Pomgedichten.nl

vanochtend om tien over acht is Billy Bob veilig geland op schiphol. het nieuwe hondje van gijs ter haar. ingevlogen vanuit turkije – antalya. de dichter heeft een Turks hondje geadopteerd en vanavond al zal Billy bob door de straten van bunschoten gaan. dat had Billy bob zelf niet kunnen vermoeden gisteren. verstaat ie je wel gijs vroeg ik gijs ter haar gisteren tijdens de kargadoorslam. heeft ie zijn inburgeringscursus met goed gevolg afgerond. heeft ie er geen moeite mee om de hele reis niet te roken. en is het al zo ver gekomen met de hondjes in turkije dat we moeten overgaan tot adoptie. had je die benders uit istanboel niet meteen erbij kunnen adopteren? wat maakt het nou uit in bunschoten of je savonds een of twee hondjes uitlaat. dan heeft Billy bob meteen een maatje om mee te spelen die ook nog een beetje Turks brabbelt.

aan Billy bob is het lieve lezer om de grote BEER te doen vergeten. beer was de trouwe viervoeter die in december 2009 moest overlijden omdat het leven voorbij was. in huize ter haar hield iedereen van beer. Billy bob zal zich meer multicultureel opstellen dan beer. beer was de oerdegelijke Hollandse hond die alles op zijn eigen wijze gadesloeg en van commentaar voorzag. onontkoombaar. als beer in de kamer lag kon er verder niemand meer in de kamer liggen. ik geloof dat een haagse dichter met een dichteres die zich had bekwaamd in erotische verzen het een keer geprobeerd heeft, maar dat liep niet goed af. met beer viel niet te spotten. Billy bob stelt zich nog met iets meer bescheidenheid op. Billy bob zal moeten wennen aan het Nederlandse klimaat. Billy bob zal moeten wennen aan het Nederlandse eten. Billy bob zal moeten wennen aan bunschoten, laat ik het zo samenvatten.

wij te pomgedichten wensen Billy bob dan ook een aangenaam wonen toe in huize ter haar. het is niet echt erg Billy als je zo af en toe iemand in bunschoten in zijn kuiten bijt. dat zijn we hier wel gewoon hoor. en vlieg ook eens iemand naar de strot buiten bunschoten nu het vliegen je zo goed bevallen is. maar dan vliegen we wel de goede naar de strot Billy. luister maar goed naar baasje. die weet je dat wel uit te leggen. je bent goed terecht gekomen Billy. en lees maar niet van pomgedichten want hier op pomgedichten zeggen ze hele lelijke dingen over hondjes: ‘ in een hondje zit geen poezie’ hebben ze hier wel eens geschreven. maar dat ging niet over een Turks hondje. over het hondje sjonnie hebben we wel hier met gevoel mooi geschreven hoor:



ons hondje

ik houd van kwispelen in de regen
jij van droeftrouwe ogen
hakken we sjonnie toch in twee-en
hebben we samen ook nog wat

pw






bij het overlijden van beertje
schreven we hier

lees ook de liefdevolle woorden bij de dood van beertje van gijs ter haar HIER.
'Hij was erbij toen ik Regina ten huwelijk vroeg. Hij was erbij in Festina Lente in 2003 toen ik de voorronde won en later de Publieksprijs in de jaarfinale, en waar hij elke keer Vinkenoog wist in te pakken. “Heeft-ie wel water, Gijs?” Ja, Simon, weet je toch.

Vanochtend toen ik naar de auto liep
zag ik zijn laatste pootafdrukken
in het beetje sneeuw dat gisterochtend heel vroeg nog gevallen was.

Morgen begint het nieuwe jaar
en de sneeuw zal verdwijnen
met die laatste paar voetstappen van de liefste hond van de wereld.'

http://www.logoslogica.com

het was bernd ebbo visser die vooraf een criterium formuleerde voor als het jurywerk te moeilijk zou worden. laat de langste winnen die steekt er in ieder geval boven uit.
het was pandorra die met haar hofhouding de hapjes verzorgde en iedereen stil kreeg. zeldzaam lekkere hapjes.
het was jolies heij die als gast aanwezig was en vertelde dat zij in een slam in duitsland de mensen aan het lachen had gekregen.
het was maarten uit amersfoort die op een brug in utrecht tegen de avond brulde - maarten schenk - maarten schenk en nu nog steeds.
het was de directeur van de kargadoor mike platenkamp die het geheel mogelijk maakte
en het was de jury die het moeilijker had dan ooit.
en het was bjorn van rozen die een nationaal slamlied zong en een staande ovatie veroorzaakte in een overvolle kargadoor.



gast in de kargadoor dichter bernd ebbo visser. ik heb 10 foto's gemaakt. verbeeld me geen fotograaf te zijn. de mooiste van de 10 publiceer ik had ik me voorgenomen. op die foto staat bernd. de eerste foto die ik maakte. daar had ik het bij moeten laten.



we gaan het rijtje af. gerben de ruiter. de tanden knarsten. de mooie zachte zondagmiddag werd meteen door dichterswoorden om zeep geholpen in de eerste ronde al eindigde de dichter in lichte romantische weltschmerz. uiteindelijk toch ongeslepen mooi – momenten om mee te nemen. geen slammer.

‘en dan neem ik een narcis mee of een narcis – jij mag het zeggen’

ik sprak over de heilige drie-eenheid in de slam. dichter en zijn tekst en zijn performance moeten een zijn – niets mag afleiden. bij gerben weet je het niet. soms is hij dichter soms slammer en soms er tussen in. ik denk dat hij moet kiezen. de jury kwam voor een afweging te staan – martin beversluis was na twee ronden zonder meer de gewenste finalist in de kargadoor – wie de andere? dat was vraag. justin of gerben? we aten hapjes, we dronken, we stelden uit en konden om beiden niet heen. we kozen gerben in onze finale en justin ook.

Daniel Vis de dichter. hij doet geen concessie aan de slam. hij dicht en rijgt somberheden aan zijn poëtische draad. zonder weerga. het publiek verkoos hem tot publiekswinnaar. doordringende woorden raken elke gen in je lichaam, je kunt ook zeggen daniel werkt als een soort kanker die systematisch elke vrolijkheid in je wegvreet - in een sonoorheid die zonder woorden net zo mooi is als met woorden. het is wegdromen voor de toehoorder. de eerste ronde als de tweede ronde. soms schrik je op. dan is er ineens sprake van een ‘kernexplosie’.
YaYa: "Zoals de poezie van Daniel Vis die het grote geheel ziet en er aan morrelt en verplaatst en wikt en weegt, die de onvergankelijkheid zoekt en haar tegelijkertijd reduceert tot een seconde. Maar wel een ademloze seconde."

Justin Samgar houdt de gemoederen bezig. het was DE performance van de middag. en hij bracht publiek en jury het magische moment, perfect getimed aan het einde van de derde ronde waar je in een slam op zit te wachten, waar je niet omheen kan. zo kwamen aan de oude gracht te staan, peter le nobel, mike platenkamp en pom wolff en wisten meteen de winnaar: justin. het moment dat je aversie doet vergeten sprak mike. die inhoudelijke kant kent zijn werk ook – een kant die aversie oproept, die hij op een zeldzame wijze weet om te buigen tot verwondering en bewondering.

Martin Beversluis was de sigaar. zo kun je het ook formuleren. twee perfecte ronden met klassiekers als ‘de bril van ome simon’ – kleine explosieve schilderijtjes brengt martin over het voetlicht, gedreven duwt hij met zijn lichaam de woorden de wereld in. authentieke woede. finalist kargadoor maar verslagen- hij kwam een magisch moment te kort.

Tifène Huchet zat op vlieland – vanaf daar is het moeilijk winnen.
jee kast riep meteen het daniel vis gevoel op in zijn eerste ronde. zacht – underacted ging hij 11 steden langs in zijn barre tocht. dat was mooi en hij herstelde een verspreking door de verspreking in het gedicht in te passen. ik vond dat van zeldzame klasse. maar dat vond ik alleen. veel papier gebruikte de geboren performer en na de 11 steden was te zien dat hij vandaag niet in die briljante vorm stak waarin hij justin zou kunnen verslaan. want alleen jee kast zou qua performance in staat geweest zijn justin te overtreffen. dan had hij er in de performance helemaal moeten zijn, dan had hij op inhoud gewonnen.

Frans van hout beoefende een ander genre. in een taal om een product te verkopen en dat produkt was hij. de altijd even zorgvuldig formulerende als bedeesde en charmante peter le nobel wilde zijn oordeel wel geven hier – als ik zijn werk moet kwalificeren sprak hij dan denk ik vandaag toch aan ‘een doodgebloed bruidje’. peter citeerde Frans van hout. andere juryleden verwoordden: het is licht geestig vertellend werk met een aangename zin om te neuken – citaat: ‘van ons is het gat in de veengrond’.
verrassing ligt op de loer, Frans combineert de cabarettier en de dichter op knappe wijze. een ander jurylid sprak: de eerste ronde is als de tweede ronde, de derde ronde zal niet anders zijn dan de laatste ronde net voor hij doodgaat. in de performance zat de verrassing niet.



deze foto dan nog maar - het moment - justin aanvaardt de 2010 kargadoorslamprijs en treedt in de voetsporen van peterM van der linden - de eerste jaarwinnaar

mooi avondje hengelo. in mijn voorprogramma stond laura jansen. moke direct na mij. ik heb ze succes gewenst. Laura zorgde wel voor een publiek van een mannetje of vijfduizend. afgeladen vette shit. ik dacht tussen nu en mn dood komen geen 5000 mensen meer luisteren naar mijn poezie. ik deed de hema, het hondje, hakmes. men neme een hoofd het hoofd van johanna, de loopplank, en het hoofd van johanna ging er in als koek. hengelo dank jullie wel. mooie zomeravond nog net. summersquare festival goed verzorgd goede sfeer.

en toen begon de ellende. mainstage, backstage. een meisje vroeg me keer na keer om vuur. wat is er met je ellen vroeg ik. je rookt zoveel en wat zit je haar, wat is er met je. ze heette helemaal geen ellen, ze heette Laura. o zei ik. ik dacht al.



ja Laura je moet weten dat de famous ellen deckwitz straks hier optreedt, geboren te borne, getogen te borne en of Laura het nou wilde weten of niet – ik begon een heel verhaal te vertellen over de moeder van ellen – niet dat ik verantwoordelijk was voor de bevalling van ellen een tijdje terug maar wel dat ik het een bijzondere vrouw vond, mooier dan borne zeg maar, ver uitstijgend boven het twentse landschap, wolkigwit en ondoorgrondelijk maar wel werelds en dat ze best mooie dochters baarde. luister je wel Laura sprak ik Laura vermanend toe toen ze al weer een vuurtje vroeg. verder backstage zag ik daan doesborgh die al opgetreden had en naar het venloze terug moest. en naast hem godzijdank de ooit gebaarde dochter deckwitz. hoi ellen sprak ik spontaan. daan verdween – ellen moest op. een jongen kwam op ellen afgesneld. mag ik een handtekening van je Laura sprak de jongen en zonder blikken of blozen zag ik ellen - 'Laura Jansen' - schrijven en 'xxx'. als bijen op een stroopvat. jongen na jongen handtekening na handtekening.




deckwitz op mainstage hengelo sprak: straks ga ik mooi piano spelen maar ik kan ook dichten hoor. voor de zekerheid ook maar even een handtekening gevraagd toen ze van het podium afkwam. ik las: ellen deckwitz. ik heb een echte deckwitz lieve lezer. dat kunnen ze in hengelo niet zeggen. ik moest na Laura jansen optreden. toen die van het podium kwam zei ik je kunt ook nog een leuk deuntje spelen naast je dichtwerk ellen. ze keek een beetje vreemd in hengelo.





voor de moeders van borne

er waren dagen bij
die zusjes werden
hoeveel februari het was
maakte niet uit

er hoorden woorden bij
die dagen
die niet hoefden gezegd

én dagen
die nog dieper gingen
dan chomsky in de taal

dieper dan we later
durfden toe te geven

pw

dedemsvaart blijft maar in het nieuws lieve lezer. alsof het een kabinetsformatie betreft. sjoerd bakker heeft hier met zijn ode aan DEDEMSVAART het dorp op de kaart gezet. vol lof ook over de vrouw die hem na zeven jaren lang toen sjoerd haar een huwelijksaanzoek deed en zoals hij dat noemt ‘haar bloedjes van kinderen uit een gestrand huwelijk op de KOOP toe’ wilde nemen, negeerde, afwees en als antwoord op sjoerds intieme vraag een geheim telefoonnummer nam. de dichter sjoerd bakker heeft op zijn eigen wijze alles omgezet in poezie. uw webmaster springt gewoon uit elkaar bij zoveel onrecht. u zult wel denken waar bemoeit ie zich mee maar sommige vrouwen gaan toch een eigen leven leiden. in een mens.




op de een of andere manier ging zij voor mij leven sjoerd. zij van dedemsvaart. ik zag haar voor mij met al haar zwakheden in al haar indrukwekkende schoonheid met dat zo fijne karakterje. zo ontwikkelde zich een literair beeld in mij waarbij ik een enorme woede ontwikkelde. bijna had ik haar nog verzopen in die dedemsvaart. ik houd nou eenmaal niet van vrouwen in kleine dorpen die er een geheim telefoonnummer op na houden.
er bestaan twee vrouwen in dedemsvaart sjoerd die merkwaardigerwijs toch in dezelfde vrouw huizen. zoveel is mij wel duidelijk geworden. aan de orde is dat mens in dedemsvaart waarover jij heel veel goeds naar voren brengt maar die mij erg op mn zenuwen werkt. zelfs een huwelijksaanzoek na zeven lange jaren van jouw kant heeft ze achteloos afgeslagen. ze heeft er nu wel lang genoeg over na kunnen denken vind ik. in al die tijd na 1980 had zij haar mening best eens kunnen herzien. ze heeft iets hardnekkigs - als die hardnekkigheid staat voor dedemsvaart dan moet ik mijn mening over dedemsvaart ook nog herzien. een dorp vol hardnekkigen lijkt erg op inteelt. en daar komen nooit mooie dingen van.

en nou moet ik weer lezen sjoerd dat die dedemvaartse haar kinderen uit een gestrand huwelijk voortrok boven jou. jij als dichter wilde je opofferen om die bloedjes van kinderen te begeleiden op hun levenspad - uit dat gestrande huwelijk.
ik zit gewoon te shaken hier van zoveel onrecht dat jou is aangedaan. ik heb toch weer een heel sterk beeld van haar. dat het allemaal in de vorige eeuw speelde is niet echt relevant. een paar decennia op de mensheid is verwaarloosbaar.

zie je dat vrouwen veelal niet uit liefde kiezen maar uit economische overwegingen. ze wilde natuurlijk een prins op een wit paard en met haar krent op ibiza. van poezie kan je niet vreten zal ze wel gedacht hebben. dat jouw poezie haar had kunnen verheffen vergat ze maar even voor het gemak.
dat je een zwak hebt voor dedemsvaart is volstrekt duidelijk sjoerd. dat wil niemand je afnemen. realiseer je wel dat je zo langzamerhand de enige in nederland bent met die mening. zelfs in dat hardnekkige dedemsvaart zijn ze op elkaar uitgekeken. dat gestrande huwelijk van die dedemsvaartse gaf daar ook al blijk van. dat je die bloeedjes van kinderen 'op de KOOP toe' wilde nemen bewijst maar weer eens hoeveel je van haar hield. en hoe schandalig zij zich heeft opgesteld: na jouw huwelijksaanzoek nam ze meteen een geheim telefoonnummer.
nee dedemsvaart is en was niet alleen maar een vrolijk tuintje met klaprozen, rondspringende konijntjes in een onbezorgdheid van vinex - dedemsvaart is toch meer een angstaanjagend dorp waarin meerdere vrouwen huizen in een vrouw, waar de vissen niet meer willen zwemmen, huwelijken stranden op de kade, waar ze te belazerd zijn om een stadsstrandje aan te leggen voor de mensen in nood, omdat ze zo graag een dorp willen blijven.
ik heb geen goed woord meer over voor dedemsvaart sjoerd, na jouw ervaringen daar in de tachtiger jaren. los van jouw ode die ik prachtig vind.

het laatste zetje de afgrond in is vanochtend hier op pomgedichten gegeven met onderstaande analyse. wat niet democratisch is stinkt elkaar de tent uit. gelukkig maar. die ellende is van de baan. goed dat pomgedichten er nog is.



verhagen niet echt een democraat - verzet in Amsterdam. Nederland bekent kleur. zie de kolom links. soort zoekt soort zo kun je het zeggen lieve lezer. hier moet toch even gewaarschuwd worden tegen die verhagen. die met zijn 15 maurice de hond zeteltjes momenteel al weer maanden Nederland bezet houdt met zijn gristendemocratische overtuiging. ook de door hem gedroomde regering cda-vvd-pvv steun kent geen meerderheid – niet in de eerste kamer en ook niet in de tweede kamer (76-3). rare trekjes van onze gristendemocraat drijven boven. in het recht is een afgedwongen overeenkomst geen overeenkomst. de zogenaamde gedoogsteun van ab klink aan het proces - nergens hebben we gelezen dat klink zijn brief ingetrokken heeft - is afgedwongen – het was oprotten jij of steunen – een voorbeeld van de fijne democratische overtuigingskracht van onze gristenvriend verhagen. het mes was nog niet in klink gezet of verhagen sprak over ‘eensgezind’.
'Ik ben heel blij, dat we eensgezind, alle 21, dit hebben kunnen bereiken', aldus Verhagen. de man die zo van draaien houdt dat het gristengal in zijn ogen kolkt.


HEBBEN ZE EEN HAKMES DAN?

maxime je hoofd rolt mijn kamer in
hoe kan dat nou?

dat god zomaar kadootjes geeft
en we hebben al zoveel

ik wil hier wel
nog rustig zitten ja


pw