Pomgedichten.nl

hugo claus
een gedicht voor rein bloem
meisjes aan zijn knie-en
als ontbijt en lunch at hij bonbons


e bishop
dit is een jongen die klopt op de vloer
om te zien of de wereld plat is


jan eijkelboom
je hoort een vis verspringen


willem wilmink
waar komt dat kind vandaan
waar het ook naar binnen is gegaan


ed leeflang
je brak die appel pratend stuk


a jaeggi
het was verdomme altijd weer het zelfde liedje
soms met een ander grietje


v vysotsky
van wat is verrot
en opgezwollen door de slaap


gaston burssens voor polleke
maar ik alleen bleef over
alleen en zonder tandenborstel
nu zijn mijn oren doof en dof mijn ogen


bert schierbeek
de onbegrijpelijke moeder
die steeds weer aanspoelt op het strand



en weer hugo claus



hugo je stem

die als een monotone over neergesabelden galmde
- roofvogels zei je vaak -
langs behang in lege woningen en vuur zei je ook
heimwee hugo naar de opsommingen
die jij uitliet als een hondje

of je hoorde flarden
er zijn vrouwen hoorde je vrouwen
als woord en rust - de wolfshonden jagen -
heeft hij nooit gehad nooit, nooit rust zei je
zoiets zei je dan



pw



hanny michaelis
poesje - ze leeft gewoon door
net als ik
maar gelukkig zonder geheugen
om haar tot tranen toe te sarren




Met mijn moeder die las
en breide tegelijk
en mijn vader die zes uur
per dag piano speelde
heb ik jarenlang gepraat,
gelachen en ruzie gemaakt
totdat ze werden ingelijfd
bij de legendarische 6 miljoen.
Een getal, waarover na ruim
een halve eeuw nog steeds
wordt geredetwist.

Hun gezichten beginnen te vervagen.
De klank van hun stem is
al bijna ontkleurd. Straks
ben ik er ook niet meer. Dan
zal het zijn alsof wij drieën
nooit hebben bestaan.

Hanny Michaelis 1922-2007



hans faverey
de hunkering een slagpen



adriaan morrien
zij hoeft mij niet te herkauwen



jurgen smit
want als poëzie
geen heimwee is
wat is het dan


ankie peypers
ze had oorlog onder de leden






a mitchell
zet je geweten uit en
lieg me voor over vietnam