Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
10 gebruiker(s) zijn online (8 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 10

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1188 »
Gastcolumns : DONDERDAG VONDERDAG -VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!! Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.
Gepost door Pom Wolff op 2015/1/28 22:20:00 (4 keer gelezen)





POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.



Soms dan blader je een oud boek door en dan valt je oog op een titel van een artikel. De titel waar mijn oog op viel was: ‘Achtendertig miljoen slachtoffers. De ‘onschuld’ van de eeuwwisseling.’ Ik las het artikel. De parallen met de huidige tijd zijn in de geschiedenis vaak snel gevonden. Dus ook al is het een artikel uit 1977 over 1914, ik vind het de moeite van het delen waard. Dus deze week eens een authentiek stukje plagiaat.



Deel 31. 100% Plagiaat

Tot augustus 1914 leefde men in Europa in de ‘jaren van onschuld’ van rond de eeuwwisseling. De laatste grote oorlog tussen Duitsland en Frankrijk dateerde uit de jaren zeventig (1870-1871) van de voorbije eeuw. Alleen de ouderen konden zich die strijd nog vaag herinneren.
Inmiddels hadden er op maatschappelijk gebied heel wat veranderingen plaatsgevonden. De industrie had een enorme vlucht genomen. Machines hadden veel van het werk van arbeiders en boeren overgenomen. Het vervoer in Europa was sterk verbeterd en uitgebreid. Grote aantallen mensen konden zich gemakkelijk en vrij snel over grote afstanden verplaatsen. Dat was vooral te danken aan de voor die tijd uitstekende spoorwegverbindingen, die over heel Europa tot stand waren gekomen. Koetsen met paarden namen nog wel een belangrijke plaats in in het dagelijks leven, maar er kwamen toch meer en meer auto’s.
De luchtvaart was aarzelend bezig van de grond te komen. In 1914 was het elf jaar geleden dat het Orville Wright gelukt was de eerste geslaagde vlucht in een vliegmachine te maken. De technische vooruitgang kon niet bewerkstelligen dat de armoede verdween. Integendeel, het verschil tussen arm en rijk werd steeds groter. Veel boerenarbeiders – vooral jongen mensen – trokken van het platteland naar de steden. Ze dachten in de fabrieken van de steden een zekerder en beter bestaan te vinden. Het gevolg was dat er in de steden werkeloosheid ontstond. Grote aantallen arbeidersgezinnen verpauperden in sloppen van de grote steden.
De arbeiders in West-Europa, evenals trouwens de boeren, leidden dan ook een weinig te benijden bestaan. In Rusland waren de toestanden voor de proletariërs ronduit mensonterend. Het verzet van de arbeiders tegen hun levensomstandigheden begon in heel West-Europa vaste vormen aan te nemen. De leer van Karl Marx, die stelde dat er een omwenteling zou komen waarbij het kapitaal ten onder zou gaan en vervangen zou worden door een klassenloze socialistische samenleving, vond gretig ingang.
Al met al waren de omstandigheden in Europa sinds de laatste Frans-Duitse oorlog in 1870-1871 volledig veranderd. Dat een oorlog tussen geïndustrialiseerde staten, met alle nieuwe technische hulpmiddelen die de strijdende partijen ter beschikking stonden, niet te vergelijken zou zijn met oorlogen uit het verleden, werd maar door weinigen beseft.

(1977, K. Braun, Oorlog en Crisis, De wapens worden gesmeed)



Dan hebben we het dus over honderd jaar geleden. Gelukkig weten we nu allemaal wel beter.


Maquette

Altijd schijnt stralend de zon
Op het plein met sociale woningbouw
Winkelcentrum buurthuis leuk cafeetje
Het groen is er vers geknipt evenals de mensen
Die eeuwig jong gezin zijn
In de bebouwde kom van een architectendroom
Waar de toekomst is vastgezet

Maar deze eeuw valt niet meer te bedenken
Tijden al dat ik hoor
Het geraas van instortende nieuwbouw
Heden en toekomst zijn definitief gekraakt
Met zekerheden is het afgelopen
We zullen wonen in voorlopige oorden
Ben jij hier dan ben ik daar
En we zullen elkaar begroeten
Met de beleefdheden van Amerikanen

(Remco Campert)


Het vervolg van deze onheilsboodschap uit een ver vergeten verleden elke donderdag op POMgedichten in VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Eerdere afleveringen van FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND leest u nog eens rustig na via de volgende links:




zie HIER voor alle eerdere bijdragen
en zie hier voor de bijdragen na de eerste bijdragen


Interviews:
Dichter onder de oppervlakte, deel 1 : Akim AJ Willems
Dichter onder de oppervlakte, deel 2 : Kobus Carbon
Dichter onder de oppervlakte, deel 3 : Josse Kok
Dichter onder de oppervlakte, deel 4 : Philip Meersman
Dichter onder de oppervlakte, deel 5 : Miquel Santos
Dichter onder de oppervlakte, deel 6 : Stella Bergsma
Dichter onder de oppervlakte, deel 7 : Jeroen Olyslaegers
Dichter onder de oppervlakte, deel 8 : Von Solo
Dichter onder de oppervlakte, deel 9 : Dominique, het kaasmeisje



Deel 68. Pietvrees
Deel 69. Weggooiers
Deel 70. Nieuwe politiek
Deel 71. Spookrijders en zombies
Deel 72. Kerstgedachte
Deel 73. Gelukkig Nieuwjaar
Deel 74. In bed met een dichteres
Deel 75. Mannen pissen staand


Addendum 29. Poepjes laten
Addendum 30. Wasdroger


VON SOLO
www.vonsolo.nl






Commentaar?
Rellen :  PERDU-MAFFIAMOEDER TENNY FRANK smeert weer eens zout in eeuwenoude wonden – oude ruzie in vertalersland opgerakeld door onze tenny – ‘Een afrekening in het criminele circuit? Met the godmother TENNY aan het hoofd?’
Gepost door Pom Wolff op 2015/1/28 6:50:00 (17 keer gelezen)



Die tenny toch. Voormalig lerares Frans (katholieke middelbare school in 020 – nou dan weet u het wel) weet nu ineens ook heel veel van de russen. Werpt zich zo maar in het vertalers strijdgewoel. In haar vandaag verspreide ‘Bericht uit de (perdu) Boekhandel - Tenny Frank over enkele bloemlezingen van Russische poëzie’ – haalt ze uit naar Arie van der Ent – onze Arie - onze woensdagcolumnist – woensdag farsjdag! Een afrekening in het criminele circuit? Met the godmother TENNY aan het hoofd? Het lijkt er wel op. Tenny op de barricade. Wel een beetje oude discussie tovert tenny ons voor. Uit 1998. Dat is de vorige eeuw tenny. Had je niks aktuelers? Maar ok, the coming out van tenny – wie wil het missen. Wij niet. een rel is een rel. Gooi het eruit kind. We citerenTenny:

‘Over deze bundel is door Arie van der Ent erg negatief geschreven in het NRC van 9 januari 1998 in een artikel getiteld Lucht, gehuld in nevelvlagen. Marko Fondse reageerde hier onmiddellijk op in het NRC van 23 januari van datzelfde jaar. Hij schrijft het volgende in zijn artikel getiteld Russische poëzie: 'Met afgrijzen las ik Arie van der Ents bespreking van Berg & Wiebes' Bloemlezing van de Russische poëzie. Afgrijzen om vele redenen. Om te beginnen: die apodiktische toon. Verder: Moet die hele zinloze "discussie" over het behoud van rijm en metrum weer ter tafel komen? Letterlijke vertalingen van poëzie leveren vrijwel nooit iets op. Wie leest poëzie letterlijk? De andere, metrisch-rijmende aanpak, mits in meestershanden, kan tot evenwaardige equivalenten leiden.'





In 2012 ontmoette ik TENNY in café EIJLDERS – dat u even een beeld heeft van onze maffiamoeder::
The grand old lady schreed veel te laat eijlders binnen. 'Te vroeg van huis gegaan om te laat te komen.' In het halletje begroette ze mij. En fluisterde ze: “pom ik ben ontrouw geweest aan eijlders.” kind we vergeven het je. We hebben je een jaar niet gezien en het gras lijkt elders altijd groener. Je hoeft het niet uit te leggen. Het is de liefde tenny. En de liefde elders is ook mooi. maar vertrouw de liefde niet. welkom terug. Wij HOUDEN VAN je. Daar gaat het om. Dat is duurzaam, houden van. Ik zoende tenny, kreeg daarvoor haar linkerhand aangereikt. Bij Dietrich kreeg je nog een been. Dat zit er bij Tenny niet in. (aan). Later sprak zij over de liefde op het podium. Zo stond zij voor ons, quasi onschuldig als haar poezie.






Commentaar?
Gedichten : angie
Gepost door Pom Wolff op 2015/1/27 6:50:00 (23 keer gelezen)





angie

kon ik schrijven
zoals jij kan kijken
het leven en wat rest beziet

ik zou schrijven
maar ik kan het niet


pw





Commentaar?
Gastcolumns : JOLIES HEIJ helemaal dinsdag over donzige deernes en jonge honden, poppenhuispowezie, daan zijen ook, ronald M, drenthse schonen en het groningse platteland
Gepost door Pom Wolff op 2015/1/27 5:50:00 (41 keer gelezen)


jolies heij op de dinsdag - hier op zondag afgebeeld met frans terken - en hun nieuwe bundel HONDS GENOEGEN - een over en weer aan poëzie - een soort minnezinne maar dan op zijn randstads




…. en zo blijft de spanning stijgen, lieve lezerdjes, wijl wij van de pom in nagelbijtende afwachting van de grande finale van het nk zijn. in het redactielokaal is het al tot menig handgemeen gekomen, de gemoederen lopen op, de thermostaat staat op max, die speciaal voor de gelegenheid op zunne rollator kwam aangeschuifeld, maar dit terzijde. het fluim en diverse andere lichaamsappen spatten op de muren. stem niet op die poppenhuispowezie van schoonzoons in rode truien! riep vera van der horst met de megafoon in deur ene en het waterpijpje in de andere hand. hoho, kwam daan zijen verontwaardigd, die heeft munne schoonmoeder toevallig wel speciaal voor mij van een thais weeskindje gekocht, hoor! en dan nog, anarchisme is uit en conformisme is in. ma de jong kwam met een plan voor een alternatief nk voor de oudste conformist die er als eerste de brui aan geeft. en het servokroatiese leraresje maar verwoed spermavlekken wegboenen. niet iets voor jou, dat nk? vroeg ik haar. je declameert ook wel es een versje, dan kun je dat mooi tijdens het poetswerk doen, want op zo’n nk vloeien heel wat lichaamssappen. niks deurvan, zei ze, ik ga naar leek. waar ligt dat nou weer? en wat ga je daar doen? grunningsche herenboeren pijpen? das ook het enige waar jij aan denkt, gaf ze boos. ik ga slapen bij een vriendelijke boskabouter met trekharmonica. aha, een radovan de tweede, begreep ik. tis ook altijd utzelfde liedje met jou. conformeer je toch niet zo aan die ellendige serven, daar wordt hun aanslagenbereidheid echt niet minder van, van dat moedertje teresagebef van jou. sterker nog, daarvan slaan ze alleen maar meer aan het moorden, hoereren en slivodammen.

zeg, komen we nog tot een stemadvies of hoe zit dat? bulderde de grote baas. anders ken ik net zo goed veenbrandjes gaan aanjagen op de drentsche hei. das voorwaar geen gek idee, baas, gaf ik. ria en delia mogen haarlem niet meer in, in amsterdam krijgen ze alle serviese terroristen achter hen aan en in leiden is de terk niet meer veilig voor hun, met andere woorden als de veenbrand niet hier komt motten we er maar zelf naartoe. maar ik heb munne echtgenote beloofd geen stap meer buiten buitenveldert te zetten, jammerde ie. en sinds wanneer houden u beloftes stand? u heeft mij, noch ma, noch enig ander redactielid ooit in harde euro’s uitbetaald, hooguit in natura, maar die schuurspons van een liklap van u is ook niet altijd een pretje. nou, ruk dan maar een touringcar aan, bromde ie, as je maar niet denkt dat ik ga wandelen in drenthe.

Maar ondanks weeralarm was columniste er sneller dan de bus, zo stond ik dan vooralsnog moederziel alleen met den terk op de drentsche hei bij den tamboer. langzaamaan druppelden de eijldersdichters toch binnen. was da nou? zei ik tegen offerman. werden jullie soms opgehouden door een verdwaalde granaatscherf? welnee, zei die, maar wel door een serf die voor de bus ging liggen, in een hele malle tuniek, godbetert. heppie soms een spraakgebrek ofzo? hij ken niet eens de h zeggen. wat een aansteller. ik heb es een italiaanse vriendin gehad, ik ken dat gelamenteer niet meer aanhoren. radovan? schrok ik. wilde ie nu alwéér dood? nee, zei offerman boos, hij wilde de bus tegenhouden omdat hij dacht dat jij erin zat. hij zei dat jij zijn schaamhaar zou maaien en zijn fluitekruid wieden. daar heeft ie toch het servokroatiese leraresje voor, gaf ik zuchtend, net as om deur lipjes te beroeren. wat verbeeldt die kwast zich...

hij mist jou gewoon! brulde offerman plotseling. hij zei dat jij voortdurend de hort op bent, over de ij-baren, op de hei, in de oba-regionen. neem een voorbeeld aan mij, ik kom amsterdam niet uit, hooguit per touringcar. hij zei dat je je nooit meer verwaardigt om een bezoekje aan het tuinhuisje af te leggen. dat je maar doorwauwelt over hitsige schoonzoons en je wentelt in die blommetjesjurkjeszelfgenoegzaamheid. daar had ik niks tegenin te brengen, dus deed ik er wijselijk het zwijgen toe. bovendien ging de uitwisseling met de drentsche poweten van start, die ook bepaald niet vies waren van lichaamssappen. mischa van huijstee vluchtte enkel in joggingbroek het bos in voor bella donna’s, marcel kick uit blik deed een befoproep aan alle drentsche deernes, robin veen legde het aan met de plaatselijke sneeuwschepsloerie. laat munne jongens maar glijen, sprak de grote baas glunderend. dit is de ware anarchie! fuck het nk alsook het alternatieve nk van ma, volgend jaar organiseren wij hier gewoon de drentsche spelen tepelklemmen, bankschroefdraaien en peniskokerlopen.



Ratrace voor bejaarden

Je bent ingelogd op de virtuele renbaan
waar vandaan komen we vandaag en waar
draait de windhaan morgen naartoe. Je
bestaat zo lang je een naam is gegeven

en er geld wordt ingezet. De hongerdief
die met de pet rondgaat wordt afgetikt.
Niemand mist je als je achterop raakt
had je maar die rimpels moeten gladtrekken

de manen schudden met volbloedlippen klapperend
als een saloondeur. Vertraging staat voor
horreur. Wij staan nergens bij stil
defecte en wegrollende ledematen worden vervangen.

Wij doen het met vangrails en rollators
gaan elkaar met stokken te lijf. De wedloop
voor ouden van dagen heeft niets aan
glamour ingeboet. Hooguit aan tijd.


Jolies Heij






Commentaar?
Gedichten : ROBIN VEEN - 'De dichters vallen stil. Met open mond zien zij de sloeries staan die alle sneeuw doen smelten.'
Gepost door Pom Wolff op 2015/1/26 13:00:00 (36 keer gelezen)





de laatste foto van robin veen, de busreis naar het hoge noorden van delia bremer en ria westerhuis aanvaard. de contouren van het rijksmuseum nog op de foto. wat zal het worden. hij schreef in de bus onderstaand gedicht. robin een keurige man, de hallen om de hoek gewend in 020, ja zelfs hij viel stil bij al het erotisch geluid van de minnezinne te hoogeveen. ik voelde met hem mee. in amsterdam kennen wij dat niet. al bij het uitstappen was robin verloren - meegezogen in de hoogeveense erotiek - hoeveel delia en hoeveel ria kan een mens verdragen. ik heb hem niet meer teruggezien in hoogeveen en ook in amsterdam is later niets meer van hem vernomen.





Hoi Pom,
Verslag van een busreis (niet bepaald een hoogtepunt in de Nederlandse erotische literatuur).



Erotiek van het Noorden


Het gonst van dichters in de bus.
Teveel woorden tegelijk,
te mooi om waar te zijn.
142 kilometer rust.

Groen tot aan de horizon.
Dit platte land vraagt ondertitels
om de leegte te verklaren.
De hemel drukt hier zwaar.

De bus raast voort.
Een bos, kaal op de witte aarde.
Gisteren gold hier code geel.

Steeds witter wordt het land.
Hier wonen enkel maagden.
Dan stopt de bus.

De dichters vallen stil.
Met open mond zien zij de sloeries staan
die alle sneeuw doen smelten.


25-01-2015
Robin Veen







Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1188 »