Pomgedichten.nl

nagedachten door anne van schothorst



simon met edith aan zijn zijde


Niets is meer echt leuk vandaag. een lange lijdensweg had ie al doorleefd. Dat been. Ik herinner me amersfoort een jaarfinale daar, simon in de jury. 20 meter lopen meer kon niet. Voor de operaties. Bracht hem tot voor de deur van borra – de metalen palen in het centrum in de straat verzonken zodat hij gereden kon. Zo maakte amersfoort hem het hof. Op weg naar amersfoort zat hij naast me op de voorstoel van de auto. Niets over pijn, alleen maar verwondering. Kijk toch pom – het is alsof we in een schilderij rijden – hij wees naar de avondschemering voor ons, de lichten, links, rechts, boven. alsof we een schilderij in reden.
Zoveel mensen zoveel verhalen. Encyclopedie van de dichtkunst. Hij was er altijd bij. Zoveel disciplines. Zoveel avantgarde. Zoveel optimisme. Zoveel levenslust. Zoveel verwondering. Altijd op weg. naar jonger. Naar de jeugd. van de eeuwigheid. zoals hij goethe citeerde. De enige echte dichter des vaderlands. Uiteindelijk hielden zijn eigen hersenen Simon Vinkenoog niet meer bij.

koninginnedag 1973. pom wolff en andre aaldering hadden honderd bundels in eigen beheer gedrukt. De exemplaren lagen in stapeltjes genummerd op een tafeltje hoek kalverstraat hoek dam. een gulden een exemplaar. We wilden ze verkopen om te eten. En we verkochten ze. Daar komt vinkenoog zeiden we tegen elkaar. Het was de eerste hand die ik hem gaf. Om hem persoonlijk weer te zien in festina lente in 2003 toen ik het dichten hervatte. Hij was er altijd bij. Trots was ik dat ik een avond naast hem mocht optreden in nijmegen bij onbederf’lijk vers. Zoveel mensen zoveel verhalen. de mijne zo klein in die enorme zee van poezie die hij elke dag weer tot een woordenvloed wist te bewegen. voor verwondering en adem. politiek, beeldende kust, film, documentaire, poezie, journalistiek, noem een discipline, zie de avantgarde daarin en weet simon vinkenoog. Hoe hij altijd stond voor wat geschiedenis zou worden. Danste.





getroffen door een hersenbloeding, nu in coma in de VU. Simon Vinkenoog is stervende. schreven wij gisteren. simon met edith altijd aan zijn zijde. in leven, bij coma ende dood. amsterdam VU - 12 juli 2009 - 1 uur 40. wij van www condoleren de familie van simon - wensen edith sterkte. nauwelijks drie weken geleden schreven wij hier:

YaYa: "Levenslustig als altijd en zijn gezicht dat weer jonger leek. Keer er naar en bleef kijken. Die man, die een been af stond, een deel van zich zelf, en die toch stralend in bed zit en zich op elke dag verheugt. Alsof wat er af ging er ergens anders weer bijgekomen is. En zo is het ook misschien in hem. Een man die wat verloren is niet als verlies ziet zodat hij altijd heel blijft. De heelheid in de levenslust die onaantastbaar is."




Het rechteronderbeen van dichter Simon Vinkenoog (80) is afgelopen week geamputeerd.
Na jarenlang rond te hebben gelopen met benen met verstopte vaten, operaties en omleidingen, was zijn voet er nu zo slecht aan toe, dat er geen andere mogelijkheid was dan amputeren. "Ach, het is maar een handicap. Ik ben zo'n nieuwe bejaarde. Niet klein te krijgen", zegt Vinkenoog in Het Parool. Een dezer dagen zal duidelijk worden of Vinkenoog zal moeten revalideren in een oord. Als dat zo is, gaat hij naar de Overtoom. "Het schijnt daar heel interessant te zijn."







"Eeuwig stoned in een oneindige kosmos met Reve en Claus op een bankje, glimlachend om de onzin die zich bij ons afspeelt, zo zal het nu wezen. Vanaf vandaag zwaai ik elke dag even naar de hemel" - (gijs ter haar)


Niet dood

Je bent niet dood
je hebt je in de kast verstopt
de grootste kast in het heelal
het mooist verlicht van allemaal

voor wie goed luistert
lijkt het soms alsof je zachtjes
naar ons door de deur heen klopt

en ingetogen fluisterend zing je
jezelf een eeuwig wiegeliedje
van dat alles goed is nu

Goddelijke poëzie

GtH




Vorig jaar was hij nog eregast op het Drentse Open-Dicht. Geweldig was dat!

Simon

Oh God wat moet ik nou
met één been in het graf
waarom nog deze onvolkomenheid
mijn leven is niet af
ik tart de God van de onzinnigheden
en enter het vergeven hemelrijk
kom op als je toch durft
de slag is nu aan mij
mijn vriendelijke blikken
slaan vuur uit de kristallen
nooit leg ik me neer
bij iets van buiten mij
ik was er niet voor u
maar om te worstelen met het woord
nooit en te nimmer
zal mijn stem verzwijgen
wat de wilde waarheid ooit vermag
in het oog van Vinkenoog
is dit de eerste dag!

Mart Brok
Taalwerkplaats Drenthe




-er eens niet zijn

een glimp
een understatement

je liet nooit slechts
een glimp zien

je was er altijd zo
helemaal

als je er was

of spraken ze
over je afwezigheid

gedragen worden door
gedragen woorden door

onverstoorbaarheid
levensvreugd en cannabis

schrijf! schrijf!
riep je
schrijf voor je vergeet

ik schrijf je nu

net op tijd

je zou eens afwezig zijn

er eens niet zijn


Mike Platenkamp




absent - een groeigedicht

namen die we lezen in
de sterflijst van de dag
het zijn altijd de verkeerde

nooit staat er jan-peter rita
geert of andré voor mijn part
was het femke geweest nee

lezen we godverdomme weer van
simon na eerst al martin mies jan
en hugo dirkje ed of anders is het
adriaan wel van het parool en dan

zal je altijd zien dat morgen ineens
wel de naam van een klootzak opduikt
en dat ik er dan niet ben om die te lezen


max lerou





"waar zijn de geeste die jij vluchte liet"
(opgedrage aan simon vinkenoog)

dàt wordt de vlucht over
the seven seas
en al die paarde in de lucht
bevend
en snuivend aan de dampe
dàt is geen leve
ik wil geen koninkrijk
maar slechts roze om te bloede
en deppe moet jij
vreet de doorne
met elke porie
tot de rook om de hoofde
is verdwene

ja tot je smelt
en alles brij
nog tot aroma
wil'k beve
in alle angste gesmoord
en voorwaar
ik zal vliege
met duizend bene
naar de geeste
die jij vluchte liet

luk paard




tegen vuur

tegen de staat van stalen tanks
en moddersporen
over ruggen van oedeem
tegen een kennelijke staat van onzin
tegen macht of leger nog

tegen een staat van onvermogen
een staat van dienst
en lintjes als je oud bent
een bom kan slechts een steen verlichten

voor open monden, taal als taal
voor verwondering en adem
voor ieder woord, voor iedereen
een babyschreeuw dat is een lintje


pw




Vogelvrij
- Voor Simon Vinkenoog

(...)

Want bovenop de berg zit een man, zegt ze,
terwijl ik langs haar kruip, maar bovenop die berg
zit een man en hij vertelt je dat je langs hem zit,
jij zit dus langs hem en hij vertelt je dat God
Geboorte – Orgasme- en – Dood betekent

Ik ga mee met haar naar de man
en hij kijkt me nog even aan.
Rechts omlaag naar beneden
en hij zegt: “Ben jij nou een arend, jongen?”
Nog even kijk ik om en zeg tegen mijn lief:
“Jij hebt prachtige verhalen, maar bent zelf
het mooiste sprookje.”.
Zij zwijgt in wat zij zegt, denk nog even
dit is typisch Smielt. Ik zeg niets. Even niet.

Op de achtergrond hoor ik het wapperen van
diezelfde oude man op de berg en hij schreeuwt
tegen de wind in: “Je moet je laten horen!”
Zij snurkt, ik lig nog even wakker,
voordat ik in slaap val, deze dag.

Deze mooie dag, waarop ik jou durfde zijn.


Erwin Troost