Pomgedichten.nl

©kodelaat

zo een keer per jaar treft ons de uitzonderlijke eer te berichten over ko de laat. wat is tilburg zonder ko de laat - wat is breukers zonder pastor bär - tilburg is niks niente nada zonder ko de laat. de 18e bundel al weer meldt de dichter en zijn poézie steeds beter dat zeg ik. lees ko lees de uitnodiging. lees dan het prachtige kerstverhaal dat we al eerder mochten afdrukken:


en wel op 2 november, met de presentatie van alweer zijn achttiende jaarlijkse dichtbundel.
Wie ooit zo´n bundelpresentatie heeft bijgewoond, weet dat dit een heel bijzonder evenement is.
Geen opgeklopt vernissagegedoe met overbodige toespraken, maar gewoon een middag vullende voorstelling, met verhalen en gedichten over het echte leven.
Over zaken die u meteen herkent, of zaken waarbij u een ‘oh ja’-gevoel of een ‘ja, verrek’-gevoel krijgt.
Ook in de alweer achttiende bundel ‘Levenskunstenaar’ komen veel van deze zaken voorbij.

U kunt de primeur meemaken op 2 november.
Traditiegetrouw in:
Paradox
Telegraafstraat 62 (hoek Willem II straat)
Tilburg
Aanvang: 15.00 uur
Afloop: rond 17.00 uur.
En u hoeft niet eens entree te betalen.

Wees welkom bij Tilburg’s langstlopende literaire najaarstractatie (en dat geldt ook voor de schoonfamilie of andere visite die u voor die bewuste middag al gepland had).
Onverhoopt verhinderd?
Bestel dan de bundel, vormgegeven en van een prachtige omslagillustratie voorzien door Linda van Erve, door overmaking van 12 euro (10 euro + 2 euro portokosten) op bankrekening 68.15.38.554 t.n.v. J.J.H.R. de Laat o.v.v. ‘Levenskunstenaar’.
Bij voorbaat hartelijk dank. KO DE LAAT brabants dichter.


©kodelaat




ik zal hem nooit vergeten ook al haalt hij de kerst niet als ik zijn verhaal mag geloven. niet omdat de een of andere vorm van akute leukemie hem niet heeft getroffen - nee omdat hij in de zomer van 2005 in mijn auto stapte in de bonnenpolder. we moesten optreden bij dirkie. ik zag ko aan het begin van de dijk die naar de bonnenpolder leidt. stap in jongen wat zal je lopen. de eenautodijkweg zonder tegenliggers afgereden leek het parkeren in het maisveld geen probleem. maar het was een sloot. riet lijkt op mais zeker als je wat gedronken hebt. we hingen in de lucht. de rechterkant van de auto een beetje lager dan de opgelifte linkerkant waar ik zat. het zit niet bepaald gerieflijk ko riep ik naar beneden waar een alsmaar roder wordend gezicht mij zei - je moet als dichter alles meemaken. we zijn de auto uitgeklommen. ik eerst, we hebben ko de auto uitgetrokken zoals je paard aan wal trekt, ko gaf niet mee. de auto zal er nog steeds hangen. pim karhof deed nog een poging om er beweging in te krijgen, donderde de sloot in. ik noem hem een held sindsdien.

KO wenst ons van www mooie dagen, hij maakt wel meer vreemde dingen mee. we lezen zijn kerstgeschenk, een prachtig kerstverhaal. ik houd van zijn nonchalance. Veel leesgenoegen met dit verhaal en prettige feestdagen toegewenst. Ko de Laat. schrijft hij:




TWEEDERANGSCHOCOLADE

In het begin wilden wij geen van allen het winkelrek geloven. We dachten dat hij de boel in de maling nam toen hij vertelde over het lot dat ons te wachten stond.
We dachten dat het winkelrek het allemaal uit verveling had verzonnen, moe en melig als hij was van het altijd maar weer op dezelfde plek staan.
Maar het is echt waar. Alle chocolade kerstmannetjes zijn gedoemd om vroeg of laat in een gulzige mond te verdwijnen.
Ik heb het zelf gezien. Omdat ik nu eenmaal tot de grotere, mooiere modellen behoor.
Modellen als ik zijn immers in doorzichtig plastic gehuld. Omdat wij gezien mogen worden. En door dat omhulsel heen kunnen wij ook de buitenwereld aanschouwen.
Zodoende zag ik reeds meerdere malen hoe een chocolade kerstmannetje, direct na aankoop, uit zijn verpakking werd gescheurd en met één simpele beet onthoofd werd.
Meestal was het zo'n dik, volgevreten rotkind dat zo wreed en ongeduldig was om meteen de tanden in zo'n kerstmannetje te zetten.
De kerstmannetjes die ik op deze wijze heb zien sneuvelen zaten vaak in zo'n zilverpapieren wikkel. Het waren van die kerstmannetjes wier contouren zo vaag waren dat ze net zo goed voor Sinterklaasjes door konden gaan.
Niet dat ik weet hoe 'n Sinterklaasje eruit ziet. Maar het winkelrek heeft erover verteld.
Zoals het winkelrek ons eigenlijk alles verteld heeft.
Voordat ik het winkelrek leerde kennen, wist ik nog niks van Sinterklazen, kerstmannen en paashazen.
Nu weet ik alles. Zowel over mijn eindbestemming als over de man naar wie ik gemodelleerd ben. Maar die kerstman schijnt op zijn beurt weer gemodelleerd te zijn naar Sinterklaas. Ik ben dus in feite een chocolade afgietsel van een slap aftreksel van Sinterklaas.
Bovendien schijnt dat aftreksel niet tegen het origineel op te kunnen. Ik ben dus wat je noemt tweederangschocolade.
Maar Sinterklaas of kerstman, we verdwijnen uiteindelijk allemaal op dezelfde manier.
Wat dat betreft is het rechtvaardig verdeeld in de chocoladewereld.
Maar misschien maakt het voor mij nog enig verschil, zo heeft het winkelrek mij verteld.
Omdat ik tot de duurdere modellen behoor, zal het waarschijnlijk wat langer duren voordat ik aangeschaft word.
Uitstel van executie, ik weet het.
Maar als ik dan nog enige hoop omtrent mijn onafwendbare einde mag koesteren, dan hoop ik dat ik aangeschaft zal worden door een arm ouderpaar, dat zich mij eigenlijk nauwelijks kan permitteren.
Want dan maak ik in elk geval een goede kans om terecht te komen bij een kind dat zelden iets bijzonders krijgt.
Ik stel mij voor dat zo'n kind er heel lang over doet om mij op te eten. Stukje bij beetje. Om langer van mijn aanblik te kunnen genieten.
Een langgerekt, pijnlijk einde voor mij. Zeker.
Maar wel eervol.





©kodelaat

ko doet me zojuist per mail zijn visie toekomen op het autogebeuren in de bonnenpolder - lees verder onder lees verder - zo zie je dat een werkelijkheid niet bestaat:







- in alle literaire vrijheid bericht KO zijn perceptie:

Geen bezwaar tegen plaatsing, hoor. Ik vind het wel goed dat zo´n verhaal, ook al is het dan niet in de prijzen gevallen, op deze manier nog een tweede leven voor een nieuw publiek krijgt.
Ja, dat auto-incident staat mij ook nog voor de geest. Zes dichters, een langharige Indo die op Chico the Rainmaker leek (obscure kinderserie uit de jaren zeventig) en een toevallig passerende fietser die die auto uit de sloot trekken. Overigens was ik allang uit de auto toen dat gebeurde, ik heb ‘m zelf nog mee staan liften, maar zo’n literaire vrijheid mag natuurlijk.
Dank voor de complimenten. Prettige feestdagen en we zien elkaar wel weer.