Pomgedichten.nl

in het lambooijhuisje

waren jullie het eens met de jury? schreef ik roop, heeft het kommameisje terecht gewonnen. of was de beum gewoon 10 x zo goed maar verloor ze omdat ze nu eenmaal een dichteres is? en het juryrapport? is daar nog wat over te zeggen?
hoor en wederhoor lieve lezer. roop geeft een fraaie analyse van het slamgebeuren op internationale vrouwendag. de beum (karin)is zijn meisje, dat even voor een beter begrip van zijn tekst. meneer denkt zeker dat heel nederland weet wie zijn meisje is.



roop



een van de redenen dat ik niet meer aan slams wil meedoen, is dat de
poëzie te vaak te kort komt. zij het omdat er wordt gekozen voor een
podiumperformance, zij het omdat er wordt gekozen voor frissig- en
fruitigheid, zij het omdat iemand iemand niet mag, zij het omdat het
weer in de hamertenen is geslagen, zij het omdat jury's er in het
algemeen geen teksten bij pakken. dat laatste is belangrijk, want de
waargenomen poëzie wordt daardoor fragmentarisch en ontdaan van een
groter geheel dat het gedicht wel degelijk is, het oordeel wordt
daardoor vaak arbitrair. ik ben het nooit ergens mee eens, dus dan is
slammen niet goed voor je: je moet er tegen kunnen, om de meest idiote
criteria over je heen te laten komen, slikken ook, dat een jury soms
aantoonbaar beroerd heeft geluisterd, en ik kan dat lang niet altijd.

als ik schrijf dat ik vind dat karin gisteren had moeten winnen, komt er
vast iemand roepen dat ik dat alleen maar zeg omdat zij mijn meisje is,
maar ik zal desondanks proberen mijn mening over het gebeuren te geven.
tijdens de finale fluisterde ik op een gegeven moment tegen karin dat ze
zojuist jolies heij haar eerste slam had zien winnen, iets verderop in
haar finaletekst reduceerde ik dat tot een misschien. dat zijn dingen in
haar tekst, die het geheel te overdone maken, maar ze stond wel heel erg
goed te slammen. dat deed karin gisteren ook, met het verschil dat zij
het papier erbij pakte, maar ik vind dat karins gedichten meer inhoud
hebben, zowel in betekenis als in originaliteit en creativiteit. ik denk
dat als karin in de derde ronde iets minder had geslamd en meer van die
verlegen twinkeling uit de eerste twee ronden had laten zien, dat ze had
gewonnen.

tifène is geen goede slammer, maar ze verbeterde zich van de eerste naar
de tweede ronde, haar toegift was mooi. haar gedichten zijn nog erg
voorzichtig, ze heeft nog lang geen vrijheid bij het schrijven. die
vrijheid hebben jolies en karin wel, hoewel hij bij beiden anders
uitpakt. tifène gaf me twee gedichten mee om op het residentiële toilet
te hangen en dan vind ik twee keer een heel mooi slot en twee keer een
te voorzichtig tasten naar die ene regel, het mag allemaal nog veel
uitbundiger, vrijer en speelser, taliger vooral. die ruimte zit er,
zonder dat het aan strakheid hoeft te verliezen. het zou haar goed doen
als een jury haar op die dingen zou wijzen, want tegen kritiek kan ze.
ze voldoet wel aan het criterium van fris en fruitig, ze heeft een
innemende persoonlijkheid en haar ietwat verlegen aanwezigheid op het
podium maakt dat ze altijd door de schattigheidsscan komt.

slams zijn altijd dubbeltjes die alle kanten op kunnen vallen, in
zoverre heb ik geen moeite met de uitslag, maar ik denk dat de discussie
over de winnaar tussen jolies (beste slammer) en karin (beste dichter)
had moeten vallen. karins gedichten kregen doodgewoon de performance die
ze verdienen, met heel veel plezier en aplomb gebracht, vooral in de
finale, en dan heeft in geval van twijfel de poëzie te winnen. maar dat
is natuurlijk mijn rechtlijnigheid.

ROOP



webmaster wil er nog even op wijzen dat hij zelf onlangs de dicht-rap-slam te boxtel, de jaarfinale slamersfoort en de dobbeldobbeldobbelslam in averechtsblauw won. het criterium 'fris en fruitig' mag in dit licht toch wel een rekbaar begrip genoemd worden.

de lucht van oud zuid

het is het huis in de stad
in amsterdam zuid dat ik laat
aan de nacht - het is niet om het huis
dat ik ga - het is om jou

om de geur van afgekookte aardappelen
die jij altijd weer om je heen weet te hangen
om de luiheid van iemand die overleden is
en weigert de laatste adem uit te blazen


pw



sprak ik hoopvol voor mij uit. Ach u kent Amsterdam zuid wel. Dat oude zuid van de wijven zeg maar. Van jan arends. Waar hij groene zeep op de statige trappen smeerde om beneden aan gekomen zijn mevrouw toe te krijsen dat ze een extra ordinaire bitch was en dat hij nooit meer voor haar wenste te werken.
ik had een dingetje te doen in de lairessestraat. oud zuid dat is een verzorgd taalgebruik, de woorden gemiddeld zachter uitgesproken dan ze het op de albert cuijp gewend zijn – waar het flikker op jij of het krijg de klere – vol enthousiasme gesproken wordt. Zo is het niet in zuid. ons kent ons nivo in zuid.



Ik liep door mijn verleden. Tram vijf genomen, uitgestapt een halte voor het roelof hartplein. De vinkeleskade met de school voorbij, mijn school was het niet, wat straatjes in waar de samenwerking huizen verhuurt. Langs de jellinek en langs het bordje W. PIET, vrouwenarts. dood geloof ik. Zou Anita er nog wonen. Zij moet in de 80 zijn of ook dood. De vrouw die altijd dure kleren droeg, maar kleren zo subtiel gemaakt dat je niet kon zien dat ze voor haar gemaakt waren. Het huis waaruit HUGO een meubelstuk van de familie ongevraagd leende voor zijn nieuwe show.

In de straten moeders. de kinderen afgeleverd op school. liep twee moeders voorbij, hoorde het woord nivo in het voorbij gaan. Op weg naar de lairessestraat denk ik na over het woord nivo. Een geniale uitvinding. Ook als je geen nivo hebt heb je toch nivo in zuid. Het is iets van oud zuid dat woord. Het – hij is te dom om uit zijn ogen te kijken – of het zo dom als het achtereind van een varken – is in oud zuid vervangen door de generale noemer ‘ nivo’. Mogelijk is het nivo wat lager dan gemiddeld maar nivo kan bijgewerkt, allicht op een hoger nivo gebracht, het achtereinde van een varken niet.



In de lairessestraat aangekomen mis ik de i op het blauwe straatnaambordje. ik moet toch eens wat aan mijn ogen laten doen. Er moet een i staan want gerard de lairesse, met dat neusje van michael jackson voerde een i in zijn naam. Tien over negen nog even een shagje, samson blauwe rizla, heel ongebruikelijk in zuid. Het is de straat waar JACQUES KRUITHOF woonde met zijn mariette, marielle, ben haar naam vergeten. veel trappen, vier hoog dacht ik. Dood hij. De literatuurcriticus, docent die bob Dylan als de grootste dichter aller tijden zag, de man die op zijn 27ste in zijn eentje meer kennis had vergaard dan alle studenten bij elkaar die hij onderwezen heeft. De man die naar ik later uit verhalen begreep verzuurde. De wereld niet meer begreep en stierf. Ik heb hem nog zien lachen.
Het lijkt wel of ik een crematorium bezoek hier in zuid, de lijken in herinnering opgeslagen, dacht ik. Ging bij adema horema naar binnen. Oogspecialist. Heeft die de lairesse geen i meer in zijn naam doktor tegenwoordig? - of hoe zit dat hier in dat ouwe zuid. Wees de doktor op het blauwe bordje aan de overzijde van de straat. doktor liep naar het raam, ik zag hem turen.

PANDORRA BERICHT:



Vrouwenslam 2010 voor wie er niet was, die heeft wat gemist. Zoals vanouds was de organisatie geweldig, uperfloor in topconditie en zowel de vrouwen als mannen goed vertegenwoordigd. Een super avond dus en zeker eentje die een uitroepteken verdient! Wat de dichteressen betreft zou het juryrapport erg kort kunnen zijn, want ze waren een voor een allemaal TOP! En eigenlijk mochten ze allemaal wel naar de derde ronde, maar je moet keuzes maken als jury. Dit kostte tijd, drank, sigaretten en nog meer tijd. Tijd die er niet was, want hoeveel eeuwen heb je als jury nodig als er bijna geen negatieven te vinden zijn? Jammer genoeg kon door het gebrek aan tijd, licht en zicht, de jury zich niet helemaal uitspreken zoals was bedoeld, dus ik hoop dat dit bij deze een beetje is goedgemaakt.



JELOU wist met een morbide vorm van humor de jury te raken en deze ging dan ook compleet van haar stuk met het horen van zinnen als: “het was niet om je spasme dat ik er vandoor ging met je benen” en “langs het tafelblad lopen de silhouetten uiteen, maar deze keuze is een optie”
De jury vond dat ze mooie vondsten had en de enige aanmerking die ze kon maken was dat er iets mis was met de houding die ze aannam op het podium. De manier van overbrengen misschien iets te nonchalant.
JOLIES HEIJ: tja deze dame begint een ware slamster te worden en de jury waardeerde dan ook zeker het stukje ervaring dat ze zagen. Ze heeft een soort van hardheid in haar poëzie waarmee ze zich tegen de wereld af lijkt te zetten en zeker in haar tweede ronde wist deze dame dat zeer goed over te brengen op zowel het publiek als de jury. Een jurylid tipte haar zelfs na de eerste ronde al als mogelijke winnares. Het enige dat de jury haar mee zou willen geven is: ga zo door!
KARIN BEUMKES: wereld wondertje nummer drie met prachtige poëzie. Het heeft iets uitheems sprak een jurylid. Een ander jurylid vond dat ze wat moeilijk verstaanbaar was. De diepgang die haar gedichten hadden, kregen op het podium niet het recht dat ze verdiende, maar desondanks dat bleef de jury het unaniem eens dat het prachtige poëzie is wat deze vrouw schrijft. Daarbij kwam ook, dat wanneer ze opkeek, ze een tinkel in haar ogen had die je gewoonweg meezoog in wat ze wilde vertellen. Een losse zin die raakte was bijvoorbeeld: “we hebben earl grey gerookt” Hoe kom je er op? Aan Karin: mocht er ooit een bundel komen, dan zijn er juryleden die zich aanbevolen houden!
ERICA DESTERCKE: “aan handdoeken wil ik snuffelen, de cactussen sla ik over” om zulke regels kun je niet heen als jury. Deze vrouw bracht poëzie, en ondanks dat er hier en daar wel een cliché viel, kon de jury het alleen maar inhaleren. Het had wel wat, hoe ze wist te beginnen met zinnen vol van rijm en alliteratie om vervolgens te eindigen in het vrije vers, waarbij ze in haar laatste gedicht ook nog eens precies in het thema van de vrouwenslam zat!



lees hier meer over het kommameisje

Tifène Huchett: mja wat moet je daar nou over zeggen of schrijven? Een meisje dat in haar poëzie door het vrouw zijn heen een meisje weet te blijven. Een meisje dat zondag in de kargadoor kippenvel op riep, een meisje dat, voor wie haar zondag gezien heeft, nu de mensen liet zien dat kippenvel zo groot als muggenbulten op een opengekrabde huid kan worden. En dit meisje zit daaronder! Ieder woord zorgvuldig gekozen, ieder woord zorgvuldig gebracht. Minder zenuwachtig deze keer en als de jury dan toch iets had moeten klagen, dan zou dat op een klein puntje timing zijn. YOU GO GIRL!

De finale was voor Karin, Jolies en Tifene. Drie dames die op hun eigen manier in topvorm waren. Een gedeelde tweede plaats was voor Karin en jolies. Tifene werd unaniem als eerste gekozen. Ik vermoed dat we nog veel van deze dame gaan horen. (Ellen D. pas op! je bent gewaarschuwd)



Pandorra

*Eva Jinek wordt vanaf september de presentator van het nieuwe programma Nieuwsuur van de NOS en NPS op Nederland 2. Nova verdwijnt. Eva duwt onze Clairy van haar novatroon. Clairy mag in een achterafkamertje zo af en toe nog in Nieuwsuur iemand interviewen. Als troost en dank voor bewezen diensten. Wij van hier wisten wel dat we ook in het hilversumse op de voet werden gevolgd en als eerste van alle media gelezen, maar het is natuurlijk hier wel poezie ja. achter deze light verse coup kunnen wij niet staan. geef ons onze clairy terug. We geven toe het was wennen met Clairy en het bleef wennen, tot de dag van gisteren, maar nu we eenmaal gewend zijn, zijn we ook gewend. en dat willen we graag zo houden.










eva

bij beelden leed en watersramp
en gatverdamme weer die bank
van scheringa en hans van goor*
maar ook bij louis van gaal
die hem net op tijd nog wist te smeren
ik zie je steeds hetzelfde denken
het is het topje van de ijsberg
en die van gaal wat wordt ie kaal

eva mooier had je naam niet
ik zie je elke dag in kleuren
die ze bij de rampen dragen
christo’s droom - goed verpakt
mijn oranje necrofiele
koningin van het journaal

maar waarom steeds toch weer dat topje
kan het nieuws niet hormonaal
laat de doden nou eens liggen
en al die lijken op van gaal


©pw






*hans van goor: "Het belangrijkste voor ons dat zijn de mensen."
Je knokt voor je mensen, je knokt voor je klanten, je knokt voor de gedupeerden.
Onze bank is heel erg liquide.







Clairy Polak

en dan hebben we clairy nog
met al haar vragen
laten we bij het begin beginnen
mijn god u baadt nu al in uw zweet

ja zegt de man
u vraagt ook altijd naar de dingen
die heel nederland al weet

het peperpotje goed gevuld
met verse peper werd gezegd
maar ook ontkend – snipt onze clairy
dat is geen peper
dat zijn de resten van een gristen


©pw