Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
12 gebruiker(s) zijn online (11 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 12

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1207 »
Gedichten : MARTIN WIJTGAARD wint de enige echte virtuele ‘nat gras ruikt heel fruitig, hoor’ trofee op pomgedichten
Gepost door Pom Wolff op 2015/3/29 10:20:00 (37 keer gelezen)







Deze week wordt alleen het goud uitgereikt. In de commentaren onder de gedichten leest u waarom. Al liggend in het gras maken dichters zich er toch te makkelijk van af. Wel te begrijpen natuurlijk – de aandacht wordt afgeleid en dan zijn dichters net mensen. Een aantal goede aanzetten verder kwamen we niet deze week. Behalve martin wijtgaard – die in twee versies – een morbide gegeven perste in een logische samenhang vol verrassende ontwikkelingen. Naast de inhoud ook alle aandacht voor de vorm van het gedicht. Poezie is niet makkelijk. Martin van harte. Rising star. Martin wijtgaard:





Het gras en het meisje

Waar haar hand verzaakt vult gras de spleten.
Laat ze een scheur of richel onbeheerd:
het knaagt aan het plaveisel en probeert
om zich door asfalt of beton te vreten.

De kleinste gaatjes, door de spuit vergeten,
worden bezet en gekoloniseerd.
en niet zogauw heeft ze haar kont gekeerd,
of daar heeft zich het gras al vastgebeten.

Als ze onder de aarde is beland
zal gras, een woekerende infiltrant,
onmiddellijk haar overschot inlijven.

Daar perst het zich al door het losse zand
om, waar haar minnaars altijd zijn gestrand,
zijn wortels in haar onderbuik te drijven.


Martin Wijtgaard





JOOP KOMEN door het gras
MARTIN WIJTGAARD over oprukkend gras
MAJA COLIJN ruikt nattigheid
ERIKA DESTERCKE grassig
MIRANDA DE HAAN gecultiveerd gras
GER BELMER met geurend gras
ANDREA VAN HERK om handen
RONALD M OFFERMAN in het park
JAKO FENNEK en Manet
DERREL NIEMEIJER legt in scheiding of iets dergelijks
MARTA LINA THOMASSEN over 2 kontjes gras
ANKE LABRIE in de kalverstraat
RIK VAN BOECKEL in scherven
DITMAR BAKKER en het boerenleven



wedstrijd gesloten. dank jullie voor zoveel fruitig gras hoewel de nodige schroeiplekken ook niet ontbraken. wat een toestanden allemaal. het gras weet meer dan je lief is - is de voorlopige conclusie. zong christy moore niet al: 'She's the sweetest smile, And the gentlest hands, I love the ground, Whereon she stands.'








Wie wint de enige echte virtuele ‘nat gras ruikt heel fruitig, hoor’ trofee op pomgedichten?

Hadden wij hier vorige week niet een discussie tussen heren over gras, aziatisch gras, zwitsers gras, in ieder geval GRAS en was het jolies heij niet die met de woorden ‘nat gras ruikt heel fruitig, hoor’ de heren tot bedaren wist te brengen – nou ja tot bedaren – een lente-uitje. Het gras in, het gras op, als er maar gras is – gras het thema deze week en wat je er allemaal mee kunt doen of op of in of bij. of waar u aan denkt als u GRAS hoort. We willen het graag lezen – is de grastrofee deze week voor U? u kent de regels. Gedichten niet te lang, tenzij noodzaak. Als u er een eind aan wil maken, ok, dan mag het een regeltje meer zijn. (hooguit 20 regels). de commentaren als altijd verzekerd. Insturen voor zondag 11.00 uur.



de brief herschreven
weer niet verstuurd, niet afgegeven
op weg naar huis zag alles zwart
viel zij met haar schaduw samen
in het gras

en er was gras
zo schaamteloos groen
dat er grond was
om aan te nemen
dat zelfs god zich schaamde


pw







nat gras

het pittoreske gazon
tussen de bomen van het park
glinsterend van ochtenddauw
nodigt mij om op de knieën
mijn neus te goed te doen
aan de geur
van hondenzeik
en kattenpis


Joop Komen



ja, het leven in gendringen ruikt niet over rozen. De werkelijkheid giert hier door en langs de romantisch ingezette tonen waarmee de dichter het gedicht een aanvang laat nemen. Bij elkaar schetst joop toch een merkwaardig min of meer autobiografisch beeld – gendringen - een man dik in de tachtig – op zijn hondjes op een grasveldje.







gras

waar een man verzaakt vult gras de spleten.
laat nooit een scheur of richel onbeheerd:
het knaagt aan het plaveisel en probeert
om zich door asfalt of beton te vreten.

de kleinste gaatjes, door de spuit vergeten,
worden bezet en gekoloniseerd.
niet zogauw heeft de man zijn kont gekeerd,
of daar heeft zich het gras al vastgebeten.

wanneer zijn vrouw onder de grond belandt
zal gras, een woekerende infiltrant,
onmiddellijk haar overschot inlijven.

daar perst het zich al door het losse zand
om, waar haar minnaars altijd zijn gestrand,
zijn wortels in haar onderbuik te drijven.


Martin Wijtgaard

en de later door de dichter op FB verbeterde/gewijzigde versie:


Het gras en het meisje

Waar haar hand verzaakt vult gras de spleten.
Laat ze een scheur of richel onbeheerd:
het knaagt aan het plaveisel en probeert
om zich door asfalt of beton te vreten.

De kleinste gaatjes, door de spuit vergeten,
worden bezet en gekoloniseerd.
en niet zogauw heeft ze haar kont gekeerd,
of daar heeft zich het gras al vastgebeten.

Als ze onder de aarde is beland
zal gras, een woekerende infiltrant,
onmiddellijk haar overschot inlijven.

Daar perst het zich al door het losse zand
om, waar haar minnaars altijd zijn gestrand,
zijn wortels in haar onderbuik te drijven.


ja ik wilde al schrijven – dichters zijn niet geboren om de ideale schoonzoon uit te hangen. maar in versie 1 is deze schoonzoon toch wel als een erg driftig baasje neergezet. In ieder geval van alle gaten en spleten thuis. En niet verzaken waarschuwt de dichter. Versie 2 is rustiger – ook om te lezen – meer eenheid van plaats persoon en handeling. In versie 2 denk je niet meteen aan moonen. Meer rust ook om de poëtische schoonheid hier van de voorlaatste regel te waarderen. Rest alleen nog dat ze wel heel plotseling onder de grond ligt, bijna nog voordat ze haar kont keerde. Bij elkaar een grappig morbide geheel. Je zal maar vrouw zijn. Een pleidooi voor cremeren?





STRIJDLIED

donder en bliksem telt kilometers
de bui ontwijkt een torenspits

plots hangt de dreiging
boven jouw huis

een vuurbal
de inslag

huis haard
moord brand
een klop op de deur

maak open!

naast de geur van begerige zoden
en zwarte soldaten in stampende laarzen

zingend

we komen je halen we komen je halen
links rechts links rechts
we komen je halen we komen je halen

morgen brengen naar `t groene gras
waar geen ziel

nattigheid ruikt


Maja Colijn



Een soort angstdroom met een voor mij veel te lange inleiding. They are comming to take you away a a! tot ‘maak open’ vind ik de tekst overbodig – in wat er dan over blijft stoort ook nog eens de regel ‘morgen brengen naar `t groene gras’ die kan wel wat eleganter geformuleerd. Laten we zeggen de dreiging die willink in een schilderij legde is voorlopig dreigender dan die maja in dit gedicht legde. Of formuleer ik het nu te humaan?







Keukengeur

Bij jouw eerste slok van de
erwtensoep gooi jij die
schoenen uit, geen knellende
toestanden.

Prikkelbaar en je zou het bord
tegen de muur kunnen kwakken.
Opmerkingen werken hier als
steekmessen. Ik zwijg.

Mijn handen schuiven naar een
plant, wekelijks met roze korrels
vertroeteld. Het grassige sap wil
ik ruiken wanneer de stengels
dit etend roofdier opknopen.


Erika De Stercke


In dit meer associatief gedicht heeft deze lezer toch wel wat moeite om de handelingen te volgen. Een of meer personen vraag ik mij ook af. Ik-jij- erwtensoep- muur en kwakken – opknopen roofdier – het is toch allemaal veel te veel. Sorry. Daarmee komt de geloofwaardigheid onder druk te staan. En daarmee de door erika beoogde opgeroepen empathie voor de hoofdpersoon ook.







Oeh

Hij schiet, gecultiveerd gras
vermorzelend
in slow-motion over de mat
zijn ogen op de bal, die
met oergasmisch geknal
het publiek ontploffend
net raakt

ik zie in een flits
hoe hoog zijn broekje opgekropen is
hoogwaardig materiaal
geeft strakgetrokken contour
aan stalen hamstrings waarlangs
- met van een gekmakende
nonchalance - het beeld in tilt glijdt
op zoek naar de bal.


MdH



aha miranda de haan – de kogelvrije vesten uit de kast denk je vooraf. Ons hollederinnetje van de poëzie. Plotselinge woede aanvallen die heel vaak vakkundig worden afgemaakt ten koste van de persoon die in de weg staat. Even kijken wat deze zondagochtend biedt.
O het gaat over wesley vandaag. Jolanthe zwanger inmiddels – ‘gekmakende’ dromen resten miranda. Het lijkt me dat de dichters in 010 er geen gras over zullen laten groeien als ik ze zo inschat. Komt goed kind.









Begrip kan ook te veel zijn

Het werd vervelend
Alles had hij door, begrip alom
Voor Poetin, de koppensnellers van IS,
Guus Hiddink, Halbe Zijlstra, Messi
Zo voorspelbaar, zo doorzichtig,
de wereld had voor hem geen geheimen

Daarom: onbegrijpelijke gedichten,
het evenwicht moest hersteld
Fruitig geurend gras paarde met
varkensrollade gevuld met balverlies en
steeg op ten onderste geraas, binnenkort?

Stokgeslagen hupsakee ja ik wel op netvlies
geen vertrouwen in het vel met uitzicht op EK-verlies.
Zwangere voetballers in mineur dolgraag zwaar
gepiepeld op weg naar vastigheid qua persoon
sorry meneer u vraagt te veel van mijn overbuurvrouw
Marijke die haar kut altijd met een welkomkleedje bedekt.

Ik bedoel het heel...


Ger Belmer



‘de wereld had voor hem geen geheimen - Daarom: onbegrijpelijke gedichten’ – een goede samenvatting. Effectbejag zou ik er nog aan toe willen voegen als kwalificatie. Daar had het gedicht wat mij betreft ook bij mogen blijven. Is een beetje teveel de grappenmaker die zijn grappen ook nog eens helemaal gaat uitleggen. En ook Marijke lijdt inmiddels aan een ernstig voortgeschreden vorm van dementie, daar in het dorp tegenover buurman belmer.











LEMON GRASS

laten we ergens -hier of daar-
samen stoppen, op adem komen
en verhalen, als dat even kan

de ons omringende bomen
lopen over in zeeën van tijd
temidden het groene gewas

mijn hand aarzelend op de rem
niets meer te vergelijken, vergeten
te vergeten, geef jij gas

ze zeggen altijd
dat je niet verder moet kijken
ik ruik alleen het gras

dat jij, me in mijn handen gaf


Andrea van Herk


Moet nog een beetje aan gewerkt worden. Beetje afgeraffeld naar het einde toe – die indruk maakt het gedicht op me. Er mag wel wat geschrapt ook. Die gewas regel weg – geen themadwang graag. Andrea legt in haar gedichten altijd wel op min of meer subtiele wijze op haar woorden de/een vrouw als neembare vesting. Ook in haar verhalen trouwens. Hier zijn we in de kasteeltuin beland. Uitkijken dat het truukje niet uitgerekt raakt.






Park

We lagen uren in het gras
Ik deed dat niet voor dat groen
Maar dan kon ik kijken naar je
Hoe je daar lag

Je draaide soms van je rug naar je buik (of andersom)
Met dat lichaam van je
Dat toen nog blaakte van gezondheid
Ik hoorde het gras groeien


Ronald M.Offerman
Amsterdam 28-3-2015



De totale Overbodigheid van de regels maakt het geheel nog wel grappig: niet om het groen maar om naar je te kijken. En dan ook nog eens – hoe je daar lag. Maar dat wisten we al in de eerste regel. dat ze daar lagen. En dat zij daar lag ook.
En dan van rug naar buik en andersom – dat moet wel een lichaam zijn toch – ja hoor we lezen het nog een keertje: met dat lichaam van je. Wisten we eigenlijk ook al wel na de eerste regel. en zeker na de eerste strofe. We hebben wel betere offermannetjes gelezen.
Met een recensie als deze maak je geen vrienden zeggen ze hier in de kamer. Wereldvreemd kijk ik op. Gras roep ik, gras. Gras? Ja gras! Daar kun je uren in liggen. hoor ik mijn zes dochters in koor roepen. En niet alleen om het groen.
maar hoe je je ooit kon omdraaien met dat lichaam van je is een raadsel. Glimlacht er een.








le déjeuner sur l'herbe

je hebt je spiernaakt aangekleed
ik in mijn zondagse pak
we lunchen op jouw gras, groener
dan dat van manet
onder je billen prikken de sprieten

we praten over gewone dingen
over bonsais, hoe je snoeit en knipt
over moeders en poezen
en weer over billen
op jouw fris geurende gras


jako fennek


hoe je kunt weten dat onder haar billen de grassprieten prikken daar ben ik eigenlijk wel benieuwd naar. Leuk dat jako meteen manet erbij haalt. Het idee is leuker dan het gedicht. Jako schreef mij dat hij nog wat wil sleutelen aan de laatste regel. vergeefse moeite. Lunchen op jouw gras is wel een doeltreffende titel. Met zo een schilderij en zo een titel moet de dichter wel uitpakken vind ik. Ze nodigt je niet voor een niemendalletje mee uit der natuur in.






Hij, de nazi, buldert door
door het huis en sleurt
zijn kinderen door de deur
naar buiten voor de razzia
- de breuk - en zegt,
"De moeder is ook een jood",
stuurt zijn klopopdedeurploeg-
kameraden naar binnen - zijn
verhuizers - hij blijkt vrienden te
hebben, klootzakken steunen
elkaar, mijn steun kreeg ik pas
na al wat ik te kampen had, lig
op mijn rug op een sofa, verwerk
de geur van gras, een slachtveld
- vechtscheiding - ruikt naar
bloed en naar de door hem
geestelijk gedode kinderen
die ooit eens van ons waren,
het beddengoed was ik
dagelijks uit.

Derrel Niemeijer


Goed wassen zou ik zeggen.




Gras

We hebben elkaar
zo vaak daar
in het groen
Kussen branden
nog zo zoet

op mijn huid

Huid prikt nog
van het droge gras
Tranen rollen
worden weggelikt

van mijn wang

Ruik het verse
gras.. de lente
Verlamt hart
klopt geduldig

Ik mis je nog
het meest als het gras
twee kontjes hoog is


Marta Lina Thomassen


leuke aanzetten voor een mooi lentegeluid – dat tranen over WANGEN rollen weten we al van het zigeunermeisje, hoeft niet herhaald. Een verlamd hart dat geduldig klopt? Ik vind het knap. voorlopig is dit allemaal iets te makkelijk bij elkaar geplukt.






stampvolle tram
de landbouwbeurs
niet aan gedacht
lijn vier
richting de wallen

ingekuild gras
die stank
niet weg te wassen
hangt in de hele tram

de stad wordt weidegrond
waar dikbilkoeien grazen
klavertje vier tussen het gras
als ik mazzel had

de hoge wagens met het hooi
en hij daar lachend bovenop

het beeld verdwijnt
als ik de kalverstraat inloop


anke labrie


ik volg deze tocht niet helemaal – ok het stinkt in de tram. De landbouwbeurs. ‘Als ik mazzel had’? ‘ingekuild gras’? kalverstraat wel grappig gevonden. Maar voor de rest ontgaat mij de samenhang. de laatste vier regels zijn wel weer te begrijpen voor een stadsmens. Maar dan moet het gedicht nog beginnen.








Scherven in het gras

Wij zijn allen geluk
geboren uit scherven

ooit waren wij groen
door de tijd de eeuwen ingeslingerd
explodeerden wij naar het nu
waar het gras groener lijkt

wie de sprieten in zijn kielzog voelt
zal zich gelukkig voelen
de scherven zijn allang opgeruimd.


Rik van Boeckel
29 maart 2015


mooie afsluiting van de zondag - de overwegingen van rik van boeckel. Het geluk spat in scherven van het gedicht af. Daar doen we het mee deze week. wat het allemaal moge betekenen? Ach in de ruimte wordt toch óók heel wat afgezwetst, waarom wij niet ook.





Het boerderijleven, geïnverteerd:
De koe graast, wijl de boer haar penetreert
Indachtig melkmeisjes met jonge ruinen
(daar hij zich 's avonds wel bij masturbeert).

Kom, boer & buitenmens, schal de bazuinen!
Dat zaad en Lentelucht nu gedoseerd
Bevloeie vruchtbaar vocht op akker, tuin en
knecht, tussen boers benen aan 't grasduinen.


Ditmar Bakker



Een toch wel bijzondere visie op het hedendaags boerenleven hier in een zekere mate uitgemolken door onze ditmar. De goede raad uit het verleden opgevolgd mogen we concluderen:


voor ditmar:
gezonde Hollandse jongens horen in de wei!
de frisse lucht in!
gezonde Hollandse jongens scheppen varkensmest
in groene ketelpakken!

en kijk toch eens nu:
zoals je daar ligt
in de modder knort
en roze staartjes krullen laat
ik vind je nog wel wat jong
zo tussen die ontvelde varkens













Commentaar?
Gedichten : vandaag GENT WEVELGEM WEER
Gepost door Pom Wolff op 2015/3/29 10:00:00 (880 keer gelezen)



vandaag de kemmelberg - 'de gruwelberg' - een bloedberg. "kasseien glijden niet." op de top van de kemmel liggen 5000 franse slachtoffers van de eerste wereldoorlog begraven.
'als je het opschrijft, staat het meteen op papier ook.' ik citeer de grote meester.





genade

we lijden mee
we vroegen er niet om
niet om een schimmelvoet
en ook niet om reclame

vandaag
gent - wevelgem weer
en nooit eens andersom
de kemmelberg op

reve had gelijk
het is allemaal genade

©pw






Commentaar?
Gedichten : zoiets
Gepost door Pom Wolff op 2015/3/28 11:13:43 (6 keer gelezen)





zoiets

het was zoiets
als honderd uit
zoals ze het vertelde

en ook alsof
ze nog geloven moest
in de woorden die ze sprak

ik trachtte te luisteren
zag hoe ze verdween
in haar zinnen
steeds verder weg
onherbergzaam en alleen


pw





Commentaar?
Gastcolumns :  RONALD M OFFERMAN over WALLY TAX
Gepost door Pom Wolff op 2015/3/28 8:00:00 (27 keer gelezen)




N.a.v. het berichtje: Vorig jaar de boekpresentatie van Rutger Vahl "Misschien wordt het morgen beter" - de Nederlandse biografie van Cornelis Vreeswijk.
Rutger Vahl heeft alweer een biografie af. Deze keer van Wally Tax. vanaf 13 april in de winkel: leven en lijden van wally tax.




The Outsiders


De betekenis van het woord wist ik niet maar het stond met dikke viltstift letters geschreven. "The Outsiders" stond er op de muur boven de trap. Alle buren op de trap spraken er schande van. Graffiti was nog geen kunstvorm en op de muren en glazen, schreven toen alleen nog gekken en dwazen. Het zal wel weer een actie geweest zijn van dat langharig tuig, dat er de laatste tijd bij de bovenburen kwam. Rotjongens en viezeriken waren het allemaal. Die rotjongens en viezeriken waren een paar buurjongens van mij die een paar jaar ouder waren dan ik. Die wilden dus niet met mij omgaan. Ik was een klein pestjochie, vonden zij. En daar hadden ze waarschijnlijk gelijk in. Het wordt nu soms nog tegen mij gezegd. Dus eigenlijk verandert er weinig in het leven.

Ik heb de Outsiders maar één keer live gezien. Maar de singles 'Lying All The Time' en 'Touch' had ik al vrij snel van mijn zakgeld gekocht. Tot afschuw van mijn ouders, die vonden dat iedereen met lang haar op zijn minst een homo of nicht was en dat - als ik de moed had om het in mijn opgeschoren kale kop te halen - om ook zo'n kapsel te willen, ik onmiddellijk kon vertrekken. Ik zou onmiddellijk verhuizen naar het eerste de beste opvoedingsgesticht wat zij voor me konden vinden.

Zover is het nooit gekomen, maar bij de kapper om de hoek waar ik altijd heen moest omdat die kapper wist, hoe mijn vader mijn haar wilde hebben, liet ik er toch elke keer een stukje minder afknippen. Maar zo lang als Wally Tax heb ik het nooit gekregen, zelfs niet toen ik dacht dat ik alles zelf kon bepalen. De enige keer dat ik een optreden van The Outsiders heb gezien, was in Paradiso tijdens de grote reünie-tournee waar nog veel mensen van de originele bezetting in speelden. Een jaar of tien geleden. Een geweldig concert, waar Wally en de rest van de band speelden of ze nooit uit elkaar geweest waren. En ik het nostalgische gevoel kreeg alsof ik de naam, die ik inmiddels maar al te goed begreep, weer boven de trap in mijn ouderlijk huis zag staan.

Het publiek schreeuwde om een concert in de Arena, maar dat is er niet van gekomen. Misschien maar goed ook achteraf, het concert in Paradiso staat samen met nog verschillende andere in mijn top tien van goede concerten. Hoe het verder met Wally is gegaan en ook hoe het is afgelopen, dat weten we allemaal. Er staat na veel geharrewar een steen op zijn graf op de Oosterbegraafplaats, waarop aan de linkerkant "Outsider" en aan de rechterkant "Entertainer" staat. Ik vond het wel een mooi grafschrift. Maar in viltstift had ik het mooier gevonden.


Ronald M.Offerman
18-04-2008










Commentaar?
Gastcolumns : de VRIJDAG met GERDIN LINTHORST - Goedendag poëten en anderen.....
Gepost door Pom Wolff op 2015/3/27 18:20:00 (19 keer gelezen)





Geachte poëten en anderen,

Soms, ik geef het met grote schroom toe, word ik bevangen door warme vaderlandsliefde. Voor dit minieme plukje land waarin men zo vlijtig zijn polders harkt, zijn stoepjes veegt en met telefoonboeken vol regels binnen de lijntjes probeert te blijven.
Als er in dit ideaalbeeld een barstje dreigt te ontstaan, wordt er onmiddellijk corrigerend opgetreden. Koud is een pasgeboren baby'tje in een vuilniscontainer geworpen of men heeft geld ingezameld voor haar educatie. De nationale verontwaardiging over neanderthalers die uit clubliefde andermans antieke fontein vernielen is nog niet weggeebt of er is een cheque overhandigd aan de restaurateur. Die van dat geld nauwelijks een centimeter bladgoud kan bekostigen, maar vooruit, het gaat om het gebaar.

Nergens wordt zoveel geld opgehaald om nood elders te lenigen. Nergens zingen Bekende Sterren zo hard voor goede doelen. Nergens sleept een omroepdirecteur zo empatisch rond met kromgetrokken Balkan-oudjes. Fatsoenlijk, dat willen we graag zijn. En fatsoenlijk waren we altijd. Vandaar dat er in de jaren vijftig zoveel mensen emigreerden naar Canada en Australië. Waar het fatsoen iets minder opzichtig werd geëtaleerd. Het valt niet mee te leven in het Land van Kortjakje, waarin een kerkgenootschap adverteert dat het ons begrijpt, dat het ons persoonlijk geluk vooropstelt en dat het ons innig liefheeft. De Remonstrantse Kerk, voor al uw onbehagen! Vreemd, dat er niet weer een emigratiegolf is ontstaan.

In dit land worden de fietspaden bevolkt door vitaliteitcoaches, rouwclowns en andersoortige mensenmenswerkers. Hier moet regelmatig Tibetaans hummen in een kring de moderne mens soelaas bieden, naast het kleien in Zuid-Frankrijk natuurlijk. In dit land wordt menig smaakvol interieur verpest door RTL-stylisten met hun rustieke stompkaarsen, pompoenen op decoratieve schaal en veel, heel veel kussentjes. En concludeert met tranen in de ogen de Rijksmuseum-conservator dat hij niet de 150 miljoen heeft voor twee felbegeerde Rembrandt-portretten, terwijl tegelijkertijd Huis Ten Bosch wordt gerenoveerd voor 147 miljoen. Want Oranje altijd Boven, dat spreekt vanzelf.

Dit is een land waarin gans de bevolking in rep en roer raakt omdat er ergens een wild dier is gesignaleerd. Een wolf. We zagen hem dagen achtereen monter door Groningse nieuwbouwwijken joggen. Bijna vriendelijk de onthutste bevolking groetend. Zelden zo'n relaxte wolf gezien. Diverse Genootschappen tot bevordering van de Wolf in Nederland telefoneerden overspannen in het rond. De Wolf Moet Blijven. Een zucht van teleurstelling ging door de natie toen het slimme beest snel weer over de Duitse grens verdween.
En dit terwijl de opschudding over een andere exoot nog nagalmt. Want ergens in Nederland doolde een ontheemde oehoe rond. Men raakte er in nieuwsuitzendingen niet over uitgepraat. Van tijd tot tijd daalde het verwarde dier op iemands hoofd neer en hakte er op los. Er bleek, zo hoorde ik in het nieuws, een oudere dame - voormalig medewerkster in de vleesverwerkingsindustrie - beteuterd bij de Eerste Hulp te zijn gearriveerd met een enorme buil op haar hoofd. Door de oehoe. De burgemeester was ontstemd. En stond machteloos. Hij raadde iedereen aan buiten onder een paraplu te lopen.
Heel af en toe word ik bevangen door warme vaderlandsliefde.

Met hartelijke groet,
Uw DinLin










Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1207 »