Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
13 gebruiker(s) zijn online (10 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 13

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1089 »
Gedichten : wie wint de enige echte virtuele ‘als ze vragen hoe je poëzie moet schrijven laat ze dit dan lezen’ trofee op pomgedichten? Raakt het hart!
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/25 8:30:00 (10 keer gelezen)




de weekendwedstrijd al vroeg ingezet deze week ivm de reis naar het westerlo (B) van jan anton en anne onder vele anderen. leer ons maar uw montessorilesje. het is me nogal wat - poëzie. dat we kunnen lezen hoe dat moet – poëzie - en dat we weten als we u hebben gelezen – o zo doe je dat! – poëzie!
de een een trukendoos, de ander zijn of haar sonnet, rijm of geen rijm. eenvoud, niet eenvoudig. er is zoveel poëzie. gelukkig maar. laat de jury en alle lezers maar genieten. raakt het hart! als internet ROOP niet in de steek laat is hij onze juryvoorzitter deze week. verdelen we beiden 100 punten over de ingezonden werken. wat blijft is: gedichten niet te lang svp. hooguit een regeltje of 20. insturen voor zondagochtend 11.00 uur. de commentaren als altijd verzekerd. pomgedichten@gmail.com








(…)

als ze vragen
hoe je poëzie moet schrijven
laat ze dit dan lezen
als ze vragen of ik van je hield
zeg dan dat ik onafgebroken
naar je heb gekeken

dat alles wat ik zeggen kon
hiermee wel is geschreven
hoe eigenlijk alleen gebleven is
dat ik weet dat je er was
dat het toen niet méér kon zijn
en dat het toen niet meer kon zijn


pw






Commentaar?
Gedichten : als ze vragen of.... zeg dan....
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/24 20:40:00 (13 keer gelezen)



moeten we niet eerst
onszelf in kaart brengen
om over land te kunnen vliegen
als je geluk hebt sterf je elders

en nog altijd hoop ik
dat zij ooit
regels zoals die laatste
eens zal opnemen
in een voor de eeuwigheid
gemaakt gedicht

maar
de pont is lek
niets vaart hier uit
en alles is dicht


pw








(…)

als ze vragen
hoe je poëzie moet schrijven
laat ze dit dan lezen
als ze vragen of ik van je hield
zeg dan dat ik onafgebroken
naar je heb gekeken

dat alles wat ik zeggen kon
hiermee wel is geschreven
hoe eigenlijk alleen gebleven is
dat ik weet dat je er was
dat het toen niet méér kon zijn
en dat het toen niet meer kon zijn


pw






Commentaar?
Gastcolumns : donderdag vonderdag - VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!! Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/24 7:30:00 (81 keer gelezen)






POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.



Toen ik op de Henegouwerlaan in West woonde kwam mijn moedertje uit Zeeland op een middag op bezoek. We moesten nog iets halen bij de supermarkt. Die zit daar op de Eerste Midland. We liepen over de stoep en uit tegenovergestelde richting kwamen er drie negroïde Rotterdammers aangelopen. Mijn moeder pakte mijn arm steviger beet en rilde. Ik zei: ‘Niet doen ma. Ze voelen het als je bang bent.’ Ze sidderde. De mannen liepen voorbij. ‘Grapje,ma.’



Deel 49. Once you go black

In het Zeeland waar je opgroeide waren er niet veel andere mensen dan blanken. Zwarte Piet was rond de Sinterklaas tijd de uitzondering, maar die was niet echt, maar geschminkt. Daardoor was de reactie van mijn moeder wel verklaarbaar. Buitenissig, maar wel verklaarbaar.
Een reactie die ook in schril contrast staat met een gesprek dat ik vorige week met een vriendin van me had. Zij verklaarde dat er een tijd was geweest dat ze posters van blanke hockeyers boven haar bed had hangen. Dat was voor ze op chocolaatjes was beginnen vallen. Ze ondersteunde de keuze die haar hart en lichaam had gemaakt sindsdien met de magische woorden: ‘Once you go black, you never go back.’
Dat zet je toch aan het denken. De eerste gedachte die opkomt is natuurlijk een minderwaardigheidscomplex over de afmetingen van je geslacht. Maar om nou te zeggen dat ik ooit mijn erecte lid had gemeten met dat van een negroïde man, nee, dat dan ook weer niet. Desalniettemin leren de statistieken ons wel dat het lid van een negroïde man gemiddeld groter is dan dat van een blanke. Uiteraard goed nieuws voor collega dichters Dean Bowen en Y.M.P. Maar voor hun waarschijnlijk ook oud nieuws gezien ze niet anders gewend zijn naar ik veronderstel.
Na die gedachte te laten passeren schoot me iets anders te binnen. Want die zin hoor je altijd zeggen door vrouwen die het klaarblijkelijk associëren met seksualiteit. Heb je ooit een man horen zeggen: ‘Once you go black, you never go back’? Ik kon me er geen voor de geest halen.

Wel kan ik putten uit eigen ervaring. Geïnspireerd door Gangreen van Jef Geeraerts heb ik uiteraard ook wel eens mijn lichamelijk geluk beproefd met een donkere vrouw. Wat me daar van bij staat is dat een pikzwarte vrouw in witte lingerie er zeer betoverend uit ziet. Mijn ervaring was dat het allemaal verder allemaal niet zo bijzonder was. Zelfs de afmetingen van de vagina bleken me niet buitenproportioneel. Desalniettemin wel een soort van kinky. Voor herhaling vatbaar, maar ik ben toch weer de the Great White Open ingegaan. En toch, heh…when the dark sets in…


De Neger

Liever
Was ik een neger geweest
Uit Lagos
Of Kongo Brazzaville
Met kroeshaar
En een huid van leer

Maar ik ben geen neger
Geen gestaalde bonk negerspieren
De honderd meter
In vijf seconden
Is niet voor mij weggelegd

Toch was ik zo graag een echte neger geweest
Niet van de Antillen of een Afro-Amerikaan
Maar een neger
Uit donker Afrika
Hoogstens een beetje
Gekoloniseerd

Een echte neger
Dansend om de kookpot
Vol met witte mensen
Een echte neger
Uit de broes
Met tanden gescherpt
Als die van een luipaard
En tattoos
In witte inkt
Kralen onder de huid
En een peniskoker
Pik
Zwart

Ja
Liever was ik een neger geweest
Maar meer dan één overeenkomst
Is er niet
En dat alleen
Maakt mij nog geen neger
Helaas


Het vervolg van deze uiting van brotherliefde elke donderdag op POMgedichten in VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!





Eerdere afleveringen van FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND leest u nog eens rustig na via de volgende links:

Fear and Loathing in Powezie land:

zie HIER voor alle eerdere bijdragen
én
Deel 35. Fear and Loathing in Eindhoven
Deel 36. No more heroes
Deel 37. Toppertjes
Deel 38. Judge and jury
Deel 39. IKEA
Deel 40. Anaïs
Deel 41. Fertig
Deel 42. Bodhisattva
Deel 43. Vanilla Sky
Deel 44. Don’t ask. Don’t tell.
Deel 45. Als je niks meer kan.
Deel 46. Grand départ.
Deel 47. Om te kotsen
Deel 48. For a few dollars more


Addendum 17. Breezer sletje
Addendum 18. Kerst
Addendum 19. Burger King
Addendum 20. Scheiss Egal
Addendum 21. Sletvrees
Addendum 22. Vrede in onze tijd


VON SOLO
POWEZIE & VOORDRACHT
http://www.youtube.com/vonsolo010
http://vonsolo010.blogspot.nl








Lees verder... | 1 reactie
Slampoëzie : aanklacht
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/23 23:44:29 (3 keer gelezen)




dit is een aanklacht
waar u niet op zit te wachten
omdat deze ook u betreft
niets menselijks is u vreemd
 
omdat u geen haar beter bent
dan de rest om u heen
en u dat nog niet door heeft
of het liever maar niet wil weten
 
tegen mensen die alleen maar over zichzelf praten
als ze horen dat een ander er erg aan toe is
tegen mensen die altijd met het woordje ik beginnen
als ze een toespraak houden
 
snijdt hun tongen af of hang ze eraan op
dit wordt een aanklacht tegen agressie en geweld
dat begrijpt u wel

voer ze gigabytes tot ze erin stikken
prak ze tot moes of vier
en deel
 
dit wordt een aanklacht tegen de lafbekken en de domboos
die zo gauw ze door krijgen wat sociaal wenselijk is
sociaal wenselijk handelen
tegen collaborateurs die na de collaboratie in verzet gaan
 
dat zijn de ergsten
maar nog erger dan dit alles
is het eendje in de amstel met haar 7 pulletjes
mijn pan ontduikend waarin zij hoort


pw






Commentaar?
Gedichten : ARIE VAN EGMOND op Françoise Hardy's 'Le premier bonheur du jour'
Gepost door Pom Wolff op 2014/4/23 20:20:00 (21 keer gelezen)





hij stuurde me voor de zondagswedstrijd een tweetal gedichten. nooit doen, ik kies alijd de kortste. vervolgens waren de commentaren niet echt mals. vanmidddag in mn tuintje aan de wijn kom ik een van zijn gedichten tegen - geschreven Op Françoise Hardy's 'Le premier bonheur du jour'. mijn hele middag goed. dat het ook geschreven is.








[Arie Arriveert, 01.06.2012]



The Yeh-Yeh girl from Paris

Frans waasje over mijn dagelijks bestaan


Laatst belde mijn eigen Françoiseje. / Ze dacht aan een fuif ‘à la plage’. / “Wie nodig je uit?”
/ Met krassend geluid: / “Les filles et garçons de mon age…”



Uilenstede. Bier. Keukenkakkerlakken. Knuvelder. Poplimerick. Waar het hagelwitte NOS-shirt van Frits’ Avondspits is gebleven, geen idee. De T werd na één keer wassen al een andere letter, dat weet ik nog wel. Het kledingstuk bleek qua vormvastheid van dezelfde kwaliteit als de ingezonden popgedichten. Begin jaren tachtig. Het moet pas in de lente of zomer van ’82 zijn geweest dat ze voor het eerst voor me zong. Schoolvriend Rinus had me ooit geadviseerd een plaat van Françoise Hardy op de draaitafel te leggen als ik een leuk meisje op bezoek had. “Dan gaat het verder vanzelf. Succes verzekerd.”

Van dat plaatje is het nooit gekomen, maar jaren later werd ik toch nieuwsgierig. Iedereen behalve ik kende de hit ‘Tous les garçons et les filles’, het bleek het openingsnummer van haar debuut-LP uit 1962 te zijn, dat titelloos uitkwam, maar ook wel onder de titel van diezelfde hit en als ‘The Yeh-Yeh girl from Paris’. Hét Franse antwoord op die Beatles was ze, ijzersterk representante van de Franse Vague, die ik ook als ‘Yéyé’ gespeld zag. Bob Dylan noemt haar in een gedicht, dat op de hoes van een van zijn eerste platen is afgedrukt. Nog steeds is ze actief. Ze heeft een autobiografie geschreven. Begin jaren zeventig heeft de even gevoelige singer/songwriter Nick Drake zelfs bij, mét en vóór haar muziek gemaakt, overigens niet erg lang voordat hij onder duistere omstandigheden bij mammie thuis overleed, 26 jaar jong. Het is niet bekend of het een met het ander te maken had. Misschien had hij daar in Parijs een verkeerd plaatje op haar draaitafel gelegd. Overdosis ye ye? En waarom hij zich niet eens van zijn moeder had losgerukt, ook niet na het zeldzame Franse avontuur, is ook een raadsel. Affijn.

Mijn allereerst geconsumeerde Françoiseje, zul je altijd zien, was een veel later chanson, dat anderen weer niet kenden: ‘La maison où j’ai grandi’, uit 1966, voor mij het beste sixties-muziekjaar. Ik liet het mede daardoor vol gespannen verwachting uit een jukebox krassen, in een bar in Gent, onderdeel van slot Gravensteen, geloof ik. Bij toeval had ik het singletje zien staan tussen veel minder interessante titels. Ik toetste 22A in. Och, haar leeftijd. Mijn hart bonkte voelbaar. Nu zou het gebeuren. Een kantelmoment, of hoe noem je zoiets ook weer? Het scharnierde, precies, dank je. Alle denkbare Vagues zouden in dat ene liedje binnen drie minuten eruit gutsen en van geen bedding meer weten. ‘Waar was jij, wat deed jij, toen Arie bij die Gentse jukebox stond?’ Als iemand me iets vraagt over een bepaalde gebeurtenis, wil ik niet zelden weten of die gebeurtenis vóór of ná ‘GRANDI’ was. Alles veranderde op slag. Het leven werd één Grandi Gala du Disque de Hardy. Ik was verdoofd. Verdwaasd. Verfranswaasd. Mijn vrouwelijke kant had een naam gekregen.


Quand je me tourne vers mes souvenirs
je revois la maison où j’ai grandi







Vertalingen halen vaak veel van de magie af, maar prachtig vind ik het. Dat opgewonden gitaartje van haar in het intro. Een vertraging, kort moment van rust en dan… die stem, die licht hees lijkt maar niet is, zo dichtbij, steeds dichterbij. Een droom barst uit zijn ketenen. Dit waren haar eerste woorden tot mij gericht! Breekbare Françoise. “Ma solitude est un choix”, zei ze ooit. ‘Zonder kwelling dooft het verlangen’ kopte de NRC op 31 oktober 2009 boven een interview naar aanleiding van haar autobiografie. Zucht. Fraai vind ik het hoe ze, vooral in de begintijd, werkelijk elke lettergreep uitspreekt, en die stemloze tkofschipconsonanten extra hard, alsof ze bij ons in de jordaan was opgegroeid. Aan klemtonen heeft ze trouwens ook een broertje dood. Lekker tegendraads, Mlle Hardy. Hou ‘k van. Als de boel opgeteld maar in de melodie past, moet ze gedacht hebben. In hetzelfde jukeboxlied:


Tu trouverÁHH touTÚHH les CHÓses qu’ici on ne voit PÁHH.


Dat vind je misschien wat onbeholpen (‘Johanna, Johanna, als meisje voor halve dagÉN’), maar nee, het is alleen maar charmant. Kom niet aan Françoise, want dan krijg je met mij te maken (in welke zin weet ik niet, want ik ben heus vredelievend). Terwijl dus bijvoorbeeld dat eeuwig kwartkwintdubbelstemmige, misselijkmakend prozawollige gepunnik van Acda en zijn Munnik de klos juist helemaal misslaat, mede doordat de pretentie ervan afdruipt. Dat lied over jezelf niet zijn en/of nooit geweest/geworden, whatever. Ik ben de schoenmaKÚHHR bij DÚHH verkeerde leest. Ook iets met een gangmakúhhr, geloof ik. En deze dan: Ergens klopt er hier iets niet. Nou, dat ‘ergens’ zal dan wel ‘hier’ zijn, hè, waar dat ‘iets’ van hen niet klopt. Aan alle kanten fout, die lui. Of ben ik dan weer te dwars? Zal wel. Het Nederlandstalige lied arriveert een andere keer. (Hé Herman! Ja jij, kletsnatte clown! Ik krijg het zuur. Geef me pepermuntjes want ik mis iets tastbaars!) Ik word namelijk net lastiggevallen door een voor mijn doen redelijk humeur, en dat wil ik even zo houden. Bellen moet ik haar, bellen! Kan niet wachten. ‘Oui. Ici Arie.’

Françoiseje… Die harde klanken, soit. Want voor de rest o zo zacht… Ach, laten we toch samen vluchten, Fran… Kom, ik zet een plaatje op.


Je suis là devant toi, toujours la même.
O pourquoi est-ce encore toi que j’aime, que j’aime, que j’aime, que j’aime?



Moment. Ik moet me even herpakken.

’t Gaat weer. Goed. Om het in pom-en-ronneketaal af te ronden: wat ook opvalt is dat continue gekut van d’r. Dat wil zeggen: als je het eenmaal als zodanig hoort - en daar baal ik behoorlijk van - is het moeilijk ervan af te komen. Kut u dit en kut u dat. Van ‘que tu’ inderdaad. Waanzinnig veel ‘jij’ in haar teksten en behoorlijk wat bijzinnen met ‘dat’ ingeleid, et voilà: kutzooi. Niettemin: Françoise pour toujours.

Mezje krwah kuttu lukkompran deezja.






Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1089 »