Pomgedichten.nl

Deze week met André Hazes en Astrid Nijgh.

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.


‘Linkedin weert prostituees en escorts’, ‘CDA in verzet tegen sekspaleis Hoofddorp’, ‘PvdA en CU bekijken verbod hoerenbezoek’. Zomaar een greep uit de recente nieuwsberichten die de stand van zaken weergeven omtrent ‘het oudste beroep ter wereld’. Het kan niet anders of Von Solo heeft hier vast een genuanceerde mening over. Jaja, ik zie het rode licht.



Aflevering 20. Hoeren part 1

Zelf ben ik net als iedereen nog nooit naar de hoeren geweest. Maar net als iedereen ken ik wel iemand die dat wel eens gedaan heeft. En daar ken ik de verhalen van.

De voormalige hoerenbuurt in het Schipperskwartier was wel een van mijn favoriete plekken om rond te hangen toen ik in Antwerpen woonde. Een raar soort dromerige schemerzone. Ik had geen televisie en de vitrines deden me met hun schijnbare warmte altijd aan Baywatch denken. Uren kon ik er rond dwalen. Nooit ging ik naar binnen. Wel eens een paar woorden, maar binnengaan, ho maar. Maar het Schipperskwartier is allang het Schipperskwartier niet meer. Twee of drie straten en klaar. Verdwalen zit er niet meer in.

Ooit had ik de uitspraak, dat elke zichzelf respecterende stad een echte hoerenbuurt zou moeten hebben. Toen ik in Rotterdam kwam wonen was de desillusie dan ook groot. Katendrecht was allang de Kaap niet meer. Nu is het zelfs een ware middenklassebuurt in opkomst. Alles braaf, niks oh lala. Wat ik me nog wel kan herinneren is de Keileweg. Daar zat ik dan wel eens blikjes bier te drinken met Saint Georges de Grand Marnier en te kijken naar het spel van hoeren, junks, hoerenlopers, pooiers en dealers. De triestheid van straatprostitutie werd zelden scherper omlijnd dan daar. Heel wat anders dan mijn geliefde Schipperskwartier. De Wallen laat ik doelbewust buiten beschouwing, net als de Efteling trouwens.

Maar wat heeft de man nu met hoeren. Waarom blijft de hoer, de paaldanseres, de stripster spannend? Is het het onbereikbare? Is het de stiekeme hang naar promiscuïteit die in elke man schuilt? De jager en de makkelijke prooi?
De sleutel ligt in de dualiteit van liefde en seks. In onze westerse matriarchale cultuur voegen we juist liefde en seks bij elkaar. We smeden het tot een eenheid. Op deze wijze wordt losbandigheid beteugeld. Vooral vrouwen beweren geen seks te kunnen hebben zonder liefde. Een man kan altijd seks bedrijven. En dat kan een hoer dus ook. Voilà, she sells sanctuary. Waar seks bij de gemiddelde vrouw al snel naar onder op de prioriteitenlijst verdwijnt als er andere dingen opdoen, daar staat seks bij de hoer op prioriteit 1. Dat is een aanlokkelijke propositie voor de man, die altijd seks wil. En als de man dan toch in de heilige eenheid van seks en liefde gelooft, dan is het de belofte van liefde die de hoer met seks pretendeert in te lossen, die de man als een mot naar een vlam trekt. Dit stellende is het bijna onbegrijpelijk dat wij mannen niet allemaal met grote regelmaat naar de hoeren gaan. Maar toch is het zo. We doen wat we doen. Wordt vervolgd.

Nou doe je jas uit en warm maar eerst je handen
Want kouwe jatten aan m'n lijf daar ril ik van
Het lijkt wel winter 'k heb de kachel laten branden
Die regen he, daar vind ik ook niks an
Zeg wees eens lief, wil je niet effe langer blijven
Dan leg je d'r gewoon een meier bij
Wees maar gerust, ik ben niet als die wijven
Die veel beloven en niks doen, da's niks voor mij



Ik doe wat ik doe
En vraag niet waarom
Ik doe wat ik doe
En misschien is dat dom
Maar ik vraag toch ook niet aan jou
Waarom jij 't hier doet, en niet bij je vrouw
Ach kom nou
We doen wat we doen

Nee 't is niet druk, je bent vandaag de tweede
Ach het einde van de maand he, altijd stil
Nou ja, ik ben vandaag al weer tevreden
Vooral wanneer je nog wat extra's wil
Wat doen we, op z'n Frans of plaatjes kijken
Toe wees eens tof, of heb je al niets meer
Nou ja vooruit, wat kan het me ook schelen
Toe, kom maar hier, en geniet maar es een keer

Ach kom nou, we doen wat we doen


(‘Ik doe wat ik doe’, Astrid Nijgh, 1973)
http://youtu.be/5rUgCvBZ0SY


Het vervolg van dit gesprek tussen Rob Oudkerk en Heleen van Rooijen elke donderdag op POMgedichten in VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Eerdere afleveringen van FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND leest u nog eens rustig na via de volgende links:




Deel 1. Het barre land
Deel 2. Rocket from the Crypt
Deel 3. Schlager Powezie
Deel 4. Fuck de Crisis!!! Gratis Bier!!!
Deel 5. Hoe nu verder?
Deel 6. Kappen of doorstappen?
Deel 7. Just like me
Deel 8. Beer, boobs and bullits
Deel 9. ‘Paranoid’
Deel 10. ‘Want, liefde’
Deel 11. De Waanzin.
Deel 12. Het Glazen plafond
Deel 13. Creativiteit kent geen tijd
Deel 14. Scarface, a love story
Deel 15. Horror vacui
Deel 16. Een onsje meer
Deel 17. ¡ No pasarán !
Deel 18. Nederland, oh Nederland
Deel 19. Ziek?

Addendum 1. Dichter zoekt vrouw
Addendum 2. Vestina Latente
Addendum 3. Toen Kerst nog heel gezellig was
Addendum 4. Happy Single
Addendum 5. Boekbespreking ‘Pitface’
Addendum 6. De wandeling
Addendum 7. Drie kleine homootjes


VON SOLO
POWEZIE & VOORDRACHT
http://www.youtube.com/vonsolo010
http://vonsolo010.blogspot.nl

Man en vrouw.


Zin 44


Het andere van “momenten” is, dat je echt wel samen bent. Wat ze me toen en ook nu weer zegt, je bent er nooit als ik er voor jou ben. Ook weer zoiets dat ongeoorloofd is. Ik doe immers mijn best om af en toe toch weg te zijn. Ik hou van je. Houd me dan vaker vast. Het walhalla valt mee, omdat ik in ieder geval mijn laptop kan zien aankomen. Op de golf laat ik me mee spoelen, haar knieën uit elkaar gespreid, ongelezen van de intenties die ik heb weg gestopt in het leven van de zilveren kruinen van de bomen. Ik zie mezelf even heel snel de lounge van het hotel bezoeken. Maar de dieren zitten in het sleutelgat en ik kan er niet in. Met de sleutel probeer ik ze er uit te krijgen.






Zin 45

Als je zo veel van me houd, dan begrijp ik niet wat die Marie met die dieren aan het doen is, zijn ze niet samen, zoals ik met jou, weet je, nee ze is alleen. Dat hoor ik niet zeggen, zegt ze. De buren de gezegde dingen die ik als gezegd aanvaar, ik kan het niet helpen dat er zo veel bij komt kijken, Het is een geval van zeker zijn van je zelf. Als je dat bent dan kom je jezelf tegen, en dan voel je het, een zijgend gevoel op die zenuw van je. We hebben het er wel vaker over waarom we zo uit elkaar vallen zodra we los koppelen. Zij valt met haar genadeloze biologie buiten de sporen van een wel doorgelezen fragment. Het telefoon gesprek duurt eeuwig. Altijd maar weer de angst dat ze me weer zal bellen. Kom je, en mijn paspoort is niet te vinden. Ik weet niet waar ik ben en mijn hotel is ergens waar het personeel in onverwacht dure auto’s of op fietsen aan het rondrijden is, niet op zoek maar totaal niet in de positie van het beeld dat qua mijn opvoeding er aan te pas zou moeten komen.
Ik wacht niet op haar reactie.






Zin 46

De golf puilt uit van de oerkracht die er aan te pas moet komen, maar het is maar een staart van een poes, wel een kater, want de dag nadat je je aangeeft bij haar, heeft Marie de goudvis door het toilet gespoeld en je constateert dat je haar niet kan opeten plus nog wat onvoorspelbare redeneringen waar het los koppelen me mee de kop op hol doet slaan, na het besef van: Luister schat, ik heb er geen zin meer in om naar dit theater van jou te gaan. Ik wil met het personeel praten, en er zijn een boel, en die zitten op jou stoel, op ons bed. Ze hebben ons beeld voor hun neus. Niet alleen dat de kinderen die ons zien, kinderen zijn die je voor het eerst ziet, en die kijken naar wat er voor jou tot nu toe niet te lezen viel, tenzij je ons loskoppelen zou. Wie wil dat nou? Daar houd je je dan bij koest. Aangenaam kennis maken, ik zou graag een kop thee willen. Die komt van de struiken, wij kruipen langs de struiken, dat eeuwige heen en weer van jou. De loeder is niet eens bewust van mijn aanwezigheid met betrekking tot het verstrekken van onze gestrengelde lichamen in de touch screen van de telefoon. En het knopje vliegt in de kamer rond. Ik kan het niet vangen om hem een mep met een vliegen racket te geven.

onze vaste dinsdagcolumniste jolies heij
http://joliesheij.punt.nl


columniste samen met terken de wijk naar tessel genomen? tsss, tis ook altijd wat, koud hebben we de kroning doorstaan en columniste posthumus uit deur bedstee gewerkt, werd ik terstond door de grote baas weer de hort opgestuurd. altijd maar die moffen of anders servokroaten, gromde hij. tis bij jou voortdurend trammelant met duitsche toeristen of grieksche en serviese terroristen, nooit es iets authentiek hollandsch. ken je niet wat over utreg schrijven voor onze dietsche lezertjes die serieuze problemen met dat allochtonenvolk hebben? breng mij iets hollandsch, anders laat ik je vervangen door de rotterdammer gino van weenen!

ja baas goed baas, knipmeste ik en haastte mij naar het stadhuis voor een diepte-intervieuw met de afgezette utregse burgervader. hoho, ik ben niet afgezet, ik stap op, das heul iets anders, protesteerde de beste man. nooit zulke ondankbare honden meegemaakt als die utregtenaren. dat windt zich maar op over de censuur die ik in ons utreg pleegde of dat weggepeste homostel. ken je nagaan, in rusland waren ze in mootjes gehakt en aan de toendrawolven gevoerd! door het open raam zeilde een tomaat die boven des burgervaders hoofd uiteenspatte. hij slaakte een getergde zucht. iets anders dan tomaten kenne ze ook al niet verzinnen. toen ik bodyguards had werd ik nog bekogeld met dode duiven, wat helemaal puik was, want de duivenpopulatie loopt in deze stad de spuigaten uit. onder mijn bestuur is dat tenminste aangepakt, maar de crisis hè, al die beveiliging rond mijn persoon was niet meer op te brengen en sindsdien is mijn populariteitsquotum achteruitgehold. op facebook krijg ik bijna geen likes meer, de enige die nog kwijlend naar me opkijkt is munne golden retriever alexandra van troje.

dus u bent niet door een woedende menigte ontzet, burgervader aleid? vroeg ik. grappig eigenlijk, munne eigenste moeder heet ook aleid, maar bij u zie ik toch duidelijk borsthaar onder uw ambtsketting schemeren. nou en? mijn hond heet alexandra en heeft ook een piemel. altijd een vrouwennaam adopteren, das goed voor het populariteitsquotum, daarom is het ook ma en niet pa de jong. waar hangt die verhipte ma eigenlijk uit? riep ik. dreigde de baas mij door ene gino van weenen te laten vervangen ipv ma door wiens myrrhe en wierook zelfs mladic nu oude vrouwtjes helpt oversteken. wel aleid, het was prettig met je gesproken te hebben.... toe blijf nog even, smeekte hij. moest jij niet je column opvullen met hollandsche klei? geef me es een lekkere pakkerd, ik ben immers mister utreg in eigenste persoon.

je bent een saaie drol en een jammeraar, zei ik, die maar zeurt over zunne populariteitsquote. groot gelijk dat je opstapt. en nu excuseer mij, ik moet de duitsers wat koningsgezindheid bijbrengen. ut gaat daar weer helemaal de verkeerde kant op, 20 minuten spreektijd voor de hanause neonazis voordat de bullen eindelijk wakker werden. aldus reisde ik op met de oostduitse luise. ik ga wirtschaftspsychologie studeren, vertelde ze. om de vijand te vernietigen moet je hem eerst kennen. ik heb duits gestudeerd, zei ik, maar jullie zijn er nog steeds. ach, ik hou best veel van jullie, maar ik heb dan ook een zwak voor fout, anders zou ik immers niet met radovan verkeren. en ik hou ervan om te troubadouren. jullie nazi eh natie biedt ontzettend veel slampotentiëel. je moet naar hamburg, zei luise, als je dat hebt doorstaan kun je alles aan. wat vliegt daar zoal door de lucht? informeerde ik. tomaten? nee veel erger, tot aan dode duiven toe, wat alleen maar goed is, want de duivenpopulatie daar loopt de spuigaten uit en de burgervader doet er niks an. het zijn enkel de neonazis die de trekker over durven te halen. goed dat je het zegt, gaf ik, dan moet ik als de weerlicht terug naar ut utregse en opgewonden stormde ik des burgervaders optrekje binnen waarvan de wanden besmeurd waren met tomaat.

hij schudde me dankbaar de hand. hè eindelijk ken ik weer es dode beesten tegen munne bakkes verwachten, grijnsde hij. we maakten een rondedansje, iedereen blij, de grote baas tevreden, de dietsche lezertjes verzadigd en ik eindelijk naar huis, maar niet voordat ik langs het natuurgenezerstuinhuisje was gelopen. wat is dit nu, radovan? riep ik ontzet uit. zit jij me daar in mijn afwezigheid een beetje op de bank met je geilsoldate naar turkse soaps te kijken alsof de turken niet de hele balkan onder de voet hebben gelopen! heb je daarvoor al die moslims uitgemoord? onzin, get zijn de echte kerels die de trekker overhalen, glimlachte hij. kijk, ze schieten de duiven uit de lucht. mun lieve foute oelewapper, zei ik, zet toch es je leesbril op, dat zijn kleiduiven.



Onderwegblues tovert een glimlach


Het is weer de tijd van het jaar
dat duiven aan vlammen ten prooi
en er te veel inkt wordt vermorst.
Dat had die mislukte dichter goed

bekeken met zijn brandrede. Een
enkele duif wilde tot as of anders
afgebonden want waar kun je nog
heen als de lucht verboden en

de boodschap verkeerd begrepen.
Resten de snuisterijen op de linker
rijbaan een emmer een tak een
bumper en een voetveeg. Een hazenwind

snuffelt aan het kattenlijk in de
berm dit is het territorium van
een Führer. Op de radio schijnt
een kleurrijk opgetogen regenboog.


Jolies Heij

Beste Mei-lezer,

A.L. Snijders schreef in een email naar aanleiding van afgelopen donderdag: “toen ik naar de uitgang van stadserf rood/noot liep werd ik aangesproken door een vrouw die mij ’s morgens voor de radio had horen zeggen dat van de mei van gorter soms geen moer te begrijpen is, maar dat je het dan gewoon als muziek kon beschouwen. de vrouw bedankte me voor mijn opmerking. het had haar erg geholpen op de momenten dat ze het gedicht niet begreep.”

Al was de Mei wél helemaal te begrijpen, mijn gedachten dwalen tijdens het luisteren soms zo ver weg, dat het verband van de tekst volledig naar de achtergrond verdwijnt. Maar ook dat maakt niets uit. Je kunt de Mei als een geheel beluisteren, maar ook, zo blijkt, als honderd stukjes van een geheel. En die losse stukjes zijn door de helpende hand van het toeval soms miniatuurtjes op zich.

Zo hoorden we Wouter Hakhoff, de trompettist, donderdag voorlezen:

“Sommige droegen instrumenten, snaren
Fonkelden tusschen rozevingers, bare
Bazuinen wijdgemond in mannenmond.”

Hij dacht dat we de pagina hierom speciaal voor hem hadden uitgekozen, wat ik graag had willen beamen, maar het was niet zo, het was puur toeval.

De Iranese verteller/dichter/muzikant Sahand Sahebdivani las, alsof hij niet voorlas uit de Mei maar uit De vertellingen van duizend en een nacht:

“Elk van de wolken voor de hemelen, --

Ze leken op de groote kemelen
Zooals ze door Sahara dravend gaan –“

En de jonge Marokkaanse Bouchra El Zrak, die een opleiding voor maatschappelijk werkster volgt, sprak luid en duidelijk uit wat plotseling een standpunt in het multiculturele debat leek te zijn:

“Haar wil ik hebben, heb ik, en niemand
Dan zij, mag met mij wonen in dit land.”

Dankzij de prachtige poëzie van Mei, inclusief dit soort pareltjes van serendipiteit, dankzij het betoverend mooie Rood/Noot, dankzij het heerlijke en overvloedige eten, dankzij het stralende zomerweer, en vooral dankzij jou en de andere voorlezers, was deze vierde editie van Lees Mei een geweldige belevenis. Als dank vind je hierbij een aantal foto’s, gemaakt door Nadine Ancher. Een uitgebreid fotoverslag is te zien op de Lees Mei-pagina op Facebook: https://www.facebook.com/groups/262417250471660/.

Hartelijk bedankt voor je bijdrage. Zon op al je wegen!

Mede namens Nadine Ancher, Alain Balistreri, Joska Berg, Wout de Boer, Sophie Kok, Peter Kolpa, Claire Leo, Roos Ludolfi, Riet Mellink, Kirsten Roosendaal, Taco Schreij en Jorrit Thijn,

Hans Heesen

Deze week met het nagenoeg voltallige Leidsche poweziegilde en ‘Het Management’.

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.



Wat lazen we maandag in de courant: ‘Man is prostaat kwijt na blunder Leids ziekenhuis’.
Hoe is het mogelijk? Antwoord: ‘Het is niet te achterhalen wanneer de fout precies gemaakt is.’ Ik moest meteen denken aan de heren Martin M. Aart de Jong, Rik van Boekel, Han Ruijgrock en Jaap Montange. Toch allemaal kanshebbers uit de risicogroep. Als hen maar niks overkomen is. Of erger nog, Ditmar lief! Ja, zoals ik vorige week bij de Poetsclub al zei tegen iemand: ’Rotterdam is afzien, maar bij jullie is het Leiden.’

Aflevering 19. Ziek?

Als ik lees van dit soort medische blunders, dan irriteert dat me mateloos. Ik kan het ook niet laten dit meteen in verband te brengen met de algehele verloedering van de samenleving. Het probleem is volgens mij ‘Het Management’ en hun nimmer aflatende drang tot schaalvergroting en efficiency. Een korte uitleg is wellicht op zijn plaats voor degenen onder u die geen economische of bedrijfskundige achtergrond hebben.

Het Management

‘Het Management’ is een verzamelnaam voor nitwits met een MBA diploma die de afgelopen twintig jaar de heersende klasse in menig bedrijf hebben weten te worden. Zij worden slechts gedreven door 1 incentive. Geld. Veel geld. En ze hebben 1 talent. Een plaat voor de kop van minstens 5 centimeter blank eiken. En het woord ‘waarom’ komt, introspectief gezien, niet in hun vocabulaire voor.
Nu is er 1 probleem. Ze zijn niet creatief. Ook hebben ze geen idee wat vakinhoud en vakmanschap behelst. Hierdoor kunnen zijn elk probleem simplificeren tot proporties die te bevatten zijn voor een kleuterbrein. En daar dan ook rücksichtslos naar handelen, of laten handelen door hun getrouwe volgertjes. De managertjes in de dop. Ach, u kent ze wel.

Schaalvergroting en efficiency

Maken het probleem groter, dan lost het zichzelf wel op. Maak het zo groot dat niemand meer het overzicht kan houden. Denk ook maar aan het financiële systeem bijvoorbeeld. Voor dan iets door dat efficiency heet. Standaard procedures met weinig mensen, veel automatisering en niet te vergeten callcenters. Foutmarges nemen we voor lief. Er wordt voor het gemak vergeten dat als je iets in een keer goed doet, je het geen twee keer hoeft te doen. Maar we mogen geen uitzonderingen maken, want ja, dan volgen we de procedures niet en zijn we niet efficiënt.
Bijkomend voordeel van schaalvergroting is dat niemand meer echt verantwoordelijk is. Laat staan ‘Het Management’. Het is altijd het vervelende ICT systeem of die domme medewerker.


En ja, natuurlijk, net als ik laatst stelde bij onze vrienden van de Opzij, er zitten er ongetwijfeld ook een paar goeie bij. En die gaan zich door het bovenstaande wijselijk niet aangesproken voelen. Die andere gaan zich ook niet aangesproken voelen door de plaat voor hun kop.

Maar om terug te komen bij het begin. Hoe heeft de man nu zijn prostaat kunnen verliezen? Dat komt omdat de oude man geen mens meer was, maar een nummer. Omdat er niemand meer echt begaan was met de oude baas. Niemand was er meer van. En nou is hij incontinent en pist de hele dag in zijn broek. Maar dat valt helaas niet onder de vergoeding, vertelt de callcenter medewerker ons. Dat is nou eenmaal het beleid, dat heb ik niet gemaakt. Helaas kan ik er ook niets aan doen. Behalve de hele dag excuses voorlezen aan gedupeerden van een systeem dat aan alle kanten uitgehold en leeggeroofd is. Onze maatschappij dus. Vraag ik u nog een keer. Ziek? Een klassieker dan om het een beetje goed te maken. Een doekje voor het bloeden. Want het is voor ons nog niet te laat.


Hoe sterk is de eenzame fietser
die kromgebogen over zijn stuur
tegen de wind
zichzelf een weg baant?

Hoe zelfbewust de voetbalspeler
die voor de ogen van het publiek
de wedstrijd wint,
zich kampioen waant?

Hoe lacht vergenoegd de zakenman
zonder mededogen die concurrent
verslagen vindt,
zelf haast failliet gaand.

En ik zit hier tevreden
met die kleine op mijn schoot.
De zon schijnt, er is geen reden
met rotweer en met harde wind
te gaan fietsen met dat kind.

Als ie maar geen voetballer wordt,
ze schoppen hem misschien half dood.

Maar liever dat nog
dan het bord voor zijn kop
van de zakenman,
want daar wordt hij alleen maar slechter van.

Maar liever dat nog
dan het bord voor zijn kop
van de zakenman,
want daar wordt hij alleen maar slechter van.

(Jimmy, Boudewijn de Groot, 1973)


Het vervolg van dit college bedrijfskunde en maatschappijleer elke donderdag op POMgedichten in VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Eerdere afleveringen van FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND leest u nog eens rustig na via de volgende links:




Deel 1. Het barre land
Deel 2. Rocket from the Crypt
Deel 3. Schlager Powezie
Deel 4. Fuck de Crisis!!! Gratis Bier!!!
Deel 5. Hoe nu verder?
Deel 6. Kappen of doorstappen?
Deel 7. Just like me
Deel 8. Beer, boobs and bullits
Deel 9. ‘Paranoid’
Deel 10. ‘Want, liefde’
Deel 11. De Waanzin.
Deel 12. Het Glazen plafond
Deel 13. Creativiteit kent geen tijd
Deel 14. Scarface, a love story
Deel 15. Horror vacui
Deel 16. Een onsje meer
Deel 17. ¡ No pasarán !
Deel 18. Nederland, oh Nederland


Addendum 1. Dichter zoekt vrouw
Addendum 2. Vestina Latente
Addendum 3. Toen Kerst nog heel gezellig was
Addendum 4. Happy Single
Addendum 5. Boekbespreking ‘Pitface’
Addendum 6. De wandeling
Addendum 7. Drie kleine homootjes


VON SOLO
POWEZIE & VOORDRACHT
http://www.youtube.com/vonsolo010
http://vonsolo010.blogspot.nl