Pomgedichten.nl

de een spreekt over reanimeren. de ander over schrijlings berijden.


wat begon met die prachtige overwinning van IBUNDA in de zondagochtendwedstrijd gisteren lieve lezer is uitgemond in een totale oorlog in de straten van strijen. een gerichte volkswoede uitgeleefd op een eerzaam dichter. de foto's liegen niet. Ibunda's gedicht 'ONDER MIJ' kreeg maar liefst 15 punten van webmaster en van nationaal literatuurkenner peter le nobel zelfs 25 punten. genoeg voor goud. met dit aantal liet zij grootheden als josse kok, marc tiefenthal, jee kast ver achter zich. het thema IK door Ibun winnend weergeven. het was dan ook dat ik haar de MARK BONINSEGNAPRIJS mocht overhandigen - een exclusieve dichtbundel "Hier ben ik' van de dichter mark boninsegna met daarin de exclusieve recensieaantekeningen van
de recensent. dichter boninsegna heeft inmiddels al het drievoudige van de verkoopprijs geboden om zijn eigen bundel weer in handen te krijgen. maar dat terzijde. beginnen we met het gedicht. gedichten liegen wél dat weten we allemaal:





Onder mij


Ooit
wou je sterven voor mijn benen
gevouwen om je verrimpeld gelaat

mijn geile tong lispelend
de laatste woorden

“hoe erg sterf jij mens?

een kopje koffie nog? dan roken we die sigaret
wel in de kamer van hiernaast

waar ik schrijlings je kist, glanzend gepoetst
nog eenmaal berijdt

hier ben ik schat
met jouw lichaam, onder mij


*Ibunda*


Ga nooit naar strijen lieve lezer als u anne hardeman in strijen weet. Anne hardeman de zeeuwse poezie liefhebster die ook wel in cafe eijlders de poeziezondagen bezoekt én die na enig lichamelijk ongemak weer helemaal het vrouwtje is, had nog een appeltje te schillen met uw webmaster. Ik geloof dat ik haar een keer letterlijk heb geciteerd over een derde en dat zij dat wat minder vond. Is dat een reden om uw bloedeigen te vloeren in de straten van strijen? Vraag ik u op de man af. Met een uiterst gemene judotechniek van achteren bracht zij uw webmaster ten val. Draaide mijn schouders uit de kom. Duwde mij op de zojuist blauw en nog natte parkeerstreep in de hoofdstraat van strijen. En riep de hulp in van het hele dorp om webmaster te molesteren. 'letterlijk citeren he, letterlijk citeren he, ik zal je leren, ik zal je leren' klonk het door de straat waarin de gehele bevolking van strijen inmiddels aangelopen was, met hooivorken en scherp geslepen zeisen. was het daarbij maar gebleven.


In overspannen toestand kwam IBUNDA uit de plaatselijke localiteit gevlogen. 'heb je hem leggen anne' hoorde ik de voor een stichtelijke zondag ietwat merkwaardig geklede IBUNDA krijsen. Met brede glimlach hoorde ik anne de vraag nog bevestigen voordat ik het bewustzijn verloor. 'dan ken ik meneer nog een keer laten voelen wat ie straks in zijn kist over zich heen krijgt...' foto's liegen niet lieve lezer – ik verloor het bewustzijn. Op de foto's is duidelijk waarneembaar dat Ibunda een aanvang neemt met het schrijlings berijden van een doodskist waarover zij zo smakelijk schreef, alleen nog even zonder doodskist. Normaal gesproken horen we meneer aart de jong schande roepen, nu hoor je meneer niet. Om de boel nog een beetje goed te praten, recht te lullen zeggen ze hier in de jordaan van de VU heeft IBUNDA een verklaring doen uitgaan die we hieronder afdrukken - en er was nog veel meer aan de hand:





TOESTANDEN IN HET STRIJENSE:
het goud, het verraad, dé stoep, en dat de HEMA nog steeds van de liefde


Het begon zo mooi lieve lezer, buiten was het guur. Een herfstige wind voerde hemelvaten vol nattigheid naar het altijd zo pittoreske Strijen maar binnen was het bijna Caribisch warm. Onder een prachtige subtropisch decor van wuivende palmen en een azuurblauwe zee liep ik blootsvoets door het zand te mijmeren, in gedachten verzonken…alles leek liefde.

De warme omhelzing van mijn eerste gasten Anne Hardeman en echtgenoot (je hebt goud op Pomgedichten vertrouwde zij me toe) en niet veel later de welgemeende kussen van dé meester van de vrede; Pom Wolff en gelijkwaardig partner/deler in de winst Martin A. de Jong, wat van laatstgenoemde later zijn Judaskus bleek te zijn.

Geurige tapas werden gedeeld, er was cabaret, poëzie van zelfs uit het naburig België, muziek uit Ede en iedereen genoot…het bleek een utopie.

Martin A. nam mij terzijde, trok me rillend de natte koude in en sprak met nog killere stem: “ik ga je verlaten”. Ik staarde hem wezenloos aan en ontwaarde verscholen achter zijn rug de tengere gestalte van een meer dan charmante dame. Martin A. staarde onbewogen terug. “Maar”…stamelde ik snuffend (en knipperde wulps een opkomende traan weg) “waarom dan, WAAROM?” “Ooit viel je voor mijn benen, je zat er op, aan, onder…”



de nieuwe liefde van martin aart de jong. liefde die in de laadbak van een klein japannertje tot een heftige uitbarsting kwam. martin sprak over een verovering. het leidde allemaal tot heftige taferelen in strijen. Ibunda schrijft hoe deze martin aart de jong deze jonge bloem in de plaats stelde voor de zo constante liefde die Ibunda hem altijd bereden heeft.



Martin A. draaide zich bruut om teneinde zich onverstoorbaar uit de voeten te maken met de tengere schone. “HET IS EEN SCHANDE!” met haren wild verwaaid, rode ogen en het schuim op de lippen strompelde Pom Wolff op de vermaledijde M.A. af, woest zwaaiend met zijn armen, links een hoek, rechts een uithaal met een plastieken sabel. Martin echter dook weg en onder en liet Pom voor wat hij was, krijsend dat het een schande en dat hij die benen niet zomaar kon laten gaan. Vervaarlijk blauw werden zijn lippen, zijn adem stokte een maal. Ik moest handelen lieve lezer, want hij van de vrede, van de liefde God-nog-aan-toe!

“Grijp zijn armen!” schreeuwde ik Anne toe die op het rumoer was afgekomen. Anne, ooit werkzaam als Z-verpleegkundige werkte Pom tegen de grond (foto 1), alwaar ik schreeuwend bovenop hem dook. “Hij moet gereanimeerd!” gilde ik in paniek en drukte mijn handen op zijn koude borst. “Beurs” mompelde Pom met zijn laatste adem, “niks daarvan!” gilde ik weer, “hij is keihard!” en deelde nog andermaal een goede stoot uit. (foto 2) Het gegorgel werd stilaan minder, er verscheen een glimlach van vrede op zijn weer roze gelaat. “Laat het van de liefde zijn” sprak hij me toe. (foto 3) Een zucht van opluchting waaide door de Strijense straten.

“En dat het van de HEMA is” glimlachte ik gerustgesteld terug.


Ibunda







liefdevolle ontvangst in cafe restaurant PINOKKIO van ADRIANA&DON. waar ieder mens zich thuis voelt en smullen kan. bezoek het restaurant ook eens zonder anne hardeman.
en lees ook hieronder over martin aart de jong in DE LAADBAK.