geheel ongevraagd maar zeer zeker welkom een bijdrage van joop komen uit het gendringse. de trouwe lezer herinnert zich zijn aanwezigheid op pomgedichten uit de tijd dat wij hier te www nog dik onder de 100.000 hits per maand zaten. voor de nieuwe lezers zal ik joop even introduceren. joop is een boer uit gendringen. zijn voorouders hebben een keer de jordaan in amsterdam bezocht. sindsdien kan joop over niets anders meer schrijven dan over zijn geliefde amsterdam. verder kent joop in de literaire wereld alleen maar vrienden. hoe moeilijk het hem ook viel altijd heeft hij getracht een miranda mei, een roop, een sjoerd bakker, een erik lelieveld boven het maaiveld te laten uitsteken. tot de intimi behoren een remko kerkhof en een werner van spaland hier te stede gezocht vanwege wandaden.
daarnaast onderhoudt joop meer hoe zeg je het meer publieke huizen. hoeveel dichteressen zijn niet al onder de mantelzorg van joop gebracht tot een waar en opwekkend leven. zo geheel anders dat leven dan al het leed dat van de niet veel van elkaar verschillende versjes gleed. zo hoopt joop nog eens een loes essen, een ibunda, een pandorra, een lotte asfalt, een marlies somers, een sylvie marie in zijn stal onder te brengen. er wordt wat afgesnikt in dames poëzie zo dat joop zich zelf tot ingrijpen bevoegd weet. de nieuwe lezer zal begrijpen dat wij deze mecenas ruimhartig het woord moeten geven als hij weer eens de goede zeden in amsterdam en omstreken wenst te benadrukken:
Goeiemorgen Pom.
Meisje, niese, mokkel, griet, het zijn allemaal woorden die oorspronkelijk uit de Achterhoek mee zijn genomen naar Amsterdam e.o. om daar enige beschaving te brengen.
Voor 1483 was het in Amsterdam meid voor en meid na, tot in 1483 ene Arnoldus Gerardus Jansen, voorvader van een beroemd Gendringse zanger uit de twintigste/eenentwintigste eeuw, per postkoets naar Amsterdam kwam om daar lessen in beschaving te gaan geven aan de kinderen van de rijke kooplieden aldaar.
Waar tegenwoordig de kinderen in Amsterdam Mohammed, Achmed, Faemie en Ali heten, zo heetten de kinderen vroeger in Amsterdam Jan, Piet, Klaas en Alie.
Nou, die Arnoldus Gerardus heeft het geweten.
Binnen korte tijd klonken uit de monden van de koopmanskinderen de woorden kelerelijer, tiefeshoer, kankeraap, pleurisbak, niese, mokkel, befgeit en pijpstier over de mooie grachten, allemaal woorden die Arnoldus uit de Achterhoek had meegenomen.
Tenslotte is hij als ketter verbrand op de Noordermarkt, maar niet voordat hij op het Oudekerksplein bij een niese genaamd Zwarte Bets, de grondstenen had gezaaid voor de later zo wereldberoemde zanger Arne Jansen.
Inderdaad komt alle goeds uit het Oosten en Arnoldus Gerardus Jansen had ook alleen maar goede bedoelingen met de termen die hij meebracht. Hij kwam tenslotte om de Amsterdamse jeugd enige wijsheid bij te brengen.
In principe was er dan ook niets mis met woorden als kelerelijer, tiefeshoer, kankeraap, pleurisbak, befgeit en pijpstier. Keurige woorden, vooral als ze in Achterhoeks dialect worden uitgesproken.
Maar de Westerlingen hebben een kwade intentie aan die woorden meegegeven en om hun geweten te sussen hebben ze Arnoldus Gerardus dan ook maar als zondaar, zijnde ketter, met zijn hele gewicht op de brandstapel gekieperd.
En dat is precies de reden waarom de wichten liever in het Oosten zijn dan in het Westen.
Slechts de booswichten blijven het Westen trouw.
