Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
16 gebruiker(s) zijn online (13 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 16

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1139 »
Gastcolumns : ROOP&HEIJ - DERDE DINSDAG IN SEPTEMBER – ROOP geeft het stokje door aan JOLIES HEIJ – twee columns voor de prijs van één. "heb jij nog iets belangrijks te zeggen voor het gat van heij, schat?", riep ik naar boven. "voor of over?", klonk het slaapdronken.
Gepost door Pom Wolff op 2014/9/16 5:40:00 (7 keer gelezen)


http://familieuitschot.blogspot.nl

we bedanken recht uit ons hart ROOP. Hij vulde de afgelopen weken het gat van HEIJ – onze jolies die weer eens zo nodig richting grand kanaria, de bahamaas of god mag waar moest bijkomen van alle inspanningen. Communicatie is een schone zaak. Zo heb je niks zo heb je alles. Vandaag hebben we twee columns. Webmaster had wel wat beter op elkaar kunnen afstemmen zal het bittere verwijt wel worden. Je brengt ze bij elkaar en dan is het weer niet goed. TWEE columns vandaag! Dat is de beslissing. Dat is liefde! Dat is vrede! Eerst leest u ROOP – vervolgens HEIJ. Of het gaat bruisen en schuimen merken we wel. ROOP mag bijkomen, hij hield HEIJ onder de duim. Tot vandaag.




160914




"het is maandag,schat, je moet iets voor die eh dinges gaan doen. ik ben zijn naam even kwijt, die pik van de liefde". zonder meisje had ik geen horloge, ik wist gelijk weer hoe laat het was: tijd voor het gat van heij. ik werd er wat opstandig van, het lijkt verdomme wel elke week dinsdag en vorige week liep ik tegen schandalige toestanden, een 21e-eeuwse literaire kwaliteitssite onwaardig, op: met inspanning van mijn laatste zwakke krachten was het me gelukt om het dinsdagkleinood ruim op tijd aan te leveren, zodat het nog met de avondeditie meekon om quasi op maandag al het nieuws van dinsdag te zijn, maar uiteindelijk kreeg ik om 4.22 des morgens een mailtje van meneer de liefde dat hij mijn video niet kon plaatsen. nee, meneer de liefde krijgt harpjes op de site, piratenhartjes en wim sonneberg, maar een video van de zo hoog gewaardeerde invalcolumnist komt van een heel andere youtube, daar stort meneer digitaal van in.

niet voor het eerst zijn wij zowel getuige als slachtoffer van een volledig binair falen in de hoofdstad. ja, meneer heeft een ipad. ja, meneer heeft een smartphone en inderdaad, meneer heeft een laptop, maar ondanks al zijn draadloze ondersteuning is hij blijven hangen op het technische niveau van een badeend. het ontlokte me de zure opmerking dat meneer bij mp3's aan genummerde platenkampen denkt. het punt is: ook als je van de liefde bent moet je youtube-video's kunnen plaatsen. bij mij is sinds kort het bewijs geleverd van het bestaan van een orgaan dat velen bij mij niet hadden vermoed: ik heb een hart, ik heb het zelf op tv gezien, maar blijkbaar heeft mij dat er nooit van afgehouden om video's te kunnen plaatsen. het kan dus wel degelijk, mens en tegelijk niet volledig binair zwakzinnig zijn.

ga dat allemaal maar eens uitleggen aan de hoofdstad terwijl je naar een wit vierkant zit te kijken dat door je cache achtereenvolgens met björn van rozen en anne van schothorst wordt gevuld, omdat je browser een dwangmatige afkeer van witte vierkanten heeft. ik wil niet weten wat anderen hebben gezien, maar hier was de leesbelevenis traumatisch. de autistische poes vindt anne best, want volgens zijn psychiater is harp goed voor zijn autisme, maar mijn meisje wilde niets meer weten van iemand met zulke rare video's bij zijn stukje. pas toen er woensdag een ander stukje bovenaan kwam te staan, mocht ik weer van de bank af. er gaan geruchten dat arie van der ent nooit over russische rock heeft willen schrijven, maar het waren de enige video's die pom boven zijn wetenschappelijk en sociaal-cultureel hoogst verantwoorde verhandeling over de matthäus passion kreeg. arie is de beroerdste niet, dus die schrijft de boel dan nog wel even om.

zo zit ik niet in elkaar. ik scheld de webmaster de huid vol, schop de neurotische poes, omdat het zielig is om een autistische poes te schoppen, en kijk of ik iets van derrel niemeijer kan vinden. met mager resultaat, er staat alleen ergens een stukje waarin derrel zichzelf een vervelend kind noemt omdat hij vindt dat alles maar mag. uit pedagogische overwegingen is deze kritische zelfreflectie natuurlijk een warme groepsknuffel waard, maar als de deelnemers aan deze site zich nu al zelf gaan uitschelden ben ik natuurlijk wel snel uitgepraat. hoogste tijd voor een andere boeg.

"heb jij nog iets belangrijks te zeggen voor het gat van heij, schat?", riep ik naar boven. "voor of over?", klonk het slaapdronken. "voor". "nee, dan weet ik niks". hm. "maar ze hebben gisteren in limburg drie varkens van de verdrinkingsdood gered en toen afgeknald. pom zat er niet bij. heb je daar wat aan?", werd ze toch nog proactief. dat kan alleen maar echte liefde zijn. "en eric van hoof of michiel van rooij?", vroeg ik hoopvol, maar ze sliep al in die rozige verte met de altijd wakende ogen van het aapje en de tijger. geeft niet, daar kunnen ze het in amsterdam wel even mee doen. ik ben al benieuwd wat voor video ik morgen ga vinden, ik heb een hekel aan die bank. ik verlang geen medelijden, maar die bank is veel te klein voor me. en voor het geval dat morgen de dag weer wordt begonnen met witte vierkanten: het was barokke orgelmuziek, de vette engelen spatten er vanaf. hartstikke mooi en een cultureel statement van jewelste, maar ze zullen het wel weer niet kunnen in amsterdam. sorry, lieve lezers.



ff spacen

jongen je moet begrijpen
dat je de afstand van de maan
tot de zon maar voor de helft
in lichtjaren kunt rekenen
omdat het aan de achterkant
altijd donker is

dat snap je niet
weet je wat jij mist
een ontwikkelingsachterstand

roop






http://joliesheij.punt.nl


columniste koud terug in den lande of bij de tandarts beland wegens al te enthousiast in een kroatiese pizza happen. na mij langzaam weer te hebben ondergedompeld in ut tyfusdure fort neerlandia – op de balkan: koffie voor 50 ct! sliwowietsj voor 50 ct! een literfles voor onderweg van onze kroatiese hospita! – op naar de tandartspraktijk om die ellendige rotkies met wortel en tak te laten uitrukken. voor ut boorhol trof ik een eenzame rollator aan. genadige vrouw, kunt gij mij vertellen goe ik naar overvecht kom? vroeg het besje met breekbaar trillende stem. tis niet te geloven, gaf ik, jullie bosno’s zitten ook overal waar ik munne achterste keer. en maar de hand ophouden voor ut manna uit de eu ipv die maffiose partijbonzen van jullie es met een molensteen om de nek in de drina te dumpen. wij geven niet aan communisten. toon eerst maar es karakter door in het verzet te gaan en je van die maffiose serven te ontdoen.

wij hebben de duitsers tenslotte ook het land uitgemept. goedgoed, de canadezen kwamen toevallig langsgemarcheerd en we hebben elten weggegeven. maar wij hadden mooi wel hannie schaft en andere dappere verzetsstrijdsters! heb jij wel eens een daad van verzet gepleegd? een bommetje onder de cabrio van naser oric gelegd huh? je komt naar overvecht wanneer allah het wil. of volg de vecht, jullie bosno’s laten je toch zo graag meevoeren op de stroom van jullie kolkende rivieren? jullie hebben toch zo graag natte voeten? voor het overige wil ik je gaarne ter wille zijn, maar eerst een paar vragen om aan te tonen dat je hier stevig ingeburgerd bent. hoe heet de koning? en zijn vrouw? zijn kinderen? het besje staarde me verwilderd aan. uh beatrix? mispoes! riep ik triomfantelijk, en scheer je nu weg voordat ik je paspoort inneem. en ik stapte het martelhok binnen alwaar ik plaatsnam in een gerieflijke stoel om proper te worden verdoofd waarop de kies er wortel voor wortel uitgebikt werd. neen, de tandartsen zijn niet meer wat ze vroeger waren toen kiezen met de nijptang werden getrokken wijl de tandarts zich met zijn knie tegen de stoelleuning afzette. en dat was al een hele vooruitgang bij de vroege jaren zeventig, toen gaten groot als knokkels geheel zonder verdoving in je melkgebit werden geboord. boontje kwam om zunne loontje, moest je maar niet zo veel snoepen en stiekem van de cocktailtjes van je pa nippen.

met een vuile grijns wees de tandarts met zijn duim naar de poster achter zijn rug waarop stond: snoep gezond eet een appel. maar van die appels bleven de draadjes en de schilletjes nog dagen tussen je tanden kleven, want van flossen had nog niemand in die tijd gehoord. affijn, ik stak de resten van de kies in mijn binnenzak en stapte naar des natuurgenezers tuinhuisje. de natuurgenezer sprong ontstemd op, de bulldog opende slechts een lodderig oog. ik smeet de kies op het salontafeltje. souveniertje uit de balkan voor je, radovan, sprak ik. die bureks kosten me nog es munne hele gebit. en een water dat deur uit de lucht komt, ik heb drie dagen natte voeten gehad. geen wonder dat alles overstroomt. en maar klagen ipv grachten en irrigatiekanalen aan te leggen. klagen, koffiedrinken en kettingroken, dat kenne jullie as de beste. awel, ik begin al aardig inzicht te krijgen in de rustieke balkanziel. wat ik deur al niet voor over heb om jou te doorgronden en beter te begrijpen. nou, wij gebben gier anders ook geel wat voor de kiezen gegad, hoor, onderbrak hij mijn relaas.

lag ik verdulleme net in munne ligbad in de biltsche goek werd me daar de deur ingetrapt.
ik in munne ganddoekje om mijn lendenen gaan kijken wat er aan de gand was en welk vrouwmens get in gaar botte garses gaalde om munne verdiende rust te verstoren, werd ik me daar door die breukers besprongen en in de goutgrep tegen de grond gedrukt. gelpgelp! riep gij, ik word gezocht door get gilde, alle drukkers van utreg en een woedende menigte gedupeerde dichters! gier in de biltsche goek zoeken zij niet! verberg mij! er staat een prijs op mijn goofd wegens zwendel! zwendel? echode ik verbijsterd. in bosnië doen we niet anders, maar jij bent toch een bovenstebeste brave nederlander! welwel, jij bent terstond in mijn achting gestegen, kom in mijn ligbad. trek een biertje uit de koelkast. straks komt bonanza op tv. morgen gaan we belletje lellen bij de buren. een potje stratego doen. al ons zwarte geld witwassen, kortom, een onvervalste mannenvakantie gouden. en zo geschiedde. get was de mooiste vakantie van mijn leven. hij pinkte een traantje weg. tsssss, gaf ik verontwaardigd, en ik maar al die ontberingen in jouw land doorstaan. ik ben zelfs in de stad geweest waar jij je natuurgenezersgraad hebt behaald, alwaar de minaret pal tegenover het pension midden in de nacht begon te jengelen. maar het borstbeeld van tito stond er puik bij. had ik je toen maar gekend, dan had het misschien wel iets tussen ons kunnen worden.



Tijdreizen te paard

Je stapte in de stijgbeugels
omdat ze op samengeknepen billen geilde
reisde door de tijd van haar
dromen, bloeide op in het land

van de tulpen terwijl je eigenlijk
het liefste een doornenkrans droeg.
Je vergat hoe te vozen na dertig
jaar haar lijfeigene te zijn geweest.

Ik volgde de broodkruimels tot
waar het begon: die paardenfluisteraar
in een stad van zout, een borstbeeld
van lucht en de maarschalk maar zuchten.

Er is een wereld vergaan sindsdien.
Je zette muizenvallen, je pik ging ervan
hangen: voor alles is er een te laat.
Had ik je toen maar geschaakt.


Jolies Heij









Commentaar?
Gedichten : het klopte zo
Gepost door Pom Wolff op 2014/9/15 13:00:00 (4 keer gelezen)






het klopte zo

vorige week
dacht ik weer aan die dag
en al het bier dat we dronken

ik wilde wel graag maar het kon niet zo
ik moest terug naar mezelf
er lag zoveel nog dat wilde

ik nam me voor om je te vergeten
en nog altijd ga ik door
met vergeten

een ander antwoord heb ik niet



pw







Commentaar?
Gedichten : vader
Gepost door Pom Wolff op 2014/9/14 21:10:00 (6 keer gelezen)

vader


eigenlijk
heb ik nooit een gedicht
voor je geschreven

je schrijft ze over liefdes - dochters
over ‘n onbegrepen verlangen naar
hoe heette ze ook al weer
doden doen het ook goed

niet dat je veel met poëzie had
je had er niks mee
misschien daarom wel

of misschien schrijf je wel niet
ik houd van je
van wie je


pw



Commentaar?
Gedichten : Cœur De Pirate - Mistral Gagnant - och kind toch
Gepost door Pom Wolff op 2014/9/14 18:00:00 (10 keer gelezen)




Mistral Gagnant


To sit on a bench with you, for 5 minutes,
And look at the people (passing), if any, (lit.: as many as there are)
To talk to you about the good times that are gone, or (that) will come back,
Squeezing your small fingers in my hand
Then feed the stupid pigeons
Pretend at kicking them
and hear your laughter crawling the walls (could mean: tearing apart the walls, but I think 'crawling' is what is meant)
[Your laughter] that, most of all, knows how to cure my injuries
To tell you a bit about how I was (mino?? anyone who can help here?)
Those fabulous sweets that we stole at the shop (marchand=shopkeeper)
Car-en-sac, Mints, one-franc-a-piece caramels (These are all particular kinds of sweets)
While the mistrals are swelling (Don't know if I express myself correctly here. The mistral is a hot southern wind, well known and a bit feared by farmers in certain regions in France)

To walk in the rain again with you, for 5 minutes
And look at life, as much as there is (I think 'life' here means people being busy on the streets, just as in the first stanza)
To tell you about the (whole) world, while devouring you with my eyes (lit.: eating)
To talk a bit about your mother
And jump in the puddles to make her grumble
To muddy our shoos, and not care about it
And to hear your laughter, as one hears the sea
To stop, and start again backwards
To tell you, most of all, the (carambars?) of yore and the (cocos bohères?) (I don't know these words, but considering the context, these must be sweets too, 'carambar' = bar of caramel, 'cocos' = coconut candy?)
and the real roudoudous that cut our lips ('roudoudou' is a lolly inside a shell)
and marred our teeth
While the mistrals swell

To sit on a bench with you, for 5 minutes,
And look at the setting sun
To talk to you about the good times, that died, and I don't care
[To] tell you that we're not the bad guys
That if I seem (lit.: am) mad, it is only about your eyes
Because they have the advantage of not being alone (lit.: of being two)
And to hear your laughter fly away as high
As the bird's cries do
To tell you at last that one (maybe 'we' is what is meant) must love life
And love it even if Time is a murderer
who takes away with him the children's laughs
While the mistrals swell
While the mistrals swell


Commentaar?
Gedichten : JAKO FENNEK wint de enige echte virtuele dat wij verschillen van elkaar zit enkel in die dertig jaar trofee op pomgedichten - Cartouche zilver - frans terken, max lerou en jos zuijderwijk delen het brons
Gepost door Pom Wolff op 2014/9/14 10:50:00 (74 keer gelezen)


ach nu u toch goed bezig bent hier stem nog even op ronald m offerman - nachtburgemeester van amsterdam - dan hebben wij ook wat: http://nachtburgemeesteramsterdam.nl/ronald-voor-nbm/



FRANS TERKEN net geen happy end
VERA VAN DER HORST aan de crime passionel
MIQUEL SANTOS maakte er een vrouw van
MARC TIEFENTHAL van den vos...
AMANDA MALINKA geeft ze een stoel
RIK VAN BOECKEL wacht op godot
CARTOUCHE tussen droom en daad
MIRANDA DE HAAN heeft voicemail
MAX LEROU en zijn pompje
JOLIES HEIJ terug in de tijd (van weggeweest)
JAKO FENNEK met de mooiste titel
JOS ZUIJDERWIJK in de hoorn van afrika
wedstrijd gesloten



Sonneveld heeft wat los gemaakt. Lichte weemoed, heftig verlangen soms. Hele verhalen. Dank jullie wel voor de werken. De emotie ging soms ten koste van de helderheid. Soms wonnen de verhalen van de poezie. Deze week kies ik voor de helderheid van jako fennek met al zijn pruimen. En dan wordt het moeilijk. frans terken, max lerou, cartouche en jos zuijderwijk strijden nog om zilver en brons. Nou vooruit cartouche het zilver – tegen dergelijke vrolijkheid – ik bedoel dichtplezier - is niemand bestand. frans, max en jos delen het brons. De laatste geen touw aan vast te knopen maar de wellust spat eraf.






Liedje al weer snel 40 jaar oud van sonneveld. het Thema kan elke dag nog. De dames die op een jonge lover vallen wie kent ze niet in het weekend. De wat oudere middelbare man die op een pleintje in een middelgrote stad – ach ja – wie neemt het hem kwalijk? Hoe dan ook. Ze verschillen van elkaar.
In de liefde kan alles. Tot het oorlog wordt. Dan verschillen ze echt van elkaar. Dat is het thema. Een liefdesliedje, een war-song, iets ertussen, iemand ertussen – als ze maar verschillen. wat maakt het verschil?
U kent de regels: Gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak, de commentaren als altijd verzekerd. Insturen voor zondag 1100 uur.



in Café De Engelse Reet

twee-en-een-half uur helene
is wel genoeg helene

misschien een eerste regel nog
in een nieuw gedicht
de laatste strofe haal je niet

nooit eerder tastte ik in zo veel niets
bij niets of niemand niet


pw







Het witte doek


Niet de avond steekt het licht aan
het zijn de ogen als ze in het donker
turen naar leven in deze stad

bijna door een tram overreden
klem ik me tegen een winkelpui

duikt uit het duister een hoofd op
haar spookbeeld spiegeling in de ruit

zij aan een andere een jongere arm
haar stem die schril natrilt
als de tram in een bocht

ik filter het flitslicht zeef het gerinkel
schuif binnen in een bioscoop

weer de val van hoop
happy end waar ik naar fluit


Frans Terken 12092014



Het doek is definitief gevallen zo mag het wel verwoord.
(naar het leven in de stad – klinkt minder gedragen - - klem ik me tegen een winkelpui – vluchtstrook winkelpui (te overwegen) – schuif binnen – iets met schuifelen?)

Inderdaad een spookbeeld – wat een harteloze vrouwen zijn er toch – het sloeriet maar raak zou de ouwe achenende zeggen – en de man moet het allemaal maar een leven lang met zich mee dragen - frans heeft gelijk: mannen zijn gevoelige wezens, vrouwen doen maar raak. Voor vrouwen het vele, mannen het ene. Umwertung aller werte dit gedicht. Frans rekent af met sprookjes die door vrouwen de wereld in zijn geholpen.







Crime passionel


Dat ik van je hield
was niet zo vreemd
jij met die ogen
je ouders keken raar
maar we hoorden bij elkaar
in bloot onvermogen

het kind kon nog net
maar wat over een paar jaar
als jij was uitgevlogen
en al ben je woest
mijn besluit was uit
gewoonweg mededogen


Vera van der Horst


ja het rijmt wel maar………… het jan van veen karakter is ook wel erg hoog geworden. Ik hoor het jantje met de zware aangevreten stem heel nadrukkelijk zeggen: uuuuuuuuuuuuuiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiittttttttttttttttttttttt gewoooooooooonweg meeeeeeeeeeeeeededoooooooooooooooooogen!!

'Jij met die ogen' vind ik wel ok. ‘Bloot onvermogen’ gaat richting jantje. En de tweede strofe is jantje.








Dat ik een oude vrouw van je maakte
terwijl je de kinderschoenen nog aan
had, dat ik je deed vergeten terwijl dementie
niet aan de orde was, hooguit Korsakov.

Dat er kloven ontstonden in de dansen
waar we niet meer aan deden, de man
een dwepende doos werd die zich ouder
voordeed om zich weer een baby te voelen.

Dat jij je verzette tegen de onzichtbare
rimpels die je cadeau kreeg kon alleen maar
gerespecteerd worden, en dat prille

van eerst moet worden voorgetrokken-
al te veel bezwaard door lood aan de voeten
en dan helpt geen enkel infuus meer.


Miguel Santos


De maakbare mens. Toch wel ingewikkeld hier zo beschreven. Met de logica komen we niet ver dat is wel duidelijk.

Ik deed je vergeten – is niet meteen te begrijpen en eigenlijk later ook niet.
Kloven in de dansen?
De man een dwepende doos?
Het voortrekken van het prille van eerst?

Nee, voor miguel zal het allemaal zo klaar als een klontje zijn, ik heb moeite met de ontregelende zinnen. Ik mis de ontwapende helderheid hier. Schrijver en lezer verschillen van elkaar en dat zit volgens mij niet alleen in die dertig jaar.






Op- en overgave

Zei de vos tegen de wolfjesteef,
ik zie ons best wel zitten.
Een snorhaar hier, eentje daar
trilde. Wie van beiden rilde?

Het was een oude vos, de teef nog jong.
Het had overigens ook omgekeerd gekund.
Tegenwoordig is de jeugd vroeg rijp
en blijven de oudjes lang hangen.

Zeg Tief, schiet op man, wat is je punt?

Wie is hier het mispunt en wie het minpunt?
Een kippendief en een hondachtige schurk
ze kunnen even met elkaar overweg
schrijven elkaar warme verzen toe
rollebollen zelfs
tot de een de ander verslindt.


--
marc tiefenthal


Punt wel gemaakt. Grappig.






en al die mannen maar zagen


jij die een sigaret zo vasthoudt dat vrouwen je achtervolgen
je moet wat als mens tegenwoordig
en zet ze dan te kijk

ze willen zoveel aandacht kind en mogen allemaal herdacht
hoe krijg je anders deze oorlog stil
ik geef een stoel en zij worden kwaad


© Amanda Malinka


Oje amanda in de bocht. Op de een of andere manier leg ik het gedicht toch op mezelf. Op de foto die de homepage siert. Nou als de eerste regel klopt dan handhaaf ik de foto nog even. Nooit weg als vrouwen voor je vallen kind. Maar ze moeten wel roken. Letterlijk en figuurlijk.
De 4e regel is typisch iets uit de dirty mind van amanda. De hele tweede strofe eigenlijk wel. Amanda deelt graag stoeltjes uit om de poten eronder uit te laten zagen.








Voorbij

Als de dagen voorbij gaan
vindt hij alleen maar weerstand

het jaar 1984 al lang voorbij
hij wandelt met een kruiwagen vol herinneringen
waarvoor geen prullenbak bestaat
langs de beuken in het park
van de verlaten bankjes

waar hij heengaat weet hij niet
waar hij op wacht dat weet hij wel
dat is de Godot die de nacht heeft doorgebracht
bij de fontein van verlangen

toen leefde hij in een brave wereld
voor hem nieuw voor anderen routine
sindsdien is alles veranderd
is zijn voorhoofd een gerimpelde woestijn
waarin vergeten liedjes spelen
uit het songbook van zijn leven.


Rik van Boeckel
13 september 2014


Komt oprecht over dit verhaal. De vraag mag gesteld of dit nog wel poezie is? Mooie regels: een kruiwagen vol herinneringen waarvoor geen prullenbak bestaat. In de laatste vier regels wordt alles wel gezegd als de tekst poezie zou zijn.

sindsdien is alles veranderd
is zijn voorhoofd een gerimpelde woestijn
waarin vergeten liedjes spelen
uit het songbook van zijn leven.







Stuk

Dertig jaar is heel wat, ik
aan de pruim, jij aan de lik
de sherryfles naast het bed
enkel eruit voor het donker
en tussen droom en daden
allemachtig ademhalen
zaden kweken om niet
uit het oog te raken

wat later zoveel mosterd
voor de maaltijd blijkt
afhaal tafeltje dek je
slokje vieux voor mij
afgesabbelde bolknak
jij eeuwig aan de jonge
snaak in de mond en
tuk op een verhaal

13-09-2014
Cartouche


wat snaak is? Nouja ergens voel ik wel aan dat cartouche helemaal losgegaan is op het thema. Dertig jaar is heel wat. Zij is aan de jonge snaak. Nou prima. Cartouche sabbelt op een houtje, zal het een bolknak zijn. Cest la vie.
De laatste regel begrijp ik niet. tuk op een verhaal? Welk verhaal. Ze is met van alles bezig en heeft de mond ervan vol. Daar passen geen woorden meer bij. Hooguit wat gekreun. Geen verhaal.







Voicemail

jij lichtte op, trilde
over mijn stukje bar
viel toen stil tegen mijn glas en ik
zag je gezicht nog heel even

(2) oproepen gemist

ik bestel een kopstoot zoals jouw hoofd
net stootte
tegen mijn vierde
de barman zwijgt zijn fooi omhoog.

(spreek maar in: Apple van mijn oog
schreeuw maar uit: schel van mijn oor
vaste prik, jij dolk
van mijn hart)


M. de Haan


Vrouwen aan de bar en dan al die drank. Als dat maar goed gaat. De dolkstoot is gegeven begrijp ik, hij kan doodvallen verder. Kind ik kom je wel troosten. Morgen zien we wel weer verder. Ik sabbel ook oortjes hoor.






stikstof

om je hondje heb ik nog gehuild
zo dierbaar ook je ratten
ze waren tammer dan wij

en heb ik toen dat pompje niet
gekocht voor de kom waarin
die gup zijn rondjes

hoe de pest niet voldoende
bulten in het water
je weet het vast nog wel

alles groeide en bloeide
(ik hield mijn adem in)
behalve je hondje ja

zijn koppie hing al voordat ik
dat was nog van voor de zuurstof
die ik met me meedroeg

nu geef ik alleen nog aan de bomen
langdurig uitademen een tweede natuur
zie je de blaadjes, hoe ze groeien?


ml



‘Zo dierbaar ook je ratten’ – hahahaha. Daar is max. en dan dat hondje nog met zijn hangend koppie. haar kamer is wel getekend zo, dierbaar. De mooie laatste strofe maakt het verschil. waar max ook zijn poezie ademt, alles leeft op.







Tijdreizen te paard

Je stapte in de stijgbeugels
omdat ze op samengeknepen billen geilde
reisde door de tijd van haar
dromen, bloeide op in het land

van de tulpen terwijl je eigenlijk
het liefste een doornenkrans droeg.
Je vergat hoe te vozen na dertig
jaar haar lijfeigene te zijn geweest.

Ik volgde de broodkruimels tot
waar het begon: die paardenfluisteraar
in een stad van zout, een borstbeeld
van lucht en de maarschalk maar zuchten.

Er is een wereld vergaan sindsdien.
Je zette muizenvallen, je pik ging ervan
hangen: voor alles is er een te laat.
Had ik je toen maar geschaakt.


Jolies Heij


Ja hoe het allemaal kan vergaan. Heij weer in the house. ‘er is een wereld vergaan sindsdien..’ verdient eigenlijk een mooiere meer persoonlijke omlijsting. Laten we eens beginnen met de derde totaal overbodige strofe uit dit gedicht te slopen. Als dichteres verhaaltjes schrijven wil moet ze dat doen.
Hier zijn we van de poezie.

Je stapte in de stijgbeugels
omdat ze op samengeknepen billen geilde
reisde door de tijd van haar dromen
Er is een wereld vergaan sindsdien.
Je zette muizenvallen, je pik ging ervan
hangen: voor alles is er een te laat

Zo is het mooi genoeg. Ik ram de poezie wel in/uit je joliesje.






Hoi Pom,
Effe vlug sturen nog. We hebben monumentendag hier, een week eerder dan de europese.
Die Zwitsers toch. gaat over de vreterij, daar moet ik bij zijn. Bouffer, boire et baiser zeggen ze hier
(eten, drinken en neuken). Is niet mooi, maar blijft verdomme wel altijd actueel.
Heb het goed met groet, Jako




wat zoek je dan wel


er liggen lichtjaren
tussen ons, die jij voor een witregel
tussen twee verzen houdt
met de kanttekening, onderstreept
dat je echt geen vader zoekt

wat zoek je dan wel, kind
toch zeker geen pruimen
onder een knoestige boom


jako fennek


veruit de mooiste titel komt uit zwitserland vandaag. Dicht bij het thema en sonneveld ook. Je vader wil ik echt niet zijn. Maar wat zoek je dan wel? Ja – de man door al wat jong is tot wanhoop gedreven. Ze hoeven er niets voor te doen ze hoeven er alleen maar te zijn. Ze zoeken niets ze spelen even en gaan er aan voorbij. In alle eenvoud rake woorden. De dames op leeftijd kijken strak voor zich uit. zien het meisje terug dat ze waren. Het leven ging alle kanten uit. het leven is geen spelletje, dat weten zij.







wellust blijft levend

Wie oordeelt jonge sprieten
met oude lullen gaan niet
echt uit vrije wil samen
vergeet de gelada verwanten
in de Hoorn van Afrika

Hoe lang we bij ze voor potentaat
mogen spelen is een waarmaakzaak
voor je harem die mee afrekent
met geile vrijgezellen
waarbij je grijs en bejaard door mag

Tot de dames je te aftands achten
en schijnbaar wreed verstoten
maar jij primaat en enig rolmodel
voor poëten nog steeds spruiten
in bergweiden telkens weer uitstoelend
vol weemoed te grazen neemt


Jos Zuijderwijk


of het grammaticaal allemaal klopt aan het einde van de derde strofe moet ik roop toch nog maar eens vragen. Ik ben minder van de puriteinen. Het is niet ongezellig daar in afrika. Dat begrijp ik eruit. Maar wat er allemaal nog te grazen valt en wie wie te grazen neemt wordt niet echt duidelijk bij deze in taal op hol geslagen JZ. Bij elkaar leest het lekker weg. er is nog hoop, je moet er wel voor een end voor reizen.






Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1139 »