Pomgedichten.nl

meneer wolluf u hebt wel een enorme schrijfbehoefte ontwikkeld he de laatste tijd. de meeste dichters die ik heb verzorgd kregen altijd wel een burns-out of een schrijversblock of ze masturbeerden dat er geen eind aan kwam, maar bij u is het schrijven schrijven en nog eens schrijven. en als u niet schrijft bent u aan het ochtendwandelen. en als u niet aan het ochtendwandelen bent zit u in de Appie. en als u niet in de Appie zit dan hangt u verhaaltjes op over respectabele mensen die wel gewoon zitten te masturberen of van hun burns- out zitten te genieten.

ja bettie ik kan maar een ding gelijk dat heb je goed gezien. ik houd niet van vissen. mag ik dan asjeblieft een beetje schrijven hier in de VU. dan kan ik een beetje bijkomen van helena’s woorden die ze op me afvuurde. ze houdt ook wel van de story en de privé schreef ze. als ze ‘landerig’ is. en ze bedoelde natuurlijk dat ze daarom ook pomgedichten wel las. dat zijn zo de indirecte kantjes van een vrouw. bettie. dan haal je witte voetjes of je houdt ze. maar ja wie is tegen het pomeffect opgewassen. helena niet.

dan denk ik – maar dat schrijf ik niet op hoor – je moet een beetje eerlijk worden helena. dat mag best van je leeftijd. en dan schrijf ik iets dieps medemenselijks – iets als wat fijn dat je hier gewonnen hebt op zo een site waar je anders nooit leest. en dan schrijf ik er nog een paar dingen bij. en dan bettie vergeet ze helemaal zichzelf. dan schrijft ze hele mooie dingen op over mijn poezie. zelfs over mij. en ik die zoveel al geleden heb, zo vaak dit al heb mogen meemaken, zo vaak al maskers heb zien vallen, ik ween dan zachtjes in mezelf. geef me eens een tissue aan bettie, ik schiet al weer helemaal vol.

bedoelt u meneer wolluf dat zo een helena u een beetje onderschat. dat ze heel goed gedichten kan ontleden maar u niet? dat ze als het ware haar weggestopte gevoel voor uw woorden inzet om de onwaarachtigheid in haar zelf weg te poetsen? en u als het ware twee keer gebruikt voor eigen nut? dat ze denkt wie zo mooi schrijft heeft vast geen geheugen voor kwade zaken. anders had hij wel gereageerd op de woorden van de kluizenaar die het haar nog eens fijntjes inwreef.
ik huilde volle tranen lieve lezer in betties witte schoot. jou onderschat ik niet bettie, nooit, jouw analyses zijn zo treffend. ik had het zelluf niet beter kunnen opschrijven kind. en nu is je schoot ook nog vochtig. en weer golfde een stortvloed tranen betties schoot in lieve lezer. je moet je verschonen bettie. mijn god het is de VU hier, zo kun je niet naar de terminalen vannacht, zo kun je ook de jonge vaders op de kraamafdeling niet tegemoet treden.






en nu is je schoot ook nog vochtig

dan denk ik
maar dat schrijf ik niet op
je moet eerlijk worden
dat mag best wel van je leeftijd

en weer golfde een stortvloed tranen
haar schoot in
en je moet je verschonen kind
het is de VU hier

zo kun je niet naar de terminalen
zo kun je ook de jonge vaders op de kraamafdeling
niet tegemoet treden

pw

mogelijk was het een kwestie van net te enthousiast reageren, misschien was het de teleurstelling over het onontdekte kevertje in zijn eigen werken, wie zal het zeggen, mogelijk ook ingegeven door een vleugje jaloezie – want we wilden allemaal natuurlijk wel het papieren kevertje van de tollenaere winnen. - martin aart de jong is ver over de schreef gegaan in zijn interpretatie van het gedicht CAVIA. het gedicht dat Jürgen Smit eeuwige roem opleverde hier te pomgedichten -Jürgen Smit won natuurlijk niet voor niets het enig echte papieren kevertje van de TOLLENAERE. en ja dat steekt natuurlijk in leiden. ogen uit. dat handschrift had in leiden moeten blijven – we begrijpen het martin - maar het is niet anders.
een handschrift van de grote de Tollenaere dat ik winnaar Jürgen Smit mocht aanbieden nadat hij met zijn CAVIA hier gewonnen had.


Cavia


ochtend
& het hok
was leeg

de dood
niet veel meer
dan volgende week
een nieuwe halen

totdat oma



Jürgen Smit


deze cavia heeft vele gemoederen bezig gehouden. het beest bracht zelfs afgelopen zondag peterM van der linden de winst in de zojuist afgelopen zondagochtend wedstrijd – ‘dan moet het maar zo’ – een vrij thema geïnspireerd op die mooie woorden van mieke telkamp – waarheen, waartoe? peterM vatte het geheel zo samen:



Smit


Er is altijd weer dat trapje in die lelijke tuin

Jürgen die zijn oma aan de balk hangt

en de Duitser met de dode cavia in de armen

belooft Jürgen een nieuwe fiets



PeterM van der Linden




een vrije en artistieke interpretatie van leven en werken van de dichter smit, passend in het aangeboden thema. de dichter smit zelf liet zich zondag ook niet onbetuigd. de cavia mag dan wel gestorven oma leefde helemaal op. dichter smit liet oma op de vroege zondagochtend prachtig viool spelen.



krassen in het tafelblad


naakter dan dit
wordt het niet

zo nu & dan een regel
waar niemand nog
het nut van ziet

een kraai verdwaalt in kolibri

& oma speelt viool


Jürgen Smit


het is dan ook werkelijk bij de KONIJNEN af zoals een martin aart de jong heeft getracht om Jürgen Smit neer te sabelen in harteloze bewoordingen – en ook nog in een tijd waarin majesteit vluchtend de dam moest verlaten bij de herdenking van de doden:
“de door de Duitse oma van Jürgen Smit neergeknalde cavia moet deze poetische hongerwinter de lekkere trek stillen!”
nergens wordt over een duitse oma gesproken. oma knalt niet, oma speelt viool, het is allemaal duidelijk na te lezen in de gedichten. we moeten dan ook uitgaan van moedwillige opzet van de dichter de jong om de rust van de in vrede rustende CAVIA te verstoren. meneer de jong haalt alles door elkaar maar het resultaat is wel een toenemende onrust in de wereld der CAVIA’S.
en ook oma wordt er niet gelukkiger van. mocht zij bij die van der linden al lezen dat het niet uitgesloten is dat haar leven binnenkort aan een touwtje hangt, dichter de jong meent oma net voor haar dood nog even te moeten neerzetten als een cavia’s afknallend monster in oorlogstijd. ik blijf het zeggen OMA, kind haal toch geen dichters in huis, haal mij.



kind
haal toch geen dichters in huis
het is raar volk
haal mij

ik boor je niets door je neus
smeer je borsten geen chocola
lik je schaamlippen niet purper
en draai je tampon
zeker niet rechts door de yoghurt

ik wil alleen een schone kamer
een bed en een koe
met weke uiers
door het thermopane heen
de natuur in drukken


pw

een van de slamwetten door mij geformuleerd is die van de goddelijke drie-een-heid: performance, persoon en tekst moeten naadloos ineenvloeien. als een van deze drie elementen afleidt is het gebeurd. dan zie je alleen wat afleidt en de aandacht voor de tekst is weg. en probeer dan maar eens weer aan te haken.
het is onzin dat een slammer perse zonder tekst zich op het podium zou mogen wagen. peterM van der linden hieronder in zijn brugge filmpje bewijst het tegendeel. maar de wet van de drie-eenheid is in zijn performance is wel degelijk geldig. die tekst bij die van der linden in die performance past precies. dat ie af en toe op een papiertje kijkt is bijna een toegevoegde waarde. je weet de dichter nog in de performance.

het mooie meisje en het lelijke meisje. natuurlijk is het aangenaam om een jonge dichteres op het podium te aanschouwen. maar met alleen mooi redt ze het niet. de schoonheid kan in een slamoptreden zelfs een storende factor worden. uitgesproken lelijkheid is natuurlijk ook geen pre. het lichaam leidt af, in beide gevallen soms. de tekst vervliegt.

met onderstaand filmpje zal ik de wet van de drie-eenheid illustreren. wel is waar geen slam maar een liedje. de oude sonneveld allang dood zingt een liedje. denkt u even de muziek weg. en laten we sonneveld voor het gemak even een slammer noemen. bijna alles klopt binnen de gegeven wet. de man doet niet raar. zingt over liefde, kan allemaal, de tekst niet onaardig, de performance passend bij de persoon en bij de tekst.
we zitten in de zaal – we zien de slammer sonneveld – drie minuten – maar na 10 seconden begint er toch iets op te vallen. je kijkt en je kijkt en het blijft nogal dominant aanwezig – wat is er met zijn ogen denk je. gaat ie omvallen. is dit zijn laatste liedje. als sonneveld klaar is –weet je bij god niet meer waar ie over gezongen heeft. hij heeft het gered denk je. hij leeft nog.
geen volgende ronde!

soms is het geen overbodige luxe om even bij een gedicht stil te staan. Wat bedoelde de dichter eigenlijk? Zijn er autobiografische elementen in de regels aan te wijzen of liggen deze in het wit te wachten op een nadere verklaring. Verwijst de dichter? En wel naar wat of liever nog naar wie. Dichter Roop heeft onderstaand gedicht ingezonden. dichter is duidelijk in de war dat mag gezegd. Op zijn minst een merkwaardige inzending in het literaire weiland dat pomgedichten toch is in deze medisch verantwoorde omgeving van guigelton.

Laten we gedicht nader beschouwen en dan toch de dichter recht doen in die zin dat we op zoek gaan naar enige artistieke waarde en naar de ontsluiting van de werkelijkheid waarnaar dit gedicht mogelijk verwijst én wat wil de dichter over zichzelf kwijt in zijn gedicht. Wat wil de dichter ons eigenlijk leren over onze tijd? Allemaal vragen waarop ook een antwoord moet worden geformuleerd.

De titel "meerkeuzevergeten" is een neubildung. Het wordt altijd sterk afgeraden aan de beginnend dichter. Plak de troep niet aan elkaar, hou je gewoon aan van dale. Van dale is al moeilijk genoeg. alsof de betekenis van het begrip ‘vergeten’ geen ontologische eenheid is – roop weet dat zelf het beste - waarin geen gradaties zijn aan te brengen. Bij al onze ontmoetingen roept hij steevast onder in het trapportaal : je bent iets vergeten. dichter bedoelt dan de drank. Roop weet dat de wereld eenvoudig in elkaar zit. De dichter wil ons blijkbaar in zijn gedicht meegeven dat waar de eenvoud straalt de lucht vergiftigd moet met ingewikkeldheid zonder zicht op ook maar één horizon. dichter wil nog meer drank. dat is het.

Aan de beginnend dichter wordt ook afgeraden om te veel en te vaak ‘de herhaling’ als middel te hanteren. Het ligt net te zeer voor de hand om bij een emotionele uitbarsting deze nog net even opnieuw het gedicht in te frommelen – in min of meer gelijke of synonieme woordkeuze – om te benadrukken hoe zeer de dichter geraakt is geraakt bij een heftig gebeuren. Het is een soort dedain naar de lezer waar werkelijk geen lezer op zit te wachten. Bij een regeltje of 15 aan gedicht hoeft de lezer niet drie keer hetzelfde voor ogen. Slechts hele goede dichters mogen heel overwogen, een keer in de honderd jaar, ergens functioneel de herhaling toepassen nadat zij het herhaalde eerst nog 84 keer hebben weggeschrapt om deze alsnog in te voegen. We spreken dan wel over een nivo wigman, kopland, joop koomen in de nederlandse letteren en in het bijzonder in de poëzie - ik spreek niet over die vormfanaten die met het sonnet de Nederlanden willen terugduwen de middeleeuwen in.


Laten we het wonderwerkje van onze roop eens visiteren en toetsen aan het middel herhaling, dat liefst zo spaarzaam mogelijk gebruikt dient te worden door een dichter, en zeker door een dichter die ook als vaste columnist in dienst is getreden bij die sekte van risee en tine moniek. De Belgische kongsi die uiteindelijk de Belgische staat uiteen zal doen vallen vanwege onleesbare nieuwsitems en columns zodat iedere weldenkende vlaming er uiteindelijk toch voor zal gaan kiezen om het deftige Frans te laten prevaleren boven frites. Nou je hoeft niet 5 jaar lang algemene literatuurwetenschap te hebben gestudeerd om vast te stellen dat roop hieronder ‘de zogeheten herhaling’ op een wijze heeft toegepast in zijn gedicht, die ver voorbij het nivo schiet van een – hoe heet ie ook wel weer – volckmar, van een hanlo die zo onder de indruk geraakte van vogeltjes dat zijn complete oeuvre bij wijze van spreken ondergescheten is – en ja ik herhaal – door die zelfde vogeltjes.




meerkeuzevergeten

trap er tegen stamp er op
verklaar het verboden verbrand het
in het openbaar zodat iedereen
ziet dat jij er niets maar
dan ook niets van wilde weten

verklaar het meertalig nietig
druk het de kop in sla het niet
slechts met niets maar ook kort
en vooral klein

verscheur het in snippers en
gooi het weg met alle winden
zoals je waait die dag laat het
met pasen verstoppen door
een verbitterd konijn

zet het ver weg naar achter
diep in je boekenkast of beter
zet je boekenkast op straat
en doe de deur achter je dicht
tevreden dat er niets bestaat


rp



Op weg naar het einde schreef reve – onze roop is op weg naar het niets. Het niets bestaat toch roept hij u vrolijk toe aan het einde van zijn gedicht en meent voor dit inzicht de lezer te mogen terroriseren met een overvloed aan herhaling – alsof er een vlaamse dichteres op een grasveldje haar niet te stelpen ongesteldheid over gods akker laat stromen, zodat ook daar weer de poppies kunnen bloeien. Ja noem het maar niets.
Dichter vergeet echter wel een belangrijk aspect. De gevolgen van zijn handelen. Het was al een rotzooi van jewelste in dichters kamertje. Al het onverwerkte leed door de jaren heen in duizenden papieren te midden van de zakken patat weggeworpen - naast de loempiaas die dichter ook al niet smaakten. Her en der ligt er een persoon in onbeweeglijke toestand – en het zal de argeloze bezoeker opvallen dat het met name kadavers zijn van wat ooit zich met verve etaleerde als veelbelovend dichteres. Dit allemaal terzijde – je moet privé laten wat de dichter niet heeft opgenomen in zijn gedicht.

Noem het maar niets. Het gedicht leert ons hoe gewelddadig aan alles een einde moet worden gemaakt. er wordt gescheurd en gereten, er worden konijnen uit hoge hoeden getoverd, het waait en stormt in alle talen in dit gedicht totdat het door dichter als hoogste goed ervaren NIETS wordt bereikt. Zoals een j.a. der mouw er jaren over deed om atman tot brahman te brengen bereikt roop in 19 regels het hoogste NIETS.

ik herhaal:
de lezer bij herhaling met dedain behandelend, belangrijke dichters als een der mouw en een hanlo schofferend heeft deze dichter getracht ons aanstaand paasweekend hier te ontregelen. en dat zit op een eiland!

ja als een glimlach al pure parodie wordt lieve lezer wat moeten wij dan nog?

Nou moet je eens goed luisteren bettie als ik hier ‘laat me alleen’ wil zingen in de nacht dan zing ik ook ‘laat me alleen’ in de nacht - begrijp je wel. we liggen hier wel voor zo een 500 euro per dag te guigelen in de VU en wat krijgen we er voor terug. Een prak vreten die in het eerste het beste bejaardenhuis een totale opstand onder alle bejaarden zou ontketenen – en dan zijn de rapen gaar hoor. en dan kom jij nog drie keer per dag langs met verkeerde infuusjes, met injectienaalden die je bij de verkeerde naar binnen ragt – nog geen prik heb ik mogen aanvaarden tegen die vreselijke guigelton. en dan nog die neurologen die allemaal ibunda uitkleden en niet alleen met hun ogen. Kom jij mij midden in de nacht vertellen dat ik geen liedje mag zingen. Alsof we in dit land rita hoving niet meer mogen eren. Moet je horen wat dat boven zichzelf uitgegroeide hoofd hiernaast allemaal uitbraakt. – dat gaat maar door in zijn onverstaanbaars.

Laat me alleen bettie en wat is het resultaat in de VU bettie dat ik niet alleen ben, begrijp je wel. of dacht je soms ook nog dat ik niet achter de liedjes sta die ik zing. Sinds ik hier in de VU ben neemt mijn guigelton alleen maar toe. Ik had makkelijk met die lichte vorm van de guigel thuiszorg kunnen ontvangen. Maar nee jullie vonden zo nodig dat ik hier moest zijn. en wat mis ik allemaal bettie. de dames van de thuiszorg weten echt wel hoe ze een gemiddelde guigelpatient tevreden kunnen stellen. En bovendien kun je thuis gewoon roken. Hier roken alleen maar de gereformeerde crematoria van alle slachtoffers die vallen in de deskundige handen van de doktors bettie. hoeveel infusen leg jij niet aan in een week en waarom kijken de mensen na verloop van tijd zo raar als jij weer eens een infuusje hebt aangelegd.

En weet je nog van laatst toen je pijltje gooien spelen was op het lichaam van een personage dat ze in dichterskringen ook wel car noemen. Dat ze lekke banden krijgt krijste je nog bettie dan pakken we ook voor haar die 500 euro nog mee. Nou dat vind ik helemaal geen grapje. Juffrouw car moet nog veel dichten en zo verzorgd staat dat niet als er allemaal naalden in je reet zitten alsof je zo bij acupunker bent weggerend.

Laat me alleen bettie. ik wil contempleren. En haar staart tussen haar benen verliet bettie mijn 500 euro kamertje lieve lezer – eindelijk eindelijk rust. En ik contempleerde me een breuk. Zo erg dat ik op het belletje drukte om hulp - ja je loopt wat op in de VU - met op de achtergrond die prachtige vocaliteit die onze rita hoving zo lang wist uit te dragen zo dat ze uiteindelijk zelf tot de conclusie kwam dat elke glimlach op den duur door haar zingen tot een pure parodie verwerd.