meneer wolluf ik wil hier weg snelde bettie mij toe. Ja kind ik ook. Der worden vrouwen binnengebracht tegenwoordig met bloemetjes in het haar. Ik kan veel hebben meneer wolluf en op psychiatrie heb ik altijd ook met heel veel plezier gewerkt. Maar vrouwen met bloemetjes – ik kan ze niet aanzien.
Veel kan ik verdragen meneer wolluf – ik wil hier verder gaan dan ooit – van flatgebouwen springen – hangen – maar wandelen in drente nooit. nou zo een soort gevoel meneer wolluf is er in me gekropen. Sprak bettie op besliste toon. Ik begrijp je volkomen bettie. Al wil ik wel opmerken dat we hier niet in drente zitten. Ondergraaft de locatie in het algemeen en nu we hier in Amsterdam zitten in het bijzonder, niet een beetje je stelling?
Drente heeft toch niets te maken met bloemetjes meneer wolluf. Ik moet gewoon geen bloemetjes. En tijdens mn werk al helemaal niet. Het is toch gewoon geen porum als je aan het werk bent als ze daar met die bossen liggen. Kan je ze ook nog eens water geven. Ja betttie sprak ik – en als je ze water hebt gegeven kan je ze weer verschonen. Nee het is gewoon geen porum. Al die bossen. Jij moet gewoon geen bloemetjes. En inderdaad bloemetjes hebben niets met drente te maken. Je kan ze gewoon niet aanzien. Die vrouwen met bloemetjes in hun haar. Hoe lang en prettig je ook hier op psychiatrie hebt gewerkt. Het leek of ik in een film zat lieve lezer die teruggespoeld toch vooruit liep. Zag op de gang horizontaal grote bloemen aan mij voorbij trekken. Ze leken uit een hoofd te groeien. je zou er bijna van gaan schrijven.
grote bloemen
heb je alles gehad, alles
voelt ze, zegt ze, een mammoet in haar
niet zomaar een, nee een die ook nog groeit
zie ogen die bollen en grote bloemen uit haar slaan
je zou er bijna van gaan schrijven
hier broeit weer iets
en dat er geen bloem op haar kan groeien
toch zie je ze nog wel, zo hier en daar
pw
