Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
9 gebruiker(s) zijn online (5 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 9

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1119 »
Gastcolumns : JOLIES HEIJ helemaal dinsdag
Gepost door Pom Wolff op 2014/7/22 8:40:00 (18 keer gelezen)




zoals de trouwe lieve lezertjes zich misschien nog herinneren liet columniste de natuurgenezer vorige week genadeloos op het plein staan. deur zijn grenzen, radovan, verklaarde ik mij later nader, want wie mijn powezie versmaadt versmaadt mij. toe nou, kraakte de telefoonlijn smekend, ik geb jou nodig. get ongeil dat ons allen geeft getroffen is ook niet aan mijn deur voorbijgegaan. wat? riep ik ontstemd. is je geilsoldate als een vlammende engel uit de lucht komen vallen? je zou blij moeten zijn dat je van haar af bent, want een vrouw die kantklost én een karabijn hanteert, daar komen alleen maar problemen van. met jou kan ik zo goed praten, kraakte ie. zij wil altijd maar bevredigd worden, munne eikel zou deurvan slijten. eerst mijn dichtbundel kopen, sprak ik dreigend. dit is een noodoproep van jouw dierbare radovan, fleemde hij. ik geef jou lipjesmassage. ik geef jou mijn levenswijsgeid. ik ben jouw persoonlijke jezus. en zo ging columniste uiteindelijk toch weer voor den bijl. die verhipte kwakzalver met zunne charlataneske praatjes en fluitekruid wordt nog es mijn dood, verzuchtte ik terwijl ik het tuinhekje opende.

spandoeken met leuzen als “beter een goeie buur dan een verre rus” wapperden me tegemoet. het karabijn hing op de vertrouwde plek in de wilg. hoe ken dit nu? riep ik nadat ik de deur met een harde klap had dichtgeknald, zodat de natuurgenezer van schrik uit zijn feauteuil schoot en de bulldog van heur matje. en ik maar denken dat je geilsoldate was neergestort, maar zij is kennelijk veilig teruggekeerd van haar kantklosexpeditie. daarom juist, glimlachte de natuurgenezer, dit is een noodsituatie. zij zat gelaas in get verkeerde vliegtuig. nu zit de schrik er zo in dat zij niets meer met kantklossen te maken wil gebben en gaar karabijn weer net zo koestert als mijn piemel. zij gunt mij geen rust meer. gaar lipjes staan niet stil. daarom geb ik jouw gulp nodig. wij moeten namelijk poetin om zeep gelpen, wat gij geeft dit alles veroorzaakt. de russen zijn de broeders van de serven, maar zij gebben een aanslag gepleegd op mijn geilsoldate die immers onontbeerlijk is voor mijn persoonlijke beveiliging. toen milosevic ons in de bosniese oorlog dumpte geeft zij gem persoonlijk in zijn scheveningsche cel vergiftigd. daarna ben ik opgebloeid en uitgegroeid tot de succesvolste oorlogsmisdadiger ooit in get gouden van vredelievende pleidooien. dat laat ik mij niet afnemen door zo’n kolchozcowboy die een raket geeft afgevuurd op get vliegtuig waar mijn grootste fluitekruidafnemer in zat, nl. de uitbater van koffieshop andersom in utreg. ex-burgervader aleid is er kapot van, ik geb gem moeten kalmeren met fluitekruid.

o? riep ik uit, hij krijgt het wel en ik niet? ik gou zoveel van jou dat ik niet wil dat jouw gersentjes kapotgaan. kijk, ik wil poetin doden met een overdosis die jij zijn paleis in moet smokkelen en in zijn wodka doen. ik peins deur niet over, zei ik ferm. ik heb geen tijd om naar moskou af te reizen, kmot voordragen in museum van loon. laat je geilsoldate haar karabijn maar op hem richten. ik kan voor de staatsveiliggeid niet toestaan dat jij ook maar één stap buiten de deur zet, sprak hij vervaarlijk. jij blijft gier, want jij bent de enige met wie ik kan praten en bij wie ik niet munne eikel goef te masseren. nou, dan ga je maar mee, gaf ik, want de powezie zal zelfs niet voor jou wijken. en zo droeg ik met de dichters van eijlders voor in de zomertuin van van loon, tussen het geronk van beveiligingshelicopters door. de geilsoldate liet zich aan een touw uit de helicopter zakken en hield de goegemeente vanuit de kastanjeboom scherp in de gaten. de natuurgenezer probeerde fluitekruid te slijten aan de gasten van eijlders.

ik heb gehoord dat dat je harses aantast, grauwde cathelijne, en ik heb al haaruitval. jij bent in ut echt al net zo’n charlatan as in de column. laat je toch niet zo door um op stang jagen, kwam jos zuijderwijk. nooit gehoord van literaire overdrijving? nee, die arme sloeber bedrijft geen enkele vorm van sex, zo veel is mij wel duidelijk. en jezus? die was op zunne 33-ste nog maagd, wat ik je brom. ik ben de werkelijke held van deze column, de vrouwen lagen voor me in de rij omdat ik in ’68 uit het maagdenhuis ben gesleurd. verklap alleen niet dat ik ut in de duinen bij monster deed als ik spijbelde van school. maak je niet druk, zei ik, ik heb andere sores an munne kop. ik mot radovan in bedwang houden voordat ie nog meer brokken maakt in deze column en onschuldige dictators ombrengt. ik keek om me heen, maar de natuurgenezer was spoorslags verdwenen. wordt ongetwijfeld vervolgd en mocht dat niet zo zijn, dan heeft u pech gehad.



Ikarus voorbij

Je zweefde met zonbesmeurde
vleugels Ikarus voorbij. Je waande
je een God in hoger sferen. De jaren
van sleurhutten en paraderen over zee

in treurgondels zijn verleden tijd.
Je brak met het kaasstolpminimalisme:
voortaan zou je je als een heer
gedragen, met balinese bakvissen aan

meer handen dan je kunt vragen.
In het beloofde land is het alle
dagen Martiniweer en zijn de
stranden geplaveid met ziltgeile

lijven. Je kunt niet wachten:
het afscheid was groots. Je eindigde
zwartgeblakerd in een niemandsland
waar soldaten spiritus drinken als water.


Jolies Heij





Commentaar?
Nieuws : analyse
Gepost door Pom Wolff op 2014/7/22 7:00:00 (18 keer gelezen)

1
"MOORDENAARS" kopte de telegraaf vanochtend nogal subtiel. de koning rukte gisteren zijn vrouw uit, uhh met zijn vrouw uit bedoel ik. die van argentinie. van die vliegtuigen. premier rutte was intens in de weer. hij heeft poetin op zijn matje geroepen. maar poetin wil niet op het matje van rutte. poetin wil hooguit met 1000 tanks even orde op zaken stellen daar in die rimboe. zeg het maar marc, zei poetin, binnen drie uur kan ik er zijn en binnen 4 uur kun jij dan alle lichamen ophalen als je dat wil. maar als ik er heen ga dan blijf ik er ook zei poetin tegen marc. en dat vond marc geen goed idee. dan moet je het zelf maar weten marc met die heldhaftige timmermans van je daar in kiev.

2
Nu ik je toch aan de lijn heb marc zei poetin vanavond tegen marc – die timmermans van je wil ik nooit – luister je goed – nooit meer in kiev zien – als ie ergens had moeten zijn dan was het wel moskou geweest of bij mijn dochter onder den haag maar niet in kiev.
Dat is een.
En ik wil geen praatjes verder van die held van je over onafhankelijk onderzoek – nou zit die weer in new york. Helemaal fout marc helemaal fout. Een timmermans richt meer schade aan dan 4 afgeschoten afweerraketten in de ukraine.
Dat is twee.
En als we het over doden hebben marc, dan hebben we het graag hier even eerst nog even over de doden in srebrenica.
Dat is drie. Over beter gezegd 8373.

Het exacte aantal slachtoffers is nooit vast komen te staan. Het NIOD ging in 2002 nog van ongeveer 7.000 doden uit, maar het Bosnische herdenkingscentrum heeft tot aan 2009, 8373 slachtoffers geteld. Tot juli 2012 zijn van deze slachtoffers 6.838 geïdentificeerd


3
nu ik je al weer aan de lijn heb marc. de trein is gaan rijden. maar die held van je - timmermans - in new york - heeft toch nog net zijn mond open gedaan. over politieke spelletjes. ja dan staat de trein weer stil natuurlijk. wat is nou je hoogste prioriteit marc? de trein van donetsk naar charkov rijdt via moskou marc.




Commentaar?
Nieuws : de trein is gaan rijden
Gepost door Pom Wolff op 2014/7/21 22:20:00 (6 keer gelezen)

de trein is gaan rijden


gingen ze ooit nog levend
nu gaan ze al dood
per trein

het was vliegen heen
en met vliegen
terug

naast wie je ligt
naast wat
je weet het niet

je wil het ook niet weten
wat is het zweten
in dit weer

terug naar amsterdam
naar amstelveen
een hand

een been



pw








Commentaar?
Nieuws : De kwestie NIGERIA nog steeds niet uit de doeken gedaan
Gepost door Pom Wolff op 2014/7/21 20:00:00 (15 keer gelezen)



De kwestie NIGERIA nog steeds niet uit de doeken gedaan

We kunnen niet blijven zwijgen hier te pom lieve lezer. Op 14 januari 2011 heeft ROOP gemeend om uitlatingen te moeten doen over de nigeria kwestie. Suggestief. Wel een uitlating maar nooit de invulling. De mensen, de lezers lopen al drie en een half jaar rond met vragen. Het is makkelijker een lichaam uit een oorlogsgebied te krijgen dan een antwoord uit ROOP. De kwestie lijkt ingewikkeld maar dat komt door martin aart de jong die zich toen ook al overal mee bemoeide. De jong had een aantal columns geschreven voor pomgedichten maar vond op enig moment dat zijn honorarium de lucht in moest. Uit de toegezegde 500 euro per column sprak geen compassie.
Roop heeft ook columns geschreven voor deze site. Nog voor de tijd waarin hij als juryvoorzitter van de zondagochtend wedstrijd bemind werd door vriend en vijand. De kwestie nigeria heeft hij nooit aangestipt in zijn maatschappelijk verantwoorde columns. Die hete aardappel heeft hij wel voor ons klaar gelegd maar nooit ingekopt.
Er is inderdaad een nigeria kwestie die nodig uit de doeken gedaan moet worden. Verdiet en onmacht en wanhoop mogen niet nog langer snijden in onze ziel. Er dient klaarheid te komen in de oorzaken van deze ramp. Ik geef ROOP tot woensdag de tijd om met zijn kant van het verhaal te komen.



Gepost: 2011/1/14
Re: open brief aan de heer martin ma de jong



helemaal zoals dat in het epistel van dhr. wolff is geschreven, heeft zich dat allemaal niet afgespeeld. ik kan mij een etentje herinneren, waarbij meneer wolff serieuze slikproblemen kreeg toen ik mosselen bestelde. toen ik hem vroeg naar de betaling voor mijn bijdragen kwam hij met de kosten van 4 aanleunwoningen voor hulpbehoevende dichters en of dat vreten niet genoeg was, want martin aart de jong vroeg nooit om geld en was ook nog eens op dieet. meneer wolff zou gaan bijdragen aan mijn beroemdheid, maar geld had meneer wolff niet.

twee dagen na het etentje kreeg ik een mail van meneer wolff, waarin hij me vroeg om deel te nemen aan vastgoedprojecten in gendringen en zwolle. ik heb hem toen geantwoord, dat mijn artistieke ontplooiing te lijden had onder de financiële druk, die meneer wolff maar op het pijnpunt kontzak bleef zetten.

sindsdien kan ik mijn columns weliswaar in relatieve vrede schrijven, maar sinds mijn aantreden bij pomgedichten hangt de zwarte schaduw van weer een bedelmail boven mijn mailbox. meneer wolff schijnt in nigeriaanse kringen niet alleen zeer bekend te zijn, maar ook niet bijzonder geliefd. dat moest maar eens iemand gaan uitzoeken. ik kan dat niet doen, nigeria ligt te ver van texel vandaan.











Commentaar?
Gastcolumns : [Arie Arriveert, 21.07.2014]
Gepost door Pom Wolff op 2014/7/21 11:50:00 (29 keer gelezen)


foto: jolies heij



[Arie Arriveert, 21.07.2014]


Leeddeel



All I can hear / I me mine, I me mine, I me mine / Even those tears / I me mine, I me mine, I me mine (Beatles)

Ik kan het niet bevatten. Ik heb er geen woorden voor. Ik vond het zo erg toen ik het vernam. Ik bleef maar denken aan… Wil je wel geloven dat ik mijn vlag gelijk halfstok buiten hing? Ja, zo ben ik nu eenmaal. Ik dacht, ik moet toch iets doen.

Ze hebben er even mee gewacht, de mannen, tot het WK-voetbal ten einde was. Op commentaar van een Frank Snoeks immers zaten ze helemáál niet te wachten (‘Tot de tanden gewapend en in 1-5-3-2-, herstel: 11-0-0-formatie betreedt het grondig gecamoufleerde team der Separatisten het veld, de meesters van het tijdrekken, van het gouden kantelmoment en de interceptie’). Ze zouden de handen al vol hebben aan het tegenhouden van die nieuwsgierige, zogenaamd onafhankelijke onderzoekers (naast standaard de machinegeweren uiteraard). Toch is het snel gegaan, van code oranje naar code dood. ‘Rood’ heeft de kans niet eens gekregen.

Ik weet niet hoe het met jou zit – interesseert me verder ook geen fluit – maar ik kan er gewoon met mijn verstand niet bij. Wil je dat wel geloven? Hoef ik ook niet te weten, of je het wilt geloven of niet, ik moet gewoon mijn emo-ei kwijt. Dat gevoel van mij, het kan me zó dwarszitten, joh. Verschrikkelijk vind ik het allemaal. Het leed dan, niet het dwarszitten. Ik zei het laatst nog tegen de buuf. Dat ik het zo erg vond.






Now they're frightened of leaving it / Everyone's weaving it / Coming on strong all the time / All through the day / I me mine

En gisteren dan. Ik was net in mijn tuin bezig een stukje te schrijven – ja nee, moet je net mij hebben – over al het leed (bleef er namelijk maar mee zitten, met die malende gedachten), toen kwamen er ineens van die helicopters rond mijn kop vliegen. Ik maakte slaande bewegingen, alsof het gemuteerde insecten van ‘Aliens 7 The Battle continues’ of zo waren, maar niks hoor: ze bleven er ronken. Bleek vanwege een demonstratie in de stad, maar ik ging op dat moment toch zwart zitten beeldvormen dat het Russische separatisten waren die hier de boel voor de securiteit kwamen verkennen, om die naar kaas stinkende laaglanders met hun vingertjes even wat angst aan te jagen, in de zekerheid dat wij niet over die raketten beschikten, het luchtafweerspeeltje dat zij van rat Vlad hadden gekregen en onder de naam ‘Buk!’ te boek stond. (Nogal lange zin, die laatste.) Zulke dingen schieten me dan door mijn hoofd, dat wil je vast niet geloven. Is ook niet waar. Ik zat in de tuin van Museum van Loon, waar (kroeg)dichters in gezamenlijkheid uit eigen werk voordroegen en dat stukje schreef ik ook niet (doe ik nu pas). Ik las wat gedichten voor met genoeg ‘ik’, ‘mij’ en ‘mijn’ erin. Bovenal: de Amsterdamse luchtafweergedachte heb ik min of meer afgeassocieerd (gejat, zo u kort door de bocht wilt) van dichteres Din Lint die tijdens haar eveneens met heliherrie doorspekte voordracht zich wishful thinking afvroeg of wij ook niet zo’n treffend luchtafweergeschut tot onze beschikking hadden. Vond ik wel een sterke van Din. Maar om dat nou integraal in mijn eigen stukje te zetten is ook weer zoiets. Het moet wel over mij gaan ja, en over hoe ik aankijk tegen al dat leed dat opeens overal plaatvindt. Jezus, Gaza nog niet eens gehad. Hm. Een volgende keer dan.


No-one's frightened of playing it / Everyone's saying it / Flowing more freely than wine / All through your life / I me mine

Kortom. Echt verschrikkelijk vind ik het allemaal. Maar je kunt niets doen hè. Ik weet niet hoe het met jullie zit. En de lijnen op het helse veld zijn vast alweer door die ook tussen de oorlogen foute unofficials overtrokken. Oorlog is als voetbal zo vanzelfsprekend geworden. Nee, geen woorden voor. Woorden als bovenstaande kun je hebben ja, maar beter voor je houden, omdat iedereen ze als het ware heeft. Die hebben geen zin. Welke wel?
Neerkant. Hilversum. Volendam. Je valt ervan

stil.








Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1119 »