Prachtige inzendingen. En het lichamelijke is zeker niet geschuwd. Door alle muren van de geest heen duwt verlangen om toch ook het zo onaanraakbare en platonische vorm te geven, te bezegelen. Het lichaam maakt aan en het lichaam wil ook weleens wat. We blijven mensen. Het cellulair solipsisme kent zo zijn beperkingen. Dijkbewaking is mooi maar wat stuwt moet ook stromen – roepen ze in zeeland al. onder water die polder hedwig! De grens benaderd. De manier waarop ERWIN TROOST het thema verwoord heeft laat toch vermoeden dat hij niet levenslang prentjes in een nonnenklooster zal gaan ordenen. Het gevoel van de nacht waarin de drank het hart mocht bestoken vastgelegd in weemoed, weltschmerz en in een Italiaans ijsje.
Dat zal niet lang meer duren meneer wolluf of meneer loopt gewoon in de toscane rond terwijl ik hier in de VU allemaal slangen in meneer lerou sta te proppen. Je moet het niet zo persoonlijk op jezelf betrekken bettie. het is poezie en je bent vandaag van de jury. Dan moet je de innerlijke kracht van de verwoording waarderen en niet de dichters in je bed – zeker niet bij het thema dat zij zo manmoedig en vrouwmoedig hebben opgepakt. Het is niet niks om te moeten schrijven over het grote ophouden. Dat moet jij kunnen begrijpen.
Nou ik vind dat meneer platenkamp heel goed aan het thema de innerlijke kracht van de verwoording heeft gewerkt hoor sprak bettie als een waardig jurylid. “ ben ik niet de hartslag in je vochtige schoot” - ja meneer wolluf hij is de hartslag in mijn vochtige schoot – daar voel ik zijn woorden. En daar gaat het toch ook om in de poezie. En ik wil hem persoonlijk de prijs uitreiken als hij wint hoor.
Hoho bettie zover zijn we nog niet. PLOOS heeft ook prachtig geschreven. Prachtige laatste regels waar zij – net – niet het zo diep gevoelde aan het lichaam wil geven. Om het verlangen aan de eeuwigheid te laten, hoe zij wat zo mooi is een eeuwige dans wil laten zijn. En dat allemaal in een paar woorden. Een prachtige bijdrage en helemaal binnen het thema gebleven waar de heren nog weleens uit willen glijden, schoten beroeren, wijsvingers laten afdalen. En ook de Plato van KIRSTEN ZWIJNENBURG mag er zijn hoor – in de ideeen wereld is alles even eeuwig mogen we begrijpen bettie.
Het is me net te ingewikkeld meneer wolluf. poezie moet toch ook een beetje van de eenvoud zijn. Dat zegt u altijd zelluf. Al die skriftgeleerden zijn natuurlijk zelf ook wel eerst bij elkaar geneukt voor ze zo goed konden denken. Ik vind het eigenlijk – eigenlijk bettie? - ja meneer wolluf ik vind het eigenlijk onder ons gezegd toch een kutthema. Ik blijf bij mijn mening dat mike moet winnen. Zo een uitnodiging krijg je niet elke dag. En het idee dat het eeuwig zal zijn is mooi meegenomen. Zo kijk ik er tegenaan. Die hogere wiskunde van die GER BELMERS zal me ook aan mijn reet roesten. Het moet allemaal niet te geleerd. Powezie. Platonisch is mooi maar het moet niet te lang duren. Mike is lekker en direct en die passage met die schoot erin die heeft me geraakt. In hart en nieren. In lichaam en geest. En ook hier. Een compleet gedicht. Bettie wreef over een plaats lieve lezer waar ik elders andere vrouwelijke juryleden TIJDENS het jureren nog niet eerder over zag wrijven. Dat krijg je als je de VU als locatie kiest.
Dus jij nomineert mike bettie? mag ik je zo begrijpen? Maar ik hoorde bettie niet meer lieve lezer. Hoe het platonische in een mens kan slaan in de VU. En zo kwam het dat ik het edele jurywerk in mijn eentje moest voortzetten. Dank je wel mike.
Las de prachtige inzendingen van LOES ESSEN. Over haar verre dichter die onbenaderbaar haar in vervoering brengt. Hoe zij zijn woorden proeft. Hoe toch altijd de poezie tussen mensen staat. De afstand neergelegd in enkele woorden. Ik las JAKO FENNEK die zeer tegen zijn natuur in – alleen vanwege het thema – niet naar een schoot taalt vandaag. Prachtige opoffering zo op zo een zondagochtend. Het vliegtuig vertrekt om 14 uur 30 jako. Las IBUNDA een gedicht om naar te kijken. Maar net niet afgemaakt. Jammer jammer. Wat moeten we invullen bij die vingers die zij leidt tot in – de dood? Tot waar bettie nu ook al in zit te wroeten? Jammer deze onduidelijkheid precies waar een jurylid recht overeind staat. Lees van de engel van KAREL WASCH – een late inzending – altijd gevaarlijk het op het laatst ingestuurde werk – een engel die niets van Karel over laat. Een engel waarin de dichter is opgegaan. Karel beschrijft niet het ene, hij beschrijft meer dan het vele. een gedachte die het thema volledig omarmt. Maar hetis wel persoonlijk. Wat hebben WIJ eraan Karel. JIJ gaat in haar op en Jij laat ons in schoonheid lijden.
Nee lieve lezer - Ik wil toch Erwin troost nomineren. En bij afwezigheid van bettie leidt deze nominatie ook meteen naar winst. Waar anderen nog al erg locaal bezig zijn in hun gedichten en Karel Wasch alleen maar zelf is opgegaan in haar - is Erwin van het leven. hij raakt niet alleen de schoot van bettie. hij raakt ieders schoot . hij laat rivieren voor ons terugstromen, laat onze vingers ook dwalen en hij noemt vandaag een aardbei. Ja wij houden ook van aardbeien. er huppelen konijntjes bij Erwin op een zondagochtend, waar heb je dat nog, hij laat ons laagland van de liefde in italie zijn. Zo krijgen we allemaal een ijsje. Erwin gefeliciteerd - de eerste en enig echte virtuele platonische liefdestrofee komt maar een iemand toe. Aan jou - de dichter die door het leven heen ons de liefde voorhoudt. Erwin troost om te leven.
'Is dit virtueel of niet?' schrijft ERWIN TROOST de winnaar van de enig echte virtuele liefdestrofee 2009
nu met STEL van ERWIN TROOST - stel dat er een wijsvinger belandt nabij jouw navel als in een klassiek gedicht. en met PLOOS - raak me maar zingt ze. KIRSTEN ZWIJNENBURG ledigt en bindt. GER BELMER gooit geertje in de strijd. MIKE PLATENKAMP beleeft de virtueliteit. LOES ESSEN in vervoering. JAKO FENNEK onwetend nog. onbevlekt verlangen met IBUNDA. en KAREL WASCH over haar melkwitte lichaam
De zondagochtend op pomgedichten gevuld met uw platonische gevoelens. Misschien heeft u uw esoterische helft ooit in een strofe weten vast te leggen. En schuw toch ook het lichamelijke niet. Stuur mij uw strofen – juryrapport vanzelfsprekend en een dankjewel ook nu al. Deadline rond 1300 uur zondagmiddag. moeilijk thema voor dichters die nogal lichamelijk zijn ingeteld. Overtref uzelve. – ik hoop op vijf gedichten. Met bettie in de jury!! mailadres op de homepage: Nee bettie het lichamelijke legt het na een paar minuten gras toch altijd weer af tegen het geestelijke – al vind ik aan de andere kant dat je het lichamelijke toch wel voorrang kunt geven boven het geestelijke. wat maken die paar minuten nu – eigenlijk - uit op de eeuwigheid. Je kunt het toch niet allemaal zo maar laten liggen.
Noli me
de tango was er een van afstand van de dans
ik zong en zong noli me en dans maar met me wil me liefst
liever niet van lijf en danser ik leg mijn leden om je heen
ik boog zo ver ik kon mijn rug mijn haar naar maan
in de schaduw vrij je vrijer dan met vol op licht en ledig je gewillig ook dat wat bindt is oogverblindend ach het was maar een idee
kirsten zwijnenburg
Warme wiskunde
Mijn tante Geertje.
Zij maakte mijn wiskundesommen en dacht dat ze mij daar iets mee leerde.
Warme adem in mijn nek.
Kippenvel!
Ger Belmer Zondagmiddag 18 oktober van 15.00 tot 17.00 uur presenteert journalist Ger Belmer zijn dichtbundel : Mijn Moeder Was Een Walvis Wat een familie! www.gerritbelmer.web-log.nl
Verre dichter
Jij voerde mij elk woord een vrucht van mond tot mond mijn god, hoe jij met lucht vervoeren kon
hoe wij het doen met woorden, ogentaal niet talen naar de schoot
ze laten hangen de appels waarvan geen plato wist
jako fennek - 11.10.09
diep
het diep in de waanzin getrokken ego van je heeft wel wat lekkers
ik geef het toe het is van de lust natuurlijk geestig ook
het wordt tijd de dood komt dan heb je niks
pw
Ibunda
Alsof er iets van mij overbleef
.
Vormde zich taal van overkant uit water, zee, zelfs zand waar raadsels heersten, hoe zeer ik luisterde, die middag van het eerste leven ogen en onzichtbare ziel verraadden de stormwind tussen jouw melkwitte lichaam, dat rook naar zilt en zon en mij, nadat je neergestreken was op ons eeuwig aards altaar engel vleugels verbonden met tijd, alsof er iets van mij overbleef.
Re: ERWIN TROOST wint de eerste en enig echte virtuele pl...