjong
We hadden niets te klagen Wees dankbaar Dat zei je zo vaak moeder Mijn moeder
Terwijl het leven als een blok op me was gevallen En ik er voorlopig niet meer onderuit zou komen
Terwijl het zo leuk was volgens jou, dat leven Keek ik vaak zwijgend de eettafel rond Naar de mensen die mijn familie waren Denkend als een koekoeksjong
Ronald M.Offerman Amsterdam 18-05-2013
pom: de ronald m elementjes aanwezig. 'mijn moeder' en 'dat leven'. Dat we het vooral weten. In gedichten is het normaal gesproken uitkijken met herhalingen. Bij ronald is het een kenmerk . We krijgen het vaak nog een keer even goed ingewreven: 'dat leven'. Volgens jou – in de laatste strofe – zou ik volgens haar van maken. Moeder is toch bedoeld? Bij elkaar een tedere terugblik – we weten hoe het offermannetje erbij gezeten heeft. In de grote offerman heeft de kleine aan moeders tafel een plaatsje gekregen. wel mooi.
roop: ronald m.offerman de titel geeft wel heel erg veel weg, dat is jammer, want alles wat er nog aan vragen open was, is na de eerste strofe beantwoord. zonde van het gedicht, ik ga de punten geven alsof die titel er niet staat.
Ik ben geboren in een Laura Ashley jurkje, heb gegeten, gedronken, gezopen tot ik niet meer lopen kon, maar wat ik wel kon.
Trok de stoute dichtersschoenen aan toen ik acht was en vroeg me af of een draak echt vuur spuwde of confetti.
Reed paard, sprong de sterren van de hemel en stommelde al radslagend door karatezalen. Spinning als masochistische neiging die ik niet onderdrukken kon.
Men zag mij acteren, of toch niet, tienen halen in Latijn, vallen en opstaan. Ronddansend in de salsa zonder zorgen. De danszaal als mijn eigen caleidoscoop.
Moeder, wat zie ik nu. De jeugd is wazig als kijken door tien glazen whiskey. Maar ik zie je dansen. Ik zie je naast een paard liggen, zoals ik lag, radslagend, roodgespannen spinninglessen.
Ik zie reisverhalen onder jouw naam, gedichten langer dan mijn muren, van toneel opgetrokken.
Ik zie je staan in dat Laura Ashley jurkje.
Amber Herber
pom: loopt wel lekker dit gedicht zo door de generaties heen. De genen verschuiven een beetje maar heel veel verandert er niet. Er zit vaart in dit gedicht. “de jeugd” is een woord dat ik graag weggewerkt zou willen zien. In de vijfde strofe moet nog iets gebeuren om het geheel geraffineerder aaneengesloten te krijgen. Dat moeder en dochter naadloos passen.
roop: amber herber moeder en dochter eendrachtig getooid in een nageboorte van laura ashley omdat beiden uiteindelijk hetzelfde doen. dat is wel mooi gedaan, alhoewel het gedicht onderweg wel wat lengtes vertoont. geen zweedse lengtes, maar luchtige lengtes, desondanks wat meer informatie dan ik vroeg. in tegenstelling tot webmaster w. vind ik dat amber de sprong in de vijfde strofe goed heeft ingebouwd en professioneel naar de slotashley toewerkt. lekker vlot gedicht, dat niet leeft van de knallende verrassing, maar van de onverwachte verwondering.
Gepost door Pom Wolffop 2013/5/17 22:40:00 (34 keer gelezen)
kom net terug uit the inner city of amsterdam, warmoesstraat en toebehoren - een ongelooflijke kut sprak in de rookruimte twee regels die ik genoteerd heb - ik was bij ANNA: "ik vind dubai niet zo spannend" en dat ze nu "geen buffer" heeft. een enorme woede maakte zich van mij meester. geexalteerde kut dat je nooit maar dan ook nooit nog een buffer zal hebben en dat ze je voor eeuwig dubai in stampen, dacht ik ook nog. verder was het heel aangenaam. nu blij verrast met lieve wensen. én het vuur van max lerou. en veel andere lieve woorden ook. dank jullie wel.
pom 60 jaar - voor al uw te verzetten zinnen
met een lege mok schuimt het de deuren langs, leentjeburend om wat zoete woorden een enkel bitter mag ook
hij hoort het aan het bellen ongeduld op de stoep ongehaast opent hij de deur en wordt besprongen door een gemankeerd gedicht
het laat hem niet meer los tot het is afgeschreven en breekt het wachten op een volgende ongenode gast bij het familiediner
hij spreekt liever van een voedingsbodem voor anorexia, de schreeuwgrens voorbij, alsof hij niet weet dat de oren wel groeien maar ook het doven toeneemt
powezie leest hij als een spel kaarten, regels komen tot hem afgepeld voordat ze het papier bevuilen, hij voelt het aan zijn water en dan ook nog guigelton ik geef het u te doen
harde woorden smeedt hij op het aambeeld van de dode ziel, de zachte worden onbevlekt ontvangen in het domein van zuster bettie hoopvol gestemd biedt hij daar, zonder onderscheid vooral, de terminaaltjes nog een laatste sigaret maar
heeft hij uw hart gestolen brengt hij het desnoods jaren later opgewekt weer terug geen steek veranderd - uw hart zijn hart, mijn hart
ml
53
het jaar was water toen de vliezen braken mag ik ook eens over mezelf schrijven moeder
van eeuwig houd ik niet ook niet als ik dood ben ik heb het water gedaan en de loopplank was prachtig
Gepost door Pom Wolffop 2013/5/17 1:30:00 (24 keer gelezen)
de aankondiging deden we hier: karin beumkes – vrijdag. De komende weken plaatsen we een gedicht van de koningin van tessel, sieren we de vrijdag. Oja we plaatsen wat we toegestuurd krijgen. Van de enige vrouw die 'varken' mag zeggen tegen mij. Niet omdat ik een varken ben, maar omdat ze het zo leuk zegt.
Schizivrenia
Ali S. werd gek geboren slenterde ah dit is een straf het leven schoot gelijk een vogel langs zoals een cactus droogte droomt
maar op hem neder kijken kon ik niet ik was immers zoals hij zet negen aapjes op een rij de zondebok verkiest een hoge maan en
zoekt wisselende patronen vergeet het hier waar je moet wonen je zal zwijgen en loopt het nu voorbij.
Gepost door Pom Wolffop 2013/5/16 17:20:00 (30 keer gelezen)
allemaal toestanden schreef ik al. en: dit belooft een lange hete zomer te worden. de heren terken en roop mogen elkaar niet echt. zoveel is me zo langzamerhand wel duidelijk. roop, op zich een mens, zette de leidse dichter frans terken en passant weg als een 'een kreupelhert met horrelvoeten'. of de persoonlijke verhoudingen hier beter van worden dat was de vraag. met een '"Het vuil rot ondergronds. Bidt niet voor het geraamte." tracht frans de verstoorde relatie weer tot een meer normaal niveau te levellen. wij van hier stellen elke poging tot vrede op prijs. dan moet je niet op elk woord zout leggen. aan de andere kant teveel vrede is dodelijk.
Heer Pom, las vanuit de onderduik in A. je bericht en de Re van R. Helaas kon ik dus niet aanwezig zijn in de WW, wil je hem en zijn geliefde veel succes wensen? Bij deze mijn 'weerwoord', vanuit hier, nog net voor het vertrek naar de kazematten te M. Groet de geliefden, in het bijzonder Heijbloempje, die ik node mis vanwege een avontuur in het Duitse land. Frans
Gemeenzame uitvaart nr. 123
"Het vuil rot ondergronds. Bidt niet voor het geraamte." Maurice Gilliams, 'Sterven te Antwerpen'
1 Thuis als ook in den vreemde staan we open voor de torenklok wachtend op het jaargetijde dat bruiner bakt dan we op huid en in haar al zijn
niet langer ondergronds in een valkuil waar het zwerfvuil zak op zak gestapeld tot heuphoogte duidt op walmende bedoening
dat we het niet redden zonder rozen- krans of brandzalf neem een weerman met onbewolkte vooruitzichten
of de veerman die overzet van slaperdijk naar 'n terp in holderpolder drijvend voor de Scheldemond
2 Heden doen wij namens de rederij kond van een laatste overtocht op de voorplecht de kort geschoren schedel van onze dierbare loods
bootsman die voorheen in ons leven de maat sloeg met zijn houten poot gaf hij het woord nog de schijn van gerede kans op tegenwerping
bracht het om zeep als in 'n laatste oordeel de geslagenen van wie hij ledigheid of tegenspraak vermoedde
zoals ook de grote baas zijn aanpak op alle fronten niet verhoedde opzet in mate nog vergoelijkte
3 Met weinig woorden kan veel kapot van wat in woord en dadendrang een dichter voedt al gaat hij voort op horrelvoet
de hakketak van kapitein eenoog die dat als geuzennaam op zijn steek borduurt en met zijn haak in de bladen van het logboek kerft
wie hem onderuit haalt erft het weerwoord van een slager een luizenjager die op schofthoogte
het lemmet aan pees en spieren zet dat de prooi door poten en hoeven zakt het strottenhoofd hijgend in het zand
Gepost door Pom Wolffop 2013/5/16 6:50:00 (148 keer gelezen)
Deze week met André Hazes en Astrid Nijgh.
POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!! Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.
‘Linkedin weert prostituees en escorts’, ‘CDA in verzet tegen sekspaleis Hoofddorp’, ‘PvdA en CU bekijken verbod hoerenbezoek’. Zomaar een greep uit de recente nieuwsberichten die de stand van zaken weergeven omtrent ‘het oudste beroep ter wereld’. Het kan niet anders of Von Solo heeft hier vast een genuanceerde mening over. Jaja, ik zie het rode licht.
Aflevering 20. Hoeren part 1
Zelf ben ik net als iedereen nog nooit naar de hoeren geweest. Maar net als iedereen ken ik wel iemand die dat wel eens gedaan heeft. En daar ken ik de verhalen van.
De voormalige hoerenbuurt in het Schipperskwartier was wel een van mijn favoriete plekken om rond te hangen toen ik in Antwerpen woonde. Een raar soort dromerige schemerzone. Ik had geen televisie en de vitrines deden me met hun schijnbare warmte altijd aan Baywatch denken. Uren kon ik er rond dwalen. Nooit ging ik naar binnen. Wel eens een paar woorden, maar binnengaan, ho maar. Maar het Schipperskwartier is allang het Schipperskwartier niet meer. Twee of drie straten en klaar. Verdwalen zit er niet meer in.
Ooit had ik de uitspraak, dat elke zichzelf respecterende stad een echte hoerenbuurt zou moeten hebben. Toen ik in Rotterdam kwam wonen was de desillusie dan ook groot. Katendrecht was allang de Kaap niet meer. Nu is het zelfs een ware middenklassebuurt in opkomst. Alles braaf, niks oh lala. Wat ik me nog wel kan herinneren is de Keileweg. Daar zat ik dan wel eens blikjes bier te drinken met Saint Georges de Grand Marnier en te kijken naar het spel van hoeren, junks, hoerenlopers, pooiers en dealers. De triestheid van straatprostitutie werd zelden scherper omlijnd dan daar. Heel wat anders dan mijn geliefde Schipperskwartier. De Wallen laat ik doelbewust buiten beschouwing, net als de Efteling trouwens.
Maar wat heeft de man nu met hoeren. Waarom blijft de hoer, de paaldanseres, de stripster spannend? Is het het onbereikbare? Is het de stiekeme hang naar promiscuïteit die in elke man schuilt? De jager en de makkelijke prooi? De sleutel ligt in de dualiteit van liefde en seks. In onze westerse matriarchale cultuur voegen we juist liefde en seks bij elkaar. We smeden het tot een eenheid. Op deze wijze wordt losbandigheid beteugeld. Vooral vrouwen beweren geen seks te kunnen hebben zonder liefde. Een man kan altijd seks bedrijven. En dat kan een hoer dus ook. Voilà, she sells sanctuary. Waar seks bij de gemiddelde vrouw al snel naar onder op de prioriteitenlijst verdwijnt als er andere dingen opdoen, daar staat seks bij de hoer op prioriteit 1. Dat is een aanlokkelijke propositie voor de man, die altijd seks wil. En als de man dan toch in de heilige eenheid van seks en liefde gelooft, dan is het de belofte van liefde die de hoer met seks pretendeert in te lossen, die de man als een mot naar een vlam trekt. Dit stellende is het bijna onbegrijpelijk dat wij mannen niet allemaal met grote regelmaat naar de hoeren gaan. Maar toch is het zo. We doen wat we doen. Wordt vervolgd.
Nou doe je jas uit en warm maar eerst je handen Want kouwe jatten aan m'n lijf daar ril ik van Het lijkt wel winter 'k heb de kachel laten branden Die regen he, daar vind ik ook niks an Zeg wees eens lief, wil je niet effe langer blijven Dan leg je d'r gewoon een meier bij Wees maar gerust, ik ben niet als die wijven Die veel beloven en niks doen, da's niks voor mij
Ik doe wat ik doe En vraag niet waarom Ik doe wat ik doe En misschien is dat dom Maar ik vraag toch ook niet aan jou Waarom jij 't hier doet, en niet bij je vrouw Ach kom nou We doen wat we doen
Nee 't is niet druk, je bent vandaag de tweede Ach het einde van de maand he, altijd stil Nou ja, ik ben vandaag al weer tevreden Vooral wanneer je nog wat extra's wil Wat doen we, op z'n Frans of plaatjes kijken Toe wees eens tof, of heb je al niets meer Nou ja vooruit, wat kan het me ook schelen Toe, kom maar hier, en geniet maar es een keer
