Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
8 gebruiker(s) zijn online (7 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 8

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1215 »
Gedichten : ERWIN VOGELEZANG - en je opent dezelfde deur / en ik zou je niet aan je mond hebben herkend
Gepost door Pom Wolff op 2015/4/28 5:00:00 (9 keer gelezen)









96



en je opent dezelfde deur / en ik zou je niet aan je mond hebben herkend

en ik zou je niet aan je kont hebben herkend / en je hebt echt



oneindig veel oneindig beeldige kinderen / en je kinderen doen gaga

na / en ik weet niet wat gaga is / en ik moet de bugaaboe even opzij schuiven



en ik weet niet wie bugaaboe is / en ik struikel over beeldige kinderen

en ik struikel over een kinderwagen / en ik volg een kont die ik niet herken



en ik herinner me de warmte van een kont / en hoe die warme kont

twee handen vulde / en ik herinner me hoe warm verlangen plots kon kloppen



en ik richt de champagne op je als een warmkloppend pistool / en ik zeg

pang! / en je buigt een vinger die ik niet herken / en al je kinderen zeggen pang!



en ik volg een kont die ik niet herken / en ik ben in een kamer die ik niet herken

en er valt een stilte die ik niet herken / en sommige kinderen doen gaga na



en andere kinderen huilen / en ik zeg dat je beeldige kinderen hebt / en je vraagt

of ik kids heb / en ik zeg nee / en je hoort het niet omdat de kinderen huilen



en de kurk zegt pang! / en we drinken champagne op een bank die ik niet herken

en de meeste kinderen doen gaga na / en ze zijn beeldig / en ze huilen niet



eens zo vaak / en ze missen hun vader maar een beetje / en het is lang geleden

dat je champagne dronk / en je drinkt eigenlijk helemaal niet meer



en je danst niet als een slaapdronken vlinder / en je weet ook niet precies

wat ik daar eigenlijk mee bedoel / en je vraagt of ik kids heb / en ik zeg nee



en ik volg een kont die ik niet herken / en je opent dezelfde deur/ en ik zeg dag

en jij zegt dag / en sommige kinderen huilen / en we herinneren ons niet




Erwin Vogelezang







Commentaar?
Gastcolumns : tjsa 'koningsleed' - veruit de beste analyse
Gepost door Pom Wolff op 2015/4/27 18:00:00 (197 keer gelezen)















Commentaar?
Nieuws : we hebben veel te doen vandaag - nu met een bijdrage van de koning van gendringen - joop komen: “Waarom haat je mij?”
Gepost door Pom Wolff op 2015/4/27 6:20:00 (21 keer gelezen)




Pomgedichten staat niet echt bekend om de jaarlijks door velen met zoveel passie uitgedragen oranjegedachte. Maar we zijn zo blij dat dat mens van beatrix door haar zoon is afgezet dat we deze zoon de voorkeur willen geven boven de nog immer aanwezige twijfel.
Laten we op zo een dag als deze vooral aan ons zelf denken. Wij van nederland. Wij staan al het hele jaar klaar voor de ander – met bed – met brood - een bad zelfs – 4 miljoen – 4 miljoen! harde euroos hebben wij – de minister voor ons - overgemaakt naar nepal – wij met zijn allen
Nee oranje dat zijn wij. Of Beter Bed gezegd IK. Proost op uw lijf ook op uw leden –– oh nederland - duikt allen rustig mijn bedje in – we hebben veel te doen vandaag.







Beste Pom,
Je weet dat ik de afgelopen maanden korte mailtjes schrijf, het gebruik van kapitalen vermijd, kortom, mij zeer beperkt opstel.
Met dit mailtje maak ik een uitzondering op bovenstaande handelwijze en ik trek dan ook minstens twee uur hiervoor uit, maar dan heb je ook wat!


Brave Pom, slechts één vraag brandt op mijn lippen en wel:
“Waarom haat je mij?”
Is het omdat mijn gedichten het predikaat ‘Goddelijk’ overschrijden waar jouw gedichtjes slechts af en toe de publieke opinie ‘middelmatig’ bereiken.
Daarom haat je mij goede Pom?
Is het omdat jij nooit van je leven een fatsoenlijk sonnet zal leren schrijven waar ik in korte tijd het heb geschopt van ‘sonnettenbakker’ tot ‘vrijversgigant.’
Haat je mij soms daarom lieve Pom?
Of strekt jouw haat zich uit ver voorbij de dichtkunst uit en vertoeft jouw haat zich in de nabijheid van het levenseinde.
Waar ik zonder hijgen de vijfentachtig levensjaren bereik, strompel jij nicotinend incontinent het decennium nummer 6 binnen.
Is het dat waarom je mij haat beste Pom?
Begrijp echter goed dat ook het geduld van een artistiek letterjongleur uitgeput raakt en mijn liefde voor jou omslaat in haat.
Stop met je haat voor mij en deel des zondags eerlijke beoordelingen uit, dat wil zeggen dat ik van je eis dat mijn inzendingen altijd te allen tijde en forever het predikaat GOUD zullen krijgen.
Of haat je mij helemaal niet unieke Pom?
Is het soms dat je jouw bewondering voor mij verstopt onder die quasi haat?
Als dat zo is, beschouw dan dit mailtje als ‘niet geschreven’ en zie al het bovenstaande als de ironie van een verblindend auteur.

Joop


de redactie heeft in een reactie joop voorgerekend dat hij inmiddels langer in jaren pensioen geniet dan hij in jaren heeft gewerkt. niet dat we dat onze joop niet gunnen opmerkelijk is het wel. joop komt uit de tijd dat je met 25 jaar werken wel klaar was. rond zijn vijftigste werd hem een vervroegd pensioen gegund. vijftien jaar later mocht joop de zogeheten aow aanvaarden daar bovenop - allemaal welvaartsvast - laten we niet overdrijven maar joop pakt toch wel een dikke vijf mille uit de pensioenpot die nu voor zo velen onbereikbaar is geworden. nu al weer voor het 36 ste jaar opeenvolgend. allemaal niks mis mee. maar ons rupsje nooit genoeg wenst goud.







Lees verder... | 3 reacties
Gedichten : RONALD M OFFERMAN wint de enige echte virtuele – vrij naar von solo - 'sterven was niet aan de orde - hoogstens een beetje verdwijnen’ trofee op pomgedichten. de wat dreigt ons nu weer te gebeuren trofee! VERA VD HORST/ERIKA DE STERCKE delen zilver/brons
Gepost door Pom Wolff op 2015/4/26 9:00:00 (57 keer gelezen)





Dank aan alle dichters die de zondag mooi maakten. Bijzondere werken. Joop Goudsblom de socioloog wijst mij vanochtend de weg naar de winnaar – een vurig pleidooi – hoe het vuur een verschuiving van de machtsbalans tussen mens en dier inluidde – nou ja volgens de socioloog dan – brandstof schetst hij de grootste ontdekking van de mens – dat wat brandbaar is en dat wat niet brandbaar is - zo valt er wat te onderscheiden. Bij ronald m offerman heet het vuur passie. En dat is het. Zo verdient hij deze week het goud met passie als brandstof. vuur en beschaving een experiment voor de socioloog maar deze week ook voor de dichter. Een zoektocht. ronald m offerman stijgt ver boven zich zelf uit deze week met wereldregels:


Dat sterven moest iets groters zijn
Iets overweldigends, onontkoombaar
Althans dat stelde ik mij zo voor …



De strofen kunnen in willekeurige volgorde gelezen worden. Zelf zou ik de laatste strofe het liefste als eerste zien:



Passie !!!

Niet het samen weg zakken op de bank
En we gaan maar vroeg naar bed
‘s morgens met de bus naar je werk
En ‘s avonds een verjaardag bij je tante

Al moest het op sterven lijken
Zoals mensen zeiden, het was het niet
Het was misschien een andere kant op kijken
Jouw blik ontwijken, lange stiltes

Dat sterven moest iets groters zijn
Iets overweldigends, onontkoombaar
Althans dat stelde ik mij zo voor
Uitdoven te midden van vuur en explosies


Ronald M.Offerman
Amsterdam 25-4-2015



Zilver en brons voor de dames. Het thema was tenslotte nogal persoonlijk van aard. oftewel wat dreigt ons nu weer te gebeuren? Vera van der Horst aanvaardt in de IK vorm de container waarin ze zelf wordt afgevoerd - de kist waaraan we uiteindelijk toch allemaal moeten geloven – Erika de Stercke aanvaardt dat al haar werken de container in gaan. Zo zien we graag het thema 'sterven was niet aan de orde - hoogstens een beetje verdwijnen’ verwoord. Dames gefeliciteerd – waar zouden we zijn zonder die dodelijke containerblik in het leven.



Ach laten we niet klagen. Het is zo een dag weer met een klassieker – luik - bastenaken – luik. We kunnen nog genieten. Zoals Joop Komen nog altijd op zijn 86 ste geniet van een welvaartsvast pensioen – in zijn tijd gingen ze met 55 – zo een dag waarop martin m aart de jong zich terecht zorgen maakt over de rampspoed die nepal en omgeving heeft getroffen – ook over turlungkot waar we hier te pom nog voor gelapt hebben – dat het schooltje kozijnen zou krijgen - hoe dan ook we zitten hier hoog en droog – ons grootste probleem is vandaag wel of geen goud op pomgedichten binnengesleept – cartouche zal in een witheet smaadschrift zijn verontwaardiging bekend maken, joop komen zal verhalen hoe teleurgesteld hij de rest van de dag in moet kleuren, roop knort nog steeds voor zich uit op zijn eiland van klein gelijk waar hij karin – de liefste vrouw van tessel het spreken onmogelijk lijkt te maken - kind stuur toch nieuw werk in en laat hem morren – hoe dan ook het zonnetje schijnt ook al schijnt het zonnetje niet in dit lage land.
Laten we niet klagen met al het wereldleed om ons heen én het eilandleed op tessel op deze prachtige zondagochtend, we eten lekker zout, overal zit suiker in en het weer is gezellig druilerig, niet iedereen woont in osdorp zeggen we hier in zuid. Ze zijn zo slordig daar hier op het gelderlandplein schieten ze gericht. Een lange inleiding op de verjaardag van ons alles ditmar, zo jong nog, wie wint de enige echte virtuele - wie schreef de grootste dreiging van zich af.


RONALD M OFFERMAN met passie
RIK VAN BOECKEL over het legale kabinetsbeleid
MAJA COLIJN over een tas met eenzaamheid
JOOP KOMEN over de wind die orkestraal van Wagner zingt
DITMAR BAKKER over haar tripje tramadol
MARTIN WIJTGAARD over belofte maakt schuld
CARTOUCHE sterven - weggaan
VERA VAN DER HORST aangenaam somber
ROBIN VEEN wacht nog even
ERIKA DE STERCKE op haar flatje

wedstrijd gesloten





Wie wint de enige echte virtuele – vrij naar von solo - 'sterven was niet aan de orde - hoogstens een beetje verdwijnen’ trofee op pomgedichten? oftewel wat dreigt ons nu weer te gebeuren?
de maximale vrijheid wordt u geboden. Van hier wil ik niet zijn -tot en met- geef mij asjeblieft de vrijheid van een kist. dit kikkerlandje mag onder de loep. Of uw leven. Of het leven van die ander. of bent u uw schaamte inmiddels voorbij? ook als u prins pils straks weer pannenkoek ziet happen?

Thema breed - u weet wat u te doen staat. Wij van hier bieden in ieder geval bed, bad en brood. Doen we echt niet moeilijk over. We zetten echt de does wel aan na uw diepe bedgang en een broodje kan er ook wel af. Graag aanvaarden we uw poëzie. De regels zijn bekend. U kent de regels: Gedichten niet te lang, tenzij noodzaak. Als u er een eind aan wil maken, ook prima!, dan mag het een regeltje meer zijn. (hooguit 20 regels). de commentaren als altijd verzekerd. Insturen voor zondag 11.00 uur







ze moet haar lippen trainen nu
met schuurpapier dat wel
haar hand raakt onbeholpen aarde
maar dan
lijkt asfalt echt op zoenen


pw









Passie !!!

Al moest het op sterven lijken
Zoals mensen zeiden, het was het niet
Het was misschien een andere kant op kijken
Jouw blik ontwijken, lange stiltes

Dat sterven moest iets groters zijn
Iets overweldigends, onontkoombaar
Althans dat stelde ik mij zo voor
Uitdoven te midden van vuur en explosies

Niet het samen weg zakken op de bank
En we gaan maar vroeg naar bed
s, morgens met de bus naar je werk
En ‘ s avonds een verjaardag bij je tante


Ronald M.Offerman
Amsterdam 25-4-2015


ronald raakt hier aan metafysische essentialia achter de stoffelijke werkelijkheid in de tweede strofe - voorbij aan de derde - waar de taart van tante prominent het avondje opfleurt.






Pom, hier mijn bijdrage aan de enige virtuele met de vreselijke
gebeurtenissen van afgelopen week en het heilloze 'zogenaamd legale'
kabinetsbeleid in het achterhoofd. Groeten, Rik




Dwarrellevens

Het licht dwarrelt
de vrouw verschuift haar voet
de man verbeeldt angstgezicht
zij staan aan de rand
onder hen vergaat een wereld
wolken schuilen onder de zon
weerspiegelen grijs in water
vissen zien hen niet
zuigen leven uit koraal
het leven kapseist
in één oogopslag
verhalen verdwijnen niet
in de modder van waanzin
ontbijt zinkt weg
in een bad van willekeur.

Rik van Boeckel



Hoe alles kan vergaan in een bad van willekeur. Een poëtische samenvatting van waarheen mensen (mensen) drijven. Delen is slechts weinigen gegeven.





ARCHITECT

Hij plaveit z`n gedachtestraat
van baksteen en kinderkopjes
tot een gebaande weg
klinkers worden omgelegd

uithangborden lichtkranten
en herrie verdwijnen

als sneeuw voor de zon
wordt de wereldwinkel een oase
daar waar hij alles verlegt in weg

naar waar geen geluid verschuift

keert hij, met zijn schat
terug in veilige veiligheid
al was het een boodschappentas vol
ondergesneeuwde eenzaamheid

het is en blijft zijn geboortestad
waar nooit een echte aardbeving
op schaal van richter zal leven

met een beetje geluk
zal hij zich met bevende hand
uit het leven rukkend onttrekken


Maja Colijn


Op de een of andere manier komt de boodschappentas vol eenzaamheid binnen. Misschien moet zo een tas ook wel te midden van zoveel onbegrijpelijks geplaatst.






Pijn leiden

Als ik naar 't strand ga moet ik het ook voelen,
het zand dat snijdend in mijn ogen dringt,
de wind die orkestraal van Wagner zingt.
Krijsende meeuwen die mij hersenspoelen.

Zo'n gure dag om spanning af te koelen,
geen stemkakafonie die me bespringt,
geen hondenblaffen dat mij wreed omringt,
geen spoor van oorverdovend kinderjoelen.

Kom ik weer thuis, gewassen en gestreken,
ontdaan van alle zorgen van de dag,
versterkt met hoop op minder zware tijden,

dan is mij tot op heden steeds gebleken,
dat alles wat een mens in nood vermag,
is zoveel mogelijk zijn pijn te leiden.


Joop Komen



de laatste regels lopen wat stroef weg. laat ik ook eens een technische opmerking maken. Het gedicht heeft een merkwaardige werking op mij. Ik ben helemaal weg van de eerste strofe en dan wordt het minder, nog minder in de vierde met al die pijnen nog minder. Zeg maar een aflopend geheel.








De vrouw bracht beide kinderen naar school,
Fietste op weg naar huis langs de drogist,
Kreeg haar recept--een stripje tramadol,
En nam een knipbeurt bij de hairstylist.

Bij thuiskomst keek zij in de groentekist,
Bereidde het gezin zijn boerenkool.
'Mijn kookkunst wordt misschien nog eens gemist,'
Dacht zij--radio 4 speelde viool.

Na heur soloconcert (in A-mineur)
Doorliep zij wederom het strak stramien
Van soppen van parket & eiken deur,
En dompelde papier in spijt en spleen.

Zij had haar pillen alvast klaargezet,
Slikte ze in, en ging toen maar naar bed.


Ditmar Bakker


Prachtig drama – het zo volle leven teruggebracht tot de zinloze gang van een vrouw naar haar bed. Alle levenselementen strak gecomponeerd in dit levensconcertje. een gedicht als een soort trijntje oosterhuis - wat die allemaal in een lichaam weet te proppen.







Belofte maakt schuld

Een klein, gedecideerd gebaar,
een dotje gas, een korte ruk,
de koprol over het talud,
de kouwe duik in het kanaal,
de tegemoetkomende truck -
gelegenheden zijn er zat.

Half vrezend en half hopend dat
de wal het schip ooit keren zal
weeg je de lasten en de baten
tot je, veel later, wakker schiet
door de ontstoken lichten van
de blijkbaar ongeschonden wagen.

Verraderlijke stilte. Dan:
nijdige hakjes op het pad,
de sleutels krassend aan de deur
die ze voorgoed had dichtgeslagen.


Martin Wijtgaard



Ja van zoveel mag best poezie gemaakt. Volgens mij heeft de beschreven relatie hier wel wat deukjes opgelopen. het toeval wil dat ik eenzelfde verhaal onlangs nog in een andere samenhang tot mij nam. maar dan zonder nijdige hakjes.






Pom,
In deze dagen
van homohaat en paringsdrang
van geno- en homicide all over
doe ik toch een paar woordjes
voor het onder ogen blijven
komen van de waarheid
Cartouche




Ottomaan

Orde van de dag, het moest
gewoon op weggaan lijken
beter voor beide partijen

de deur dichttrekken
een voettocht beginnen
langs uitgewoonde kerken
ongehoorde woestenijen

zomaar ineens

zonder boeken of beker
wijn en water nooit meer
een tweestromenland
van stilte

sterven doe je niet alleen
maar samen met zovele
tongen in een dode taal

zoals Jesus

blijven
achteroverleunen
geeft geen zin


Cartouche



http://nl.wikipedia.org/wiki/Ottomaanse_Rijk
er is nogal wat gebeurd daarachter. Mag ik het zo samenvatten. cartouche samen met poetin bij een herdenking van volkerenmoord – wie had het kunnen bedenken. We herkennen fragmenten uit een paar wereldgedichten van kopland en van wolff. Cartouche smeedt er een fraai geheel van binnen het uitgezet thema.







Het zwart is me lief,
het duister dat om kaarsen vraagt
en alles zachter maakt.
Het zogenaamde reine wit
heeft een lijkwade aan.

De witte duiven en trouwjapon
zijn jaren al vergeeld.
Stop mij in een zwarte kist,
het donker heeft me nooit verveeld.


Vera van der Horst


kind waar moeten we heen om je te redden. oooo je verkiest de zwarte kist zelf. nouja dan moet het maar. als wij niet in staat waren om je voldoende te geven dan maar zonder ons het donker in. ik hoop dat ze daar nog wel wat te drinken hebben voor je. vera weet in haar persoonlijke poezie toch altijd de mannelijke lezer te boeien. vrouwen onder elkaar roepen al snel - stel je niet zo aan. ja vrouwen onder elkaar zijn hard. mannen redderen nog wat.








NOG NIET

Je reikt tot je niet verder kunt,
tast in een stamelende herfst,
voelt de verkleuring van de tijd.

Het lage licht verblindt het sterven
dat dwarrelt op een ademtocht,
dat landen zal om zo de grond te voeden.

In de verlegen middag
wordt zacht je hand geweerd.
Nog niet, zegt hij, wacht op de winter.


Robin Veen


wel een erg verantwoord gedicht. risicoloos mooi geschreven.






Ongelezen

Wat ik achterliet, zijn woorden
uit het hart geschreven, niet
als een huurling maar
als herder, bezorgd over zijn
vachtdieren, gekoesterd.

Mijn gedichten, gevonden in
een verwaarloosde flat worden
verfrommeld naar containers
afgevoerd.

Wie zal malen om mijn resten
die door insecten met plezier
worden opgepeuzeld?


Erika deStercke


een heerlijke persoonlijke klaagzang. insecten peuzelen gedichten op. dat ze die gedichten ook nog verfrommelen - de flat was al zo verwaarloosd - hoe harteloos toch de medemens.









Commentaar?
Gedichten : ditmar bakker vandaag 30 jaar op de wereld - en zo van harte
Gepost door Pom Wolff op 2015/4/26 6:50:00 (24 keer gelezen)




o ditmar lief

o ditmar lief o lieve lieve jongen
zoals jij toen in de wormer
voor mij in die keuken stond
onweerstaanbaar afwasdoek je
onweerstaanbaar zachte lippen
zuigend ook je lieve mond

(waarin nog zoveel onvertaalde sonnetten van dorothy parker broeien - rijmt niet he)

hij staat wél in de weg
zeiden ze in de keuken toen je haar citeerde
en klaar kwam in de afwasbak
ik vond het ook een vreemd gezicht
hoeft niet dit, hoeft niet zo
ik zie je toch wel lieve jongen


pw










Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1215 »