Gepost door Pom Wolffop 2010/9/7 0:30:00 (4 keer gelezen)
gisteren was ze nog aanwezig bij de kargadoorfinal aan de ouwe gracht te utrecht – u denkt wat is er aan de hand webmaster – ga je nu schrijven – vandaag is ze ons ontvallen? nee zo is het niet - jolies heij – en toch in zekere zin wel. naast het artistieke element zijn we er ook voor het nieuws. en nu powned vooralsnog zo armoedig tracht de stijl van pomgedichten te imiteren kunnen we hier nog eens etaleren hoe het moet. je laat geen agent urineren tegen een boom, je neemt een hoofd, het hoofd van jolies. je zet er een zeeuws hoedje op en je investeert. jij bent het nieuwe zeeuwse meisje zeg je - jolies - en wat ze ook terug zegt, je houdt voet bij stuk. dit is het nieuwe zeeuwse meisje, je schrijft er zelfs een gedicht over EN je gaat er zelf in geloven. pijnlijk was dan ook de schok, nee ronduit schokkend de mededeling van jolies die me even apart nam gisteren en me toevertrouwde dat ze helemaal niet uit zeeland komt, daar ook niet geboren is, daar niet verblijft. zo dat is confidentie een. het wordt steeds gekker in dit land met die zeeuwen.
zeeuws meisje
de ons allen zo inspirerende en zelfs tot voorbij goes geprezen dichteres J.H. mag zich dan wel bezighouden met de diepere gevoelens van de medemens ook haar eigen gemoed wil nog wel eens ontploffen
sommigen noemen het een deinen op wat heeft overleefd anderen spreken weer over een drijvend waterbed in een volgelopen tranendal - prachtig allemaal!
iets anders dat ze op powned nog moeten leren is dat mededelingen van algemene aard ook voor en van iedereen zijn. ik heb daar inmiddels roop ook weten van te overtuigen. niks geen mailtjes onder ons – er is geschreven wat er geschreven staat en omdat we allemaal mensen zijn en de woorden van iedereen zijn is een toevallige volgorde van die woorden natuurlijk ook van iedereen. we zijn hier niet van het cda, we zijn niet voor lekken. privé is gewoon voor iedereen. confidentie 2. dachten we het liefdesleven van sjoerd bakker uit zwolle goed gedokumenteerd te hebben samengevat -dedemsvaart op de kaart - blijken er nog meer addertjes onder het gras te liggen. we spraken over BORNE, we spraken over Emmen. plaatsen waar je niet snel een kopje koffie gaat drinken - is onze sjoerd daar al lang geweest en heeft zich ter plaatse op de hoogte gesteld van de locale betties. we lezen:
Hoi pom, Misschien niet iets voor de site, maar ik heb toevallig ook een vrouw uit Borne gedate; trouwens ook een uit Emmen, dat was mijn laatste vriendin. Met die Twentse vrouwen klikte het wel goed; ik ga misschien in mijn volgende leven in Almelo wonen . Hartelijke groet, Sjoerd
Gepost door Pom Wolffop 2010/9/5 10:00:00 (13 keer gelezen)
gijs ter haar vrijdag jarig. dichter bij de vijftig. de presentator van de kargadoorslamfinale aanstaande zondag, gijs ter haar - bevlogen & hart! goserrrrr
dichter bij de vijftig
lardeer de taal met lege ogen snijd zijn ego maar filet maar toon in godsnaam mededogen stort hem niet in volle zee
laat hem drijven op de golven van een kabbelend gedicht voer hem niet op aan de wolven als het handwerk is verricht
misschien herkent hij dan in zwijgen wat het leven in hem zocht was de liefde in te lijven niet de oorlog die hij vocht
pw
laatste nieuws van gijs: Hallo vrienden, Niet vergeten, vanmiddag 5 september: De jaarfinale van de KarGADOORslam 2009-2010. Met ook dit jaar weer een selectie van de tijgerste podiumtijgers van Nederland, te weten:
Gerben de Ruiter – het was compleet die dag en de poëet moest wijken Daniël Vis – die van die mooie zinnen met die lage stem, die lange Justin Samgar - tevens huisdichter bij Spuiten & Slikken Martin Beversluis – jazzjazzjazz, dit jaar ook in de jaarfinale van SLAMersfoort Tifène Huchet – debutant en dubbele winst, de dag erna hetzelfde bij SLAMersfoort, helaas verhinderd Jee Kast- Vlaamse held en toch altijd op sokken, desalniettemin tevens performer Frans van Hout – nog een debutant in slamland Muziek is dit jaar van Bjorn van Rozen:www.bjornvanrozen.nl
we gaan het zien op de gracht, de oude wilg hangend in het oude groen, een biertje in de hand in het zonnetje, peter le nobel in de jury, dat wordt genieten van de subtiele afgepastheid in een sausje van verlegen vriendelijkheid - als hij zegt "ik vond het deze keer ietsje minder, als ik het zo mag formuleren." weet dan dat hij in het juryberaad heeft gezegd - verzuipen in de oude gracht ermee! het wordt leuk. en de poezie zal van goud zijn.
Pom Wolff: Da zulle we mar an Onzen Lieven Heer en d’n Mulder overlaote.
Pom Wolff: alhoewel:
zo vader!
nu gij - mijn god - mij heeft verlaten zoals buurmans lul buurvrouw telkenmale uit de schede glijdt ja, wat een weer weer in april zo wil ik ook mijn heer
dat u de trein kiest langs de eindeloos metalen staven richting uwes aangeprijsde eeuwigheid dan kiezen wij voor nu tezamen onze eigen baan verwisselt gij het tijdelijke voor het eeuwige voor uw zo goddelijke bestaan en neem ik buurmans werken waar
voorlopig, momentaan, tot gij mijn heer mij roepen zult en mij uw goddelijke reet toekeert dan zal ik achter u staan, voor waar tot u gekomen waar gij ook staat mijn vader
Gepost door Pom Wolffop 2010/8/29 23:50:00 (72 keer gelezen)
afscheid
als je voor het eerst alleen achter het stuur zijn stem nog hoort die altijd streng hier dit zou zeggen hier dat iets van een besef dat er alleen kan zijn als hij niet meer naast je zit
hoe de ruimte die hij je liet de ruimte werd van jezelf hoe zijn stem in je verdween maar altijd meegereden heeft en dat je hem dat nog had willen zeggen
pw
Die je naar het station brengen zal en die dan haar laatste vragen, haar twijfels aan jou stellen zal. Omdat ze bewaart. Jou bewaart. En meeneemt. Wat niet in koffers past. Wat niet in koffers hoeft . De jaren zichtbaar in de dochters, hun adem in het huis.
het was meer dan twijfel. het was verdriet. toen we opreden naar het station ze in de auto naast me huilde. niet meer wist waarom ze voor berlijn gekozen had. ik zei we rijden door naar amersfoort. daar zou de trein om 11.37 vertrekken naar berlijn. ik zei bij hilversum ik rijd niet door naar berlijn hoor. gelukkig geen file. koffie nog in amersfoort, op naar perron 1B. de conductrice floot deutsche bundesbahn, de deuren sloten. een omarming, een hand, een blik uit het raam. weten wat verliezen is. al is het om de hoek. met een koffer, een lap, een mobiel, een woord van der vader - JIJ kunt het - uitgezwaaid. tot... der beste vriendin die gisteren avond nog meehielp met haar koffer, de inhoud decimeerde. die nog smste - als je je verveelt in de trein, maak foto’s van slapende mensen, ga knikkeren in het gangpad met kauwgomballen, teken wolkjes na op het raam, stop een lief briefje in de vuilnisbak voor de schoonmaker. en nog 2 tips die ik vergeten ben. zo is ze weg. moet huilen nu. zo is ze weg. zij kan het.
Gepost door Pom Wolffop 2010/8/29 14:00:00 (56 keer gelezen)
FRANS TERKEN over de mens in al zijn gebreken gordon, SJOERD BAKKER met de kleine nonnie, weggewiste woorden van MARTIN a.m. de JONG, de trekvogels van JOSSE KOK, PLOOS weet niet waarom - 'drapeer de zee, drapeer de zee', HELENA de CLERCQ capituleert, de deinende dijen voor GERBEN de RUITER, JAKO FENNEK met hot news en op de valreep MIKE PLATENKAMP met een eerbetoon aan anton.
hoe vaak horen we niet poezie past niet in een wedstrijd, poezie is een ding op zich. het mag dan wel geen wedstrijd zijn deze wedstrijd maar er zijn wel regels. niet te lang. het mag over mensen gaan. geboren mensen. dode mensen. alle mensen, gemankeerde mensen. invalide mensen. mensen met een geheugenstoornis mogen ook wel eens aan bod komen. die vergeten we maar al te vaak. bebiemensen liever niet tenzij er sprake was van zuurstofgebrek zoals hierboven op de foto. en er wordt niet geklaagd! dat u het weet. we dragen alle mensen op handen en elk gebrek is een wonder van god en van de natuur. juryrapport verzekerd. inzenden svp voor zondag 12.00 uur. de wedstrijd is gesloten. lekker rustig. mooie gedichten. we hadden helena in de jury gevraagd. voor wat pit zeg maar. ze doet het een andere keer. een verrassende uitslag.
MUSEUMPLEIN
Gegoten in hun laarzen de dichters met modder aan de poten staan ze op het kaal getrapte plein vrouwtje mannetje in de kluts van het spektakel
- en wat doen die krullen van G. hier dan op podium 26 voor een zondagse meute alsof een opgeblazen bek een vette lach met knipoog de kunst van cultuur is -
de dichters van dienst onaangepast scherp geven geen krimp in de vervlakking je kijkt hier tot voorbij Buitenveldert over het plein
het ware woord in wolken boven de stad op alle doeken een blog met eigen tekens de regen spoelt maar wist niet weg
Frans Terken, 28082010
mooi gedichtje. passend bij het plein, de regen, de dichters. over het plein dat ooit een snelweg was, het plein van het vincent van gogh standbeeld dat zo nodig weg moest van de landschapsarchitekt om ruimte te maken voor stalletjes rommel en die fontein aan het einde van de streep van licht. ‘ in de kluts’ schrijft Frans terken dan. een literaire aanval op gordon en waar hij voor staat. Frans terken heeft niet veel woorden nodig voor een beeld. ingehouden woede en vakmanschap – de hoofdstad van Nederland onder het mes van terken haalt niet ongeschonden de maandag. het rare is dat Amsterdammers claimen dat zij alleen op hun stad mogen schelden en dat is ook zo maar frans terken mag het ook. zo zouden ze in de jordaan op Amsterdam willen kankeren. maar daar wonen geen dichters meer en geen Amsterdammers. zo zou een stadsdichter moeten schrijven. de stadsdichter van het museumplein heet Frans terken. 90 punten
Nee, aan een gedichtenwedstrijd doe ik ook nevernooitniet mee. Het is dat ik de laatste tijd in een creatieve fase zit, en die dingen moeten toch ergens heen. Wat geïnspireerd door het prachtige gedicht naast de gunner leigh, Marten Toonder, en natuurlijk het onderwerp: na de vele foto's van the MMM girl alweer zo'n Amerikaans type waar ik al veel langer een gedicht over wilde schrijven. Ook nu de naam niet erin omdat ik dan van "name-dropping" zou kunnen worden beschuldigd. Terwijl zo'n showbizzvrouwtje toch echt nevernooitniet serieus zou worden genomen zonder wat literaire aandacht van ons van pomgedichten.nl.
Kleine Nonni
De mensen vragen of je nog steeds als een virgin bent terwijl je zelf allang wat anders zingt
dat krijg je van too many fags je bent bevroren als je hart niet open is
ik heb het allang dichtgerookt en moet vaak aan je denken als ik plas onder de douche
Sjoerd Bakker
sjoerd schrijft als een gek de laatste tijd – hij zit in een creatieve fase – naar zijn zeggen. de jury is er blij mee. tot poezie verwerkte observaties, een levend tijdsbeeld in een romantische toonzetting, zelfs in de douche bloeit de gouden regen. een klein gehouden gedicht met veel zeggingskracht. hier is doorgedacht. het is die doordringende toon die van een gedicht een sjoerd bakker maakt. ik ken een aantal columnisten hier dat gruwt van sjoerds werken. maar ja die zitten nogal vast aan de inhoud van een gedicht, zij vergeten dat de werken van sjoerd letterlijk niet te nemen zijn, zij vergeten dat sjoerd in een gedicht elke inhoud overstijgt. ook op tessel bijvoorbeeld wordt er in de douche geplast, gelden de wetten van het hart, lopen er mensen rond die in de tijd zijn blijven steken. het gedicht van beneden naar boven samengevat. het is een gedicht waarover je kunt blijven schrijven. een soort genererend al. 80 punten
De weg naar woorden weg gewist
Ze maken trage woorden tegenwoordig met een glazen stem om doorheen te kijken zodat je verdwaalt in fragmenten wanneer je stuk voor stuk van de stemband springt.
Daarom wil ik liever nooit meer schrijven dan de vijftig meter binnen zes seconden breek ik liever de trouw aan mezelf dan ja te zeggen tegen een jij die al kapot is
wanneer ik het opwindhorloge van opa van zolder haal en in mijn vestzak stop zodat het lijkt alsof opa mij uit de knoop
-schat je hield toch van me zoals ik was?- ik was vroeger een ander en ouder dan nu. Maar ik keek niet op een glaasje meer.
Martin A.M. de Jong
martin gooit de dingen een beetje door elkaar en nadert het thema dat aangegeven is. de eerste twee regels lijken wel een recensie op de werken van sjoerd bakker. in dezelfde licht romantische toon. goed getroffen. opa als een reddende engel in een voortdurend bestaan. in dit gedicht wordt aan de logica geknaagd. een van de tak op de hak springerig effect domineert het gedicht. de dichter benut de vorm om gaten in de inhoud te laten vallen. zo beschouwd is het gedicht knap opgezet. de inhoud overtuigt mij niet. 70 punten
Trekvogels
langzaam, afgeleefd glijden gele lintwormen verstoken van gedachtegang door de hellepoort waar mensenlevens teren op bekroning of verdoemenis contacten nemen afscheid met de woorden van het spel tot moes gedrukte toetsenborden worden nogmaals afgeragd tot men alle levenslust voorgoed heeft omgezet in buitenechtelijk gebrabbel afgestompt door chips en draden en de vloek van de vertraging trekt de meute zich vooruit en strompelt als een horde vies geregende veulens gebrandmerkt met het getal één tot en met zeven miljard in de lange stalen wanhoop van het eeuwig transporteren het zoeken naar verschansing zwijgend, hopend dat
Josse Kok
ik geloof niet dat het thema gehaald is. en als de vogels hier voor de mensheid staan dan lees ik in de woorden toch meer een zakelijke beschouwing dan een proeve van poezie. dat komt omdat er nog al veel benoemd wordt in het gedicht. het is meer stalinistisch leninistisch troelstra geroffel van een rode kansel – nooit weg op zondagochtend – dan poezie - die wel neergelegd is in de eerste twee regels en in de laatste.
langzaam, afgeleefd glijden gele lintwormen zwijgend, hopend dat
laat de rest maar aan de lezer. dichters moeten niet teveel willen zeggen. 60 punten
Ik weet niet waarom
ik zou niet weten waarom ik schrijven zou heb ik John, heb ik niet ooit geschreven, vraag ik hem, ik weet hem soms nog mijn man, als hij me kan vinden en ik mezelf en mijn bril
mijn hele ik en dan de rest ervan kijkt naar hem op en vraagt even of ik het ware heb ik echt geschreven lieve John? ik hoor zijn antwoord zittend in het zand dat alleen mijn hand zich nog herinnert, waarheen hij me meegenomen heeft maar ik weet niet waarom het zand was vroeger los en niet zo solide als toen de klok plotseling wil ik mijn platenboek dus gaan we nu naar huis John, want de rommel weet ik daar en alles nog en jij zet thee heet het platenboek?
thuis weet ik niet waarom mijn chaos niet vertrouwd, ineens onvast geworden is en dan vouw ik me wring me eruit ik ga op zoek naar vroegere oevers zonder netten zijn ze niet meer van de zee ik roep de hond: Apollo Bacchus hier! kijk, de man heeft me gevonden en zet thee de graaf! ik weet hem
de hemel, lieve John, ik weet je weer, is een diep kasteel op zand gebouwd soms weet ik Hartley oude vrouw en de meedogenloosheid van tijden noch het onvermijdelijke alsmaar weer en overkomelijk verdriet de wanen die monsters oproepen en andersom en wat er tussen Socrates en Sartre was ik kan er niets meer mee
het is negen uur en het ronde hoekt, breng me naar bed John en blijf bij me of ik ga en als ik ga zoek me dan maar niet laat me mijn eervolle aftocht
drapeer de zee, drapeer de zee die van vanochtend maar om mijn lijf dat pijn doet --ja zo-- ik dank je zeg je beleefd goedenacht ik ga van Bruno dromen
Ploos Toelichting: Iris Murdoch: "If we leave theory and look about us" (Murdoch vs. Sartre): filosofie in romans; en "the joys of solitude" (daarbij denkend aan Maarten 't Hart). Verder - 'met de allermooiste saxofoonsolo aller tijden':
een gedicht om in opgezogen te worden. ik laat de verwijzingen voor wat ze zijn. je zou zeggen het gedicht is te lang. maar zo wil ik dromen. het gedicht is me niet lang genoeg. deze droom kent geen lengte, de woorden tijdloos filmisch volgtijdelijk. de saxofoon op de achtergrond, de woorden voor mij. alles in mij beweegt. fragmenten bewustzijn met liefde poetisch gerangschikt. nog een toefje Plato ook. hier is een zee aan woorden om de lezer gedrapeerd. zo moet het zijn. leven, langzaam wegraken in een bedje van taal en dan de droom. 91 punten
Capitulatie
ik ben geen dichter meer ik ben genezen ik doe de was de plas ik lap het raam
en saam met tante betje het hele rijmelijmen aan mijn laars
ik strijk de koele lakens glad waartussen alle nachten droom en daad elkaar bevechten
en mij verscheuren met hun gekrakeel
ik niet me dan terug aaneen soms gaat dat nieten niet naar wens
dan knelt mijn vel aan alle kanten tot overmaat van ramp
schuift iets of iemand ongevraagd een blanco blad onder mijn pen en ik herval
Helena de Clercq
ook in dit gedicht wordt geplast. subtiel raffinement van een dichteres die de taal het werk laat doen. helena staat borg voor aangenaam lezen. wel klagen maar toch precies op tijd de geestige wending op het einde van het gedicht. graag gelezen zeg je dan. maar het gedicht is in zijn eenvoud toch meer. een knap geconstrueerd dichtwerk parlando gebracht, geen woord te veel – nieten is een beetje teveel pronken met mevrouws dichterlijk vermogen – maar daarvan afgezien, een prachtig gedicht. het is een gedicht waaruit je kunt lezen dat hier een dichteres het woord heeft dat zij boven alles uit zou kunnen laten stijgen als ze maar niet teveel plezier zou hebben in het maken van het ding. we mogen nog veel van haar verwachten. dat ze kan schrijven hoeft niet meer bewezen. 90 punten
fleur
dan het slapen in een vers bed van vlees
in jonge dagen gesmoorde lusten onder dekens van geronnen bloed
hier slaapt de vrees van de gestoorde die we kusten
tot leven na nauwelijks overwonnen heldenmoed
arm been en mond geklemd het wilde paard in mijn borst door jouw teugels getemd
dit lijf dat schreeuwt om dorst toch door jouw zuchten overstemd
als het zijn laatste nectar tussen deinende dijen morst.
Gerben de Ruiter
wat een toestanden fleur, kind, en dat op zondagochtend meisje. begrijp het gedicht niet helemaal maar de slotstrofen laten niets aan duidelijkheid te wensen over in de bonkende taal die we wel des ruiters mogen noemen. heel natuurlijk ook, fleurige nectar stroomt altijd naar het diepste punt. geen gedicht om stil bij te zitten. we zijn weer wakker. we kunnen er tegenaan. de saaie zondagochtend te lijf. gerben de ruiter is altijd goed . beter kan ik het niet zeggen. 90 punten.
onder de wielen
na maanden mokum komt het weer boven - jouw wachten bij de stalling fietsen over amstelbrug, sarphatipark dintelstraat je sproeten, je wipneus
maar dat je naar mijn reet greep vier jaren vriendschap naar de klippen joeg in mij de weerzin wekte van een jood voor varkensvlees is mij nog kruiswoordraadsel
die gore dood had niet gehoeven je had nog kunnen wiegen op de golven van dit grachtenfeest met meerderen en niet zo grenzeloos alleen als toen
Jako Fennek
een apart gedicht. vol verrassingen voor de lezer maar ook voor de hoofdpersoon als ik het zo mag samenvatten. ach ja het is altijd - de ontkenning - de woede en dan de berusting. zo de liefde, zo het leven, zo de dood. wil ik er bijna bij schrijven. een geestig gedicht lichamelijk verantwoord vormgegeven. hoe je in enkele strofen zoveel informatie kunt verdichten tot een leesbaar maar toch ook schokkend geheel. in de laatste regels de Loneliness mooi klein gehouden. 90 punten
ik doe niet meer mee
Anton liet zich uit poëtischer dan nodig halve zinnen, half begrip een icoon ten onder
zijn prestaties gezuiverd van inzicht veranderd
en dan dat gezeik over de statuten en die illegale organisatie. dan denk ik aan de taliban
gedaagde heeft op een geweldige manier de nederlandse sport beschadigd met het ventileren van persoonlijke opvattingen
het voorgaande overziend komt de rechtbank tot het oordeel dat gedaagde niet onrechtmatig heeft gehandeld zodat de vorderingen van eiser afgewezen dienen te worden
een eerbetoon uit het hart van utrecht voor Anton. zo hoort dat ook. een prachtige eerste strofe. een intellektueel leek hij mij niet. een man met zekerheden. klein hartje. op zijn manier een luis in de pels van wat al lang afgeschoten had moeten worden. een man van stavast, uit een stuk, een boom. omgevallen. utrecht treurt en terecht. mike platenkamp richt hier een monument voor hem op. een posthume houdgreep. zoals het een directeur van de utrechtse cultuur betaamt. 90 punten. Anton gaf Nederland goud, mike hem een eerbetoon.
. Hartelijke groet, Sjoerd
