Zoeken
Google
Google
Hoofdmenu
Poëzielinks
Bekijk alle poëzielinks...
Forum
Laatste reacties op http://www.pomgedichten.nl
Inloggen
Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Wachtwoord vergeten?

Registreer nu!
Online
9 gebruiker(s) zijn online (6 gebruiker(s) zijn op Gedichten, nieuws, rellen)

Leden: 0
Gasten: 9

meer...
Google ads
Slampoëzie : zeer zakelijk gehouden verslag van de kargadoor slam #1 derde jaargang: 'ik vroeg een Surinamer naar de weg, als dank/antwoord stak hij een hand in mijn broek'
Gepost door Pom Wolff op 2010/10/5 17:20:00 (1175 keer gelezen)

meike van riel maakte zondag haar slamdebuut. schilderes, de werken te bezichtigen op www.meike-kijkenbeleef.blogspot.com
gedichten passend in een fase van een beginnend dichterschap. Nogal ikkerig. Over hoe de ik-persoon in de wereld staat, soms de nog niet overwonnen afstand tot de ander in kleuren van verbittering. Alles bij elkaar nog een beperkt thema. Gedichten als een klaproos sprak een jurylid, eenmaal geplukt vallen ze uiteen. Meike sleepte de publieksprijs in de wacht. Nou dat overkomt niet iedereen bij een debuut. Hoewel elk mens uniek is bleef haar poezie nogal van haar zelf. Het zal allemaal niet de libelle niet halen sprak een vrouwelijk jurylid zacht maar vilein.

Ad van schijndel presenteerde zijn teksten op een toneleske wijze. Hij schuwde het drama niet. versterkt door die prachtige stem hoorden we zijn verzorgde teksten waarbij ad soms met groot gebaar knielend ter aarde zeeg. Het effect is dan wel dat de verzorgde en duidelijke taal zo nadrukkelijk wordt vormgegeven dat er voor de toeschouwer weinig te raden overblijft. Wel fijn dat ie af en toe in het dialekt spreekt dan is er nog wat te raden over. Sprak hetzelfde jurylid.

Erwin mulder haalde de finale niet. hoe zeg ik het humaan. Het absurde dat hij nastreeft was nog niet vervolmaakt in de uitvoering. Hij plaatst zijn cynisme buiten zichzelf. De toeschouwer krijgt het idee iemand te zien die niet gelooft in de woorden die hij uit. Dichter schuwt de grote woorden niet bracht de schrijver van deze recensie tot de verzuchting – wat het is weet ik niet maar poezie is het niet. leven, kosmos, moeder natuur. Alles komt aan de orde zonder enige verfijning. Een persoonlijke zoektocht van een individu die net heeft ontdekt dat alles wat hij verfoeit in zich zelf is terug te vinden – en dat dan weer buiten zich plaatst. Samenvattend: het was een optreden van iemand die een beetje in de war is.

Jolies heij veroverde een finaleplaats. De kleur van haar bril paste bij de kleur van haar jurk zo passen haar gesproken woorden ook steeds meer bij jolies. Je houdt het idee dat er wat verzwegen wordt in deze poezie hoe veel ze ook er uit gooit. De teksten gaan wel met name over de mindere kanten van de mens – de dialoog wordt voortdurend ingezet maar de antwoorden blijven uit. Ik wil al die twijfel met msn invloeden niet meemaken hoor op een zonnige zondagmiddag verzuchtte een jurylid voordat zij zelf er een einde aan maakte. Grapje. Maar voor vrolijkheid hoef je niet aan de poezie van jolies. Zwartgalligheid snijdt het vrolijk uit de middag lees ik in mijn aantekeningen. In de finale ronde was ze beter te verstaan, was het tempo iets rustiger, vertoonde zij lef. Een nieuwe lange tekst over de een of andere wethouder van verkeer in Baarn die was opgepakt omdat ie weer eens teveel gezopen had bleek toch genoeg om drie juryleden te overtuigen dat jolies de overwinning toekwam. Het woord ‘vloeibaar’ viel meerdere keren. Je jury begaf zich naar de bar om al het door jolies gemelde leed weg te drinken. Meest opmerkelijke regel van jolies: 'ik vroeg een Surinamer naar de weg, als dank/antwoord stak hij een hand in mijn broek' – een jurylid vroeg zich nog af wat die Surinamer met haar had.



De reacties zijn eigendom van de posters. We zijn niet voor de inhoud verantwoordelijk.