Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
6 gebruiker(s) zijn online (4 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 6

meer...
Google ads
Nieuws : zo zeil je schoon het leven uit
Gepost door Pom Wolff op 2008/10/4 15:50:00 (487 keer gelezen)




het zeiltje.

Soms bevind je je op een plaats, een plek waar het goed zitten is. en toch gebeurt er iets dat de hele avond kleurt. zo anders maakt, maar ook de dag erna en morgen mogelijk ook nog. het ging over donorschap zoiets. Je luistert niet altijd even precies. Maar niet alleen om dat – om een orgaantje voor de medemens als je weer eens van de weg gereden bent. Nee het ging ook over wetenschap en dat professor van dienst wat uit een lichaam haalt voor onderzoek en zo. Een sprak over een kadaver, een leeg lijk hoorde ik ook - het gesprek ging een kant op waar ik nog net niet aan toe was met mijn goed gevulde maag. En dat het van binnen enorm stinkt, maar dat dat wennen is en voor de snijprof gesneden koek.
Ach ja ieder zijn feestje. Je kunt er toch niet meer uithalen dan er zit dacht ik nog. aan alles komt een eind. nog even volhouden pom. En ook het hoofd kwam aan de beurt. Bijna literair werd verhaald van losgesneden hoofdhuid over het hoofd getrokken nog met haar, de schedel aangesneden zag maar gerust gezaagd, voor een deel gelicht, was het de golden earring niet de clip waarin van het zelfde geluk gewag – je wilt niet luisteren maar je hoort het toch. mijn maag hield alles binnen. ik was een gelukkig mens. Het lichaam nog alleen het hoofd – wat zit er in een hoofd? Een hoofd is zo gemold. ja hoor daar was de hypofyse – ik hoop dat ik het goed schrijf. Ik dacht aan mijn evenwichtsorgaan. We waggelen wat af.
Het maal was klaar de tafel nog gedekt en tijd om op te ruimen ik had het overleefd. Hoorde nog hoe de ongebruikte organen teruggesmakt de holtes in en alles door elkaar, een vrolijke bende, maar toen toch ook de laatste hand. De prof hij hield van schoon – het zeiltje waarop het hoofd gelegen had, het zeiltje, wat doen we met het zeiltje. in een gefrommeld, handig het hoofd ingeduwd, de hoofdhuid naar achteren geklapt, het haar nog wat gekamd, de kuif weer mooi en klaar was prof kees. Het was weer weekend. En wij van de familie kunnen maandag afscheid nemen – diepbedroefd – zo zeil je schoon het leven uit.






De reacties zijn eigendom van de posters. We zijn niet voor de inhoud verantwoordelijk.