Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
8 gebruiker(s) zijn online (7 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 8

meer...
Google ads

(1) 2 3 4 ... 1244 »
Gedichten : IN DE HERHALING: JOOP KOMEN en ERWIN TROOST winnen de enige echte virtuele JIJ WAS FORMIDABLE trofee op pomgedichten. Anne Borsboom zilver. Max Lerou en Ronald M Offerman brons
Gepost door Pom Wolff op 2015/8/1 9:00:00 (578 keer gelezen)


we hebben op de pom in de zondagochtendwedstrijden al van prachtige poëzie kunnen genieten. in de herhaling - daar is de zomer voor - hier een smakelijke herhaling van ongeveer anderhalf jaar geleden. toen we ROOP nog hadden. maar ROOP krijgen we terug. hij heeft het juryvoorzitterschap aanvaard - na de zomerpauze. om de week wil hij zijn bijdrage leveren. zoeken we hier nog een jury voorzitter voor de andere week. eerst maar eens even genieten van de herhaling.


MAX LEROU over de 'zachte gewelfde' - pom 20 - roop: 5
ERWIN TROOST over 'altijd mijn naaste. Florence en ik' - pom: 15 - roop: 20
ERIKA DE STERCKE op zondagavond - pom: 10 - roop: 10
ANNE BORSBOOM aan wie hij mocht zitten - pom: 15 - roop: 15
RONALD M OFFERMAN in de Rue de Bagnolet - pom: 10 - roop: 15
FRANS TERKEN over een hand - pom: 15 - roop: 5
JAKO FENNEK in noordwijk - pom: 5 - roop: 5
DERREL NIEMEIJER geen verleden
JOOP KOMEN tussen boerenkool en kaviaar - pom: 10 - roop: 25







we kunnen er echt niet om heen - stromae en zijn formidable. wie wint de enige echte virtuele JIJ WAS FORMIDABLE trofee op pomgedichten. dat was ze toch? dat was hij toch? FORMIDABLE. wat er ook allemaal, hoe of wat of wie en wat er tussen – een is het echt. voorbij is nooit voorbij. een was het echt. een kan er maar de beste zijn. een was de aller aller aller beste voor jou. vergeten we wat vergeten moet. ZIJ – HIJ was formidable toch? zo ook meegenomen door het leven heen. het is toch van iedereen.
de enige echte onvolprezen ROOP, onze formidable juryvoorzitter tot 1-1-2014 nog, oa bekend van http://familieuitschot.blogspot.nl - gedichten niet te lang tenzij heftige noodzaak. het commentaar als altijd verzekerd. Insturen voor zondagochtend 1100 uur.

wedstrijd gesloten. eerst maar eens een wandelingetje langs de amstel maken met mijn ene heup - dan roop wakker schudden met de zojuist op het thema gegenereerde zondagochtendgedachte: ik dacht dat je over zou gaan - maar je bent de vliegende tering. ach ja bewegen we ons niet altijd tussen de hoop en de wanhoop. ze was misschien wel de beste maar beter bestaat ook. sta op luie sloerie, je nest uit, we citeren de ouwe aachenende, we bedoelen natuurlijk niet roop wel zijn autistische poes. ieder verdelen we deze week weer 100 punten. zelden bereikte de wedstrijd eerder dit hoge nivo. dank jullie wel.







en omdat ik toch vermoed dat we
ik bedoel wil je rib krijg je rib
en mijn schouderkarbonade had je al
maar geheel los daarvan
en wellicht overbodig
maar dan toch

hier ben ik

lief me au en
in me
laat bloed mij jou
als paracetamol
er zijn open plekken en ook blauwe
gaan we weer eens samen huilen?


pw






dit weekeinde kan ik niet anders dan
een recente bewerking van wat inderdaad
niet in het ado stadion gebeurde -
toch weer die veelbezongen amstel



in vuur en vlam

mijn kristallen hart lag al lang
aan scherven – die ochtend
met de moed der wanhoop
lijmde ik de stukken aan elkaar

de stoutste schoenen die ik vinden kon
nog in mijn hand plakte ik
er vlug een liedje aan en ging op weg

twee uur later aan het water van de amstel
mokum waar het vonken regende
mijn hart sprong op – ontsnapte
aan zijn oude verpakking en ging uit
streaken naakt en zonder schaamte

het vatte vlam voor veler ogen
liet zich niet meer doven – één waaghals
heeft nog blaren op de tong.

maar zij de zachte de gewelfde
rond gehouwen uit zacht gesteente
blies met haar adem zachtjes zuchtend
voor mij een nieuw hart zonder barsten


ml


pom: ja het is te begrijpen dat de potentiele inzenders het moede hoofd in de schoenen hebben gelegd. Met deze inzending van max is het goud nauwelijks meer te halen. Of gunnen zij juryvoorzitter ROOP nu al zijn welverdiende rust op het eiland.toch wel een groots gedicht van max lerou en dat allemaal ook nog eens aan die altijd weer prachtige amstel. Wie? Wie? Wie? Waren toen de gelukkigen. Welke zeemeermin kwam max in het amstelwater tegemoet gezwommen. Deze zachte deze gewelfde. We zijn max gewend met kleine rake gedichten. Dit is een film die zich in heldere beelden aan ons voltrekt en wij hebben het nakijken.


roop: max lerou
tegen de tijd dat max' blote hart aan het streaken slaat heeft poes de
slappe lach. liefde maakt van mannen kwijlende schoothondjes, het is
maar weer eens bewezen. in ieder geval tot de eerste keer voetbal kijken
in een conflict ontaardt, omdat zij naar een van de ontelbare
bruidsshows op tlc wil kijken, daar zit je dan na 60 jaar doorleefd
maxisme en met je hart als een bouwpakket. hoe een hart dat al in
scherven ligt op kan springen om gelijk een transvaals slooppand vlam te
vatten is een van die raadselen waar alleen een vette engel met pijl en
boog een antwoord op weet. nee, een sympathiek gedicht, waarvan ik de
hoop uitspreek dat het nog lang vochtige ogen bij de ontvangster zal
weten op te roepen, maar het gaat de zondagwedstrijdtrofee te
pomgedichten niet winnen.






Pom Wolff: je weet dat er een 20 regels regel is - niet dat het uitmaakt voor plaatsen maar het zou kunnen voor de uitslag. al is de uitslag nog het minste van belang. ik ga plaatsen jij hoort toch altijd in de ere galerij, thnx sunnie xxx

Erwin Troost: Ik en regels en me daaraan houden is net zoiets als te vroeg of te laat klaarkomen. Zoiets trek je toch niet!?!! X




Ik dacht altijd dat ik geboren was uit klei

Ik dacht altijd dat ik geboren was uit klei.
Nu blijkt een opgewonden hart en warmte voldoende.
Te veel warmte geeft droogte en ik wil iets ertussenin. Niet te traag,
niet te snel, niet te weinig, niet te veel concessies, religie of mezelf,
maar altijd mijn naaste. Florence en ik.
Zij beweegt een schaduw van hand
boven lakens. Aai over streling over borst,
mijn torso, zachte torso, ruwe torso.
De mens is beweegbaar als een hand.
Vijf chakra’s en een ultiem verlangen.
Er is de keuze tussen liefde of eer?
Haar oog proeft oor proeft tong navel buik.
Ik vermoed reeds wat zij heeft gekozen.
Genotsroes overmantelt, ook ik ben machtig,
een strijder met zachte woordjes en een Hitlersnor onderlips.

Hier worden geen demonen geboren.
Ik roei ze uit met jouw schede.

Als de opgeklopte vulva samentrekt
en in mijn hoofd filmbeelden
smelten tot tamboerijn, hoge golven sitar op speed, traumahelikopters graven
engelen uit hun klaaglied, de harten hijgend ten onder gaan
als overstekend wild net voor het autoverkeer 110 km per uur bereikt,
ogen openslaan, het mechanisme uitgeblust is en het oud roest rust
onder de nieuwe, heerlijke wereld, als wij zuchten, wederkeren,
de slijmerige aal zich laat loshangen en de ontpoppende maïs, het vuurwerk,
de oerknal bedaart langs bergen, valleien en de mond de dood verzwijgt van geluk
dan burn, baby, burn, my own private disco inferno. Laat mij dan even alleen.
De huid is gevoelig en het ontstaan is groter dan de hersentjes die rusten gaan.

Hier worden geen demonen geboren. Ik roei ze uit met jouw schede.

Wij willen slechts kinderen baren. En reizen. Ver weg van de moordenaars.
Van de volgroeide mens die zich volwassen durft te noemen met hun oorlog.


Erwin Troost


pom: en over max gaat erwin troost nog even heen. Erwin heeft iets meer regels nodig dan in de wedstrijd is toegestaan – de veel besproken 20 regels regel. (tenzij noodzaak). Nou noodzaak is hier in dit gedicht wel te vinden. Mijn god. De noodzaak spat alle kanten op. Het item is nu al geslaagd – twee fenomenale gedichten. Van de 'de slijmerige aal (die) zich laat loshangen via een kind tot de volgroeide mens die de oorlog beu is.
Het is over de top maar zo ontzettend over de top dat het gedicht in alle euforie toch ook in kleine schoonheid mijn ogen druppen laat.


roop: erwin troost
poes haakte af omdat er wel opgeklopte vulva's maar geen brokjes in
voorkomen, maar ik heb mezelf ruimschoots de tijd gegund om in de flow
van het gedicht te komen, tenslotte valt het alleen vanuit die flow te
bevatten. ook na meerdere lezingen word ik dan pas in de tweede strofe
echt de stroom ingezogen, in het eerste deel irriteert me vooral een
overdaad aan ik. binnen die stroom neem ik wel alles op de koop toe,
want wat iemand er verder ook van mag vinden: het gedicht leeft, het is
een organisch geheel met alle (on)volkomenheden van dien. als fervent
aanhanger van arno schmidt en zijn psycho-analytische literatuurtheorie,
waarin de gedachtestroom een belangrijke rol speelt, waardeer ik deze
manier van schrijven zeer. schmidts langste gedachtestroom is zettels
traum, ruim 1300 bladzijden a3 in 3 kolommen, dan komen we er bij erwin
genadig van af.






Zondagavond

Met de blitze vest aan en ongecontroleerde
manieren zag je er geweldig uit, net ontsnapt
uit één of andere duistere derderangsfilm

Was het dat mager licht dat me verblindde of
de vele wiskey's die, hoe kan het ook anders
het denken lam legden
De aanloop was er maar een andere, die
geverfde schone gedroeg zich als een garnaal
grijpklaar met nagels van bezwering

Dat, verborgen in de avonduren de rotdag er
al zat, had ik me niet eerder kunnen bedenken


Erika De Stercke




pom: een sterke erika dit keer. Het leest wat haperend zo door het nederlands vlaams maar dan heb je ook wat. De verzuchting voorbij - de poezie in. 'die
geverfde schone gedroeg zich als een garnaal' veruit de sterkste regel hier. Zo kom je het woord blitz ook nog eens tegen. Ja deze week wint de poeZie van de hoeveelheid. Kwaliteit van de kwanti. Als we zo doorgaan hebben we geen gevestigde orde meer nodig. Dat turingengedoe al helemaal niet waar je voor je eigen poezie mag bijbetalen. Het goud – zilver en het brons op de pom steeds waardevoller. En dat dan onder het juk van een roop binnengesleept. Zo zal het heten. Ik haalde brons op de pom, ja toen roop nog jureerde. En de mensen zullen vol waardering je toe knikken.

roop: erika de stercke
"de blitze vest" is om twee redenen raar, ten eerste is het *het* vest
en ten tweede moet het "blit*s*e" zijn. hoewel etymologisch afkomstig
van het duitse blitz wordt het alleen in samengestelde woorden soms nog
met een z geschreven (blitzstart e.d.), maar verder is het sinds zijn
intrede in de jaren 60 helemaal vernederlandst. beetje raar gebruik van
leestekens ook weer, waarom bijvoorbeeld geen punt na derderangsfilm? en
deze regels vind ik ronduit slordig:

De aanloop was er maar een andere, die
geverfde schone gedroeg zich als een garnaal
grijpklaar met nagels van bezwering


waarom niet

de aanloop was er, maar anders: die geverfde
schone gedroeg zich als een garnaal.
Grijpklaar, met nagels van bezwering.


tja, een avondje uit is hard werken. groepsknuffel voor erika.







Zondag


Je fietste naast me in je zomerjas het kon nog wel de herfst was warm die dag

een tramrail lag er verlaten bij ik dacht aan de allereerste keer ‘mag ik hier aanzitten?’ vroeg je

de tafel was lang, de avond koel al gauw was je in Dessau, in Potsdam een passie, oesters, champagne een schelp die zich opende

ik zag je gaan je boog voor de wind je voeten raakten verward met de trappers de banden van je fiets plakten aan gevallen herfst toch ging je door, fluitend.


Anne Borsboom



pom: ja deze ken ik wel. Misschien nog niet in deze finale versie. Een heerlijk soort parlando. O zo moeilijk. Ik spreek uit ervaring. Je leest zo snel over een gedicht als dit heen. Eigenlijk is een gedicht als dit een empathie meter. Van de eq dus. Narcisten, autisten – kortom het halve dichtersdom, hebben/heeft hier niets mee. Het is prachtig zo. Hoe dichter hem zacht in herfsttooi uit het gedicht fietsen laat. Om er dit gedicht aan over te houden. Had ik een fiets ik zou naast anne fietsen. Alles wat schelp was openen.


roop: anne borsboom
ik heb gemengde gevoelens over de vorm, die komt in regel een, twee en
vier beter uit de verf dan in die derde regel, waarin anne het niet
aandurft, de leestekens los te laten. onterecht, als je voor een
bepaalde vorm kiest moet je je m.i. daaraan houden.
er staat genoeg poëzie in, één tramrail bijvoorbeeld, dat is wel heel
erg verlaten. ik vermoed dat anne in de buurt van den haag nieuw
centraal onderweg was. ook "de banden van je fiets plakten aan gevallen
herfst" vind ik mooi. het is geen poëzie van grote uithalen, maar van
het subtiel verleggen van nuances. dat is misschien niet ieders ding,
maar wel het mijne.









Rue de Bagnolet


Foto’s in een doos
Wij, twee kinderen
Een naam die ik niet vergeet
Het adres in Parijs
Waar ik wel eens ging kijken
Als ik daar was

Was jij de beste?
Je voelt nog steeds zo onaf
Zo nooit meer gezien
Zo slechts een foto
Van ons samen
Een paar dagen


Ronald M.Offerman
Amsterdam 7-12-2013



pom: ze was de beste. Over de beste hoeven geen vragen gesteld. Waar ik wel eens ging kijken Als ik daar was'- het ronald m offerman effect. Wat geselecteerd is krijg je dubbel op je bordje. Vertederende tweede strofe: 'Zo nooit meer gezien Zo slechts een foto'. Hoe een titel toch ook bijna naar verse croissant smaken kan op een natte nederlandse zondagochtend. Steeds duidelijker wordt het dat ronald m offerman in één jeroen willems beweging een gedicht tot stand brengt. Van hoe diep de eenvoud gehaald moet worden. het motto - vermoed ik.


roop: ronald m.offerman
van vragen als "was jij de beste?" word ik als lezer kriegel, dan word
ik behandeld als een minderbegaafde, waar het allemaal nog extra in
geramd moet worden, en voel ik een driekwartsmaat opkomen, waarop ik
dringend moet gaan playbacken. als ik straks een chromosoom dubbel heb
en er opeens een paard in de gang staat, is dat de schuld van dhr.
offerman. het is jammer van een klein gedicht met een grote vraag: was
die ene, waarmee het niets werd, niet omdat ze zei dat je een
egoïstische hufter met tyrannieke trekjes en een slechte smaak in
ondergoed was, maar omdat omstandigheden als verhuizing, emigratie,
amputatie, isolatie e.d. een eind maakten aan het sprookje, was zij het
geweest? je zult het nooit weten, maar de vraag blijft, en om die kern
treffend te schetsen heeft dhr. offerman prettig weinig regels nodig.









Omdat alles


Omdat alles al gezegd is
aan jou is geschreven
kan ik enkel nog kijken
ogen op schotels

want je kwam van ver
vulde de uren de dagen
hing je beeld aan mijn muur
ik mocht nog een hand

nog even vasthouden
wat je aan grootsheid bracht
hoe je hoger en hoger steeg
voor je uit zicht verdween



Frans Terken 08122013



pom: hier een frans terken die het stramien van de 14 regels heeft losgelaten. De betonmolen van de taal even de betonmolen gelaten. De kern getroffen in een een adembenemend gedicht. Hoe alles toch in een paar regels kan worden gelegd. Hele grote poezie heeft geen bombarie nodig.


roop: frans terken
"nog een hand nog even" lijkt mij een keer "nog" te veel en "ogen op
schotels" en "wat je aan grootsheid bracht" hoeven voor mij niet. "ogen
op schotels" zijn tenslotte al inherent aan "kan ik enkel nog kijken" en
die grootsheid... tja, anderen schijnen het een rare muts te vinden, ik
hoef niet per se deel van die discussie uit te maken. liever niet, als
het even kan. in zijn logica vind ik het gedicht tekortschieten. "omdat
alles al gezegd is|kan ik enkel nog kijken", dat begrijp ik. helaas gaat
dan de tweede strofe verder "want je kwam van ver". ja, wat nou? waarom
kan dhr. terken nu enkel nog kijken? het nakijken heeft betrekking op de
derde strofe, de tweede strofe is van het *in* zicht verschijnen, maar
wordt nu als oorzaak voor het uit zicht verdwijnen aangevoerd. dat is
krom, nu heeft leiden een henkwijngaardje gedaan: "in de woestijn heb je
twee kansen|of het gaat goed of het gaat fout|in de woestijn heb je twee
kansen|of het is warm of het is koud". je hoeft je lagere school niet te
hebben afgemaakt om op je klompen aan te voelen dat je in de woestijn
dus vier in plaats van twee kansen hebt, poes was het ook al opgevallen
en die houdt zich eigenlijk alleen met de zondagwedstrijd en
priemgetallen bezig.








getekend

sporen in het zand van noordwijk
onze danspassen
tot in de diepe nacht, begeerte
onder de luifel van een duinhuis

je blijft mijn enige, je blijft
mijn innigste ook
als je de collectie
van versace voorstelt
kleuren van een nieuwe zomer
je gezicht in de plooi
van de jurkjes die je draagt

ik blijf je stem horen, een roep
ver van me weg, je gestalte
vervaagd tot potloodlijnen


jako fennek




pom: ja ook deze mag er zijn. Wat moeite met woorden als begeerte en gestalte, maar veel meer is er niet af te dingen. Past de collectie hier wel zou nog een vraag kunnen zijn. Maar dat is een kwestie van smaak.
'als je de collectie van versace voorstelt' is zowel een moeizame, verrassende als merkwaardige regel. Wat gebeurde daar in dat huis. Die jurkjes gingen uit en aan en toch ook weer uit. Noordwijk en versace in een regel. Het is gewoon vloeken op een zondag.


roop: jako fennek
het is eenvoudig de innigste te zijn als je de enige bent, afgezien
daarvan begrijp ik die huppel naar versace alleen als ik het hormonale
springtij in noordwijk erbij betrek. ik doe eens een voorstel voor die
tweede strofe:

je blijft mijn enige, je blijft
de kleuren van een nieuwe zomer
je gezicht in de plooi
van de jurkjes die je draagt


maar ondanks de bonte tweede strofe en de benoemde potloodlijnen biedt
de minimalistische aanpak van dhr. offerman meer en rakere schets.








Een eeuwigdurend leven
vol gedachten aan toen
en deze gedachten
doen er niet meer toe
want u bent ze vergeten
want ouder bent u nimmer
geworden.

Elke dag werd u jonger,
elke dag meer kind.

Je hebt een nieuw leven
en, nu, zonder verleden.


Derrel Niemeijer



pom: er zit weer wat richting in de werken van derrel.


roop: derrel niemeijer
toen moeder parkinson vader alzheimer niet meer zag zitten ging ze
vreemd met benjamin button en wij van pomgedichten voedden het kindje
dan wel liefdevol op, maar leo vroman blijft het jongst. waarom dat je
en u door elkaar heen moet, dat begrijp je pas als verzorgende-ig, dat
moet ik niet willen begrijpen.







Nou een sonnetje dan Pom uit respect voor roop en met dank aan hem voor voortreffelijke kritieken.



Jouw verzen smaakten mij als kaviaar
zo exclusief, verfijnd en zo verheven.
De poëzie liet me gewichtloos zweven.
Ze maakte onvervulde wensen waar.

Je woordenschat, minutieus afgewogen,
volmaakte zinnen tot gedicht gesmeed,
superbe strofen die volmaakt compleet
mij als een hemels canticum bewogen.

Tóch vraag ik je, mijn loftuiting ten spijt
en dit gemeende juichend commentaar.
'Stil niet alleen mijn honger want mijn dorst

blijft ongelest. 'k Zeg met verlegenheid:
Jouw verzen smaken mij als kaviaar,
maar soms houd ik van boerenkool met worst.


Joop Komen


pom: de eerste twee strofen van een klassiek hoog nivo. de populaire laatste regel spreekt mij minder aan. Een stijlbreukje.

Jouw verzen smaakten mij als kaviaar
zo exclusief, verfijnd en zo verheven.
De poëzie liet me gewichtloos zweven.
Ze maakte onvervulde wensen waar.

Je woordenschat, minutieus afgewogen,
volmaakte zinnen tot gedicht gesmeed,
superbe strofen die volmaakt compleet
mij als een hemels canticum bewogen.

Dit is mooi genoeg. Meer heb ik niet nodig voor applaus.


roop: joop komen
ja joop, wij zullen elkaar in de komende eeuwigheid nog vaak gaan zien.
ik dood, jij dood, mandela dood, alleen helena weigert haar laatste adem
uit te blazen. toch moet me van het hart dat juist persoonlijk kwetsende
bijdragen als de jouwe veel hebben bijgedragen aan mijn beslissing om
een sabbatical te gaan houden, in elke regel proef ik de diepgewortelde
afkeer, ieder woord zorgvuldig gekozen om mij op mijn talrijke
tekortkomingen te wijzen. de webmaster van dit poëtische opiumhol zal
graag voor je bevestigen dat hij mij doordeweeks slechts door intensieve
peptalk naar weer een volgende zondag wist te loodsen. ik ben depressief
en mensenschuw geworden in mijn jaar als juryvoorzitter, mijn gezondheid
laat te wensen over, vrienden lopen weg en poes wil alleen nog eten van
karin aannemen. ik ben gebroken. dank je wel.








Lees verder... | 2 reacties
Gedichten : karin beumkes - de parel van tessel - met een hoofd vol lente
Gepost door Pom Wolff op 2015/7/31 22:20:00 (14 keer gelezen)


toch nog maar even wat aandacht voor de parel van tessel - dichteres karin beumkes. het bezoek aan het eiland deze week bracht literair nederland een werkelijk briljant gedicht in 6 - 7 regels. weer eens voor de poorten van de hel weggehaald van tessel - voor U zou Von Solo zeggen: voor U. de zondagochtend wedstrijd 'houdt nog even' vakantie.





Neeltje WERKEILAND

Ik ben haar mijn koffie met een traan
de ijsbloem die nog wat moet smelten
een herfstheks met een hoofd vol lente
zes jaren zijn onverbiddelijk vergaan

Ik heb de bodem van een put gevoeld
met kleine klamme handjes van het smerig zweten
een zwerver zal mijn naam wel weten


Karin Beumkes








Commentaar?
Gastcolumns : DE VRIJDAG IN MET GERDIN:'Twee bolbuxussen op antracietgrijs grint of inktzwart leisteen is het nieuwe chic.'
Gepost door Pom Wolff op 2015/7/31 6:00:00 (13 keer gelezen)





Goedendag poëten en anderen,

Goedendag poëten en anderen,

Evenwicht is geboden - zo'n fraaie symmetrie die in vroeger eeuwen furore maakte. Een bolbuxus links van de poort en een bolbuxus rechts van de poort.
Je vindt ze tegenwoordig weer terug voor de nouveau riche-huizen die in toenemende mate in de plaats komen van romantische dijkhuisjes met muren vol klim-en stokrozen. Twee bolbuxussen op antracietgrijs grint of inktzwart leisteen is het nieuwe chic. Naadloos aansluitend bij het kant en klare herenhuis uit de catalogus. Het is verdorie goed om een acute depressie van te krijgen. Maar dit terzijde.
Evenwicht. Vrij vertaald naar een tweewekelijkse column betekent dit: een stukkie over een oude dichter de ene keer en een stukkie over een oude dichteres de andere keer. Anders krijgen wij scheve ogen en dat willen wij niet. Bovendien zijn er minstens zoveel oude dichteressen als oude dichters. Met moeite tornt er af en toe een veelbelovende jongere tegenop. Geen beginnen aan. Lost generation.

In het kleine buurthuiszaaltje zijn de optredende dichteressen als eersten present. Een enkele dichter houdt zich beducht op in een donkere nis. In toenemende mate bezorgd om zich heen blikkend, op zoek naar collegae van dezelfde kunne.
Er schuifelt wat publiek naar binnen. De dichteressen laten zich er niet door afleiden. Vrolijk kwetteren zij hun laatste avonturen tot elkaar. Van de echtgenoot die na drie dagen het ziekenhuis alweer mocht verlaten. Van de studerende dochter die zo'n aardig studiootje in de grote stad bemachtigd had. Van de trouwe viervoeter die was opgegeven maar aan zijn tweede jeugd begon. Het is duidelijk hoe inspirerend het dagelijks bestaan kan zijn.
Niet iedere dichteres wordt betoverd door alledaagsheid, sommigen zoeken het in hoger sferen en gewagen van zandkorrels in een storm, kraaiende kraaien in het zwerk, dauwdruppels in een lupineblad. De laatsten zijn van het zelfgeborduurde soort, in artistiek textiel gehuld, bekwaam naturel gekapt en tevreden terugkijkend op een mensenleven in de zorg of het welzijnswerk. De vrees bestaat dat zij in grote getale in romantische dijkhuisjes achter stokrozen wonen.
Een paar meter achter hen staan hun echtgenoten annex chauffeurs. Zij mogen nee moeten mee, als zij zich maar niet in het gesprek mengen. Ze mogen wel de bundeltjes in eigen beheer aan elkaar plakken en kopiëren.
De mannen zoeken zelden troost bij elkaar of in de drank, om maar iets te noemen. Zij trachten van elk optreden geslaagde opnames te maken en dringen daartoe op het juiste moment naar voren met hun overjarig cameraatje. Voor het overige wachten zij geduldig tot ze weer voor moeten rijden.
Vrijwel nooit ziet men oude dichters begeleid worden door hun echtgenotes.
Oude dichters bezitten hun ziel in eenzaamheid in de veronderstelling zo tot grotere hoogten te kunnen stijgen. Oude dichteressen zien in wat goedHollandse gezelligheid geen bedreiging voor hun literaire gehalte.

Alle twaalf stoelen van het buurthuiszaaltje zijn bezet. Een meevallertje. Als eerste beklimt een ernstige dame in plooirok het podium.
'Ik heet mevrouw Krom, maar ben in wezen Els', opent zij sterk. Waarna ze met roerende toewijding een vers declameert over het belang van verzoening met de dood teneinde nog lang en gelukkig te leven. Er is geen woord aan gelogen en het publiek neemt het advies ter harte. 'Het mooie van doodgaan', merkt een hoogbejaarde toehoorster op, 'is dat het met het denken gedaan is'.
Dan staat een goedlachse Surinaamse dichteres klaar. 'In mijn jeugd was er geen puberteit', meldt zij, 'wij hadden gewoon pijn'. En ze draagt stilmakende verzen voor over een kindertijd zonder mooie woorden.
Onverhoeds glipt er een piepjong talent tussendoor, dat voordraagt uit het werk van haar idool Herman Brood. 'Met Herman is het verkeerd afgelopen maar dat kwam niet door de drugs. Dat kwam meer omdat hij van dat dak is afgesprongen zeg maar.'
De middag verloopt harmonieus. Gezellig met hier en daar een klein venijnig speldenprikje, zoals dat gaat met oude dichteressen onder elkaar. De wederzijdse complimenten zijn niet van de lucht. Niemand staat stil bij de woorden van dichter en denker Georg Christoph Lichtenberg:
'Het zijn vleermuizen die zichzelf vogels wanen'.
Integendeel, bijna collectief dromen de oude dichteressen: 'Oogenblik sta stil, gij zijt zo wonderschoon'. (Goethe)


Met hartelijke groet,
Uw DinLin.
(red. Gerdin Linthorst)



Commentaar?
Gedichten : flesje
Gepost door Pom Wolff op 2015/7/30 18:00:00 (7 keer gelezen)


geef haar maar het flesje
daarin de brief met mijn naam
ben jij het - zal ze zeggen

wat heeft je zo gehinderd
lach van me - ik hoor je
handen om het laatste teveel

die dag
vanaf die dag elke dag
hoe die dag een jaar nu en nog langer


pw





Commentaar?
Nieuws : vredesmissie TESSEL gedeeltelijk geslaagd - over kleefurine en klamme handjes van het smerig zweten - een warm en hartelijk welkom bij roop en de beum
Gepost door Pom Wolff op 2015/7/30 4:30:00 (34 keer gelezen)




1
Het verslag moet nog. Maar hoe?
Op een schoolbord boven de eettafel stond in krijt geschreven:

CHECKLIST POMBEZOEK
- (De eerste regel onleesbaar) Kattenpoep van schapen……
- Kattenpoep van keukentafel
- Kleefurine uit badkamer
- Gemeente bellen voor afval achtertuin
- Braaksel van vloerkleed
- Dode planken weggooien
- Kontinspectie bij katten
- Deken over bank


Op het zelfde schoolbord aan de linkerkant in krijt een gedicht van Karin Beumkes:



Neeltje WERKEILAND

Ik ben haar mijn koffie met een traan
de ijsbloem die nog wat moet smelten
een herfstheks met een hoofd vol lente
zes jaren zijn onverbiddelijk vergaan

Ik heb de bodem van een put gevoeld
met kleine klamme handjes van het smerig zweten
een zwerver zal mijn naam wel weten






2
Een foto van arie van egmond en pom wolff op de boot naar tessel. 29 juli 2015, de koudste zomerdag sinds jaren. Stormkracht 6 a 7. Regen, vlagen zand. De Tesoboot net gehaald, we hielden een minuut over. ‘boot gehaald patient overleden’ schreven we op facebook. Een grapje moet kunnen. Later zou blijken dat een grapje niet altijd kan op tessel. Amsterdam – TESO doe je in 89 minuten zonder hooiwagen voor je die het hooi op de wagen tracht te houden. We waren om 10.00 uur vertrokken uit 020 om achter een neergelaten TESO paal te eindigen om half 12. Nadat we driftig hadden gezwaaid met papieren steekpenningen ging de Teso paal toch nog omhoog en mochten we als laatste de boot op rijden.
Doel van het bezoek was wiedergutmachung. Een grapje op pomgedichten over ROOP was ooit verkeerd gevallen. Ik wilde de kwestie de wereld uit hebben – mijn excuses persoonlijk maken, mijn vriendschap tot uiting brengen met een aardbeientaartje van huize van wely gelderlandplein – ja doe maar eens gek - en een stukje old amsterdammer kaas. Van die permanente aanvoer van geiten en schapenkaas op tessel krijg je een laffe smaak in je bek was mijn veronderstelling. Het mag wel wat pittiger daar op die wandelende zandhoop. Arie van Egmond (aan Zee) had zich bereid verklaard als VREDESENGEL mee te reizen.


3
De kleppen van de tesoboot gesloten – een min of meer normale en veilige overtocht. Wel overal roestplekken op die boot. Op tessel wil het grote maar ook het kleine onderhoud er nog wel eens bij inschieten. We bliezen uit in de wind. Eenmaal op het eiland richting den burg. Je kunt trouwens maar een kant op vanaf de boot. Arie licht nerveus. Hij had nog nooit het vervaarlijke kritiekmonster van de zondagochtendwedstrijd ROOP ontmoet – in zijn voorstelling een man van 2 meter 50 met handen als kolenschoppen. Ik stelde arie gerust – ROOP is een beminnelijke man – goed verzorgd – af en toe de kans op een lichte bui regen met stormvlagen – ik bedoel er kan wel eens plotseling sprake zijn van een stemmingswisseling. Karin is een lieverd die alles opvangt – (ik dacht er bij – die alles wat er in dat huis lekt opvangt) – dat sprak ik niet uit.







4
De ontvangst nog hartelijk. Er werd een buitendeur opengedaan die zich daarna niet meer liet sluiten. Voor arie werd een stoel van het platje getild met kattenharen en wat vogelstront. koffie. Ik zelf plofte na mijn omhelzing met karin beumkes naast karin neer op het welbekende bankje tegenover de couleuren televisie. Vanavond AJAX sprak roop. En legde uit waarom ajax eigenlijk op tessel hoort te spelen. De koe meteen bij de horens gevat. Ik kom om excuus te maken. Sprak ik en ik heb trek in taart. Roop veronderstelde terecht dat ik niet meer wist waarom ik excuses kwam maken – memoreerde de kwestie in een puntige samenvatting – oja sprak ik dat is echt wel een excuus waard – ik zit hier niet voor niks – gelukkig maar. Arie concludeerde: de lucht is geklaard. Daar moesten we maar niet van uitgaan sprak ROOP. Het raam hoeft hier niet open arie sprak ik op mijn beurt weer – het waait hier uit zich zelf al lekker door en dat is ook wel nodig.






5
Het gesprek ging nog even over de poëzie. Karin benadrukte dat in het gedicht in krijt in 6 regels werd uitgedrukt hoe de afgelopen (rogie wieg) maanden waren geweest en hadden gevoeld – nouja maanden – 6 jaren. Ik knikte. Toch zie je er erg goed uit karin – ze glimlachte. ik dacht – dat kunnen we van ROOP niet zeggen. Zo mager en bijna aangevreten door god mag weten wat zag ik hem niet eerder. Roop gaf aan dat een juryvoorzitterschap in de zondagochtendwedstrijd bespreekbaar was – zeker als hij in de ingezonden werken de elementen weer zou kunnen aanstippen die volgens hem tot de poëzie gerekend kunnen worden. Alles leek even pais en vree.


6
De stemming sloeg om. Arie maakte een grapje. Dat is nou heel erg jammer sprak roop – er viel een stilte die naarmate de stilte voortduurde pijnlijker en pijnlijker werd - ik geloof arie dat het tijd wordt om hier de dode planken weg te gooien. het braaksel op het vloerkleed laten we de heer des huizes. Als jij nog even de kleefurine op het toilet inspecteert dan kunnen we met een gerust gemoed de thuisreis aanvaarden. In het afscheid lag nog wel iets van warmte. We kwamen bij bij paal 9 en later op de middag na enige tesselse biertjes en lammetjes kroketten op de erebegraafplaats voor de gevallen georgiers – op tessel vond de bevrijding iets later plaats dan op het vaste land - voor veel georgiers te laat - op 20 mei 1945.






7
De vredesengel in je is door roop vakkundig geëlimineerd arie sprak ik eenmaal weer terug op het lelijke vaste land van den helder. Roop heeft de Ban Ki-moon in je vakkundig om zeep geholpen. Hij heeft je toegevoegd aan het rijtje strijdende partijen. Mocht je over enige tijd de vrede met roop willen herstellen dan ga ik graag met je mee hoor als vredesengel. Tenslotte staat pomgedichten van oudsher niet voor niets bekend als de vredessite in poëtenland.







Commentaar?
(1) 2 3 4 ... 1244 »